menu

Party Girl (1958)

mijn stem
3,34 (29)
29 stemmen

Verenigde Staten
Film noir
99 minuten

geregisseerd door Nicholas Ray
met Robert Taylor, Cyd Charisse en Lee J. Cobb

Thomas 'Tommy' Farrell (Robert Taylor) is een kreupele maffia-advocaat, die zijn handicap gebruikt om in rechtszaken sympathie voor zijn cliënt te winnen. Hij raakt gefrustreerd over zijn manier van leven wanneer hij verliefd wordt op danseres Vicky (Cyd Charisse) in een door de maffia beheerste nachtclub. Beiden proberen zich vervolgens aan het criminele milieu te ontworstelen.

zoeken in:

avatar van Bas17
3,0
Mijn eerste Ray ervaring...

En ik weet eigenlijk niet wat ik er van moet vinden.

Ik wil beginnen met het feit dat Robert Taylor een prachtige rol speelt, geweldig acteerwerk van zijn kant. Ook Cobb doet zijn werk als gangsterbaas aardig en Charisse speelt haar rol ook tamelijk charmant (op wat kleine stukjes na) en kan zeer goed dansen .

De film roept een lekker nostalgisch sfeertje op, oude muziek, old style dansen en feesten. En vooral de gangster schiet scenes. Vooral de laatste schietscene is zo amateuristisch, het doodgaan van de gangsterbaas is bijna grappig te noemen en ook de gast die voor het raam neergeschoten wordt wordt nou niet echt professioneel neergeschoten zeg maar.

Toch was dit niet echt irritant voor mij omdat het bij het nostalgisch gevoel wat heel de film uitstraalt paste.

Wat echter mij wel irriteerde was het liefdesverhaaltje, wat we tegenwoordig hollywood zouden noemen. Farrell is getuige van een moord, maar wil niet zeggen wie het gedaan heeft om zijn vrouw te beschermen. Ondanks dat hij zelf ook in gevaar loopt zegt hij: het gaat niet om mij, maar om jou. Dat soort dingen vind ik gewoon een beetje matig, en zo waren er wel meer scenes met een overdreven liefdessfeertje

Er is ook een scene waarin Farell verteld hoe hij kreupel is geworden als kind, maar toch nog een winnaar is geworden. Dit is ook een beetje hollywoodachtig gedaan. Hij zegt ook nog dat hij zich later een niemand voelde en vrouwen niet in hem geinteresseert waren, maar hij zou uiteindelijk iedereen wel wat laten zien, en dat is hem gelukt door een gevreesde advocaat te worden... aldus Farell.., beetje clichee en standaard text.
Ook in de laatste scene hoe Farell de gangster wil overhalen om hem niet neer te schieten is erg Hollywood achtig, hij kent hem nog van zijn jeugd en in zijn jeugd zijn dingen gebeurd tussen hun en blablabla.... niet zo pakkend als je het mij vraagt


Ook een punt van kritiek is dat de man toch wel wonderbaarlijk geneest van zijn kreupel zijn, en ook vrij snel.... ik bedoel, ik denk dat we dat nu niet eens kunnen, vergeet in de jaren 50, maar misschien heb ik dit wel mis... maar zijn vooruitgang was toch wel te erg naar mijns inziens

Het kritiek op het Amerikaanse rechtsysteem is zeer aardig in de film. Door de jury uit het volk te kiezen, is deze makkelijk beinvloedbaar als ze symphatie hebben met de advocaat/verdachte, en daar speelt de hoofdpersoon (en dus de film) mooi op in.

Al met al een wisselde filmervaring, 3 sterren voor de nostalgie (wat een mooi woord) en de toch wel leuke personages, jammer dat de personages verliefd werden .

Al met al wil ik zeker meer Rays proberen, de sfeer is ondanks het slappe liefdesgedeelte, toch aangenaam te noemen.

