Meningen

In het hele korte stukje tijd dat Joop overleden was en zijn vrouw nog niet kon dit vervolg worden gemaakt, Want met Joop erbij mis je de eerlijkheid en zonder zijn vrouw een belangrijke stem in dit verhaal. Uit deze documentaire blijkt dat de LSD behandeling niet alleen geen effect had, hij had zelfs geen betekenis..

Joop had drie kinderen met zijn vrouw. Alles tot aan de naam van zijn dochter aan toe stond in het teken van het kamp. ´s avonds bij het eten ging het over de gruwelen van het kamp. Als er een herdenking was gingen ze daarheen en niet naar pakweg Ajax. Uiteindelijk hebben twee van de drie kinderen gebroken met de ouders omdat ze het niet meer aan konden. Hun getuigenissen zijn teksten in de film. Slechts de jongste zoon (nota bene een leraar geschiedenis) komt aan het woord, De zoon die geen kinderen heeft omdat hij niet weet of hij zijn kinderen niet zou beschadigen met sporen van het kampverleden van zijn vader.

De gevolgen van vier jaar kamp op bijna zestig jaar erna zijn overweldigend. De conclusie van de film is dat de moeder en de vrouw van Joop geen identiteit meer heeft. Ze is de vrouw van een slachtoffer en gaat ook na zijn dood de herdenkingen af. Ze trekt zelf de conclusie dat ze hun kinderen hebben vergiftigd. De oudste zoon zegt dat ze hem emotioneel hebben vermoord.

Indrukwekkend tweede deel van het tweeluik. Belangrijke film over dit soort extreme trauma's en hoe dat op de omgeving van mensen afstraalt. Tot over generaties.

Een draak van een waargebeurd verhaal van de week film. Hoort op een vage Italiaanse tv-zender thuis maar deze rommel komt in de filmhuizen. In alle opzichten slecht gemaakt. Het begint al bij een hoofdrolactrice die zichtbaar 37 jaar was toen de film werd gemaakt die een 17-jarige moet voorstellen. De film slaat het moeilijkste stuk, de verleiding over en laat een relatie zien die geen enkele vorm van chemie heeft. En ook de mannelijke acteur is te oud gecast. De film wordt zeer ongeloofwaardig neergezet. Bijvoorbeeld de rol van de dochter van de advocaat die moet getuigen die op een moment volkomen onlogisch aan een tafel zit waar ze niet thuishoort omdat dat een van de scripttrucjes is die nodig is om dit tot een goed einde te brengen, Het eindigt als een slecht geschreven compleet met cliche spanningsboog. Gaat ze getuigen of niet? En dan krijgen we een getuigenis van een minuut of drie die tot het happy end moet hebben geleid. Tuurlijk.

Deze kun je overslaan.

Wat zie ik? Nog geen stemmen voor.... ach, laat maar

Destijds vernieuwende en invloedrijke film. Deze documentaire is een cinema-verité-pionier. Op locatie en nagenoeg zonder mening of duiding (al komt er af en toe een voice over die toch wat informatie geeft). Er waren nogal wat later groot geworden namen bij betrokken. Naast Drew zelf stond D.A. Pennebaker achter de camera en deed Albert Mayles de motage.

De film volgt Humphrey en Kennedy op voorverkiezingscampagne in Wisconsin. Voor beiden belangrijk. Humphrey is de goedlachse plattelandskandidaat die, zoals we in Nederland zeggen, lekker gewoon is gebleven. Hij komt over ale een man van het volk, zijn vrouw is waarschijnlijk zijn high school sweetheart en zijn speeches zijn geen wonderen van redenaarskunst, maar komen in een zaal vol boeren die ontevreden zijn met het huidige beleid prima over. Als hij op straat campagne voert komt hij oprecht vriendelijk over. Vraagt mensen om op 'm te stemmen, maakt een grapje en complimenteert mannen met hun vrouw (wat overigens een van de dingen is die de tijd verraad, Humhprey spreekt de mannen aan als er een stel op straat loopt).

