Peyzazh (2003)

Doet erg denken aan Chantal Akermans film D'est die ook vooral Russen toont die staan te wachten op het openbaar vervoer. Belangrijkste verschil is dat waar Akerman vooral tracks en dolly's gebruikt, er in deze film rigoureus gebruik wordt gemaakt van horizontale 360 graden pans.

Dat wil zeggen: die illusie wordt gewekt, feitelijk zitten er veel cuts in (gemaskeerd, zoals in Hitchcocks Rope door iemand die door het beeld loopt). Doordat alle shot steeds dezelfde rechtsdraaiende beweging hebben met grofweg dezelfde rotatiesnelheid, is een ruimtelijk continuïteit gecreëerd.

Een temporele continuïteit is bewerkstelligt met de geluidsband. De gesprekken die je hoort, over de leefomstandigheden, dronken echtgenoten en de bus die weer eens te laat is, zijn niet geheel afkomstig van de gefilmde omgevingen die in beeld zijn. Het geluid dienst als bindmiddel om een geheel te vormen, het geluid van een shot begint soms in een eerder shot, of loopt door in een volgend shot.

De enige uitzonderingen op deze formele structuur zijn het begin shot en de twee laatste shots die gefilmd zijn met een statische camera. Ook wanneer de bus eindelijk arriveert op het eind maakt de camera twee kleine bewegingen naar links, hetgeen het rumoer en het gedrang nog maar eens onderstreept.

Eigenlijk vond ik D'est mooier, maar dat komt waarschijnlijk doordat ik die eerder zag dan deze. In ieder geval is dit een filmmaker waar ik graag meer van ga zien.

De film begint met een statisch shot en draait daarna constant naar rechts om de illusie van een continue stroom te geven, maar dat is een illusie. In het begin verkent de camera de omgeving Later zien we wachtende mensen en vangen we flarden gesprekken op. Vooral veel dagelijkse ellende met af en toe een grappige anekdote. Verder wordt er wat gegeten, gedronken en gerookt. Het is koud en iedereen lijkt daarop gekleed. Aan de illusie van beschaving lijkt even een einde te komen als de bus er bijna is, maar uiteindelijk valt het nog best mee.

Ik vond dit een veel strenger vormexperiment dan ik me van eerdere films die ik zag van deze maker herinner. Maar dat zijn er maar twee. De speelfilm My Joy die niet goed viel maar ik zou moeten herzien en de ingetogen felheid van Austerlitz.

Dit was niet onaardig maar Sergey Loznitsa heeft vast interessanter werk gemaakt. Ik ga de komende tijd meer van hem zien.