Hachijikan no Kyôfu (1957)

Een Japanse 'komedie' bleek dit te zijn; bijna slapstick-achtig, rommelig, druk, schreeuwerig en vooral bijzonder flauw.

Een film van Suzuki uit zijn tweede jaar als regisseur bij Nikkatsu. En met het tempo waarin Suzuki films maakte was dit al zijn vijfde film.

Erg leuk begin. We zijn op een treinstationnetje waar een trein gestrand is. Vooral bestaand uit stadsmensen. Veel van die stadsmensen hebben veel haast en willen zo snel mogelijk naar de trein naar Tokyo. Maar dan moeten ze wel over gevaarlijke wegen over de bergen. De plattelanders verbazen zich over de stadsmensen die zo gehaast zijn en kijken enigszins geamuseerd toe.

Het is een genrefilm met een strak en hoog tempo. En de film speelt met het tamelijk excentrieke gezelschap in de bus. Van een tamelijk irritante verkoper van vrouwenlingerie tot aan een prostituee die werkte op een Amerikaanse basis in Japan. Verrassend veel politieke verwijzingen ook. Vooral naar de oorlog en de naweeën ervan. Maar ook wat onderliggende linksige politiek. De zakenmensen in de film vinden zichzelf zetten zichzelf zo centraal dat ze het feit dat een van hen een aandeelhoudersvergadering haalt belangrijker vinden dan het overleven van een baby. Of dat ze iemand die een Russisch volksliedje zingt meteen door een van hen wordt beschuldigd van communistische sympathieën.

Suzuki is nog (lang) niet de eigenzinnige regisseur die het vanaf midden jaren '60 zou zijn. Maar de manier waarop hij deze film afhandelt verraad talent. Het hoge tempo, het feit dat alle karakters (en het zijn er vrij veel met al die passagiers) een duidelijke rol krijgen. Niet een blijft anoniem.

Hangt tussen 3 sterren en 3.5 sterren in. Ik rond naar boven af.