Vento di Terra (2004)

Ik ben wel benieuwd naar deze film. Won een drietal kleinere prijzen in Venetië, waaronder die van de Fipresci-jury voor beste film in de bijprogramma's. Draait op het iffr.

De film sprak me heel erg aan, de desperation druipt gewoon van de gezichten van de hoofdpersonen af en ik vond dat de regisseur dat goed in beeld bracht. Zeker een aanrader als je een beetje drama aankunt.

Een beetje drama? Het schijnt het ene drama na het andere te zijn, non-stop!

Dat was dan ook een understatement

Mooie film. Sociaal drama dat af en toe (thematisch) een beetje deed denken aan oude neo-realistische films.

Opvallend was de fragmentarische vertelstijl. Je ziet korte scenes die vaak een veel langer verhaal vertellen. Je ziet ook vaak iets essentieels niet, maar de gevolgen ervan wel. In dezelfde lijn zit het enigszins abrupte einde. Klopte toch wel voor mijn gevoel. Sommige andere films me gingen irriteren om de overdreven uitzichtloosheid, bij deze film geloofde ik het wel.

3.5*

Niet interessant genoeg om te blijven boeien. Het eerste half uur leek de Nanni Moretti kant op te gaan. Subtiel en meeslepend. Maar hoe verder ik in de film kwam, hoe minder alles me allemaal deed. Vond het een beetje een ver van je bed show. Scènes die me moesten raken deden me niets en dat is het grootste mankement aan deze film. Het gebrek aan contact met de kijker.

Hier kon ik helaas helemaal niks mee. Het hoofdpersonage was mij te afstandelijk. Er kwam steeds meer ellende bij maar het liet me allemaal koud. Jammer. 1 ster.

P.S Starbright Boy: Je gaat me nu toch niet vertellen dat je deze film ook gister om 15.00 hebt gezien? (en dat we elkaar dus weer niet hebben gezien )

En we schijnen ook al samen bij Electric Shadows te hebben gezeten....

Sociale drama's zijn niet echt mijn cup of tea. Toch zit er zo nu en dan wel eens een aangrijpend werkje tussen, hoewel zeker niet in de vorm van Vento di Terra.

De eerlijkheid gebied me te zeggen dat m'n filmhuisavond al voor het grootste deel verziekt was door het toedoen van een verkeerdelijk verzonden filmrol. Normaal gesproken stond het door enkele users bejubelde 'Les Filles du Botaniste' op het programma. Een film waar ik best al een tijdje naar uitkeek en m'n honger naar mooie beelden zou moeten stillen. Wanneer je dan een sober gefilmd sociaal drama op je bord krijgt is dat natuurlijk even schrikken (en ik was volgens een rumoerige, onthutste zaal zeker niet de enige ).

Toch maar blijven zitten dus, m'n vooringesteldheid met veel moeite aan de kant geschoven en met een open mind dit filmpje tegemoet gewandeld. En dat viel me toch wat tegen. Zoals hierboven al vermeld vrij afstandelijk, en dat is toch net het tegenovergestelde effect dat zo'n film probeert te bewerkstelligen lijkt me.

Toch ook een paar positieve punten. Zo werden dialogen goed geproportioneerd, werd er herhaaldelijk gebruik gemaakt van mooi passende, goed getimede fade-outs en viel er heel af en toe een fraai plaatje uit de bus.

Al bij al kon ik hier dus niet veel mee en zou ik dit rustig één enkele ster kunnen geven. Vanwege de nog best aardige uitvoering ervan blijf ik steken op een schamele 2,5*.

Zeer goede depresieve en tragische film van wederom napolitaanse komaf.

Realistisch beeld en verhaal over een gezin in Napoli dat nu nog steeds behoord tot de meest arme steden van italie.

De film is apart gefilmd maar vond dat wel mooi met die stiltes.

Acteer werk is ook prima en het verhaal mooi, kort en bondig gemaakt.

Tragisch is het wel maar deze is uniek.

Tragisch drama...

Origineel depresief verhaal met één minuscuul moment waarin de hoofdrolspeler even mag proeven hoe het voelt om blij te zijn met iets.

Heerlijk om weer eens zo'n Italiaans pareltje te mogen zien.