menu

Meshi (1951)

Alternatieve titel: Repast

mijn stem
3,67 (49)
49 stemmen

Japan
Drama
97 minuten

geregisseerd door Mikio Naruse
met Ken Uehara, Setsuko Hara en Yukiko Shimazaki

De Tweede Wereldoorlog is net voorbij. In Japan is het leven niet gemakkelijk. Veel mensen hebben moeite de eindjes aan elkaar te knopen. Zo ook Michiyo. Daar komt nog bij dat ze steeds meer moeite heeft met haar leven. Vooral de sleur van dagelijkse saaie handelingen staat haar tegen. Wanneer haar nicht op bezoek komt en daarbij alle aandacht van haar man weet te trekken, wil ze breken met haar huidige leven.

zoeken in:
avatar van starbright boy
4,0
starbright boy (moderator)
Meshi is een film over de sleur die in een huwelijk is gekomen na een jaar of vijf, het gevoel van "is dit alles?", het verlangen naar meer, naar actie, naar vroeger, naar anders. Dit wordt getriggerd door de komst van een nichtje. Het nichtje is jonger, impulsief, vrij en trekt ook nog de aandacht van Michiyo's man ook. Maar ook Michiyo zelf snuffelt af en toe aan het leven buiten de sleur van huishoudelijke handelingen en een man die na een lange dag werken neerploft en zegt dat hij honger heeft.

Dan volgt via een reis naar Tokyo een soort van zelfonderzoek. Ze wordt geconfronteerd met meningen van anderen (die haar onder druk zetten om vooral terug te gaan naar haar man). Een overeenkomst met Ozu vind ik dat beide films hebben gemaakt over acceptatie van het onafwendbare en vooral het voortschrijden van de tijd. Michiyo wordt ook geconfronteerd dat het Tokyo van toen er ook niet meer is. dat herinneringen, zelfs al zou ze er weer gaan wonen, niet op herhaling gaan en dat het leven nergens een makkie wordt.

Het einde is heel makkelijk op te vatten als een anti-feministisch stand-by-your-man-einde, maar er is toch echt meer aan de hand. Michiyo accepteert wat ze heeft of capituleert misschien wel, schikt zich naar een soort lot, niet eens zozeer omdat dat haar gelukkig zal maken, maar omdat dat haar lot misschien wel is en vechten ertegen nog zwaarder is dan het accepteren. Het einde heeft een bittere ondertoon. Al is haar man best een prima kerel. Een beetje saai, maar wel iemand op die je kan vertrouwen. Maar of hij haar ooit gelukkig maakt is de vraag.

Fijne subtiele film van een boeiende regisseur. Visueel wat minder verfijnd dat When a Woman Ascends the Stairs, maar onmiskenbaar met een eigen stijl. En films met Setsuko Hara hebben altijd wat extra's. Prachtige vrouw en geweldige actrice.

4.0*

avatar van Mochizuki Rokuro
4,0
Ik sluit me helemaal aan bij starbright boy. Een best wel ontroerende film met de geweldige Setsuko Hara in de hoofdrol. De beste film van Naruse die ik tot nu toe zag.

Enige aanvullende opmerking is dat Naruse van Ozu toch wel verschilt, omdat Ozu zich wat mij betreft altijd op de onderlingen verhoudingen richt en Naruse veel meer oog heeft voor de dagelijkse dingen waar de mensen mee bezig zijn, incl. allerlei straatbeelden en -scenes.

avatar van NKyou
2,5
Naruse verbaasde me met zijn eerste film die ik van hem zag. Ik had iets compleets anders verwacht, en waar ik op had gehoopt kwam eigenlijk totaal niet... Het contemplatieve, wat ik zo mooi vind in Hou Hsiao Hsiens werk, zou hij uit de films van Ozu hebben gehaald. Nu Naruse dit weet te combineren met dagelijkse dingen en staatbeelden (volgens Mochizuki), wat Tran Anh Hung zo mooi weet te gebruiken, zou hij wel een regisseur voor mij zijn.