Kennedy komt uit gegoede kringen en is een stadse kandidaat. Hoewel zelf verre van een arbeider ligt daar wel zijn belangrijkste kiezerspubliek. Hij is katholiek, dus die groep heeft hij binnen. Protestanten zijn soms wat wantrouwender (want een Katholiek moet vast doen wat de Paus zegt). Kennedy is een veel betere redenaar dan Humphrey en is getrouwd met een vrouw in designerskleding.

De Kennedy-campagne maakt een veel gestroomlijndere indruk dan die van Humphrey. Het interessante is dat deze verkiezingen in dat opzicht een breekpunt waren. In 1960 ging TV voor het eerst een heel belangrijke rol spelen. Kennedy begrijpt dat al duidelijk, Humphrey veel minder. De latere tegenstander van hem, Nixon, ook niet zo, het leverde Kennedy nipt het presidentschap op.

Primary is vooral een mooi tijdsdocument. Want ook de Kennedy-campagne is, met de ogen van nu, bijna houtje-touwtje. Hoewel de VS al wel aardig wat politieke moorden achter de rug had, komen de kandidaten ook dichter bij de mensen. Niet geflankeerd door een enorme hoeveelheid beveiligers maar met een wijkagent die meeloopt. De camera wordt vaak gericht op details: gezichten van mensen, de voeten en de handen van kandidaten. De nadruk ligt zeker niet op de politieke inhoud maar veel meer op de manier waarop campagne wordt gevoerd en de sfeer die er omheen hangt.

Boeiend stuk kleine historie.

3.5*

Een aparte sfeerfilm die veel mensen uit mijn gezelschap teleurstellend vonden, maar ik vond het mooi. Ik had nooit eerder een film van Sandro Aguilar, maar tijdens de Q&A verklaarde hij dat deze film anders zijn. In zijn eigen woorden was zijn vorige werk te omschrijven als show don't tell. Zwijgzame karakters enzo. Terwijl hij in deze film ook sommige dingen als Don't Show, Tell presenteerde. Een film die haast niet na te vertellen is. Een mysterieuze bijna plotloze film over drie verdwaalde personages. Theatraal en weird lijkt iedereen op zoek naar elkaar en elkaar niet te vinden. Een soort minitableau's eigenlijk. Met dialogen die een stijlmiddel zijn. Veel rode en oranje kleuren in een sfeer die wat seventies aandeed maar het niet was. En gemaakt door Aguilar met twee ecteurs die hij en door een door kent en ik weet het niet zeker maar op basis van de achternaam vermoed ik dat zijn zoon de zoon speelde. Pas tegen het einde vind het echtpaar elkaar een beetje terug, maar de zoon blijft zoekende/gezocht. Niet voor iedereen, maar de film pakte me en ik ging helemaal mee in de sfeer.

Er is wat concurrentie, maar voorlopig is dit waarschijnlijk de slechtste nieuwe film die ik dit jaar zag en laten we hopen dat dat zo blijft, want ik zie liever goede films. Het is de eerste film die ik zie van Paolo Genovese die een jaar of zes geleden een filmhuishit had met Perfetti sconosciuti die eerlijk gezegd volkomen aan me voorbij ging.

Het It's a Wonderful Life of Christmas carol achtige uitgangspunt klikt op papier nog best boeiend, maar toen had ik deze puinhoop nog niet gezien. Er is een soort engel die zelfmoordenaars een week lang meeneemt om ze het resultaat van hun daad te laten zien en daarna kunnen ze bepalen of ze het alsnog willen doen of toch liever blijven leven. In de film zijn er vier zelfmoordenaars op een avond in Rome. Een ervan is een jongen van een jaar of 13. En daar begint het gedonder. Dat verhaal is zo onvergeeflijk onsubtiel, plat en dom. De jongen wordt als stevige diabetespatiënt in de film door zijn vader gedwongen enorm veel te eten en daar youtubefilmpjes van te maken. Die filmpjes zijn viral gegaan en daar wordt geld mee verdiend. Zijn moeder doet verder niet zoveel. Maar zelfs je schoonmoeder kan een geloofwaardiger beeld schetsen van social media dan deze nonsens. Om dat het kind geen liefde krijgt van zijn hebberige ouders is een van de andere zelfmoordenaars een agente-moeder wiens dochter is overleden. Dat leidt dus tot de meest voorspelbare conclusie uit de filmgeschiedenis.De andere twee zijn een hulpgoeroe die zelf niet gelukkig blijkt en een turnster die na een ongeluk in een rolstoel zit terwijl ze wel kan lopen Geen van de personages is ook maar een klein beetje geloofwaardig en alles is lomp en leeg. Stilistisch heeft de film vooral weinig karakter.

