Meningen

De omschrijving van het festivalkrantje zat er behoorlijk naast. "Soms groteske situaties worden speels met elkaar verweven en geven de personages genoeg ruimte tot karakterontwikkeling die steeds een interessante afspiegeling lijkt van het jonge Amerika van nu."

Vergeet het maar: Park is gewoon platte humor die in het begin nog af en toe raak schiet, maar gedurende de film steeds makkelijker en flauwer wordt en van lachen, via glimlach naar ergernis omslaat. Niet veel meer dan de zoveelste platte highschoolkomedie, alleen dan met twintigers en dertigers. Compleet met kotsgrap.

2.0*, omdat toch af en toe gelachen heb.

Acht jaar later en niemand heeft gereageerd na mij. Ik heb deze film herzien in mijn huidige Fullercyclus.

Fuller financierde en schreef en regisseerde deze film zelf. En hij is hem naar het het schijnt zijn hele leven als favoriet blijven zien.

In Fullers woorden:

En zo had hij niets meer te maken met de studio's en kon hij zijn eigen zin doordrijven. Het was geen hit.

Het is te merken dat dit helemaal Fullers film is want je hoort hem door de film heen praten als het ware. Meerdere figuren praten zoals hij zou doen, inclusief zijn grappen. De film is overduidelijk gebaseerd op zijn eigen anekdotes en op personen die hij als newspaper man ooit tegenkwam. Net als het jochie in de film begon Fuller al heel jong (op zijn twaalfde) in dit wereldje. De film begint sterker dan het nogal moralistische einde. Maar ik ga wel een halfje omhoog.

Goede film, maar ik heb betere verwante films gezien. Inderdaad een mooie hoofdrol en matige bijrollen (met name de dame des huizes was een karikatuur). Fraaie paniekscene als hij het huis eenmaal uit is. Het deed me allemaal te weinig om 'm meer dan interessant te vinden en ik had wat problemen met de nogal flauwe laatste scene waarin onze hoofdpersoon na alles wat er gebeurd ios nog steeds naar een sensationele nieuwsuitzending vol criminaliteit zit te kijken, een misplaatste zwartkomische scene, Sowieso hadden alle nieuwsuitzendingen weggekund.

Desalnietemin best mooi klein minimalisme.

3.0*

Veel elkaar bijtende gevoelens en soms denk ik dat mijn waardering te weinig is en soms te veel. De film is een fantasievolle, vrije en vaak fraaie film die vooral gaat over schoonheid en vergankelijkheid. Het is tegelijk een verslag van het leven van de titelfiguur en een liefdesbrief aan Napels zelf. Met name in de (sterkste) tweede helft kom je weergaloos fraaie scenes tegen die soms Felliniaans zijn.

Maar: Ook iets te veel voelt de film ook een fantasie van een man van middelbare leeftijd hoe het zou zijn te leven als een bijzonder mooie vrouw. Vooral het nogal lange 1968-deel, maar ook her en daar daarna nog kijk je naar een jongedame die heel erg door een man gefilmd is en de mannen die voor haar vallen. En daar wringt het, als portret van een vrouw komt de film flink te kort en is de film vaak zelfs plat.

Film die natuurlijk gaat over momenten die je leven een andere wending hadden kunnen geven en de tegenstelling tussen verstandelijke en emotionele keuzes. Dat de film niet afgemaakt is en uit het wel geschoten materiaal (10 jaar na dato) een keuze is gemaakt die zeer to the point is en het verhaal nauwelijks in context zet voelt voor mij toch als jammer. Wellicht daardoor is dit voor mij zeker niet Renoirs beste. Wat wel fraai is, is de beeldtaal en de bijzondere benadering van de sleutelfiguur uit de film, de dochter. En daarmee past dit wel binnen wat ik van Renoir zag, die vooral thematisch zijn tijd vooruit was.