Viel dus iets anders uit. Met name het acteerwerk viel mij in negatieve zin op. Een bepaald soort stijl, wat mij deed denken aan het Hollywood van die tijd. Dit voelde erg vervelend en als complete overacting aan, zeker als het over het dagelijks leven en de normale dingen zou moeten gaan. In een thrillertje of suspense van Hitchcock kan ik het nog wel plaatsen of begrijpen. De gezichtsuitdrukkingen waren zelfs door een blinde gemakkelijk te zien en te lezen, totaal anders dan wat ik van Japanners verwacht / wil zien. Juist het niet begrijpen van maakt het tot iets moois voor mij. Het ongrijpbare, versterkt door het enkel beschouwende, dat is wat ik zocht. Door deze acteerstijl vielen de kleine momenten een stuk minder op.

Het grootste gedeelte van de film speelt zich af in een kleine straat, met vrij nauwe huisjes. Om een gevoel van ruimte en overzicht te creeeren speelt Naruse veel te veel met zijn camera. Shots wisselen zich te snel af, waar een vast standpunt misschien rustgevender en beter voor mij had gewerkt.

Ik geef Naruse nog lang niet op, zijn andere werk zal ook zeker revue passeren. Maar mijn gevoel na Meshi is dat ik Hou's eigen stijl nog meer ben gaan waarderen.

avatar van Ramon K
4,0
Met name het acteerwerk viel mij in negatieve zin op. Een bepaald soort stijl, wat mij deed denken aan het Hollywood van die tijd. Dit voelde erg vervelend en als complete overacting aan, zeker als het over het dagelijks leven en de normale dingen zou moeten gaan


Heel vreemd. Helemaal niet zo ervaren zelf. Niet anders dan in de films van Ozu of Kinoshita om maar wat te noemen. Naruse's film drijft toch wat meer op de dialogen. Hou heeft een totaal anders stijl. Die is wat meer observerend, zodat dialogen wat meer op de achtergrond plaatsvinden. En de personages in Hou's, maar ook in bijv Tsai's films zijn ook wat stiller, zodat je inderdaad moet zoeken naar de emoties. Ik vind beiden acteerstijlen mooi, omdat ze toch in het verlengde van de filmstijl van de betreffende regisseur liggen. Dat je het ene mooier vindt dan het andere is begrijpelijk maar om het dan op 'overacting' te gooien gaat me veel te ver eigenlijk.

avatar van NKyou
2,5
Misschien is overacting inderdaad een groot woord, maar het voelde wel zo aan. Zeker vergeleken met de films van Hou, of moderne Japanse cinema. De personages laten duidelijk hun emoties zien, met name door hun gezichtsuitdrukkingen, en Naruse brengt dit volop in beeld. Vond dit, plus het feit dat Naruse inderdaad zijn film meer op dialogen laat drijven, erg lijken op de Hollywoodproducties en ik begon me er aan te ergeren. Kwam er pas in het tweede gedeelte van de film er iets meer van los, tijdens haar zoektocht.

De verschillen in acteerstijlen zijn duidelijk. Maar zoals ik al zei zie ik dit soort acteerwerk (en het duidelijk in beeld brengen ervan dmv close-ups) liever terug in een Kurosawa (Mifune, prima), dan in een film met als het dagelijks leven als thema. Want dan voelt het gewoon als overacting aan.

avatar van Ramon K
4,0
Ok duidelijk. Heel soms ervaar ik het tegenovergestelde met de moderne Aziatische acteerstijl. Vaak pakt het heel goed uit, maar soms komen zwijgende personages nogal gekunsteld over, juist omdat we in het dagelijkse leven wat meer praten en communiceren.

avatar van starbright boy
4,0
starbright boy (moderator)
NKyou: Heb je eigenlijk al eens een Ozu gezien?

