Meningen

Eerste keer Pixar.

Ik ben een behoorlijke leek op animatiegebied. Behalve een paar handenvol oude Disneys en Als je begrijpt wat ik bedoel 17 x in de kerstvakantie heb ik nauwelijks iets gezien.

Aardig wat van die oude Disneys vond ik wat leuker dan Finding Nemo. Waarom weet ik niet precies. Meer magie ofzo. Of misschien ben ik gewoon soms een conservatieve dwaas.

Neemt niet weg dat Finding Nemo leuk was. Ellen Degeneres steelt de show natuurlijk (vooral gelachen om, jawel, de walvistaal, soms ben ik net een melige kleuter). Ze heeft ook alle ruimte om de ster van de film te zijn. Een top 250 film heb ik er niet in gezien, me vermaakt heb ik wel. 3.25* waarbij ik dit keer naar boven afrond.

3.5*

Het zou een aardige filmquizvraag zijn. Hoe heet de verfilming van een broadwaymusical door Francis Ford Coppola? Deze film (en eigenlijk alles wat hij voor The Godfather regisseerde) is nogal vergeten, velen zullen de vraag niet kunnen beantwoorden.

De film was pas de derde Coppola. Na de Cormanhorror Dementia 13 en de ook al behoorlijk vergeten (maar succesvolle) komedie You're a Big Boy Now. Daarna kreeg hij een grotere film aangeboden en dat was deze,

En dit is nogal een oddity. Een musical uit de tijd dat de populariteit van musicals snel aan het afnemen was. De film wil nogal veel zijn. Een fantasysprookje, dat antiracistisch is kritisch op kapitalisme. En in zekere zin Amerika bekritiseert. Dat zat ook al in de musical uit 1947, maar werd voor de film wel wat geactualiseerd. maar in 1968 is het eigenlijk een spiegel van de maatschappij waardoor de film ook bijna iets hippie-achtigs krijgt. Het feit dat het in de backlot gefilmd is helpt ook. Het wordt een kunstmatige droomweredl. Uiteindelijk overwint liefde alles. De film werd wisselend ontvangen maar sleepte toch een aantal oscarnominaties binnen.

Petula Clark speelde hier haar eerste Amerikaanse rol. Fred Astaire (die hier toch erg oud geworden is, maar het nog steeds kan) kwam ervoor terug uit min of meer zijn pensioen. Voormalige tienerster Tommy Steele speelt de dwerg erg groot, maar ik vond hem wel leuk.

De film is nogal lang en met name het eerste deel voor de intermission sleept een beetje en laat het plot van hot naar her vliegen. Het laatste (kleine) uur vond ik veel trefzekerder. Maar tot de grote films van Coppola behoort dit niet. Maar al met al vond ik het behoorlijk leuk.

Ik ga zijn nieuwe (en wellicht laatste) zeer binnenkort zien en ga de komende dagen ook nog wat ander ongezien werk van Coppola zien. Dat is het plan in ieder geval.

Vond dit veruit de beste van de trilogie. En ook veel meer afwijkend van de eerste twee dan ik dacht. Op zich niet helemaal raar want de bron is veel ouder en exotischer en dat is het decor dus ook. Weg is een van de belangrijkste thema's van de eerste twee films: Religie als machtsmiddel. Deze film is veel meer uit een andere wereld. Met zeer fraaie locaties. En voor een Pasolini opvallend apolitiek en zelfs optimistisch. In zekere zin meer de anti-Salo (Salo was de film die hij hierna zou maken) dan de opvolger van Decameron en The Canterbury Tales

Vooral een Clarke film. De BBC-filmer die erg gefascineerd was door mannelijk geweld en de patronen die tot excessen lijden en ook hier weer niet te beroerd (net als in bijvoorbeeld Scum en Made in Britain, beide nog wat beter) om af te rekenen met een aantal vooroordelen (de hoofdpersoon is een behoorlijk intelligente makelaar bijvoorbeeld). Ruw genoeg en kort genoeg om onder spanning te blijven staan. Als geheel niet wat te voorspelbaar om echt heel goed te worden.