Erg onsamenhangend, ook qua toon. Een heel jeugdig aanvoelende film. Eigenlijk jeugdiger dan de 28 jaar die toch al ervaren Bertolucci hier was. Het wordt nooit helemaal duidelijk of Bertolucci hier een Godard-achtige politieke film maakt (met een Russische bron) of zoiets bijna parodieert. In al zijn jeugd wat leuker dan veel later werk van Bertolucci, maar zijn beste film (van wat ik zag) zou hij over een paat jaar maken.

Mijn favoriete scene was het schaduwspel van Clementi (die inderdaad heel goed is).

Er kloppen wel een paar dingen niet aan deze film. Belichting in de eerste scenes is lelijk, het acteren van sommige Peters niet zo overtuigend en de matige liedjessoundtrack had ik na het tweede liedje echt wel gehoord en toen kwamen er nog een paar.

Maar deze film is dan weer zo eenvoudig, persoonlijk, hartverwarmend en oprecht dat ik daar erg simpel overheen stap. De film bestaat uit acht kleine vignetjes, acht fases uit het leven van de homoseksuele Peter en uit alles is te halen dat deze film zeer autobiografisch is, van de eerste gevoelens, tot de eerste vriendjes tot aan de gezapige sleur die een relatie kan worden. Goudeerlijk, zonder opsmuk, met veel zelfspot en veel liefde gemaakt. En dan luister ik wel door de soundtrack heen.

3.5*

Ik hou van Ray.

Dit is een bizarre genremix. Men neme een film noir basis. Doe daarbij een filnk naar Goodfellas en The Godfather vooruitwijzend mafiaplot. Dat alles in Ray-in-kleur wat bij hem altijd heel doordacht was en haast nog onnatuurlijker, maar mooier dan Technicolour toch al is. Rays kleurgebruik is hier nog uitbundiger dan in Rebel Without a Cause en Johnny Guitar waar het ook al een heel sterk punt is. Gooi daarbij nog een aantal dans en musicalnummers, alsof deze MGM-film een MGM musical was. En zoek de grenzen op van wat kan volges de Hays-code. En dan komt Ray met een einde dat stiekem heel ambivalent is: Is het een ongeluk wat Cobb doet of is het een vorm van zelfmoord ? Iedereen gaat automatisch uit van het eerste, maar kijk die scene nog maar eens, het zou zomaar het tweede kunnen zijn. En dat heeft de briljante advocaat de maffiaman onder de tafel geluld, met de aloude horlogeonzin nota bene. Echt geweldig.

Ray was begonnen bij RKO. Maar in de jaren '50 begonnen studio's na de gouden tijden in de problemen te komen. Dat zou allemaal nog veel erger worden pakweg 10 jaar later. Maar in 1956 hadden ze al jaren terug hun eigen bioscopen moeten opgeven, droogden winsten al op en waren steeds minder acteurs bereid de nogal knellende contracten te tekenen, Juist RKO ging als eerste door compleet wanbeleid ten onder (met dank aan Howard Hughes), maar ook MGM was niet meer wat het was. Deze bizarre film was er een met de laatste twee sterren die nog een exclusief contract hadden met MGM. Cyd Charisse, vooral bekend door de typische MGM-musicals en Robert Taylor, die eerst vooral knappe mannen en later ook donkere rollen speelde. Beiden werkten al sinds de jaren '30 voor MGM. Voor Charisse was het de allerlaatste film die ze voor ze zou maken. Voor Taylor de een na laatste. Als contractacteurs dan. Daarna gingen ze per film werken.

Ray kan bij mij sowieso eigenlijk niet zoveel fout doen (nou ja, behale Hot Blood dan min of meer) maar dit was voor de zoveelste keer heel fijn.

Net op TV bij Reportage, daar kwam ik zappende achter. Aan de oppervlakkige kant, maar aardig kijkvoer en wat beter dan de latere film.

Maar wederom wordt bijlange na niet alles uit dit fascinerende verhaal gehaald.

2.5*

Mijn 600e stem en helaas een gemiste kans. Interessant echt gebeurd verhaal wordt bepaald niet goed gebruikt in deze film.