De film raakt her en der ook nog verstrikt in zijn eigen logica. Voorbeeldje: De zelfmoordenaars kunnen tijdens de week niet eten of drinken, maar wel roken. Ok. En als onze engel het wil kunnen ze ineens wel eten omdat dat weer zo leuk staat op een van de dagen die een gewone dag moet zijn. Het enige dat me van de allerlaagste score afhoud is dat ik de setting in een achteraf deel van Rome met goedkope hotelletjes enzo wel aardig vond.

Thematisch heel sterk en veel meer grijs dan in broertje Serpico. Daar is Pacino een idealistische coole gast waarmee bijna iedereen zich wel wil identificeren. Williams als Ciello is een agent met schuldgevoelens die klokkenluider wordt en zoals het vaker gaat dan in het geval Frank Serpico zoveel rotzooi lostrekt dat je afvraagt of het het allemaal wel waard was. Toch is dit niet een van Lumets allerbeste films voor me. IK kwam er moeizaam in en dat ligt voor mijn gevoel toch echt aan de film die wat moeizaam op gang komt. En Treat Williams is geen groots acteur, Hij voldoet, maar bij Lumet verwacht ik meer. Niet zoals ik vaak las (niet alleen hier) het verborgen meesterwerk van Lumet, maar zeker een prima film.

Thematisch heel erg Sofia Coppola. Op een bepaald niveau gaan al haar films over hetzelfde en deze is geen uitzondering. Het komt neer op iets als het zoeken naar zingeving in een oppervlakkig, maar vaak ook bevoorrecht milieu. Het beste kwam dat uit de verf in haar eerste twee lange films, maar inmiddels is de weg een beetje kwijt. Deze duikt nog net onder The Bling Ring en is haar minste film (al heb ik On The Rocks en The Beguiled niet gezien). Ik zit de hele tijd te wisselen tussen 2,5 en 3 sterren. Ik hou het voor nu op een krappe drie. Het issue met Priscilla is dat de film zo binnen de lijntjes kleurt en buiten wat fraaie details echt te weinig identiteit heeft. Om een andere biopic met een vergelijkbaar thema aan te halen. Een film als Jackie is hoe dit meer had gemoeten. Meer lef. Subjectiever. Interessanter. De mij onbekende Cailee Spaeny is overtuigend als actrice, maar het script is overtuigender in de portrettering van Elvis,.

Leuke Wilder. Beter dan de drie films hiervoor in elk geval Er zit weer een stijgende lijn in. Vooral een leuk evenwicht tussen een komische variant op Holmes, met een leuke proloog en tegelijk een avonturenfilm met een maf plot, waarmee de film door die komische toon makkelijk wegkomt en dat ook nog fijn is om te volgen. Hooguit jammer dat de film het avontuur (op het einde na dan) net niet wat meer had ingevuld met de private life-slimmigheidjes en snedige stukjes uit het begin. Mooie muziek en een fijn sfeertje. Stephens is een voorbeeldige Sherlock en pakt precies het juiste toontje.

3.5*

Na het succes van Bronco Bullfrog was dit de volgende lange film van Barney Platts-Mills. Wat conventioneler en minder ruw en documentaire-achtig dan die film. Maar wederom over jongeren. Die uit Private Road zijn iets ouder en hebben een relatie met elkaar en hebben te maken met verwachtingspatronen. Van elkaar, van zichzelf en van de omgeving. Mooie geloofwaardige film en ook weer een fraai tijdbeeld. Won trouwens een Gouden Luipaard in Locarno.

