• 143.039 films
  • 7.031 series
  • 21.320 seizoenen
  • 479.975 acteurs
  • 286.297 gebruikers
  • 8.222.453 stemmen
Avatar
 
banner banner

Kuroi Ame (1989)

Drama | 123 minuten
3,75 57 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 123 minuten

Alternatieve titels: Black Rain / 黒い雨

Oorsprong: Japan

Geregisseerd door: Shôhei Imamura

Met onder meer: Yoshiko Tanaka, Kazuo Kitamura en Etsuko Ichihara

IMDb beoordeling: 7,9 (3.284)

Oorspronkelijke taal: Japans

Releasedatum: 29 september 1989

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play

Over Kuroi Ame

Een jonge aanstaande bruid heeft de pech Hiroshima te bezoeken, precies op de dag van het fatale bombardement. Wonder boven wonder blijft ze ongedeerd en reist terug naar haar eigen dorp, vlak achter de baai bij Hiroshima. De jaren erna blijken steeds meer mensen in haar omgeving besmet te zijn door de 'black rain' ofwel nucleair substantie als gevolg van de atoombom.

imageimageimageimageimageimageimageimage

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Nephilim

Nephilim

  • 544 berichten
  • 552 stemmen

Damn deze blijft me wel even bij.

Wat ik opmerkelijk vond aan de film was hoe de film niet zozeer prekerig probeerd te zijn door continue zwaarmoedige dingen te laten zien, maar juist kiest om ook humor te gebruiken bij het vertellen van het verhaal. Misschien juist daarom komt het hard aan als je langzaam aan mensen ziet wegkwijnen door de stralingsziekte.


avatar van NKyou

NKyou

  • 3081 berichten
  • 746 stemmen

Prachtige eerste tien minuten die het kapotte en in brand staande Hiroshima in beeld brengt, maar bovenal het vallen van de bom. Heel erg sterk in zijn framing en visueel schitterend. Aan de gevolgen van de bom, tot vele jaren later, wordt jammer genoeg net te veel tijd 'verspild'. Door dit gedeelte uit te spinnen verliest het zijn kracht deels, en na een tijdje heb je het wel gezien zeg maar. De boodschap was al over gekomen.Echt mooie momenten blijven verder uit, maar de kijker wordt beloond met een FANTASTISCHE visscene. Dromerig en fantasievol haast, waar Imamura grote klasse toont. Lift Kuroi Ame naar een hoger niveau.


avatar van starbright boy

starbright boy (moderator films)

  • 20191 berichten
  • 3864 stemmen

Een dezer dagen uit op een 2-disc regio 1 DVD.


avatar van Mochizuki Rokuro

Mochizuki Rokuro

  • 18894 berichten
  • 12644 stemmen

starbright boy schreef:

Een dezer dagen uit op een 2-disc regio 1 DVD.

Nou dat werd tijd. Het werk van Imamura is nog steeds moeiljik verkrijgbaar (of in kwalitatief dubieuze releases - die inmiddels OOP zijn). Al heeft Criterion een mooie aanuvlling gedaan eerder dit jaar. "Profound Desire of the Gods", "Unagi" en "A Man Vanishes" zouden een welkome aanvulling op de catalogus zijn. Deze is trouwens ook fraai.



avatar van Mochizuki Rokuro

Mochizuki Rokuro

  • 18894 berichten
  • 12644 stemmen

It took almost 11.5 years but we finally have a decent DVD transfer in a package filled with extras - for this impacting film. The dual-layered, anamorphic image is miles ahead of its decade-old counterpart.

Goed nieuws dus.


avatar van kathmandu

kathmandu

  • 288 berichten
  • 686 stemmen

Als je deze film hebt gezien ga je je afvragen waar al dat sentimentele gedoe in Amerika toch over gaat wat betreft 9/11. Die paar burgers die toen zijn omgekomen, waar ze notabene zelf om gevraagd hebben door telkens maar weer een oorlog te beginnen in een ander land dan vraag je er ook om.

Ze hebben wel zelf tot twee keer toe een atoombom geflikkerd op een doodgewone burgersteden zonder enig militair belang. Meer dan 110.000 burgers vonden alleen bij de explosies van deze twee massavernietigingswapens al de dood, dan hebben we het nog niet eens over de gebeurtenissen erna.

En dan moet Obama decennia later pas als eerste president erheen om de herdenkingsplechtigheid bij te wonen, dus m.a.w excuus aanbieden hebben ze ook niet gedaan, ze waren er gewoon trots op.

