Meningen

Wes Anderson is niet per se mijn favoriete regisseur, maar hij zit nu wel op een schaal naar beneden. Deze is minder dan Astroid City en die was weer minder dan The French Dispatch en die was weer minder dan duidelijk zijn beste film The Grand Budapest Hotel. The Phoenician Scheme behoort echt tot zijn minste films. Anderson is vaak erg goed in het scheppen van wereldjes. Ook hier doet hij zijn best, maar misschien wel minder dan ooit wordt het een geheel met het plot. De vormgeving lijkt de film meer in de weg te zitten. Het voelt als een opluchting als de film aan het einde uit zijn vormgevingskeurslijf breekt. Dat is ook onderdeel van de film, maar het keurslijf vond ik niet lekker werken.

Maar ook in het plot gaat het mis. Heel kort gezegd: Het was te vaak flauw en het liet me vooral volkomen koud. Dat heb ik eerder gehad bij Anderson (The Life Acquatic of Steve Zissou heeft dat ook). Ook de tegenwoordige optocht van bekende acteurs wisselt iets te sterk van niveau. Van behoorlijk sterk (Bryan Cranston) tot tegenvallend (Scarlett Johansson). Al met al was deze het niet voor me.

Lekkere spannende film. Slim gefilmd (vond de beeldtrucjes wel leuk en effectief) en met een prima Farell. Prima lengte ook. Precies lang genoeg voor het idee. Einde was helaas wat minder. Daardoor een halfje minder. Maar ik heb me prima vermaakt.

3.5*

Uiteindelijk toch maar gezien. En het was een erg mooie film.

Sterk verslag van een hoe een passie in een obsessie omslaat en uiteindelijk bijna leidt tot de ondergang van een mens enerzijds, een film over de abslute waarheid waarvan geen mens de reikwijdte ooit zou kunnen dragen, als er überhaupt al zoiets bestaat anderzijds.

Knap hoe in beeld is gebracht hoe de Max zijn grip aan het verliezen is, hoe de wereld om hem heen steeds chaotischer wordt terwijl hij bezig is die wereld juist te ordenen. Het is al vaak gezegd, maar subliem gekozen muziek die erg van meerwaarde is voor de film.

Ik ben benieuwd hoe Aranofsky zich verder ontwikkeld en hoop dat hij zijn eigenzinnigheid weet te behouden.

4.0*

Erg goed. Veel is al gezegd.
Opvallend en heel goed werkend was het zeer spaarzame gebruik van muziek in de film. Dit zorgde ervoor dat de film ver bleef van elk sentiment (gevaarlijk bij een onderwerp als dit) en het zorgde ervoor dat de muziek van de hoofdrolspeler juist een des te grotere rol ging spelen bij mij als kijker. Dat maakte de scene waarin Brody speelde voor de Duitser des te indrukwekkender.
4.0*

Prachtig, zeer intens en complex psychologisch noodlotsdrama waarover je nog lang nadenkt.

Schitterende rol van Huppart.

Mooie posts van FK en Gimli. Bresson maakt kale cinema in bepaalde opzichten. Hij reikt je geen volledig uitgewerkt verhaal aan, maar dwingt je bijna om zelf het verhaal bij de beelden verder in te vullen. Dat maakt Bresson een vrij moeilijk toegankelijke regisseur, ondanks de eenvoud van zijn films. Bijna een contradictie, maar toch is het zo. Bresson is daar volstrekt uniek in, ik ken zelfs nauwelijks regisseurs die echt sterk zichtbaar door hem zijn beïnvloed.

Pickpocket was weer buitengewoon boeiend, na één keer kijken iets minder dan Au Hasard Balthazar en Mouchette, voorlopig hou ik het daarom op 4.0*, maar het is een film om even te laten bezinken.

De volgende Fuller is de tweede van drie herzieningen. En een van meestgeprezen films. Ik doe ook hier een halfje bij en het is aan het einde te "danken" danken dat ik er niet nog meer bij doe. Wederom erg genoten van Ritter. Maar ook de opbouw van het eerste uur van het verhaal en de enscenering van het geheel Mijn liefde voor Hollywood in de jaren 40 en 50 en film noir in het bijzonder is in die dertien jaar na ik hem voor de tweede keer zie enorm toegenomen

De openingsscene is briljant, maar mijn favoriete scene is de confrontatie tussen John en Ritters Moe waarin ze aangeeft moe te zijn en haar naderende dood accepteert is pure perfectie op vele niveaus.

Hierna een film die bekend staat als minor Fuller. Heb nog negen films te gaan. Acht voor het eerst en een herziening. Op chronologische volgorde, En ik moet nu echt eens films speciaal voor Ritter gaan kijken.

Ik heb 'm ook maar eens gezien en vond het geen meevaller.

De aanzetjes tot surrealisme waren interessant, maar het echte mysterie dat de film had kunnen hebben ontbrak grotendeels.

