'Jûsangô Taihisen' yori: Sono Gosôsha o Nerae (1960)

Standaard studiowerk van een nog brave Suzuki.

Take Aim at the Police Van is een korte, vlot vertelde Japanse film noir die zeker vermakelijk is maar verder weinig extra's te bieden heeft. Het verhaal is wat je mag verwachten van een film noir en bevat voldoende suspense en actie. Ook op visueel vlak is het allemaal erg volgens het boekje. Enkel de POV shots van de scherpschutter aan het begin van de film vielen op een positieve wijze op.

Van hypergestileerde beelden en fragmentarisch narratief, Suzuki's handelsmerken, is er hier (helaas) nog geen sprake. Take Aim at the Police Van kan dan ook het beste gezien worden als een oefening waarin Suzuki de knepen van het vak leert die hij later met films als Tokyo Drifter en Branded to Kill weer overboord zal gooien.

Vooral voer dus voor de liefhebbers van Japanse film-noir of voor zij die eens wat werk uit de beginperiode van Suzuki willen zien.

Het is inderdaad nog niet de Suzuki van Tokyo Drifter of Branded To Kill (of van het onderbekeken The Flowers And The Angry Waves) maar toch is dit toch al een erg coole film. Het begin is inderdaad geweldig en een scene waarin een prostituee aan haar einde komt door dramatisch neer te vallen met een pijl in haar borst laat al een spoor zien van zijn prettg licht-perverse geest. Coole stukjes met hangjongeren bij jukeboxen en en toffe finale doen de rest.

Lang niet zo uniek als zijn latere films, maar wel van genoten.

3.5*

De eerste Japanse Noir die ik uit de Nikkatsu box zag, vond ik wat tegenvallen. Soms wel prachtige fotografie, maar het verhaal was soms heel erg van de hak op de tak springend. Een aantal zaken kon ik daardoor niet altijd even goed volgen, wat gebeurt er nou precies of wat was de bedoeling erachter? De handelingen die wel direct duidelijk waren, hadden daarentegen vaak iets onwaarschijnlijks of kinderachtigs.

Omdat ik wat vermoeid was tijdens de eerste keer, de film nog maar eens bekeken. Het verloop van het verhaal, vooral de vele personages erin, was wel beter te volgen. Andere gedachten over de kwaliteiten van deze Nikkatsu Noir leverde die tweede kijkbeurt echter niet op, want door gebrek aan helderheid (evt. suggestieve) in beeld en verhaal bleef een aangename spanning ook dit keer uit.