Sta er niet raar van te kijken als er nog meer vliegtuigen plotseling uit de lucht vallen in de US, en terecht !


avatar van kos

kos

  • 45084 berichten
  • 7853 stemmen

Nou nou. .


avatar van takeshi

takeshi

  • 45 berichten
  • 319 stemmen

Ik had aanvankelijk verwacht dat Kuroi Ame de ontploffing van de bom en de onmiddelijke nasleep met alle ellende van dien als focus zou hebben, maar achteraf gezien zou dat lang niet zo effectief geweest zijn als het verhaal dat Imamura hier vertelt.

Geen aaneenschakeling van horrorbeelden en de afstandelijkheid die daarmee gepaard gaat maar een intiem portret van een familie waarbij de gevolgen van de bom zich op een veel wredere manier manifesteren. In vergelijking met het lijden van deze familie zie je dat de onmiddelijke slachtoffers van de bom er nog genadig vanaf zijn gekomen en dat de erfenis van deze tragedie nog jaren lang gedragen werd door de nabestaanden terwijl de rest van wereld het normale leven inmiddels had hervat.

Prachtige slotscène.


avatar van wibro

wibro

  • 11563 berichten
  • 4069 stemmen

Uitstekend anti-oorlogsdrama met een ijzersterke en indrukwekkende eerste 10 minuten. Naderhand kregen we de gevolgen van de atoombom te zien die zich beperkte tot een familie die gebukt gingen onder de trauma's daardoor en die vervolgens ook een voor een als gevolg van de straling kwamen te overlijden. Zeer mooi in beeld gebracht allemaal en inderdaad een zeer mooi einde.

Memorabele scène;

we zien in het begin de atoombom hangend aan een parachute langzaam naar beneden komen terwijl het leven in Hiroshima zijn normale gang ging. En dan, ineens.....De afloop weten we.

4,0*


avatar van wibro

wibro

  • 11563 berichten
  • 4069 stemmen

kathmandu schreef:

Als je deze film hebt gezien ga je je afvragen waar al dat sentimentele gedoe in Amerika toch over gaat wat betreft 9/11. Die paar burgers die toen zijn omgekomen, waar ze notabene zelf om gevraagd hebben door telkens maar weer een oorlog te beginnen in een ander land dan vraag je er ook om.

Wat heeft 9/11 hier mee te maken?

Ze hebben wel zelf tot twee keer toe een atoombom geflikkerd op een doodgewone burgersteden zonder enig militair belang. Meer dan 110.000 burgers vonden alleen bij de explosies van deze twee massavernietigingswapens al de dood, dan hebben we het nog niet eens over de gebeurtenissen erna.
Uiteraard veel te veel maar altijd nog minder dan de 300.000 burgers die de Japanners in 1937 in Nanking afslachtten. Zie o.a. de film The Flowers of War van Zhang Yimou.

En dan moet Obama decennia later pas als eerste president erheen om de herdenkingsplechtigheid bij te wonen, dus m.a.w excuus aanbieden hebben ze ook niet gedaan, ze waren er gewoon trots op.
Het bijwonen van de herdenkingsplechtigheid valt Obama alleen maar te prijzen. En wat de excuses betreft; die hebben de Japanners voor het bloedbad in Nanking ook nooit aangeboden.

Sta er niet raar van te kijken als er nog meer vliegtuigen plotseling uit de lucht vallen in de US, en terecht !
Dus, jij vindt dat als gevolg van die atoombommen in 1945 op Japan hiervoor anno 2013 onschuldige Amerikaanse burgers moeten boeten.


avatar van milus

milus

  • 214 berichten
  • 158 stemmen

De film maakt zo te zien reacties los over zin en onzin van oorlog en wapens. Zo zie je maar, in een oorlog heeft iedereen pijn. De vraag is waarvoor, voor wie of wat. En of we niet wat slimmer kunnen zijn inmiddels.

Maar moviemeter gaat over film.

Wat niet vaak (willen) zien is het lijden van de 'vijandelijke' bevolking, die net zo mens blijken te zijn als de 'geallieerde' bevolking. Wie heeft er dan overwonnen? Wat zegt dat dan ? Dit geeft de film een anti-oorlogs-lading.

Het doet hier en daar wat overacted aan, maar de vraag is of dat erg is. De ontploffing van de bom is natuurlijk eng indrukwekkend, de film gaat over de gevolgen voor de mensen de rest van hun leven. En dat houdt niet op bij het einde van de oorlog. Je probeert er toch een draai aan te geven en verder te gaan.