Het verhaal biedt mogelijkheden genoeg. Onzekere jongen vertrekt naar New York, neemt een zeer flamboyante levensstijl aan, geeft feestjes, leeft vaak in een schijngelukkige fantasiewereld maar valt af en toe terug in zijn onzekere zelf.

De acteurs met de meer flamboyante rollen doen over het algemeen hun best, de paar wat serieuzere bijrollen lijken niet goed te weten wat ze met de film moeten. De kostuums zijn geweldig goed en de muziek is ook erg lekker.

Maar verder krijgen we een film die zoals hierboven al iemand zei zichzelf niet erg serieus neemt. En dan laat je al meteen behoorlijk veel mogelijkheden liggen. De feesten worden niet uitbundig genoeg gefilmd, de moeilijke periodes komen niet pijnlijk genoeg uit de verf. En dat is zowel een probleem van het script en de sfeer. En wellicht duidt het ook op een gebrek aan budget en talent van de regisseurs.

2.0*

Redelijk verbazingwekkend de score hier. Want ik vond dit juist een erg interessante en frisse film. Een film waarin droom, realiteit en misschien zelfs een soort van parallel universum volkomen door elkaar lopen. Er is dus inderdaad nauwelijks een touw vast te knopen aan het plot, maar dat vond ik geen probleem.

Vond de film mooi ogen, niet meteen vernieuwend, maar wel mooi. Sfeervolle nachtscenes, vervallen huisjes een Frans platteland ontdaan van een duidelijk tijdsbeeld. En de film was vaak ongelofelijk grappig. Ik heb regelmatig hardop zitten lachen om de beeldgrapjes (daar komt de Tati-vergelijking vandaan denk ik, al lijkt het er helemaal niet op) en de dialogen.

Voor weinig uit een bak gevist met koninginnedag. Totaal geen spijt van. Erg benieuwd naar de rest van de films van deze man.

3.5*

Heel erg Italiaans en heel erg seventies. Nogal wat Italianen waren toen bezig met het fascisme, macht en betrokken daar ook seksualiteit bij. Het een en ander leidde tot Pasolini's Salo een tijdje na deze film en de thema's nog verder verkennen kon toen haast niet meer, dus volgens mij was het daarna wel gedaan.

De film is grotesk en uitbundig, plat en karikaturaal ook soms, maar het bruist ook van het leven en de creatieve ideeën. Het stuk in het kamp balanceert fraai op een randje van smakeloosheid en kunst. Een prachtige doordachte en soms ook ontroerende theatrale voorstelling van een kamp. Met een Ilse Koch-achtige kampbewaakster op wie de gladde hoofdpersoon (die wel een overtrokken versie van het clichebeeld van de Italiaanse man lijkt te spelen), al zijn gevoelens projecteert.

Erg boeiend, niet meteen mijn altijd mijn smaak geloof ik, maar ik vind hem nu denk ik al beter als toen ik hem net gezien had.

Dik 3.5*

Iets plotgerichter dan de rest van zijn werk, met de nadruk op iets. The Passage is een minimalistische roadmovie. Drie lost souls die elkaar even nodig hebben. Wederom zeer mooi. Met een scene tegen het einde dat misschien wel haast de kern van het mens zijn raakt. De zwemscene, een moment van geluk dat tijd, plaats en situatie ontstijgt.

Totaal unieke regisseur die door Eye al wat meer erkenning kreeg, maar eigenlijk nog steeds te onbekend is. En tot nu toe heel erg trouw aan zichzelf en heel consistent.

Een drama van Ira Sachs is vooral een medogenloos demasque van de hoofdpersoon. Franz Rogowski speelt de in Frankrijk werkende Duitse regisseur Thomas Freiburg. Die al een zeer lang bij de door Ben Winshaw gespeelde huismus Martin is. Freiburg is vrij vroeg in de film al een nogal zelfvoldane etter die ook als regisseur vrij vervelend naar zijn acteurs toe is.