3.5*

Huston en humor valt soms erg goed (Wise Blood) maar ook weleens niet (Beat the Devil, Casino Royale). Deze film lijkt een poging wat Huston lukte in Wise Blood ook toe te passen op een mafiafilm. Dat werkt bij vlagen. Het helpt dat de film een lekker kronkelig plot heeft en het nogal dik aangezette toontje werkte ook best wel. Het past ook bij Nicholson. Het verhaal wordt nogal met horten en stoten verteld en de film is aan de lange kant, maar het helpt dat het laatste half uur het leukste is. Wise Blood werkt denk ik ook beter voor me omdat die film een serieuze basis heeft. Dat heeft deze minder. En zo komt deze tussen de erg goed vallende en niet goed vallende komische Hustons uit.

Nadat Brat een dikke hit was geworden kon Balabanov maken wat hij wilde. Hij koos voor deze vreemde, fascinerende, maar niet helemaal geslaagde film. Geschoten in sepia, met veel stijlelementen uit zowel de stomme film als uit het theater wordt zien we de stoute kant van een tijd waarin dat nog flink in het verborgene gebeurde. Nogal droogkomisch qua toon, maar soms ook geslaagd duister (met name de siamese tweeling had ook iets engs en het gebruik van muziek ook). Uiteindelijk vooral een behoorlijk verdorven ondergangsfilm. Hoewel Balabanov het ongetwijfeld zou ontkennen zit er ook een anti-kapitalistische ondertoon in de film (en dat is eigenlijk een terugkerend thema bij 'm, geldelijk gewin brengt bij Balabanov altijd de zwarte kanten van de mens naar boven). En dat zou weleens een kritiek kunnen zijn op het Rusland van de jaren '90.

3.0*, maar een toekomstige herziening waard, komt wellicht nog eens hoger uit.

Op een herziening van Au Hasard Balthazar na was het alweer lang geleden dat ik nog eens iets van Bresson zag. Dit is de achtste van de dertien films die hij maakte die ik zie en het is wellicht stillistisch de allerstrengste. Zowel stillistisch als thematisch zeer sterk Bresson. Een van zijn belangrijkste thema's in beide is een zoektocht naar waarachtigheid. En een fascinatie met religie die hij niet gelijk kon trekken met zijn eigen overtuiging. Hij was een atheist die bijna gelovig wilde zijn. Het is een worsteling die je ook weleens ziet bij tijdgenoten als Bergman, Bunuel en Dreyer.

Deze film is gebaseerd op twee bronnen. De transcriptie van de rechtszaak tegen Jeanne D'arc en de transcriptie van getuigenissen over wat er gebeurde na haar dood ten tijde van een rehabiliatieproces 25 jaar later. In zijn uitgeklede stijl laat hij de getuigenis dat Jeanne verdween na het verbranden en feitelijk naar God ging zien als waarheid. De film benadrukt dat door de stijl. In die zin is de film die het meest op deze lijkt wellicht Ordet, waarin Dreyer het thema op een vergelijkbare manier behandeld. Ik hou van Bresson en zou eigenlijk eens achter de vijf films aan moeten die ik nog niet heb gezien. Deze film is een erg compact en zeer secuur evenwicht tussen vorm en inhoud.

Gemengde gevoelens.
Bij vlagen briljante beelden. Ik was zeer onder de indruk van de scene die Ramon al noemde (veel te kort wat mij betreft), van de mooie lichteffecten en van de fantastische groteske decors in bepaalde scenes. Mooie sfeer van verdwalen in een soort ultieme nachtmerrieachtige wereld. Van wat ik soms zag heb ik genoten.
Maar het verhaal boeide me beduidend minder. En ik kan niet precies zeggen hoe dat komt. Misschien spreekt het me echt niet aan, misschien ligt het aan de verteltrant van Welles, misschien was ik zo aan het letten op de visuele aspecten van de film dat mijn aandacht er regelmatig van afgeleid werd. Ik weet het niet. Ook de muziek maakte weinig indruk.
Ik geef deze film in de toekomst vast nog eens een herkansing. Nu geef ik

3.0*

P.S. Is dit de enige film met een gesproken aftiteling? (vond het wel een interessante verrassing, vandaar dat ik het tussen spoilertags zet.)

