Meningen

Deze Australische tienerfilm is net wat wilder dan veel Amerikaanse uit die tijd. De film is op zijn best in het begin als de film zijn gang gaat in de opzet en het in de blik op een wereld die ontoegankelijk is voor volwassenen meer richting iets als Kids gaat dan dat het pakweg Sixteen Candles is ofzo is. Moet tegen het einde nodig nog een statement maken met de drugsdood van een van de surfjongens. Overigens gebaseerd op een autobiografisch schandaalboek van een paar jaar eerder. Dat is iets braver gemaakt door de hoofdpersonen hier 16 te maken en niet 13 zoals in het boek. De laatste scene is wel weer leuk. De liedjes zijn geschreven door Tim Finn, met een cover van I Hope I Never van Split Enz.

Pas de tweede stemmer en de eerste in bijna vier jaar!

Nouvelle vague had duidelijk invloed op heel veel landen. Ook op Italie. Deze film heeft er duidelijk ook een tik van gekregen en zit veel dichter tegen Nouvelle Vague aan dan dat de film Itialiaans aandoet. Het is een nogal dik aangezette (en ergens ook wel makkelijke, want wel heel letterlijke) pessimistische afrekening met burgerlijkheid en katholieke moraal. Veel letterlijker een afrekening met het establishment dan de Franse collega's.

Het gezin is hier niet meer dan iets wat de leden ervan beoperkt in hun eigen egocentrische toekomstplannen. Het katholieke geloof is decor, niet meer dan een masker voor de werkelijke bedoelingen van mensen. Stillistisch heeft de film de tand des tijds goed doorstaan, thematisch wat minder. Zeker geen slechte film en interessant in de historische context, maar ook wat flauwtjes.

3.0*

Zeer fraaie film. Zoals door eerdere mensen hier opgemerkt ergens in het midden tussen Antonioni en zijn verhalen van alienation en de kitchen sink drama's van Britse min of meer tijdgenoten. De film haalt het net niet bij de absolute topfilms van Antonioni (L'Eclisse, La Notte en The Passenger vooral), maar deed voor mij niets onder voor de films daar net onder. Intelligent drama over het onvermogen de beperkingen van het leven te accepteren. Een eeuwige neiging om het steeds weer anders te doen en daarna gaat het goed.

Bancroft is fenomenaal. Deze Clayton is de tweede film die ik van hem zie is stijlvol en vaak prachtig ingehouden zodat de uitschieters meer indruk maken. Beide films zijn zeer sterk geregisseerd.

Interessant om te zien hoe The Innocents en deze film heel anders zijn en toch duidelijk stilistische overeenkomsten hebben.

Leuke film met grappig, af en toe ontroerend verhaal. De meerwaarde zit hem vooral in Watson en Sandler die de juiste chemie vertonen en de welhaast perfecte regie van Anderson (die een erg slimme keuze maakt door deze bescheiden niet-pretentieuze film te gaan maken).

Voorlopig 3.5* maar een film met groeipotentie.

Zeer politiek getinte mockumentary die heel erg een kind van zijn tijd is, maar tegelijk eng actueel blijkt te zijn gebleven. Gemaakt als een felle reactie op de omgang met de overheid en de politie op de anti-vietnam- en civil rights protesten van destijds. Zowel boeiend als film, als statement èn in een historische context.

Interessante filmmaker, die Watkins.

4.0*

Oké, even de minpunten noemen. De dialogen lopen niet in elke scene even lekker en de politieke scenes in '77 overtuigen niet. Beetje schools ook.

Maar verder vond ik dit een behoorlijk knappe film en een authentieke en oprechte bovendien. Vooral een knappe prestatie van Smitsman en de scriptschrijvers Donck en Pessireron om een film in de hand te houden die niet chronologisch is en meerdere verhaallijnen volgt. En dat in een bescheiden film van 81 minuten en het dan voor elkaar krijgen om echt verschillende invalshoeken van de gebeurtenis te tonen. Vooraf leek de opzet met een Tv-programma me wat geforceerd, maar in deze film werkt het als geloofwaardig middel om een confrontatie met verschillende betrokkenen zoveel jaar later te krijgen.

Ben het ook niet eens met de mensen die de film te kort vonden. De film is compact, vertelt niks te veel, maar meer scenes met achtergronden van de personages hadden de film eerder verwaterd.

3.5*, beste telefilm van dit jaar tot nu toe.

