Kenjû Zankoku Monogatari (1964)

Wordt nog weleens vergeleken met The Killing van Kubrick. En er zijn inderdaad wel wat overeenkomsten, vooral in het script.

Een verschil met de vorige drie films uit de Nikkatsu Noir-box is dat deze minder Japans aandoet. Dit is wel gewoon een zeer toffe heistfilm. Stijlvol als altijd en met twee dikke pluspunten. Het eerste is dat de hele film over de verhouding tussen bad guys onderlng gaat. Het andere voordeel is dat de film een fraaie draai maakt naar een wraakfilm op het moment dat de hoofdrolspeler door zowat alles en iedereen verraden is.

3.5*

De vierde film die ik uit de Nikkatsu Noir box zag, "Cruel Gun Story", viel tegen. De acties zien er soms wat erg knullig uit. Ook de algehele sfeer maakt niet veel indruk. Als ik deze Japanse Noir film vergelijk met bijvoorbeeld "Bob le Flambeur" van Melville (overval op een casino) of "The Killing" van Kubrick" (overval op een renbaan), dan mis ik vooral scènes met wat meer sfeertekening van het misdadigersmilieu.

Zulke scènes kunnen prima werken als een contrasterend rustpunt tussen de spannende stukken door. Het lijkt wel of Furukawa de spanning nooit lekker onderhuids durft te laten gaan, om daarna bovenhuids des te harder toe te slaan. De scènes met het zusje hebben dat doel een beetje, maar die zijn dan gelijk weer te veel gebaseerd op sentiment.

Nu benieuwd naar de laatste film uit de box: "A Colt is my Passport".

Noirvember 20

Deze derde film uit de World Noir box 2 van Radiance is ook erg sterk. Wederoom een gedetaileerd verslag van een misdaad. Ditmaal een overval op het geldtransport van de paardenrennen. Doet daarom wat aan de Killing denkrn. Maar verder gaat het geheel zijn eigen weg. Een hoog tempo en de nodige plotwendingen en shoot outs maken dit een uiterst vermakelijke film. Mooie widescreen fotografie.

4*

Ook deze is mij goed bevallen. Alhoewel het formule wijs van een ‘heist movie’ opgaat (man moet een kraak plannen, krijgt teamgenoten, voert het plan uit, loopt mis en uiteindelijk verraad) is het vakkundig verteld. Het hoofdpersonage is goed uitgewerkt (zijn motivatie en zijn achtergrond mbt zijn zuster), het plot heeft zijlijnen en het einde is puur noir waarin fataliteit, doem en noodlot op elk personage betrekking heeft. Wat vooral hier uitspringt (Mann zou later precies hetzelfde doen) is de erecode die moet gevolgd worden en daardoor in een spiraal van geweld terecht komt. Joe Shishodo vertolkt zijn gangster als een stoïcijns man die nooit zijn waardigheid en koelbloedigheid verliest zelfs al gaat de situatie van slecht naar erger. In mijn begeleidend boekje staat er een korte carrière beschrijving van deze acteur met als slot dat zijn type gangster wel eens inspiratie had kunnen zijn voor Travolta en Jackson in Pulp fiction of voor Whitaker in Ghost dog : way to the samoerai.