Ben het verder met Ramon eens.

avatar van NKyou
2,5
Nee, enkel van de reacties uitgegaan bij de films van Hou die spreken van gelijke stijlen. En juist omdat volgens Mochizuki Naruse ook nog het straatbeeld erin wist te verweven was ik meer geinteresseerd in zijn werk. Wil overigens zeker niet alles aan het acteerwerk wijten, er wordt nu wel erg buiten zijn proporties aandacht aan geschonken. In mijn berichtje heb ik lang niet alle plus- en minpunten verwerkt.

avatar van starbright boy
4,0
starbright boy (moderator)
Ik vroeg dat omdat ik denk dat je de vergelijking tussen Hou en Ozu ook weer niet te direct moet trekken. Hoewel Hou onmiskenbaar sterk beinvloed is door Ozu is dialoog bij Ozu bijvoorbeeld beduidend belangrijker dan bij Hou. De overeenkomst zit 'm vooral in een bijna terloopse sfeer, het niet te veel benadrukken van emotie en het feit dat Hou ook vaak vaste camerastandpunten kiest (al is Ozu daar veel extremer in, die beweegt zijn camera eigenlijk vrijwel nooit).

De overeenkomst tussen Ozu en Naruse is vooral thematisch (hoewel daar ook wel enige verschillen zijn). Naruse is stillistisch minder radicaal en uitgesproken dan Ozu.

avatar van Mochizuki Rokuro
4,0
Om me nog even in deze discussie te mengen. Qua tehmatiek en vertelstijl (met rust) zijn er op zich vergelijkingen te maken tussen de genoemde regisseurs.

Maar de ontwikkelingen tussen jaren 50 en nu hebben toch wel voor veel verschillen gezeogd. Niet alleen in het acteren, maar toch ook wel technisch. Al was Ozu daar ook ver mee, met allerlei aparte dolly's voor zijn cameraman die liggend moest filmen.

De oudere films van Hou zoals A Time to Live and a Time to Die hebben ondanks vergelijkbare thematiek ook al een andere toon dan bijvoorbeeld Three Times.

Verwachtingen kunnen vaak een film negatief beïnvloeden. Jammer dat dat gebeurde. Ben wel benieuwd wat je verwachtte. Maar aangezien je Ozu niet kende kende je de Japanse cinema van die tijd nog niet goed genoeg om een reële verwachting te hebben.

In tegenstelling tot Ozu verweeft Naruse (in de vijf films die ik tot nu toe van hem zag) veel meer het dageljiks leven op straat in OV en zo in zijn films. Dat vond ik een markant verschil, omdat zijn fimls meer in Japan van de jaren 50 zet. terwjil de gesloten families van Ozu meer universeel zijn, ook al dragen ze typische Japanse omgangsvormen en kenmerken. Allebei hebben ze hun specifieke kwaliteiten.

inoshita ken ik slechts van één film, die zou denk ik ook in deze lijn passen. Mizoguchi en Kurosawa toch al weer stukken minder.

Nomak
Moeilijk om iets te zeggen over de film. Er zijn nog niet veel berichten, maar alles is al eens gezegd. In het allereerste bericht vertelt starbright boy meteen alles wat er te vertellen is.
Er gebeurt niet veel in de film, maar toch is het zeker niet saai of slaapverwekkend. Integendeel, het is interessant en sommige dingen zijn herkenbaar. Het verhaal focust zich vooral over Michiyo en haar rol in het gezin. Ze is dan wel getrouwd, maar is ze ook gelukkig? Haar hele leven dag in, dag uit enkel en alleen maar het huishouden doen en niets speciaals hebben om naar uit te kijken. Tja, het doet je er wel over nadenken dat vrouwen het echt niet altijd makkelijk hebben. Mannen staan er natuurlijk niet altijd bij stil, maar je zag meteen dat het huis al snel wat rommelig werd toen Michiyo naar Tokyo ging en haar man enkele dagen alleen achterbleef.
Uiteindelijk blijven zij en haar man toch samen. Heeft ze ingezien dat ze het eigenlijk nergens beter heeft dan thuis? Misschien wel, want haar man is best een goeie kerel. Maar het kan ook zo zijn dat ze eigenlijk bang is om opnieuw te beginnen, en dat ze daarom naar Osaka terugkeert? Waar zou ze überhaupt naartoe moeten? Feit is dat ze voor de makkelijkste en misschien wel de beste oplossing kiest, ze neemt geen risico en accepteert de dagelijkse sleur van het leven.
Ze wonen dan ook in een erg leuk straatje waar iedereen elkaar kent. De huizen staan dicht op mekaar, soms komt er al eens iemand binnenlopen, erg gezellig allemaal.
Ik vind haar trouwens een erg sympathiek personage met een zeer vriendelijke lach, die Michiyo. Ja, Setsuko Hara is zeker een goede actrice. Als ik kijk naar het aantal films waaraan ze heeft meegewerkt, dan zal ik haar zeker nog wel meer tegenkomen.
De nicht was dan misschien wel een mooi en leuk meisje. Maar haar karakter vond ik wel een minpunt van haar. Een soort mannengek die er duidelijk op uit was om met iemand te trouwen die veel geld heeft. Jammer, maar eigenlijk ook wel begrijpelijk in het naoorlogse Japan waar het niet makkelijk moet geweest zijn.
Zeker een interessante film om eens gezien te hebben.