Freiburg is sowieso al niet monogaam, maar valt op een gegeven moment voor een vrouw en verlaat Martin. De vrouw raakt zwanger en Freiburg loopt heen en weer tussen zijn man en de vrouw met wie hij is, Gedreven door jaloezie een zucht naar bewondering. Meer dat dan echte liefde. Hij probeert de situatie zo te manipuleren dat hij beiden om zijn vinger kan winden, maar uiteindelijk wijzen ze hem beide af. Ik hoop dat de hoofdpersoon niet is gebaseerd op regisseur Sachs, want Freiburg is tamelijk onuitstaanbaar. Al is dat misschien ook wel een boeiende vorm van zelfkennis. Ik las een vergelijking met John Cassavetes. Dat vind ik te veel eer, maar deze film is wel sterk , vooral door zeer goede acteerprestaties. Zeker van Rogowski die het geloofwaardig weet te krijgen dat hem in eerste instantie veel vergeven wordt,.

Het boek is een soort zoektocht naar identiteit, de film is een whodunnit, maar dan een zonder spanningsboog. Veel momenten dat het behoorlijk wegzakt en gewoon saai wordt. Bovendien met een erg slappe hoofdrol.

2.0*

Opvallend negatieve berichten en een laag gemiddelde hier. Hoewel de latere Godard me nog altijd niet echt ligt vond ik dit tot nu toe de sterkste van de post-1968 Godards die ik zag. Gevoelsmatig denk ik ook dat dit de persoonlijkste film is. Een statement bijna. Godard lijkt het politiek activisme achter zich te laten (en er misschien teleurgesteld in te zijn). De film laat ook en regisseur zien die oude middeleeuwse meesters tevergeefs probeert te recreeëren tot film en de film is bijna tot de rand gevuld met statements over film (telkens de vraag naar een verhaal bijvoorbeeld). Daarmee lijkt dit hèt statement te zijn van Godards terugkeer naar de cinema (die in 1979 al had plaatsgevonden) na zijn politiek-experimentele werk in de jaren daarvoor.

Aardige film, sterker dan de vorige vier latere Godards die ik zag.

3.0*

Nog steeds een radicale film. Filmmakers als Pasolini en Leone hebben ook veel gedaan met close ups van gezichten, maar deze film vertelt er bijna de hele film mee. En het is ook nog een zwijgende film. Dus de film vertrouwt daarmee nog harder op die close ups. Dreyer vond het wonder Falconetti (haar enige filmrol) en haar blikken dragen deze film. Zelfs gezichten die eenmalig en heel even in beeld zijn (zoals de misdienaars) maken indruk en vertellen heel veel. Met een hoopgevend einde waar wellicht meer mensen dan in het echt door hadden wat wat er gebeurde betekende, het tilt de film naar eentje die universeler is dan puur de veroordeling van Jeanne.

Lange tijd alleen te zien in een verminkte versie (verminkt door onder meer de kerk!). Pas 13 jaar na Dreyers dood werd zijn cut teruggevonden in een Deens psychiatrisch ziekenhuis of all places. Dat en de ontdekking van 35 minuten extra Metropolis zijn wellicht de grootste herontdekkingen van verloren gewaand filmmateriaal ooit.

Ik zag het met de score van Yanashita en daar ben ik wat minder over te spreken dan de film zelf. Ik moet het dus vaker zien. Helemaal stil of met andere muziek.

Dit was denk ik de grootste klassieker die ik nog nooit had gezien.

Ik heb geprobeerd de film zo onbevangen mogelijk te gaan kijken. Maar zowel de negatieve als de positieve hype zijn maar moeilijk te ontvluchten.

Nu ik de film gezien heb moet ik helaas de negatieven gelijk geven. Ik heb geen zin om alle pagina's door te worstelen dus ik zal wel dingen herhalen.

Het verhaal wotrdt om te beginnen ontdaan van zijn context. We moeten het doen met een paar heel magere flash-backs. In het begin wordt Jezus namelijk al opgepakt. Daardoor komt Jezus al niet over als een bijzondere man. De keuze van Gibson om zich te beperken tot de laatste uren werkt voor geen meter. Jezus is hier voor mij geen groots spiritueel figuur, geen redder, geen hoop voor onderdrukten.