Ruwe en grauwe verfilming van de ondergang van in de onderwereld in Kopenhagen. Frank is iemand die net boven de straatdealers zit. Meer mogelijkheden, maar ook meer verantwoordelijkheid. En als het dan misgaat dan loopt ook alles volkomen uit de klauwen.

Technisch gezien totaal anders dan de gestileerde andere twee Refn-films die ik zag (Fear X en Drive). Dit is lowbudget, ruw en grainy. Al dan niet bewust lelijk. Vind de manier waarop de trilogie elkaar raakt met telkens de focus op een ander personage interessant en daardoor de trilogie als geheel sterker eigenlijk dan de losse films.

Hoewel deze er niet meteen veel voor onderdoet zijn de twee opvolgers toch nog wat beter.

3.5*

Refn benadert de derde Pusher wat lichter dan de andere twee. Hoewel alledrie de films humor bevatten heeft het verhaal over de Servische Milo die tegelijk het op zich heeft genomen te koken voor alle gasten op zijn dochters verjaardag en ondertussen allerlei misdaadgedoe moet oplossen (hij staat hoger in de hiërarchie dan Frank en Tonny, dus weer meer verantwoordelijkheden) een hele mooie balans tussen humor en ernst. Deze film neemt het meer verzorgde van de eerste film mee, maar verandert ook weer genoeg. Het tempo is wat naar beneden bijgesteld. Scenes zijn langer en sterker van opbouw en de finale is ook echt een finale zal ik maar zeggen. Refn laat duidelijk zien dat dit de laatste was.

Ruim 3.5*, Vind ze alledrie beter dan Drive en als trilogie nog wat beter dan los.

Hoewel ik ze nagenoeg gelijkwaardig vind zou ik als ik een deel moest kiezen uit de trilogie toch deze nemen, denk ik. En dat is vooral door het hoofdpersonage. De eerste Pusher wordt veel meer gedreven door het plot, deze is meer gedreven door het karakter van Tonny en heeft daardoor toch wel een laagje extra. En Tonny is het boeiendste karakter uit de hele trilogie. Een onvolwassen man die volwassen zou moeten zijn, zo omringt door de onderwereld dat er niks anders is. De film is toch ook veel meer verzorgd dan het eerste deel, zonder zijn ruwe realistisch aandoende stijltje te verliezen.

Dikke 3.5*

Soms wordt Pushover afgedaan als een variant op Double Idemnity. Soms wordt het beschouwd als een kleine voorloper op Rear Window. Dat net iets later uitkwam. Soms wordt het vooral besproken als het debuut van KIm Novak. Maar het kan heel makkelijk op zichzelf staan. En het is een steengoede Noir. Een die wat mij betreft vaker in lijstjes zou moeten.

Van Quine zag ik vorig jaar Drive a Crooked Road. Een boeiende film met een sfeervolle regie en heel sterke acteerprestaties. Dat is hier ook zo en de film is zelfs nog wat beter. De grote Fred Macmurray speelt een agent. Aan de oppervlakte lijkt het alsof hij de onschuldige agent is die verleidt wordt door de debuterende(!) Novak. Maar in de details zie je dat anders ligt. Het is een film die meer de nuance zoekt. De agenten zijn bepaald niet zo onschuldig en zeer manipulatief en erg vrouwonvriendelijk. Wie manipuleert wie?

Dat plus heerlijke belichting in het donker, de regenachtige straten. Het steeds verder uit de hand lopen van de plannen om er met de centen vandoor te gaan. Dit is een heerlijke noir en een van de betere van deze maand. En zeker een van de minder gevierde van de echt goede films.

De eerste driekwart van deze film is het een vrij vlakke verfilming van een tamelijk oppervlakkig verhaal en lijkt het duidelijk waar het heen gaat. De waarde van je wortels, de tradities en dat dorpen meer te bieden hebben dan de stad en zo. In het laatste kwart blijkt de film een andere en eigenlijk tamelijk interessante kant op te gaan. Maar dan is het eigenlijk al te laat. Het zorgt ervoor dat ik net wat hoger uitkom dan ik eerder verwachte, maar de film is lang vrij nietszeggend.

Ooit op televisie gezien (een paar jaar terug) en toch een behoorlijk frisse film voor Nederland anno 1937. Soms ietwat toneelmatig, maar de opbouw en het tempo maken de film toch minder verouderd dan ik had vermoed. Aardig gedaan en heel goed kijkbaar.

3.0*