avatar van wendyvortex
3,0
Eerste van de drie Mikio Naruse die ik voor deze week gepland heb.
Mooi drama dat extra meerwaarde krijgt door de beelden van Japan enkele jaren na de tweede wereldoorlog. Aardig ook dat de levens van de hoofdpersonen ook niet veel afwijken van hun Amerikaanse of Europeese tegenhangers. Schijnbaar zijn het soort huwelijks/sleur-problemen behoorlijk universeel.
Toch waarschijnlijk voornamelijk geschikt voor mensen die ook wat hebben met het werk van Ozu.

avatar van Querelle
3,5
starbright boy schreef:
Het einde is heel makkelijk op te vatten als een anti-feministisch stand-by-your-man-einde, maar er is toch echt meer aan de hand. Michiyo accepteert wat ze heeft of capituleert misschien wel, schikt zich naar een soort lot, niet eens zozeer omdat dat haar gelukkig zal maken, maar omdat dat haar lot misschien wel is en vechten ertegen nog zwaarder is dan het accepteren. Het einde heeft een bittere ondertoon. Al is haar man best een prima kerel. Een beetje saai, maar wel iemand op die je kan vertrouwen. Maar of hij haar ooit gelukkig maakt is de vraag.


Ik snap helemaal wat je bedoeld, maar toch vond ik het einde een afknapper. Ik blijf het gevoelsmatig toch zien als naoorlogs wederopbouw moralisme, wat ik de film absoluut niet kwalijk kan nemen, maar waardoor het plezier wat ik had tijdens het kijken toch minder wordt. Juist omdat de film zo toewerkt naar het einde en je je afvraagt wat de personages zullen beslissen, staat of valt de film voor een groot deel met de slot conclusie, maar daarvoor valt er gelukkig wel een hoop te genieten.

De vergelijking met Ozu is verder meer dan aannemelijk. Naruse gaat alleen iets meer de diepte in. Het is wat dramatischer.
Ik hou hier wel van. Het is een redelijk toegankelijk drama met een strak scenario en sterke, goed geacteerde personages.
3* voor nu. Tot het einde de volle 4*

avatar van The One Ring
3,5
Querelle schreef:

Ik snap helemaal wat je bedoeld, maar toch vond ik het einde een afknapper. Ik blijf het gevoelsmatig toch zien als naoorlogs wederopbouw moralisme, wat ik de film absoluut niet kwalijk kan nemen, maar waardoor het plezier wat ik had tijdens het kijken toch minder wordt. Juist omdat de film zo toewerkt naar het einde en je je afvraagt wat de personages zullen beslissen, staat of valt de film voor een groot deel met de slot conclusie, maar daarvoor valt er gelukkig wel een hoop te genieten.


Ik ben het hier wel mee eens. Het einde was een beetje een afknapper, ik had iets interessanters gehoopt. Al moet ik toegeven dat ik die bittere ondertoon waar Starbright Boy over spreekt zelf niet echt in de eindscène ontdekt had, maar wel in zie hoe dat zo werkt. Maakt de film wellicht geschikt voor een herziening ooit.

Querelle heeft ook gelijk dat het allemaal wat toegankelijker is dan Ozu. Misschien omdat ik net binnen een week tijd ook een film van Ozu zag, maar Naruse is veel lichter verteerbaar en eigenlijk ook wat minder diepgravend dan die andere grootmeester. Heel erg is dat niet, want Meshi is een goed gemaakt drama, met een aantal mooie scènes. De buitenscènes vielen ook extra op. Mooie straat- en stadsbeelden. Geeft het een extra sfeertje.