Viel me nogal tegen. Iets leuker dan Blazing Saddles, dat ik eerder heb gezien, maar vond het slechts bij vlagen echt leuk. De aardigste stukken zitten in het begin en natuurlijk tijdens de uitvoering. Maar ik ben bang dat ik de conclusie kan trekken dat ik weinig heb met Mel Brooks-komedies

2.5*

Ik dacht voorafgaand aan deze cyclus dat Anonioni me beter zou liggen dan na de paar films die ik zag was gebleken. Maar dat hij me zo goed zou liggen dat was vooraf bijna ondenkbaar voor me en hier zijn we dan met de zoveelste hoge waardering. Wat een fantastische film. Een existentialistische film over identiteit en soort van uitgeklede thriller in een. Met een Nichelson (hij was begin jaren '70 sowieso al in de beste fase van zijn carriere) die een werkelijk schitterende en zelfs subtiele hoofdrol speelt. Dan ben je bovendien nog niet herstelt van het einde van L'Eclisse, dan krijg je dit einde er nog eens bij. Een zweterige film die je nergens loslaat over een man die nergens meer is wie hij is en ook vooral niet meer thuis is. Prachtig.

Zoals de betere regisseurs van Italiaans genrespul heeft Argento veel meer interesse in stijl, spanningsopbouw van losse scenes en creatieve uitspattingen dan in plot of karakteruitdieping. En ik kan daar ook hier volledig in mee. Het is net niet Suspiria-niveau maar komt dichtbij. Niet alleen door de scenes die spanningsopbouw kennen en vaak ogen als Hitchcock on acid. Maar ook door de geweldige Edward Hopper-achtige straat en kroegshots in het begin. Alsmede de ongrijpbare korte shots van dieren of spullen. In het verhaal wordt op zeker moment iedereen verdacht. Inclusief de hoofdpersoon zelf en een kind dat in het verhaal terecht komt. Deze film laat ook nog eens duidelijk zien dat giallo's de voorouder van de slasher waren,.

Bijzonder sterk , indrukwekkend psychologisch en sociaal drama.
De twee plotelementen de uitbuiting van asielzoekers en de verhouding tussen vader en zoon zijn erg goed in deze film met elkaar verweven.
Je wordt niet vrolijk van deze film, maar toch is hij boven alles optimistisch. De zoon, die amoreel wordt opgevoed, blijkt toch een geweten te hebben. Is de mens een meerderheid toch van nature goed?
Het afstand nemen van de zoon tot de vader is erg indrukwekkend.
Rosetta is goed, maar deze film is zelfs nog een stuk beter.

4.5*

De minste Van Sant sinds Finding Forrester uit 2000. En ik hoop dat het hem een zelfde soort draai in zijn carriere geeft, want van Sant is na drie mainstreamfilms met een per film dalende kwaliteit wel weer eens toe aan wat gewaagdere films.

Aan de twee sterke kanten van deze film, de sfeertekening van het dorpje (al neigt het bijna naar een geidealiseerd beeld, wat nogal botst met de boodschap) en de acteurs (vooral McDormand, het was heerlijk haar weer eens te zien). Al draagt deze film een stuk minder een Van Sant-stempel dan de vorige twee mainstreamfilms van Van Sant.

De eerste helft is nog behoorlijk sterk. Het grote probleem is hoe Promised Land in de tweede helft erg gemakzuchtig op safe gaat spelen. Subtiliteit overboord zet en in plaats van een boeiende film over een ingewikkeld dillema een film met een boodschap blijkt te zijn, een met een hoofdletter B en helaas steeds meer focust op Damon. De slappe plottwist (waarom zo'n thrilleropzet?) is al niet best, het einde is bijna onvergefelijk. Damon maakt een draai van de talentvolle pragmatische verkoper naar een idealist, in een speech nog wel. Het einde suggereert dat er iets open wordt gelaten, door de stemming niet te laten zien, terwijl de film dat nu juist niet doet.

