Pavang Rak (2013)

Tijd + architectuur + liefde + geheugen + herinnering + verleden + (lokale) tradities / mythen / Boeddhisme = Hedendaagse (arthouse) Thaise Cinema. Hoogtepunt van aanstaande IFFR?

Bij vlagen een prettige melancholische sfeer, maar het verhaal is toch net wat teveel 'waar heb ik dit eerder gezien?' Ook de cinematografie is eigenlijk net wat te ongemotiveerd mooi. Zag bijvoorbeeld wel een aantal Wong Kar-Wai momentjes, maar dan niet op de goede, ironische-quote-manier zoals in Mary is Happy, Mary is Happy.

Kon ik er verder naast zitten?!

Mwoah, het hoogepuntdingetje niet, maar dat daarvoor komt toch wel aardig in de buurt, alleen niet sterk genoeg uitgevoerd. Deed me denken aan vaporwave in filmvorm, maar dan te onevenwichtig, te makkelijk en ook wat inspiratieloos. Eigenlijk dezelfde mankementen waar het muziekgenre regelmatig mee heeft te kampen.

Dit heeft in zijn totaliteit niets te maken met de hedendaagse arthouse Cinema uit Thailand.

Juist wel! Alleen vermomd in een Hollywood jasje.

Was inderdaad een enorm 'Amerikaanse' film. Degelijk en gladjes, maar niet slecht.
Het meest 'Aziatische' element van de film was dat groeiende boompje op het dak en hoe de broers daar verschillend naar keken. Maar het werkte nauwelijks. de eerste keer dat dat ding in beeld komt weetje al hoe dat gebruikt gaat worden en wat er gaat gebeuren.

Ja, dat boompje was wel heel voorspelbaar uitgewerkt.

Inderdaad veel degelijker en gladder dan de gemiddelde Thaise film die ik de laatste jaren in Rotterdam zag (en die eigenlijk altijd raak waren). Vooral het verhaal en de emoties die daaruit moeten komen zijn soms bijna soapy, zo sterk dat ik me zat af te vragen of dat niet een soort vreemde bewuste keuze was. Een referentie tussen de scenes van de TV-shows en clipjes die de sfeer van 15 jaar geleden moeten pakken. Uiteindelijk erg onevenwichtig en slechts bij vlagen boeiend.

2.5*