menu

11·25 Jiketsu no Hi: Mishima Yukio to Wakamono-tachi (2012)

Alternatieve titel: 11.25 the Day He Chose His Own Fate

mijn stem
2,64 (11)
11 stemmen

Japan
Drama
119 minuten

geregisseerd door Kôji Wakamatsu
met Arata, Shinobu Terajima en Hideo Nakaizumi

De film vertelt het verhaal van de laatste dagen van de Japanse schrijver Yukio Mishima. Op 25 november 1970 pleegt Mishima rituele zelfmoord in het hoofdkwartier van het Japanse ministerie van defensie. Met een viertal medestanders verschaft hij zich toegang tot het gebouw en neemt de commandant gevangen. Hij roept de aanwezige militairen op tot een machtsovername om zo de macht van de keizer in ere te herstellen. Als de militairen hem bespotten en uitjouwen, breekt hij zijn speech af en pleegt 'seppuku', een rituele zelfmoord op de wijze van de samurai. Deze film gaat dieper in op de vraag wat Mishima duidelijk wilde maken met zijn actie.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=41eOz8vvP0s

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Mochizuki Rokuro
2,5
Deze is in Cannes toch? Ik ken al minstens één iemand die alleen daarom al graag naar Zuid-Frankrijk zou afreizen: Wakamatsu & Mishima etc. Klinkt weer interessant. Ook iemand die op hogere leeftijd geëngeerd blijft filmen. En ARATA kan sinds Distance sowieso niet meer stuk.

Is inderdaad op het festival van Cannes te zien.

avatar van JJ_D
1,5
Zelden zo'n slecht gemaakte film op het witte doek gezien. En dan bedoel ik: kleuren van de gebruikte film zijn gortdroog en spuuglelijk, en de climax van de film (een speech van Mishima) werd gedraaid zonder figuranten: je ziet een mannetje kwaad woorden en er werd geroezemoes van een man of duizend onder gemonteerd. Precies wat je noemt: sullig.

Een draak van een film dus. Hoewel vanuit historisch standpunt wel boeiend, ziet de film er gewoon niet uit. Amateurisme ten top - gelukkig af en toe een mooi beeld van Mount Fuji, om de nausea wat te temperen.
1,75*

avatar van starbright boy
3,5
starbright boy (moderator)
Mishima is een fascinerend figuur. Beschouwd als een van de grootste Japanse schrijvers van de twintigste eeuw. Iemand die met lede ogen aanzag hoe Japan na de tweede wereldoorlog internationaliseerde en op het eind van zijn leven steeds verder politiek radicaliseerde. Tot zijn bizarre dood. Het heeft tot een hoop mythevorming geleid.

11.25 the Day He Chose His Own Fate is een heel kleine film. Veel kleiner dan veel mensen zullen verwachten van dit soort biografische films. Geen grootse aanpak, maar vaak een bescheiden digitaal geschoten praatfilm. Geen mooie film ook, bij vlagen zelfs lelijk. Kurkdroog wordt verteld wat er verteld moet worden. De film houdt het midden tussen een respectvolle biografie en een genadeloze ontmythologisering. De schrijver Mishma komt nauwelijks in de film voor, het gaat over de politieke ideeën van 'm. En met name in de tweede helft zet hij Mishima neer als iemand die compleet de voeling met de wereld om 'm heen verloren had. Iemand die in een langzaam steeds succesvoller Japan als een levend anachronisme het Japanse vooroorlogse nationalisme stond te verdedigen. Terwijl de wereld om 'm heen door wilde.

Het hoogtepunt zit 'm in de speech van Mishima (die destijds vooral uitgelachen werd), de verfilming Mishima en companen op een balkon met achtergrondgeluid en af en toe een shot van een foto van het originele publiek ziet er knullig uit, maar het past prima in de hele knullige voorstelling van de hele actie. Japan juicht 'm niet toe, is niet boos op 'm, gaat niet nadenken over zijn ideeën, maar is vooral nauwelijks geinteresseerd. Lacht 'm weg. De door Mishima geromantiseerde voorstelling van een in zijn ideeën passende rituele zelfmoord wordt een banale daad van een rare man met achterhaalde ideeën en een paar pathetische volgelingen. En die invalshoek is erg boeiend.

Er mankeert genoeg aan de film, maar hij profiteert zelfs van zijn eigen tekortkomingen. Fascinerend.

3.5*

avatar van Onderhond
2,0
Matige Wakamatsu.

Duidelijk materiaal voor hem. Revolutionair gejengel, veel politiek en jongeren met daadkracht. SInds de beginjaren van Wakamatsu al een rode draad doorheen z'n films. Alleen wordt het hier nogal kleurloos weergegeven.

Visueel is het erg matig inderdaad, al vond ik het nu ook weer niet zo slecht. Simpel filtertje dat effectief z'n werk doet, maar het matige camerawerk verder niet kan maskeren. De speech op het einde vond ik wél erg geslaagd. Alles behalve sullig en net geweldig geisoleerd in beeld gebracht. Het was een opleving die de film op dat moment absoluut nodig had.

Een nogal droge vertelling verder. Wakamatsu doet normaal gezien toch veel meer met z'n films, zowel qua vorm als structuur. Misschien omdat hij zich deze keer waagt aan een echte biografie en daarom de filmische fratsen maar achterwege laat. Net als bij zijn docus vind ik het dan allemaal wat saai worden. Twee uur is ook aardig lang voor dit brokje politieke geschiedenis.

Enkel voor de Wakamatsu die-hards en/of mensen die echt begaan zijn met de materie.

2.0*

Gast
geplaatst: vandaag om 00:14 uur

geplaatst: vandaag om 00:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.