Als het wat bewustzijn over dit belangrijke thema oplevert is dat toe te juichen, maar een echt goede film is het helaas niet geworden.

2.5*

Uitstekende documentaire over een in Nederland onderbelicht thema waar ik erg in geïnteresseerd
ben. Hoe film propaganda werd in de tweede wereldoorlog.

Begin jaren '30 werd de financieel onafhankelijke rijkeluiszoon Jan Teunissen aangetrokken tot film en hij maakte twee vroege shorts met geluid die internationaal positieve aandacht kregen. Een ging over een draaiorgel en de ander was nogal opvallend in het licht van latere gebeurtenissen een positieve film over het begin van de sabbat in de toenmalige jodenbuurt van Amsterdam. Daarna maakte hij de eerste Nederlandse lange film met geluid, Willem van Oranje. Dat was een mislukking. De film kreeg erg negatieve recensies en was niet succesvol. Ik heb die film gezien en dat was gewoon terecht. Die film was echt niet goed. Teunissen kreeg geen eigen filmproject meer van de grond en ging verder als editor maar was nog steeds gestoken door wat er was gebeurd met zijn Willem van Oranje. Toen de Duisters Nederland waren binnengevallen werd Teunissen lid van de NSB en later zelfs van de SS. Hij werd baas van zeg maar de filmadeling van de kultuurkammer en werd veruit de machtigste man op filmgebied in Nederland. Naar eigen zeggen omdat hij een filmindustrie in Nederland wilde bouwen. Dat lukte nauwelijks. Hij maakte in de oorlog vooral korte propagandafilms die vaak verplicht vertoond moesten worden, Maar de filmstudio's in Nederland werden gebruikt om Duitse films op te nemen. Beelden van zijn ooit positieve sabbatshort werden nog gebruikt voor beruchte film Der Ewige Jude,

In 1964 werd Teunissen uitgebreid geïnterviewd. Maar liefst zeven uur aan audiomateriaal bestaat er en dat is de eerste bron van de documentaire. Teunissen schetst zichzelf als een man die niet ideologisch een nazi was maar vooral met de Duitsers heulde om die filmindustrie van de grond te krijgen. Maar tussen de regels van dat interview door komt al een beetje een ander beeld naar voren. Eind jaren'80 begin jaren '90 maakte iemand anders een reeks interviews met filmers in de oorlog die allemaal met Teunissen hadden gewerkt. Sommigen zeiden niets, sommigen wel en anderen alleen na aandringen. Deze film gaat over propaganda en hoe dat functioneert en ook hoe collaborateurs zichzelf zien jaren na de oorlog. De film wordt geïllustreerd door vele filmfragmenten en ook thuisfilmpjes van Teunissen, zijn eerste en zijn tweede vrouw en zijn kinderen en stiefkinderen,

Teunissen werd na de oorlog gestraft en kreeg ook een beroepsverbod (wat hij ongestraft overtrad). Op het eind van de film blijkt dat die veroordeling niet gebaseerd was op zijn films, maar op allerlei andeer acties als leider van het filmgilde en ook als SS'er en waarmee het idee van een weinig ideologische man die alleen wilde filmen volkomen aan gort gaat. Ook blijkt zijn gezin fanatiek nazi te zijn geweest. Een zoon en een stiefzoon sneuvelden aan het oostfront en de stiefdochter was een hele nare antisemiet.

Teunissen komt er bepaald niet fraai vanaf in deze film. Het was een arrogante man die nogal overtuigd was van zichzelf en bovendien erg rancuneus was en genoot van de macht die hij kreeg. Het grootste deel van dat beeld haal je uit zijn eigen woorden waar je doorheen prikt.

Grote aanrader en ik hoop dat deze film niet ondersneeuwt (de zaal was gisteren bepaald niet vol) en dat er een op zijn minst succesvolle onverkorte TV uitzending gaat volgen.

