Amarga Navidad (2026)

Geen slechte film, deze Autofiction (zoals hij bij ons in de bioscopen heet), maar ook geen film waar ik even vaak aan zal terugdenken als aan Hable con Ella of Volver. Twee verhaallijnen kruisen elkaar: in 2004 baant Elsa zich een weg door een falende carrière als filmregisseur en een reeks paniekaanvallen, terwijl in het heden een andere filmregisseur op zijn retour, Raúl, aan een nieuw scenario begint waarin fictie en (auto)biografie door elkaar lopen. De verhaallijn in het verleden is echter de meest uitgewerkte en heeft een bijzonder sterk acterende Bárbara Lennie in de hoofdrol, waardoor je ook echt met haar meeleeft. Wat er zich in het heden afspeelt, staat heel de tijd in de schaduw daarvan. Het personage van Leonardo Sbaraglia komt nooit helemaal tot leven, de vraag of je als schrijver wel gebruik mág maken van andermans levensgebeurtenissen evenmin. En had Almodóvar met Dolor y Gloria niet al eens een film gemaakt over een regisseur die op hem lijkt, met de veel beter acterende Antonio Banderas in de hoofdrol?

Saai navelstarend dieptepunt van de regisseur die ons ooit pareltjes als Todo Sobre Mi madre en Carne Tremula schonk.

Met "Autofiction" levert Pedro Almodóvar opnieuw een intrigerende, maar behoorlijk complexe film af waarin werkelijkheid en fictie voortdurend door elkaar lopen. De ingenieuze verhaalstructuur vraagt de nodige aandacht en maakt het niet altijd gemakkelijk om de verschillende personages en gebeurtenissen te doorgronden. Vooral de overgang tussen beide verhaallijnen zorgt aanvankelijk voor verwarring. Toch weet Almodóvar met zijn karakteristieke visuele stijl, sterke vertolkingen en psychologische diepgang te boeien. Thema's als verlies, schuldgevoel en de relatie tussen kunstenaar en werkelijkheid worden op intelligente wijze uitgewerkt. Hoewel de film soms wat afstandelijk en ingewikkeld overkomt, blijft het een originele, gelaagde en uiteindelijk geslaagde productie die ook achteraf tot nadenken stemt.