Wonderschone film waarin Reichardt weer doet waar ze goed in is. Een bescheiden plot maar tonnen tijd om de omgeving te voelen en te ruiken. Een pioniersverhaal op de vierkante centimeter en een verhaal over een onwaarschijnlijke vriendschap in een eenzame wereld. Reichardt is niet in staat tot slechte films, maar deze is misschien wel haar beste. In ieder geval nog een kleine twee weken, want dan sluit ik het IFFR af met haar nieuwste.,

Ik kende Arnold van haar interessante debuut Red Road. Ergens is deze film veel traditioneler dan dat debuut, maar tegelijk is het ook een opvallende stap vooruit. Fish Tank staat in een decennialange Britse traditie van sociaal drama. In die zin zou je het bijna een genrefilm kunnen noemen. Maar dan wel een heel erg goede. Een die dat genre ook haast weer ontstijgt.

Heel erg goed is bijvoorbeeld hoe Fish Tank in de huid van Mia gaat zitten. Je ziet de wereld door Mia's ogen en ik groeide in haar personage. De film is vrijwel totaal subjectief en gaat daardoor verder dan waarnemen. Ook heel erg goed is Katie Jarvis die zeldzaam geloofwaardig is met haar complexe karakter dat erg vaak van emotie verschiet. De film lijkt af en toe bijna de focus te verliezen, gaat naar het einde bijna te vaak haar eigen motto, niets is zoals het lijkt, nog eens laten zien maar het blijft net binnen de perken.

Wat de film nog een stapje hoger zet is de nadruk op hele kleine dingen op veel momenten in de film, zoals een bijna onopvallende blik waardoor je begrijpt waarom ze later terugkeert naar de jongen in de trailer, de intimiteit die ze opzoekt in haar dansscenes en hoe kwetsbaar ze daar ineens is, de blikken door het raam, noem maar op.

Verrassend sterke film, 4.0*

Speelse en boeiende film. Over een uitermate bizar verhaal. Nog voor Mussolini roept de fascist (dat was hij vooral ook) een minirepubliekje uit in een grensstadje dat van Italie naar Kroatie dreigde te gaan. En enige tijd in alle onrust in de wereld van toen kwam hij er nog mee weg ook. Deze film schetst de situatie in al zijn ongelofelijke absurditeit. En benadrukt dat door allerlei scenes in op de echte plekken in de (nu al jaren Kroatische en voorheen Joegoslavische) stad na te laten spelen door deelnemers aan de documentaire en vooral voorbijgangers. En niet perfect in stijl. Je ziet bijvoorbeeld een nagelsalon worden omgebouwd tot een restaurant, omdat daar toen een belangrijk etentje plaatsvond. Gabriele D’Annunzio vertrok uiteindelijk na 16 maanden uit Gabriele D’Annunzio. Zijn stijl van speechen en propaganda was van grote invloed op Mussolini, waar hij altijd achter bleef staan zonder volledig onderdeel te worden van het fascisme. Hij had een hoge pet op van zichzelf, maar zag ook vroeg het gevaar van Hitler en drong er bij Mussolini meermaals op aan om geen zaken met hem te doen. De tweede wereldoorlog maakte hij niet meer mee.

Fraai voorbeeld van het soort rol waar Jack Nicholson in uitblinkt. En gewoon een van zijn sterkste rollen. Vanaf het begin een heel sterke sfeer, maar vooral in de tweede helft erg goed. Nicholson die er niet in slaagt zijn vriendin en zijn familie met elkaar te verenigen en zich bij geen van tweeën thuisvoelt. De scenes waarin beiden met elkaar geconfronteerd worden zijn erg goed. Erg mooie rol van Black ook.

Weer een voorbeeld van de creatieve piek waar Hollywood van eind jaren '60 tot eind jaren '70 in zat.