Prima film. Een gangsterdrama over het gevangenisleven en de machtststructuren aldaar. Of het opklimmen van Malik in het echt ook zo zou kunnen betwijfel ik een beetje maar de film maakt het geloofwaardig. Een beetje degelijk misschien, maar vooral door een heel sterk script en twee indrukwekkend mooie hoofdrollen van Rahim en Arestrup echt goed. De film had voor mij twee scenes eerder mogen eindigen, met de scene waarin op de luchtplaats de nieuwe verhoudingen in de gevangenis duidelijk worden.

Kleine 4.0*

Niet eens onaardig, maar een mindere en nogal tegenvallende Fellini en dat komt onder andere door de beperkingen die hij hier heeft. Deze film is overduidelijk met een zeer beperkt budget gemaakt en dat wreekt zich nogal omdat Fellini zich daar niet echt thuis bij lijkt te voelen. We zien een film waarin de uitbundige regisseur die Fellini sinds begin jaren '60 meer en meer geworden was zich aan het inhouden is.

Daarbij vond ik de vertaling van revolutionair denken in de maatschappij naar binnen het orkest nogal flauw. De beste momenten zitten in het begin als we flarden van conversaties van de orkestleden opvangen, maar zelfs die scene kan niet in de schaduw staan van bijvoorbeeld de terrasscene in Roma.

Het begint er voor mij steeds meer op te lijken dat dat Amarcord was, met enigzins een opleving bij E Le Nava Va, want ook Casanova viel me al tegen. Maar goed: binnenkort komt een andere late Fellini aan de beurt (Ginger & Fred) en wordt me meer duidelijk.

2.5*

Opvallend want het sterke punt van Blind Chance vind ik nou net het evenwicht dat de film weet te vinden tussen het concept en het drama. Hooguit bij het einde slaagt de film daar net wat minder in.

Ik vond dit een hele fraaie film. Het tweede deel is het mooiste dat ik ooit van Kieslowski zag en het geheel misschien ook wel. Al zag ik Dekalog en wat er na kwam heel lang geleden voor me.

De film begint met een bijna associatieve montage van gebeurtenissen die Witek maken tot wat hij is. Al bepalen die dingen nog niet zijn hele bestaan.



Erg mee eens. Ik vind het een ontroerende roep.

Overigens duurt de film op mijn blu-ray 122 minuten. Da komt omdat op één scene na de gecensureerde scenes weer terug in de film zitten. Dat zaten ze lang niet, maar dat was destijds de enige manier waarop deze film zes jaar later dan de bedoeling mocht. Toen Polen ook wat was afgekoeld.

Voldeed absoluut aan de verwachtingen. De film was vanaf het begin al fascinerend. Zoals de effectieve scene bij de autogarage. Geweldig was ook dat de enige hoofdpersoon halverwege de film gewoon vermoord word. Vooral Perkins speelt een heerlijke rol. De muziek van Hermann is prettig ouderwets en het verhaal is spannend. De allerlaatste scene vond ik ook erg goed.

4.0*

Ik heb hier blijkbaar nooit wat geschreven maar dit is een middelvinger naar Hollywood en tegelijk een raar soort experiment. Wat als je van een film die algemeen goed wordt gevonden bijna shot voor shot opnieuw maakt. Zelfs de editing is bijna hetzelfde. Waarom werkt het dan niet nog een keer even goed (want dat doet het niet). En wat is de invloed van de acteurs op zo'n film. Soms denk ik dat non-talent Heche bewust is gecast vanwege dat experiment. Tegelijk kreeg van Sant vrij makkelijk de financiering rond voor dit, terwijl dat voor zijn originele ideeën (die vaak een stuk goedkoper waren) veel lastiger was.

Goed is dit niet en ik kan niet volledig verklaren waarom eigenlijk niet(kleuren/acteurs). Interessant is dit wel, juist vooral omdat dit zo weinig afwijkt van het origineel

Verdient een cultreputatie.

