Coward (2026)

Eindelijk eens een Eerste Wereldoorlog-film uit België, dat is al een reden om hiernaar uit te kijken: het is zo'n bepalend stuk van onze geschiedenis en toch wordt het de laatste vijftien jaar pas echt besproken in roman en theater, en nu dus ook in de cinema. In afwachting van iemand die Oorlog en Terpentijn van Stefan Hertmans verfilmt, kijk ik uit naar Lukas Dhonts visie. Close was me wat te academisch en te bedacht, Girl had wel de nodige rauwheid. Afwachten dus wat Coward brengt. De invalshoek over soldaten die het leven in de loopgraven draaglijk proberen te maken door een revue te organiseren (gebaseerd op foto’s die Lukas ontdekte) maakt mij alvast benieuwd.

Lukas heeft de film echt pas op het nippertje ingezonden voor Cannes, waar hij de komende weken dus in première gaat. Hier is alvast nog een beeld uit de film.

Gisteren vond de première plaats in Cannes, een eerste review (en interview met de makers) hier.

Coward’ van Lukas Dhont krijgt première op filmfestival Toronto - hln.be

Leek me wel interessant een WWI film.Maar zag dan de trailer met nogal gayscènes en travestie. Dan pas ik.

Fijn dat je dat even komt melden...

Nieuwe film van Lukas Dhont lokt meteen veel volk: nu al 25.000 bezoekers voor ‘Coward’ | Showbizz | HLN.be

Tijdens de Eerste Wereldoorlog ontdekt een jonge soldaat [Emmanuel Macchia] dat het leven aan het front niet is zoals het werd voorgeschoteld. Hij raakt in de ban van de “chef” [Valentin Campagne] van een toneelgroep die de moraal aan het front moet hooghouden met optredens in vrouwenkleding. Fascinatie leidt tot meer, waaronder de verklaring van de titel. Dhont neemt veel tijd om de opbloeiende romance te schetsen, maar geeft geen plausibele verklaring voor het “laffe” gedrag van de hoofdpersoon. Mogelijk was hij afgeleid door het nauwkeurig reconstrueren van verwondingen op het slagveld en in de veldhospitalen. Macchia en Campagne wonnen samen de Gouden Palm voor beste mannelijke rol.

Coward is op zich al een bijzonderheid: zoveel films over de Eerste Wereldoorlog zijn er niet (zeker in vergelijking met de Tweede Wereldoorlog) en zeker in België is dit thema nauwelijks aangeraakt, terwijl het zo'n bepalende periode in onze geschiedenis was die zulke diepe littekens heeft nagelaten. Tegelijk laat Coward ook nog eens een onverteld stuk van die geschiedenis zien.

Aan het front, midden in de Vlaamse velden, maken we kennis met twee buitenbeentjes van soldaten, de binnenvetter Pierre en de flamboyante Francis. Meer hoef je niet te weten dan dat Francis revues organiseert waarmee hij de soldaten even laat vergeten dat er dagelijks kogels suizen en doden vallen en dat de vijand vlakbij is. De liefhebbers kunnen dit uitspitten tot op het bot (het idee voor Coward ontstond toen Lukas Dhont op foto's stuitte van frontsoldaten verkleed als vrouwen met geïmproviseerde kleren, de dagboeken van Donat Spiers blijken een inspiratiebron te zijn), maar laat je eerst maar onderdompelen in deze film over de bijzondere band tussen Pierre en Francis.

Lukas Dhonts vorige film Close werd overal bejubeld, maar kon me niet helemaal raken. Het voelde allemaal wat te bedacht, te berekend. Bij Coward geloofde ik het wel meteen vanaf het eerste shot: de voorheen onbekende hoofdrolspelers zijn een verademing (zeker Francis), de revuescènes net als de scènes in de loopgraven zijn groots en meeslepend, het verleden komt helemaal tot leven. Gaat dit de Oscar voor beste internationale film winnen? Dat denk ik niet, de Oscars spelen zo graag op veilig en zullen deze film te queer vinden. Is dit een triomf die iedereen gezien moet hebben? Dat wel.

Wat een geweldige film. Deze film verdient een veel groter publiek.

De sfeer, de spanning. Alles is zo voelbaar.

Deze twee jonge hoofdrolspelers zijn briljant.

Die chemie tussen die twee is zo puur.

Voor mij is Coward, de film van het jaar!!

Daar heb je toch ook beelden van dergelijke aard?