4.0*

Leuke Wilder. Blijft altijd interessant om Hollywoodfilms over de oorlog uit de oorlog te zien. Soms is de oorlog een achtergrond (Casablanca), soms de aanleiding tot een vrij scherpe komedie (To Be Or Not To Be) en soms is het propaganda op de moraal van de Amerikanen een boost te geven (Mrs Miniver). Dit heeft een beetje van alledrie.

Deze film was toen echt bizar actueel (Rommel begon in Afrika in 1942 problemen te krijgen) en koppelt de val van Rommel aan de moed van een man, maar bouwt daar een heel vermakelijk plot omheen. Een kleinschalig spionageverhaaltje met veel leuke karakters en scherpe dialogen. Acteurs zijn wat wisselend. Von Stroheim steelt de show. Baxter valt een beetje tegen.

3.5*

Toen Fuller eenmaal de ambitie kreeg om ook te gaan regisseren nadat hij ontevreden was over de verfilming van zijn verhaal als Shockproof in 1949 ging het snel. Amper twee jaar later was Fixed Bayonets! al zijn vierde film. En er ging nog meer snel. De Koreaanse oorlog brak midden 1950 uit. Deze film kwam uit in december 1951 uit en was al de tweede film over de Koreaanse oorlog die Fuller maakte. Fuller maakte voor deze film twee westerns en de andere film over de Koreaanse oorlog. Alledrie gemaakt bij een onafhankelijke productiemaatschappij. En met name die oorlogsfilm was een hit en daardoor kreeg hij de kans van Zanuck om een film voor Fox te maken. Voor Fox een cheapie, maar voor Fuller een flink hoger budget en meer mogelijkheden.

De film is een oorlogsfilm op de vierkante meter. Een film die niet gaat over de grote lijn. Een groep soldaten wordt op een vrijwel onmogelijke missie gestuurd. De film gaat over de groepdynamiek. En over leiderschap. Als er er een hoofdpersoon is is het Richard Baseheart als Denno. Een man die bang is om te moorden en bang is voor verantwoordelijkheid.

Opvallend is dat deze film veel minder dan bijna elke andere oorlogsfilm die ik zag uit dezelfde tijd een avonturenfilm. Of iets nou heroisch is of niet wordt veel in het midden gelaten. En dat idee zit in een vrij mainstreamfilm die het stiekem niet helemaal is.

In deze Fullercyclus is dit de eerste film die ik zie die hij niet enkel schreef maar ook regisseerde en gelijk is het niveau ook een paar tanden hoger.

Ach ja, Dumont. Een paar dingen worden me wel duidelijk. In Flandres worden zijn personages gestript van bijna alles wat volgens Dumont niet relevant is. De omgeving wordt bijna tijdloos en zijn personages zijn daardoor nogal kaal. Zonder persoonlijkheid bijna. Misschien wel Bressoniaans. Maar het werkt alleen veel minder goed voor me en is minder menselijk. Dumont lijkt zijn personages bijna als dieren te bekijken. Dumonts personages zijn mensen met instincten en impulsen waarnaar ze handelen.

Als studie naar het kwaad in gewone mensen is Flandres simpelweg te voor de hand liggend en tegelijk te ongeloofwaardig. Ik ken aardig wat films waarin deze thema’s veel beter worden uitgelegd. Zelfs in films die bijna even gestript zijn als die van Dumont. In het oorlogsdeel houdt Dumont ook geen maat, wat een absurdistisch effect heeft, zonder dat het overigens om te lachen wordt. .

Ook ik zag redenen voor de suggestie dat de oorlog zich in het hoofd afspeelt van Barbe. Juist die dubbele laag vond ik de film nog bijna redden, want in zo’n context wordt het echt wel boeiender. Dumonts uitspraak dat het een film over liefde is waar hij de oorlog voor nodig had lijkt dat te ondersteunen. Het is alleen jammer dat het einde van de film die interpretatie weer enigszins onderuit haalt.