Caviezel als Jezus helpt daar ook niet echt aan. Ook in de weinige scenes waarin hij niet gemarteld wordt geeft hij Christus nauwelijks uitstraling.

De film bestaat grotendeels uit martelingen en voor mij werkt het niet, ik raakte er door afgestompt.

Stillistisch leent de film behoorlijk uit horrorfilms. Er zijn regelrechte geplande schrikmomenten. De beulen hebben een uitstraling die niet zou misstaan in The texas chainsaw massacre, maar juist dat lijkt zo misplaatst in deze film. Het maakt alles ongelofelijk zwart-wit. De slechte mensen zijn wel erg dik aangezet evil.

Dan heb ik het nog niet gehad over de op de meest rare momenten gebruikte slowmotion effecten. Raar en geen enkele toegevoegde waarde.

Blijft helaas een erg platte, lompe film over. Ik was ook niet onder de indruk toen ik de bios uitstapte. Ik voelde me eerder beledigd.

1.0*

Een slechte film is het zeker niet maar mijn favoriete Bergman al helemaal niet. Iets te doorzichtig gepsychologiseer. Bergman staat wel vaker een beetje wankel op die rand, maar in En Passion is er minder dan gemiddeld om dat te compenseren. De commentaren van de acteurs op hun personages werken ook niet. Bijt dan door en maak dat echt onderdeel van het concept zoals Resnais in Mon Oncle D'Amerique bijvoorbeeld) en speel dan meer met het idee van echt-nep. Of laat het gewoon weg.

De film lijkt overigens veel meer op Bergmans jaren '70 films dan op de films die hij hiervoor maakte. Kijkend naar Bergmans filmografie denk ik dat je dit moet duiden als een overgangsfilm naar een aantal jaren '70 films die ik aanzienlijk beter vond.

Het weerzien met Bergmans vaste clubje topacteurs vind ik altijd wel weer heel erg fijn.

3.0*

Eeuwigheid geleden dat ik nog eens wat van Scola zag (ik denk wel 15 jaar). En op basis van deze prachtige film was het ook echt te lang geleden. Een film die een omgekeerde beauty and the beast is, een complex psychologisch drama met twee uitermate fascinerende hoofdpersonages. En dat tegen een verzorgde achtergrond, met memorabele bijfiguren, lompe mannenhumor tussen de militairen onderling, pesterijtjes, de manier waarop tegen een gevoelsleven bij een man wordt aangekeken. De film werkt ook nog als een soort maatschappelijk drama, maar dan in 1862 en gemaakt met de kennis van nu.

Opvallend hoeveel films er de laatste tijd opduiken in de Nederlandse filmhuizen die gaan over Koreaanse immigranten en/of adoptiekinderen en de verhouding tussen hun leven en hun roots. Onlangs hadden we al het Franse Retour à Séoul (Film, 2022) , het Deense Stille Liv (Film, 2023) , er is deze Amerikaanse film en dan ben ik nog niet naar het Canadese Riceboy Sleeps (Film, 2022) geweest (binnenkort). De drie die ik zag waren ook alledrie goed. Retour a Seoul gaat over een wild om zich heen slaand persoon, The Quiet Migration is juist bescheiden en gaat over een binnenvetter die confrontaties vermijdt. Past Lives zit daar eigenlijk net tussenin.

Nora is een schoolkind als ze emigreert en is dan in Korea net een heel erg gesteld op een vriend van haar. De twee groeien verder ver van elkaar op maar ze blijven elkaars leven beïnvloeden en elkaar ontmoeten. De film stelt vragen over de invloed van je omgeving. De film is goed, maar de recensies in de VS zijn hier en daar wat al te enthousiast. Maar een goede film die bedachtzaam is e een fijne pacing heeft is dit wel.

