Vanishing Point (2015)

Behoorlijk interessante start kent deze film. Het drama wordt omzweemd door een luchtig sfeertje inclusief een hilarisch karaoke-moment (danwel de afwezigheid daarvan...). Maar dan gaat het mis, compleet mis. Het verwordt al snel tot een snorefest van jewelste, inclusief grootmoeders tegeltjeswijsheid van een boeddhistische monnik, doodsaaie momenten die nergens willen sprankelen, vage en superslechte beelden die ongetwijfeld weer een folkloristische inslag zullen moeten voorstellen, en, het allerergste, emotieloze conclusies en afraffelingen. Man man wat een stuk stront.

Tijdens het vlinderfestijn (wtf) sprak ik medekompaan Verhoeven aan (die had ook al de hoop opgegeven) met de wens dat ik 5 sterren zou uitdelen als die levensgrote teddybeer ook mee zou doen tijdens het vlinderfestijn... U raadt het al, zelfs dat rode draadje was opgegeten.

Laat ik dan maar tegengas geven. Want op het trage tempo na was dit niet direct zoiets als de Thaise cinema van de laatste jaren, maar ik vond dit echt veel beter dan de Thaise tigernominatie van vorig jaar.

Ik vond het een boeiende film. De film opent met foto's van een auto-ongeluk dat de regisseur zelf meemaakte. En is daarna een soort existentiële zoektocht naar antwoorden op grote levensvragen, maar wat me vooral pakte in de film is dat elk antwoord dat gevonden lijkt te worden meteen gerelativeerd wordt en onjuist of op zijn minst onzeker blijkt. Zoals de principiele journalist die bij het moordonderzoek alles zeker weet later een prostituee staat te verleiden of een Boeddhistische monnik die ook heel veel zeker lijkt te weten prompt verongelukt in de volgende scene. Een tamelijk neerslachtige film die zich constant met humor bevrijdt. Vooral ook op het einde. Waar vinden de hoofdpersonen nou wel een beetje geluk? Bij een maf vlinderfestival of een suffe ondergaande zon. Weg wijze antwoorden.

Kleine 4.0*