Uiteindelijk is mijn derde Dumont best een interessante film, maar een die me niet ligt en ook wel ergert. Genoeg geprikkeld om meer van ‘m te zien, maar de verwachtingen worden steeds meer getemperd.

2.5*

Het heeft niet zoveel met deze film te maken, maar wat waren Franse auto's die in deze tijd rondreden toch mooi. Stijlvoller zijn auto's nooit geweest. Zo oneindig veel mooier dan de karakterloze eenheidsworst van nu.

Nu die opmerking uit de weg is: de film. De opening is misschien wel het beste dat Melville ooit maakte (van wat ik tot nu toe zag dan) en echt fantastisch in alle opzichten. Het is Melville die zijn stijl hier zo ongeveer geperfectioneerd heeft. Helaas houdt Un Flic dat nooit vast. Ik val niet keihard over de miniatuur trein met helikopterscene maar als je eerder zo briljante opening hebt gezien levert de film daar toch wel veel in. Te meer omdat de film beter was geweest met een ander verloop want erg geloofwaardig is het ook al niet. Hoewel de film nog steeds bij vlagen echt fantastisch is haalt de film erna toch nergens meer het niveau van de eerste 15 minuten. Le Cercle Rouge die ik gisteren zag was veel langer, maar toch veel evenwichtiger. En de aftiteling had met dat mooie liedje ook wel wat langer gemogen.

Nu twijfel ik tussen een dikke 3.5* of een kleine 4. Op dit moment kies ik het eerste, maar als de openingsscène een grotere rol gaat spelen in mijn herinnering aan de film komt dat halfje er misschien nog wel bij.

En kom ik de gekke situatie dat ik nu de eerste vijf en de laatste vier films van Melville gezien heb en de vier ertussen niet. Die volgen wel weer als ze op mijn pad komen

Komt in het begin moeizaam op gang, erg moeizaam zelfs. Visueel overtuigt de film me ook wat minder. Maar bij de zelfmoord van Leo wordt alles beter en krijgen we gelukkig weer Almodovar die op het randje tussen kunst en kitsch gaat balanceren, dan krijgen de personages ineens kleur. Zeker niet Almodovar op zijn best, maar vindingrijk genoeg voor een kleine...

3.5*

Er is thematische en stillistische verwantschap met films van Kelly Reichardt, Andrea Arnold, Harmony Korine en Hirokazu Koreeda, maar toch zie je vooral Sean Baker van wie ik eerder Tangerine zag en die heel erg sterk blijkt in het portretteren van een gemeenschap een de randen van de maatschappij en dan de film durft te laten ademen. De geweldige Dafoe weet als enige acteur met een grote naam hier feilloos in op te gaan en speeld een wondermooie gelaagde rol. Verder blijft Moonie zo fraai het gezicht van de film zie je het met je volwassen blik langzaam mislopen op het moment dat zij er nog onbevangen instaat. Schitterende film.

Het was inderdaad bepaald geen 35mm-kopie. Maar daar had ik ook niet op gerekend. Toch leuk om Maleisie jaarlijks een beetje te blijven volgen. Van deze regisseur heb ik vorig jaar een vrij zwakke short gezien. Deze film vond ik stukken beter.

De film zelf had zijn sterke punt in de ontzettend natuurlijke portrettering van de twee kinderen. Zeer regelmatig heel erg raak en soms zelfs herkenbaar (met een touwtje gaan "vissen" bij het water bijvoorbeeld). De visuele grapjes waren in deze film ook vaak leuk. De volwassen vader kwam veel minder uit de verf, maar had gelukkig veel minder screentime.