Fantastisch. Echt fantastisch. Veel is hier al gezegd, maar wat nog onvoldoende is genoemd is het oog voor detail van Peckinpah. Bijvoorbeeld de aandacht voor de spanning die in Lincoln hangt als Billy The Kid aam het ontsnappen is en Ollinger doodschiet (sowieso een prachtige serie scenes) en de film zit er vol mee. Wat een fantastische totaalshots ook. Peckinpah laat me de hele film de omgeving voelen, de sfeer proeven, de emotie voelen. Ik wist vooraf niet hoe ik Dylan op een westernsoundtrack zou vinden, maar het blijkt volkomen te werken. Dylan als acteur ook trouwens.

Ik besef dat ik zijn als minder bekend staande films niet zag. Maar wat ik eigenlijk al jaren terug dacht, toen ik The Wild Bunch voor het eerst zag wordt steeds duidelijker. Peckinpah is een regisseur die me enorm ligt.

Er zijn andere favorieten die aan herziening toe zijn, maar dit behoort zeker tot mijn favoriete westerns.

4.5*

Ik was eigenlijk alleen van plan om al vast het eerste stukje te kijken, maar twee uur verder was ik een unieke filmervaring rijker.

India heeft natuurlijk Bollywood-films, hoewel ik er nooit een zag weet ik dat dat vaak lange, epische musicals zijn met actie, avontuur en veel romantiek. Dit is ongeveer het tegenovergestelde. Een kleine film over zomaar een arm gezin in een klein dorpje in India. Met veel kleine en een enkele grotere gebeurtenis. Neo-realisme in India of zoiets.

In het begin wordt een sfeer geschapen. We zien wat armoedige huizen in een dorp waar ook een rijker gezin woont. We zien een oude tante die krom loopt en een doorleefd gezicht heeft van vele jaren overleven. We zien de natuur waarin het dorpje ligt, de bomen, de hutjes.

Het grootste deel van de film gaat over ongeveer een jaar in het leven van een gezin. Een moeder die constant haar best moet doen om haar gezin en de oude tante eten voor te zetten, een vader vol dromen, maar met heel veel moeite om geld te verdienen voor zijn gezin, dochter Durga, een tiener en Apu een kleine, dunne jongen die met grote donkere ogen de wereld in kijkt. Gedurende dat jaar gaat de vader van het gezin op reis om een extra poging te doen om zijn gezin te onderhouden. Je ziet alles min of meer zoals Apu het ervaart.

Er zijn heel veel erg mooie scenes: Als Durga en Apu bijvoorbeeld naar het spoor gaan om de trein te kunnen zien. Ik ervoer die opkomende trein ongeveer net zo als Apu. Als een verstoring van het leven in het dorp en tegelijkertijd een imponerende hint naar wat er in de rest van de wereld nog meer is. Meteen daarna is de scene waarin de kinderen hun tante dood vinden. Kippenvel. De scene waarin de moeder met haar zieke dochter en haar zoon in hun hutje zitten terwijl het buiten stormt is ook al zo indrukwekkend.

Heel intens en ontroerend wordt het als de vader na maanden weer terugkomt en moeder nauwelijks kan uiten dat hun dochter in de tussentijd overleden is. Toen het cadeau voor haar tevoorschijn kwam en de moeder brak, schoot ik ook vol. Weinig scenes (in combinatie met de muziek) gaan zo door merg en been.

De muziek is van de toen nog onbekende Ravi Shankar en is erg bijzonder.

Het dillema is nu: kijk ik deel twee al heel snel of bewaar ik al dat moois nog even? Ik vrees dat ik dat niet lang vol ga houden.

5.0*

Uiterst krachtige, gevoelige en harde anti-oorlogsfilm met een eenvoudig maar doeltreffend verhaal. Ondanks het zwart-wit heeft deze film de tand des tijds erg goed doorstaan.

4.5*

Net zoals Patton niet had gewonnen zonder goede soldaten is deze film ook prima vanwege Schafner die in deze tijd toch wel een van de betere regisseurs was voor dit soort enorme projecten. Ook Coppola's script helpt. Vooral omdat hij een beperkte periode kiest en die vol details uitwerkt. Maar zo'n film als deze staat met de hoofdrolspeler.. Ik wist al dat Scott goed was, maar dit is niet veel minder dan de rol van zijn leven. Prachtig gedaan. Al deze dingen zorgen ervoor dat ik met gemak een film van die uur zie die me eigenlijk niet meteen ligt.