Oke dit was mijn kritiek, ik weet eigenlijk niet heel goed wat ik deze film moet geven. Ik denk dat Ray liefhebbers deze film zeker kunnen waarderen, maar ik ben er niet zeker van, aangezien ik geen andere Ray's heb gezien. Maar dat zal snel veranderen.

avatar van Dogie_Hogan
Spaanstalig, maar mooie filmposters en stills: Link.

3,5
Eerste keer dat ik Cyd Charisse aan het werk zie in een rol die wat meer inhoudt heeft dan alleen maar dansen en eigenlijk valt dit niet tegen, in een film die heel knap van start loopt, beslist boeit maar naarmate hij vordert wat clichématig gaat verwateren.
In zijn geheel best doenbare vijftigerjarige misdaadfilm.

avatar van Metalfist
2,5
Teleurstellende Nicholas Ray film

Het is altijd leuk om twee vliegen in één klap te slagen. Nicholas Ray staat bij mij bekend van het legendarische Rebel Without a Cause en het ondergewaardeerde 55 Days in Peking dus ik ben altijd wel geïnteresseerd in werk dat ik nog niet heb gezien. Met Party Girl kon ik eindelijk ook eens kennis maken met Cyd Charisse, een actrice waar ik al langer naar benieuwd was. Reken daar dan nog eens rollen voor Robert Taylor en Lee J. Cobb bij en de interesse is meer dan gewekt.

Maar het resultaat is maar povertjes. Party Girl zou een film noir moeten zijn maar daar heb ik maar weinig van gemerkt. Nu ben ik niet zo enorm bekend met het genre maar ik verwacht dan meer een zwartwit cinematografie, duistere steegjes en natuurlijk een femme fatale. Nu dat laatste is wel aanwezig in de vorm van Vicky Gay maar de film verliest compleet zijn focus in de twee dansscènes van haar. Geslaagde scènes, dat wel, maar ze passen werkelijk voor geen meter in de film en dat is zonde. Temeer omdat je hierdoor wat uit de drive wordt gehaald. Voor de rest valt het op hoe amateuristisch dit soms nogal is met de climax als hoogte/dieptepunt. De manier waarop Louie en Rico doodgaan is echt slecht gedaan. Zeker Rico die het zuur nog eens op zijn eigen gezicht krijgt, zelden iemand zo knullig zien doodgaan. Het misdaadverhaal op zich kan er wel mee door en zorgt voor een boeiend geheel maar de afloop zie je al wel van erg ver aankomen. Ach, bij dit soort films dat ondertussen al meer dan een halve eeuw oud is wil ik dat gerust wel door de vingers zien.

Vooral ook omdat Robert Taylor hier weer erg goed op dreef is. Ik ben altijd meer fan geweest van de vrouwelijke Taylor maar hij begint zich toch langzamerhand op te werken tot één van de meest interessante acteurs uit deze periode. Ook hier gaat hij werkelijk compleet in op zijn rol (Taylor is dan ook naast Brando één van de meest bekende acteurs die de method acting techniek gebruikt) en is het genieten. Genieten ook van de mooie Charisse maar qua acteren viel het me soms wel wat tegen. Nogal theatraal als je het mij vraagt en haar meerwaarde lijkt dan ook meer haar mooie snoetje en de bijhorende dansscènes te zijn. Ik had ook wel iets meer verwacht van Lee J. Cobb. Dit soort gangsterbazen gaan hem bijzonder goed af maar hij kwam hier nogal routineus over. Ik heb hem in ieder geval al pakken beter weten spelen als bijvoorbeeld Fyodor Karamazov.

Misschien verwachtte ik nu eenmaal teveel maar ik kan het gevoel niet van me afschudden dat Party Girl een mengeling is van allerlei filmelementen maar dat die niet goed met elkaar blijken te mixen. Het gangsterverhaal is degelijk maar wordt op den duur wel wat cliché. Het is echter het noir gedeelte dat niet echt geslaagd overkomt en daarbovenop wordt de film tweemaal abrupt onderbroken voor een (hetzij leuke maar nodeloze) dansscène van Cyd Charisse.

2.5*

Gast
geplaatst: vandaag om 03:37 uur

geplaatst: vandaag om 03:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.