Een kleine 3.5*

Strickland raakt per film verder verwijderd van zijn debuut. Hij begon met Katalin Varga en dat was een noodlotsdrama in Roemenie. De fascinatie voor taal en geluid die met die film ook al zichtbaar was heeft hij altijd gehouden, Maar hier is hij een stuk verder van de conventionele weg beland in een absurdistische komedie waarin Strickland zijn geluidsfascinatie tot weer eens hoofdthema maakt. Zijn taalfascinatie etaleert hij door een Engelstalige film te maken met een voice over in het Grieks. Had het idee dat de film begon als een idee over de verhouding producent regisseur, maar dat Strickland daar vervolgens zo ver mogelijk vanaf schreef. Maar ga het hem maar niet vragen, want Strickland heeft een hekel aan mensen die van alles achter zijn film zoeken. De film voelt net wat te lang. En het laatste half uur was de fut er een beetje uit.

Gek genoeg heb ik van Strickland juist zijn bekendste nog niet gezien (als enige van zijn vijf lange fictiefilms). Moeten we in 2023 maar eens doen.

Maakt nieuwsgierig naar het origineel want dit is een veel opzichten een ouderwetse verheven pulpfilm die heel klassiek aandoet. Minimalistisch (in de zin van weinig personages en weinig sets (het is bijna een kammerspiel). Een heel compact verhaal ook. Een pulpverhaaltje dat heel slim is nog wat te zeggen heeft ook een zeer toffe, fraaie special effects. Het origineel is echt zo'n fiftiesfilm. Tegelijk is dit ook erg Cronenberg en een van de beste doe ik tot nu toe zag. In het hart van de film een tragedie over een man die zichzelf verliest.

Laat in hemelsnaam niemand hier ooit een 180 minuten CGI-versie van maken.

Niet standaard in de zin dat dit mainsttream is. Dit is nog steeds vrij herkenbaar een Pen-Ek Ratanaruang-film en bepaald niet standaard, maar echt goed in vorm is hij in deze combinatie van een hitmanfilm en boeddhistische schuldfilm niet. Veel dingen het ondersteboven zien bijvoorbeeld daar doet hij niets meer zodat het flauwe scriptvulling blijft. Aardig, maar deze vierde film die ik van hem zien is wel veruit de minste.

Interessant, maar erg hak op de tak en nogal veel anekdotes en aspecten waar maar heel even bij stil gestaan wordt terwijl ik wel meer had willen weten.

3.0*

Een gothiisch melodrama met noirtrekjes. Een nakomeling van films als Rebecca, Gaslight. The Suspect en Dragonwyck van gisteren. Veelal hebben dat soort verhalen hun wortels in de literatuur van de 19e eeuw. Opvallend bij een noirish Britse film uit deze tijd is het kleur wat ik niet wist, dus dat was in verrassing. Er zit ook vaak een element van klassenstrijd in de verhalen en in deze echt nog veel sterker. Het gaat vrij letterlijk om een dienstmeisje dat aanzien wil.

De technicolor werkte hier niet zo, had de film liever in zwart wit gehad. Ook ben ik niet meteen een Stewart Granger fan. Het einde is echter weer verrassend sinister en het vaker switchen van sympathie waren weer beter. Maar moet ook zeggen dat de regie van veelfilmer Arthur Lubin niet zoveel extra's biedt

Meer een avonturenfilm dan een oorlogsfilm, zoals eigenlijk meestal bij klassieke oorlogsfilms uit Hollywood. En een film in het subgenre "liefde tegen de achtergrond van een nare hisorische gebeurtenis". Ik was niet weg van Cooper in de hoofdrol. Vind dat toch iets te veel de Tom Hanks van de jaren '40 ofzo. Degelijk, maar niet stoer en niet passioneel genoeg voor deze rol. De jonge Bergman is mooi, maar vooral de ruwere, dik aangezette bijrolacteurs en inderdaad met name Pilar maken deze toch ook te lange film nog behoorlijk genietbaar. Maar alles bij elkaar had ik er meer van verwacht.

3.0*

Dikke kans dat ze alleen aan een goede geknipte kopie konden komen. Vermoedelijk een bewerking voor de Britse TV (aan het commentaar te horen). Hoogstwaarschijnlijk was het niet Canvas die heeft zitten knippen.

