Park Row (1952)

Bijzonder sterke Fuller. Het onderwerp van deze film staat hem dicht bij het hart, en dat gaat natuurlijk perfect samen met zijn explosieve stijl. Een bijzonder gepassioneerde en zelfs inspirerende film. Een must voor de Fuller liefhebbers onder ons.

DVD release op 22 okt. a.s.

Op zich aardig wat vuurwerk, met name in de pittig confrontatie tussen de kranten.. Maar goedbeschouwd heeft het weinig om het lijf ('wie heeft de scoop?'), te weinig. En enig moralisme is Fuller in het begin van zijn carrière ook niet vreemd. Meer interessant dan goed.

Leuke film, maar ik heb een beetje hetzelfde. Dit is pas mijn tweede Fuller en het is nogal een vroege. En ik mis een beetje het duistere randje waar Fuller volgens mij ook wel bekend om is. Dit heeft een apart thema, maar is ook wat rechtlijnig en moralistisch en niet iets dat me meteen bij zal blijven. Wel interessant is dat het een erg vroeg voorbeeld is van een regisseur die een soort droomproject zelf van de grond kreeg in Hollywood.

3.0*

Acht jaar later en niemand heeft gereageerd na mij. Ik heb deze film herzien in mijn huidige Fullercyclus.

Fuller financierde en schreef en regisseerde deze film zelf. En hij is hem naar het het schijnt zijn hele leven als favoriet blijven zien.

In Fullers woorden:

En zo had hij niets meer te maken met de studio's en kon hij zijn eigen zin doordrijven. Het was geen hit.

Het is te merken dat dit helemaal Fullers film is want je hoort hem door de film heen praten als het ware. Meerdere figuren praten zoals hij zou doen, inclusief zijn grappen. De film is overduidelijk gebaseerd op zijn eigen anekdotes en op personen die hij als newspaper man ooit tegenkwam. Net als het jochie in de film begon Fuller al heel jong (op zijn twaalfde) in dit wereldje. De film begint sterker dan het nogal moralistische einde. Maar ik ga wel een halfje omhoog.