Deze Australische tienerfilm is net wat wilder dan veel Amerikaanse uit die tijd. De film is op zijn best in het begin als de film zijn gang gaat in de opzet en het in de blik op een wereld die ontoegankelijk is voor volwassenen meer richting iets als Kids gaat dan dat het pakweg Sixteen Candles is ofzo is. Moet tegen het einde nodig nog een statement maken met de drugsdood van een van de surfjongens. Overigens gebaseerd op een autobiografisch schandaalboek van een paar jaar eerder. Dat is iets braver gemaakt door de hoofdpersonen hier 16 te maken en niet 13 zoals in het boek. De laatste scene is wel weer leuk. De liedjes zijn geschreven door Tim Finn, met een cover van I Hope I Never van Split Enz.

Pas de tweede stemmer en de eerste in bijna vier jaar!

Nouvelle vague had duidelijk invloed op heel veel landen. Ook op Italie. Deze film heeft er duidelijk ook een tik van gekregen en zit veel dichter tegen Nouvelle Vague aan dan dat de film Itialiaans aandoet. Het is een nogal dik aangezette (en ergens ook wel makkelijke, want wel heel letterlijke) pessimistische afrekening met burgerlijkheid en katholieke moraal. Veel letterlijker een afrekening met het establishment dan de Franse collega's.

Het gezin is hier niet meer dan iets wat de leden ervan beoperkt in hun eigen egocentrische toekomstplannen. Het katholieke geloof is decor, niet meer dan een masker voor de werkelijke bedoelingen van mensen. Stillistisch heeft de film de tand des tijds goed doorstaan, thematisch wat minder. Zeker geen slechte film en interessant in de historische context, maar ook wat flauwtjes.

3.0*

Zeer fraaie film. Zoals door eerdere mensen hier opgemerkt ergens in het midden tussen Antonioni en zijn verhalen van alienation en de kitchen sink drama's van Britse min of meer tijdgenoten. De film haalt het net niet bij de absolute topfilms van Antonioni (L'Eclisse, La Notte en The Passenger vooral), maar deed voor mij niets onder voor de films daar net onder. Intelligent drama over het onvermogen de beperkingen van het leven te accepteren. Een eeuwige neiging om het steeds weer anders te doen en daarna gaat het goed.

Bancroft is fenomenaal. Deze Clayton is de tweede film die ik van hem zie is stijlvol en vaak prachtig ingehouden zodat de uitschieters meer indruk maken. Beide films zijn zeer sterk geregisseerd.

Interessant om te zien hoe The Innocents en deze film heel anders zijn en toch duidelijk stilistische overeenkomsten hebben.

Leuke film met grappig, af en toe ontroerend verhaal. De meerwaarde zit hem vooral in Watson en Sandler die de juiste chemie vertonen en de welhaast perfecte regie van Anderson (die een erg slimme keuze maakt door deze bescheiden niet-pretentieuze film te gaan maken).

Voorlopig 3.5* maar een film met groeipotentie.

Zeer politiek getinte mockumentary die heel erg een kind van zijn tijd is, maar tegelijk eng actueel blijkt te zijn gebleven. Gemaakt als een felle reactie op de omgang met de overheid en de politie op de anti-vietnam- en civil rights protesten van destijds. Zowel boeiend als film, als statement èn in een historische context.

Interessante filmmaker, die Watkins.

4.0*

Oké, even de minpunten noemen. De dialogen lopen niet in elke scene even lekker en de politieke scenes in '77 overtuigen niet. Beetje schools ook.

Maar verder vond ik dit een behoorlijk knappe film en een authentieke en oprechte bovendien. Vooral een knappe prestatie van Smitsman en de scriptschrijvers Donck en Pessireron om een film in de hand te houden die niet chronologisch is en meerdere verhaallijnen volgt. En dat in een bescheiden film van 81 minuten en het dan voor elkaar krijgen om echt verschillende invalshoeken van de gebeurtenis te tonen. Vooraf leek de opzet met een Tv-programma me wat geforceerd, maar in deze film werkt het als geloofwaardig middel om een confrontatie met verschillende betrokkenen zoveel jaar later te krijgen.

Ben het ook niet eens met de mensen die de film te kort vonden. De film is compact, vertelt niks te veel, maar meer scenes met achtergronden van de personages hadden de film eerder verwaterd.

3.5*, beste telefilm van dit jaar tot nu toe.