Groot-Britannie is geen wielernatie en Denemarken was het in die tijd ook niet. We krijgen dus een soort wielrennen kijken voor beginners. Voor mensen die dat allemaal al weten vooral interessant omdat er op zoveel plekken camera's waren (in de bezemwagen bijvoorbeeld) en als tijdsbeeld. Hoewel ik deze tijd niet bewust heb meegemaakt (maar een paar jaar later al wel, ik keek vrij jong wielrennen, de genoemde Nederlanders heb ik nog bewust op TV gezien als kleine jongen) maakt het toch wel een beetje nostalgisch. Mooie oude wielershirts met leuke ploegnamen als IJsboerke. Nog gewoon Franse auto's en natuurlijk ook weer een of ander protest.

Heel aardige docu, wat minder dan gehoopt en jammer van de flink geknipte versie.

3.0*

Een film van Maddin over de voor en nadelen van het nemen van een bad... Of zoiets.

Ik was nog vrij onbekend met Maddin. Ik zag eerder enkel een short van 'm. Het was een geslaagde kennismaking, want ik zag een volkomen unieke regisseur in een film boordevol ideeën met een cast in rollen die je nooit van hen zag en ook nooit meer zult zien. Een wonder van bewerking en vooral ook montage soms.

Maar ik viel ook over de lengte. Dat kan best een kwestie van wennen zijn en de volgende keer helemaal weg. Maar ik had na ongeveer driekwart van de film een soort overdosis gehad.

Vandaar 3.5*

Film noirs zijn vaak zwartgallig, maar Force Of Evil doet er nog een schepje bovenop. Dat lag aan de vrijheid die Polonsky heel even had. Hij vermoedde terecht dat dat nooit meer zo zou zijn en hij maakte bewust een hollywoodfilm die zo dicht mogelijk bij felle kapitalismekritiek kwam als dat kon in 1948. Een erg politieke film, maar wel een beetje verstopt. Een fraaie New York-film met vooral zeer goed geschreven, wat onwerkelijk aanvoelende dialogen.

Polonsky die de kans kreeg om deze film te maken door dat hij het succevolle Body and Soul voor de ambitieuze hollywoodindependent Enterprise Pictures had geschreven. Polosnky had veel invloed op de film en het werd een onverwacht grote hit. Dat leidde tot deze film. Met dezelfde hoofdrolspeler: John Garfield. Garfield was overigens fantastisch in deze film.

Ik ben het eens met het prijzen van de visuele stijl van deze film, maar het script is juist wat deze film ver boven doorsnee tilt en maakt tot een absolute noirtopper.

Polosnky was erg links en weigerde uit principe te getuigen voor het House Un-American Activities Committee. Dat betekende ongeveer het einde van zijn carriere. Op basis van deze unieke film (die ik beslist vaker moet zien). Niet minder dan een tragedie. Hij werd eind jaren '50 langzaam weer scrptschrijven in gesmokkeld. Maar het zou pas tegen de jaren '70 zijn dat hij weer een film kon regisseren. Verplichte Noirkost dit.

Fantastische film. Ongelofelijk sterke vermenging van thriller en drama, waardoor deze film bloedspannend is en je rechtstreeks in je hart raakt.
Prachtig uitgewerkte karakters, zeker de hoofdpersonen. Schitterende onderlinge verhoudingen. Leo en Ali zijn allebei betrokken in een oorlog, de ene groter dan de andere, en komen allebei tot daden die niet goed zijn, maar die je wel snapt. Geen enkel karakter is goed, geen enkele is slecht. Alles is genuanceerd.
Het wemelt van de indrukwekkende scenes. Bij de eerste pesterijen van Danne tegen Leo doen ze al op het puntje van je stoel zitten en zo gaat dat door tot het harde, maar ware einde. De familie van Ali sterft, door een man in Zweden die 400 mensen aan het werk houd. Pijnlijk, maar het zet in realistische voorbeelden de halve wereld in perspectief.
Als deze film dan uiteindelijk tot de climax komt, laat hij je achter met een leeg gevoel. Overheerste de mooie tedere momenten uit deze film maar, dan was de wereld vrij.