Het geheime wapen is echter Setsuko Hara. Ze viel me al op in de twee Ozufilms die ik zag, maar in deze film bewijst ze nog maar eens haar diepgang als actrice. Hoort echt tot de beste. Ken Uehara deed het ook goed als haar man. Na de feministische openingsvoice-over had ik een klootzakkenrol verwacht, maar ik bleek toch een beetje medelijden te krijgen met helaas wat suffige goedzak. Ik ben het wel met NKyou eens overigens dat de acteerstijl vrij westers is. Zelfs de acteurs in Kurosawafilms vind ik meer oosters acteren. Viel me eigenlijk al direct op in deze film hoe groot het verschil in acteerstijl is in vergelijking met bijvoorbeeld Ozu. Alleen heb ik er in tegenstelling tot NKyou geen problemen mee verder.

Al met al een alleraardigst melodrama, maar niet degene in het genre die mij het meest geraakt heeft.
3,5*

avatar van BASWAS
3,5
Als zelfbewuste, jonge vrouw stap je in het huwelijksbootje om te proeven van het alom bejubelde huwelijksgeluk. Na enige tijd blijkt dat geluk voor jou alleen maar te bestaan uit routineus handelen als huissloof. Wat doe je eraan, lijdzaam doorgaan of proberen op andere wijze het geluk te vinden? De druppel, die de emmer uiteindelijk doet overlopen om stappen uit deze misère te ondernemen, is een nichtje van de man die langskomt. Het levenslustige meisje schudt de in slaap gesukkelde eigenwaarde van de getrouwde vrouw wakker, waarop het besluit volgt om toch maar eens uit het teleurstellend bootje te stappen. Wel of niet tijdelijk, dat doet er eigenlijk niet toe.

Deze rode draad van het verhaal uit de film zou in een soapserie over de jaren vijftig beslist niet misstaan. Tijdens het kijken kwam helaas dat idee over soap regelmatig storend bovendrijven. Doordat in "Repast" de karakters beter uitgewerkt zijn, de beelden en montage zorgvuldiger overkomen en de acteurs geraffineerder spelen, steekt deze film van Naruse wel uit boven het hapsnapshot genre.

Het was helaas vooral de onderhuidse gelatenheid, dus geen intrigerende exotische, van de personages, die mijn aandacht steeds liet verslappen. Soms dwaalde de aandacht dus af met het gevoel te zitten kijken naar een soap. Daarnaast ontstond tussendoor ook het idee dat het Italiaanse neorealisme van invloed geweest moet zijn op de maniertjes van de regisseur door de gefilmde straatbeelden in de stad.

Na twee films van Mikio Naruse gezien te hebben, is het vooral zijn gemanierdheid die er negatief uitspringt. In "Repast" weer dezelfde plaatjes van een bijna identiek woonstraatje als in "Flowing". En ook weer het liefdevol verzorgen van een poesje om gefrustreerde menselijke gevoelens te verbeelden. Er wordt nauwelijks iets gedaan om zulke details iets verhaaleigens mee te geven. Met een beetje originaliteit zouden ze de verhaalsfeer in de film wat extra's kunnen meegeven. Het saaie gebruik van zulke clichés zette mijn gevoel dus alweer op het spoor van soap. Maar goed, dan toch wel van een wat betere soap.

avatar van Onslaught
3,5
Goede film over een vrouw die geconfronteerd wordt met de dagelijkse sleur van het leven. Volgens mij leven nog steeds veel Japanse vrouwen volgens hun vaste rol. Mannen werken en komen laat thuis, de vrouw doet het huishouden en zorgt voor de kinderen.

3.5*

avatar van beavis
4,5
Wat me vooral opviel is hoe ongelofelijk modern de film is. Kort samengevat geeft de film een kijk op sleur in een huwelijk. Op een redelijk unieke en volledig overtuigende manier, en vanuit een vrouwelijk perspectief ook nog. Dat laatste is misschien minder uniek voor Japan en cinema in het algemeen, maar het is toch altijd opmerkelijk als het zó goed en zo consistent gebeurt. Dan wordt het altijd extra benadrukt (zoals ook bij Ryuichi Hiroki) en daar doe ik graag aan mee. De keuze van dit thema vind ik ook ongebruikelijk voor de vroege jaren 50; zelfs in het genre waarin Naruse werkte. Mijn eerste reactie was wel “ok, maar wat moet ik hier nu verder mee...”, maar pas na bezinken heb je door hoe bijzonder de film werkelijk is... en dan begint hij alleen nog maar te groeien!