Voor mij is het de vierde. En op Don't Torture a Duckling na de beste. Fulci is niet zo geïnteresseerd in verhaalverloop en de acteurs zijn niet de beste van de wereld. Maar de effecten, de muziek en vooral de sfeertekening en de hoeveelheid creativiteit maken dat meer dan goed.

Ja, dat boompje was wel heel voorspelbaar uitgewerkt.

Inderdaad veel degelijker en gladder dan de gemiddelde Thaise film die ik de laatste jaren in Rotterdam zag (en die eigenlijk altijd raak waren). Vooral het verhaal en de emoties die daaruit moeten komen zijn soms bijna soapy, zo sterk dat ik me zat af te vragen of dat niet een soort vreemde bewuste keuze was. Een referentie tussen de scenes van de TV-shows en clipjes die de sfeer van 15 jaar geleden moeten pakken. Uiteindelijk erg onevenwichtig en slechts bij vlagen boeiend.

2.5*

The Pawbroker is een van die films die een beetje trok aan de production code door hem gewoon zonder goedkeuring uit te brengem De film was toch al buiten de grote studios gemaakt en daardoor kon er meer. Meer naakt bijvoorbeeld. En een homoseksueel karakter. Maar de ster van deze film is Rod Steiger die een geweldige rol speelt als Joodse man met een zeer heftig oorlogstrauma (zijn gezin werd vermoord) die veel gevoel heeft uitgeschakeld om uberhaupt te kunnen functioneren. Hij leeft in suburbia met de zus van zijn vrouw en runt een pandjeshuis in een achterbuurtje in New York. Dat pandjeshuis wordt tevens gebruikt door een lokale crimineel om geld wit te wassen en in eerste instantie vind Nazerman dat allemaal wel best. Hij verliest zijn evenwicht als hij zich weer dingen toestaat te voelen. Verder krijgen we weer een fraaie soundtrack van Lumet regular Quincy Jones en een zeer sterk einde waarin Lumet al zijn kunde laat zien in het gebruiken van stedelijk decor.

Erg kleine Amerikaanse film. Is een vrij direct vervolg op Mike Otts vorige film Littlerock (die ik niet heb gezien), want gaat door op twee van de hoofdpersonages. Cory is een veel boeiender personage dan Anna. En dat blijkt, zo bleek in de Q&A en op een zeker moment in de film, deels te komen omdat hij een variant op zichzelf speelt. Een moeilijke jongen die alles wil en niets van de grond krijgt, rusteloos is en over alles twijfelt. Vol is van zichzelf en die je niet als huisgenoot wil. De acteur Cory kreeg van Ott een videocamera mee om op te nemen wat in 'm opkwam, als een soort dagboekachtig iets. Dat doet in hij voornamelijk in character, maar die grens is zoals gezegd heel dun. Het Anna-deel van het verhaal is niet al te boeiend verder en tamelijk flauw. Weer eens een meisje dat vervalt tot prostitutie en een weinig uitgewerkte moeizame familieband. Wel een oprecht indiefilmpje.

Mike Ott deelde nog posters uit, maar hij had er te weinig. Had er wel een gewild. Ik vind 'm mooi.

3.0*

Derde film die ik van Demy zie en weer met Deneuve en met muziek van Legrand, maar het gekke is dat het kunstmatige wereldje in deze sprookjessetting veel minder goed voor me werkt. Vind het sprookje ook een beetje een gekke keus. Het is een vrij obscure vertelling van Ferrault en deels een variant op Assepoester en eigenlijk niet zo'n interessant sprookje. Hoewel ik de liedjes toch wel weer fijn vond komen ze in deze context toch een stuk minder tot hun recht. Ik heb toch liever Cherbourg en Rochefort.