4.5*

Ik heb, wegens te weinig films gezien, nooit een top 10 2003 ingestuurd. Moest ik het nu alsnog doen, dan zou deze film op 1 belanden.

Weer een van Wilders betere films gevonden. A Foreign Affair schijnt te zijn gemaakt omdat Wilder, toen hij in de oorlog aan het filmen was bij het leger beloofd werd dat ze hem zouden helpen mocht hij na de oorlog een film willen maken in Berlijn. Daar hield Wilder ze aan. En dus kwam hij een paar jaar later met een romantische komedie die tegelijk een scherpe, intelligente en actuele film over de rol van de VS in dat bezette en kapotte Berlijn. Zet overdreven idealistisch moralisme te kijk en zit vol met zwartkomische dialogen.

Arthur zet Phoebe net iets te dik aan, Lund is goed gecast als Pringle (want niet overdreven aantrekkelijk wat de film geweld aan had gedaan) en Dietrich is niet bepaald een actrice die alles kan, maar deze rol lijkt voor haar gemaakt. Fantastisch.

Erg goed.

4.0*

Een aardige Hitchcock maar absoluut niet een van zijn betere. De locaties zijn leuk en de nabootsing van Nederland is een aardige gimmick, het vaak fonetisch Nederlands gebrabbel was wel vermakelijk. Het verhaal laat echter nogal te wensen over en wil maar niet echt interessant worden met een vrij belachelijk einde op de koop toe. McRea is weer eens te kleurloos en de rest van de cast spettert ook niet echt. Maar net als een aantal andere Hitchcockfilms (vooral een film als North by Northwest) zijn het vooral een aantal toffe scenes in mooie settings die deze film toch erg genietbaar maken.

3.0*

Eerste deel dat ik zag, maar het tweede deel dat gereedkwam van een sterk tweeluik over relaties( en dan vooral het onvermogen om ze aan te gaan, danwel in stand te houden), zowel die tussen volwassenen als die tussen ouders en kinderen.

De films waren ooit bedoeld als een lange film, maar leverden zoveel stof op dat het twee, volkomen los van elkaar staande films werden. Parents en Children zijn gemaakt door de regisseur in samenwerking met een theatergroep uit Reijkjavik. De acteurs bedachten een personage voor zichzelf, met eigenaardigheden, karaktertrekken en problemen. De enige beperkingen waren dat de personages ongeveer de leeftijd van de acteurs moesten hebben en, om budgettaire redenen, in Reijkjavik waren gedurende de film.

De film is geschoten in zwartwit, het geeft de film een bepaalde sfeer mee, maar een echte, toegevoegde waarde heeft het niet.

Parents is de luchtigere van de twee. En dat komt met name dat alle relatieperikelen met veel humor, meer dan in Children, benaderd worden.

Hoewel beresterk geacteerd en met personages van vlees en bloed ontbreekt net wat diepte om echt een must see te zijn, desalnietemin een prima begin van het IFFR voor mij.

3.5*

Mijn elfde Ford Interessante film. De film begint veelal als een situatieschets waar Ford vaak het verhaal stilzet om een sfeer te tekenen. In het laatste kwart stopt dat als de film bij de kern komt. En dan is hij ongewoon in de tekening van de Apaches en vooral ook in de afrekening met het racistische onderschatten van ze. Het einde laat nog even zien hoever geschiedschrijving en waarheid uit elkaar kunnen liggen. Dat is een thema dat vaker bij Ford terugkeert.

Nog een Ford op mijn stapel.

Leuker dan de vorige twee Wilders. Maar geen film die bij zijn allerbeste films behoort. Drijft heel erg op de wisselwerking tussen Matthau en Lemmon. Matthau steelt de show uiteindelijk. En op een klein maar goed idee. Scherp en een beetje bitter, zoals bijna alle films van Wilder. Een ietsje te lang misschien. Maar wel leuk.

3.5*