Het zwart-wit beeld geeft je ook het gevoel dat de foto's uit de jaren veertig tot leven komen. Ja, die mensen hebben echt bestaan, net zoals wij nu bestaan.

Imamura weet daarbij toch ook de nodige estetica te gebruiken (op het einde bijvoorbeeld). De film is daarmee een stuk minder plat dan de Amerikaanse 'Day After' . De Day After vertelt wat zou kunnen gebeuren. Laten we wel wezen, Japan, of liever, een deel van de Japanse bevolking heeft daadwerkelijk een atoomaanval moeten doorstaan.

De film raakt de menselijke drama's veel persoonlijker aan en weet dit zonder al te veel grafstemming in beeld te houden. Zelfs humor speelt een rol. De film gaat niet over een atoombomaanval, maar om de effecten voor de mensen die het ondergaan en overleven. En dat is goed gedaan.


avatar van Prinz

Prinz

  • 1085 berichten
  • 4221 stemmen

Niets dan hulde voor deze schitterende film.


avatar van kevin_vp

kevin_vp

  • 950 berichten
  • 3289 stemmen

wibro schreef:

(quote)
Dus, jij vindt dat als gevolg van die atoombommen in 1945 op Japan hiervoor anno 2013 onschuldige Amerikaanse burgers moeten boeten.

Irak, vietnam, koude oorlog... Teveel om op te noemen. Als er geld valt te rapen sturen ze er hun leger op uit. ***** kapitalisten. Natuurlijk mogen er geen onschuldige slachtoffers vallen. Dat is niet te verantwoorden! "Unjust peace is better than a war of justice". Indeed! Elke legerbasis uit alle uithoeken van de wereld zou van mij platgebombardeerd moeten worden. Zo kunnen de politieke leiders het belastingsgeld aan noodzakelijke nuttige zaken/instanties spenderen.

Bv. ziekteverzekering (intentional). Peace.


avatar van BBarbie

BBarbie

  • 10339 berichten
  • 6432 stemmen

De eerste slachtoffers van een oorlog zijn: 1) de waarheid; 2) onschuldige burgers. Deze antioorlogsfilm van Shōhei Imamura toont dat nogmaals aan.

Ad 1) met het einde van de Tweede Wereldoorlog in zicht en de Amerikanen aan de winnende hand was het inzetten van atoombommen tegen Japan volgens mij niet zozeer bedoeld om dat einde te bespoedigen, maar veeleer om indruk te maken op Stalin c.s. voor het geval dat…

Ad 2) het aantal slachtoffers onder de burgerbevolking overtreft vele malen de militairen die aan het front sneuvelen. Bovendien, jaren nadat de vijandelijkheden zijn gestaakt, ondervinden burgers in hun dagelijks leven aan den lijve nog steeds de psychische en fysieke gevolgen van de oorlog (Korea, Afghanistan, Irak, Syrië, Jemen, Palestina, enz.). Regisseur Imamura heeft van dat vaak onderbelichte aspect van oorlogsvoering het hoofdthema gemaakt van deze schrijnende film. Alle lof daarvoor.


avatar van Basto

Basto

  • 7517 berichten
  • 6152 stemmen

Pittige film.

De beelden van het verwoeste Hiroshima vlak na het vallen van de bom, vol lijken, verbrande slachtoffers dolend door de brandende puinhopen zijn behoorlijk heftig. Maar het zijn de naweeën die we meekrijgen aan de hand van een familie in een kleine Japanse gemeenschap die een grotere dreun uitdelen. Oorlogstrauma’s, stralingsziekten en onzekerheid beheersen hun leven. Het noodlot is een frequent bezoeker.

4

Overigens schitterende blu ray van Arrow.


avatar van Movsin

Movsin

  • 6077 berichten
  • 7369 stemmen

Hoe verschrikkelijk de beelden over de menselijke verwoesting in de film ook zijn, HET beeld dat me steeds zal herinneren aan Hiroshima is die op die wereldfoto van het naakte, verbrande jonge meisje dat zich huilend op de weg bevindt, een weg die haar onvermijdelijk naar de dood zal lijden.

Imamura pakt zijn film heel subtiel aan met het verhaal te brengen van een familie die enige jaren na de ramp de symptonen van de radioactieve straling beginnen te vertonen, hun hoop, hun frustraties, hun vastklampen aan een normaal leven alsof er niets gaande is maar wel wetende dat ze stap bij stap...

Soms wat humor, maar soms ook ongemakkelijk emotioneel.

Knappe film