• 144.919 films
  • 7.293 series
  • 22.106 seizoenen
  • 498.270 acteurs
  • 313.516 gebruikers
  • 8.302.677 stemmen
Avatar
 
banner banner

11·25 Jiketsu no Hi: Mishima Yukio to Wakamono-tachi (2012)

Drama | 119 minuten
2,70 10 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 119 minuten

Alternatieve titel: 11.25 the Day He Chose His Own Fate

Oorsprong: Japan

Geregisseerd door: Kôji Wakamatsu

Met onder meer: Arata Iura, Shinobu Terajima en Hideo Nakaizumi

IMDb beoordeling: 6,0 (228)

Oorspronkelijke taal: Japans

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot 11·25 Jiketsu no Hi: Mishima Yukio to Wakamono-tachi

De film vertelt het verhaal van de laatste dagen van de Japanse schrijver Yukio Mishima. Op 25 november 1970 pleegt Mishima rituele zelfmoord in het hoofdkwartier van het Japanse ministerie van defensie. Met een viertal medestanders verschaft hij zich toegang tot het gebouw en neemt de commandant gevangen. Hij roept de aanwezige militairen op tot een machtsovername om zo de macht van de keizer in ere te herstellen. Als de militairen hem bespotten en uitjouwen, breekt hij zijn speech af en pleegt 'seppuku', een rituele zelfmoord op de wijze van de samurai. Deze film gaat dieper in op de vraag wat Mishima duidelijk wilde maken met zijn actie.

image

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Yukio Mishima

Masakatsu Morita

Masayoshi Shoga

Masahiro Ogawa

Hiroshi Mochimaru

Kiyoshi Kuramochi

Kenichi Tanaka

Makiko Ueda

Masakatsu Sekikawa

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Mochizuki Rokuro

Mochizuki Rokuro

  • 18894 berichten
  • 12887 stemmen

Deze is in Cannes toch? Ik ken al minstens één iemand die alleen daarom al graag naar Zuid-Frankrijk zou afreizen: Wakamatsu & Mishima etc. Klinkt weer interessant. Ook iemand die op hogere leeftijd geëngeerd blijft filmen. En ARATA kan sinds Distance sowieso niet meer stuk.


avatar van Barfly

Barfly

  • 1837 berichten
  • 1617 stemmen

Is inderdaad op het festival van Cannes te zien.


avatar van JJ_D

JJ_D

  • 3654 berichten
  • 1237 stemmen

Zelden zo'n slecht gemaakte film op het witte doek gezien. En dan bedoel ik: kleuren van de gebruikte film zijn gortdroog en spuuglelijk, en de climax van de film (een speech van Mishima) werd gedraaid zonder figuranten: je ziet een mannetje kwaad woorden en er werd geroezemoes van een man of duizend onder gemonteerd. Precies wat je noemt: sullig.

Een draak van een film dus. Hoewel vanuit historisch standpunt wel boeiend, ziet de film er gewoon niet uit. Amateurisme ten top - gelukkig af en toe een mooi beeld van Mount Fuji, om de nausea wat te temperen.

1,75*


avatar van starbright boy

starbright boy (moderator films)

  • 20357 berichten
  • 3902 stemmen

Mishima is een fascinerend figuur. Beschouwd als een van de grootste Japanse schrijvers van de twintigste eeuw. Iemand die met lede ogen aanzag hoe Japan na de tweede wereldoorlog internationaliseerde en op het eind van zijn leven steeds verder politiek radicaliseerde. Tot zijn bizarre dood. Het heeft tot een hoop mythevorming geleid.

11.25 the Day He Chose His Own Fate is een heel kleine film. Veel kleiner dan veel mensen zullen verwachten van dit soort biografische films. Geen grootse aanpak, maar vaak een bescheiden digitaal geschoten praatfilm. Geen mooie film ook, bij vlagen zelfs lelijk. Kurkdroog wordt verteld wat er verteld moet worden. De film houdt het midden tussen een respectvolle biografie en een genadeloze ontmythologisering. De schrijver Mishma komt nauwelijks in de film voor, het gaat over de politieke ideeën van 'm. En met name in de tweede helft zet hij Mishima neer als iemand die compleet de voeling met de wereld om 'm heen verloren had. Iemand die in een langzaam steeds succesvoller Japan als een levend anachronisme het Japanse vooroorlogse nationalisme stond te verdedigen. Terwijl de wereld om 'm heen door wilde.

Het hoogtepunt zit 'm in de speech van Mishima (die destijds vooral uitgelachen werd), de verfilming Mishima en companen op een balkon met achtergrondgeluid en af en toe een shot van een foto van het originele publiek ziet er knullig uit, maar het past prima in de hele knullige voorstelling van de hele actie. Japan juicht 'm niet toe, is niet boos op 'm, gaat niet nadenken over zijn ideeën, maar is vooral nauwelijks geinteresseerd. Lacht 'm weg. De door Mishima geromantiseerde voorstelling van een in zijn ideeën passende rituele zelfmoord wordt een banale daad van een rare man met achterhaalde ideeën en een paar pathetische volgelingen. En die invalshoek is erg boeiend.

Er mankeert genoeg aan de film, maar hij profiteert zelfs van zijn eigen tekortkomingen. Fascinerend.

3.5*


avatar van Onderhond

Onderhond

  • 85771 berichten
  • 10478 stemmen

Matige Wakamatsu.

Duidelijk materiaal voor hem. Revolutionair gejengel, veel politiek en jongeren met daadkracht. SInds de beginjaren van Wakamatsu al een rode draad doorheen z'n films. Alleen wordt het hier nogal kleurloos weergegeven.

Visueel is het erg matig inderdaad, al vond ik het nu ook weer niet zo slecht. Simpel filtertje dat effectief z'n werk doet, maar het matige camerawerk verder niet kan maskeren. De speech op het einde vond ik wél erg geslaagd. Alles behalve sullig en net geweldig geisoleerd in beeld gebracht. Het was een opleving die de film op dat moment absoluut nodig had.

Een nogal droge vertelling verder. Wakamatsu doet normaal gezien toch veel meer met z'n films, zowel qua vorm als structuur. Misschien omdat hij zich deze keer waagt aan een echte biografie en daarom de filmische fratsen maar achterwege laat. Net als bij zijn docus vind ik het dan allemaal wat saai worden. Twee uur is ook aardig lang voor dit brokje politieke geschiedenis.

Enkel voor de Wakamatsu die-hards en/of mensen die echt begaan zijn met de materie.

2.0*