3,5
Mooie film inderdaad. Naruse is een beetje de wat onbekendere broer van bijvoorbeeld Ozu en Mizoguchi. De handvol films die ik tot nu toe van die twee filmmakers zag, maakte toch wat meer indruk.

Naruse is wat uitleggeriger dan twee genoemden zo lijkt het. In de eerste scene kreeg ik bij het zien van de repeterende handelingen van Michiyo direct al een melancholisch gevoel ten gevolg van een overduidelijk sleur. Nadat Naruse dat in het kort vrij effectief duidelijk had gemaakt, ging er een voice-over overheen om dat nog eens precies zo uit te leggen. Ook waren er blikken van aantrekkingskracht van het paar naar anderen dan elkaar. Jammer dat er daarna nog eens een personage moet vragen of ze zich niet voelen aangetrokken tot die buitenstaander. Alsof Naruse bang was dat het nog niet duidelijk was of zo. Ook het hele personage van het nichtje dat 180 graden anders is dan Michiyo is weinig subtiel.

Maar verder is dit een erg sterke film. Je moet altijd opletten dat zo’n film over de dagelijkse sleur, zelf ook niet saai wordt. Hoewel ik even moeite had mijn plekje te vinden tijdens de film, lukte dat uiteindelijk vrij moeiteloos. De film is dan ook gewoon een kleine 50 jaar eerder dan American Beauty of zo. Niet dat ik dacht dat het onderwerp niet eerder zou zijn behandeld, maar het is wel opvallend dat deze film eigenlijk net zo meedogenloos is, maar dan op een heel andere manier. Ik had zelfs een Groundhog Day deja vu gevoel. De mensen die de film zagen weten wat ik bedoel. Vond ik een van de krachtigste scenes uit de film, hoewel het er ook in die scene iets te dik bovenop lag.

Dat einde is inderdaad een discussie op zich waard. De film is gebaseerd op een onaf boek van Hayashi. In andere woorden, de scriptschrijvers moesten er zelf een eind aan breien. Gevolg was dat ze het niet eens werden en dat de een boos de schrijftafel verliet (hulde aan de boekjes van Eureka). Het is niet (echt) een happy end. Hooguit een compromis, ook naar de kijker toe. Ze heeft aan het eind iets van, het is goed zo. Er zijn dan ook genoeg mensen die slechter af zijn (die vrouw met haar zoontje in Tokio), iedereen is jaloers op haar gedurende de hele speelduur en er staan genoeg vrouwen klaar om haar plaats in te nemen. Uiteindelijk heeft het personage niets gewonnen en is ze waar ze begon. De sleur gaat door. Over een half jaar is Michiyo weer terug bij af. Het is een tijdelijke oplossing die voor het hoofdpersonage waarschijnlijk geen geluk zal brengen.

3,75 sterren. Ik wil Stephan73 graag bedanken omdat ie de Narusebox voor een belachelijk lage prijs van de hand heeft gedaan, anders had mijn eerste Naruse nog wel even geduurd.

avatar van BBarbie
4,0
Zoals in de andere films van Naruse, die ik totnogtoe gezien heb, focust het verhaal zich op een vertwijfelde vrouw op zoek naar genegenheid òf een uitweg uit de sleur van haar liefdeloze bestaan.
Ik vind het altijd een genot om te kijken naar het innemende acteerwerk van Setsuko Hara, in mijn ogen de onvolprezen ster van de Japanse cinema een half eeuw geleden (samen met Hideko Takamine).
Het zal wellicht hopeloos ouderwets klinken, maar naar mijn bescheiden mening ontbeert de huidige filmpopulatie met een overdaad aan eendagsvliegen —op een paar uitzonderingen na— de gedegen en geschakeerde routine van toen, ook in Japan.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:06 uur

geplaatst: vandaag om 15:06 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.