Uiteindelijk was het vooral een waargebeurde kostuumfilm met een aardig sfeertje. Niet slecht, maar de meeslependheid en het mysterieuze waar ik op gehoopt had vond ik niet.

3.0*

De laatste drie kwartier redden deze film die maar niet op gang wil komen en waarvan eigenlijk maar een van de verhaallijnen echt boeit.

2.5*

Zoals ik al bij andere Almodovar-films heb gezegd. Grote herontdekking voor mij. Ook deze stijlvolle psychologische horror met een uitbundig verhaal in een ingetogener jasje is weer heel fijn. Duurt even voordat de boel op gang komt, maar vooral de tweede helft is geweldig. Ook leuk om Banderas weer terug te zien bij de regisseur bij wie hij de leukste rollen speelde en de rollen van Vincente en Vera zijn heel knap op elkaar ingespeeld. Heerlijke film.

Doet op zijn beste momenten qua sfeer wat denken Jodorowski, maar zo goed is echt het bijlange na niet. Vooral een maffe kleine film waarin allerlei lijntjes door elkaar lopen en het ene verhaal een verhaal of droom in het andere lijkt zodat niet echt duidelijk wordt wat nu waar is. Best geinig en bij vlagen grappig. Best een meevaller ook want van alle films die ik op het IFFR zag had ik hier denk ik de laagste verwachtingen van. Maar langer dan de 61 minuten die het duurt had het niet moeten duren. Dan was het vervelend geworden.

In de introductie van de DVD wordt gezegd dat de zus van Godard na het zien van deze film bang was dat hj zelfmoord zou plegen. En helemaal gek is dat ook niet, wan ik vond dit een bittere, teleurgestelde film van Godard. Alsof hij zjn idealen en zekerheden aan het verliezen was. En dat is, zoals hierboven saat een opvallend contrast met de locaties en shots die Frankrijk op zijn meest toeristisch laten zien. Zon, zee en strand. Ook door het gebruik van kleur en de shots wordt dat verstrekt.

Buiten die bitterheid ook genoeg, soms absurde humor die in de meeste Godards wel terug te vinden is en een boek vol referenties. De film is eigenlijk een soort van verfilming van een boek van Lionel White (die noir-achtige boeken schreef), maar Godard maakt er natuurlijk een extreem losse verfilming van. Godards twee meest met hem geassocieerde acteurs maken het af.

Heel erg Godard vooral en bij zijn sixtiesfilms kan ik dat goed hebben.

3.5*

Het heeft ook wel met het recente overlijden van Kim Ki-Duk te maken dat ik na 10 jaar weer eens een film van hem zie, al lag deze al wel een tijdje klaar. Ik gaf bij de elf die ik hiervoor zag maar liefst acht keer 3 of 3,5 ster. Twee keer was het meer, een keer minder. Zeldzaam stabiele regisseur qua boordeling eigenlijk. Altijd interessant, maar ik ben er zelden echt helemaal weg van. Zijn thema's zijn vaak hetzelfde, de toon verschilt ook weer niet zoveel. Omdat alle films die ik tot nu toe zag van voor zijn onderbreking in 2009 en 2010 waren had ik me voorbereid op een stijlbreuk, omdat Kim Ki-Duk nogal overhoop lag met zichzelf en de wereld. Dat is Pieta niet. In veel opzichten vintage Ki-Duk. We zien weer oedipus terug er is weer de tegenstelling tussen intimiteit en geweld en perverstiteit.Terwijl ik de indruk kreeg dat de film destijds meer omstreden was. Ik vind dat erg gek.

Je kunt hooguit stellen dat Pieta wat helderder is. Wat voorspelbaarder kun je het ook noemen. De symboliek en moraal in deze film leent nogal stevig uit het Katholicisme (niet voor het eerst, maar in deze film is het veel meer de hoofdzaak) en is het is misschien daardoor dat de film wat rechtlijniger voelt, ook de kritiek op kapitalisme en geld is niet erg subtiel en al vaak gedaan. Het maakt Pieta minder mysterieus en exotisch dan een aantal van zijn eerdere films. Tegelijkertijd werkt de film eigenlijk weer beter in de moralistische parabel-achtige vertelstijl van Kim Ki-Duk. De film voelt nergens aan als een fel-realistische slice of life.

Misschien is het ook wel een beetje de setting. Dat is hier een stedelijke achterbuurt, haast een sloppenwijk en niet zoals in sommige van zijn films een sprookjesachtige afgelegen plek. Ik hou daar wel van, maar ik denk dat voor sommigen de film minder lucht geeft. Als het decor ook grimmiger is, kun je niet vluchten.

Pieta heeft plus en minpunten. Plus is dat de film erg evenwichtig is voor Kim Ki-Duks doen. In verschillende films zijn er losse scenes of elementen die me heel erg aantrekken of heel erg afstoten. Min is dat de film me minder uitdaagt en stof tot nadenken geeft. Ik heb geboeid gekeken, maar een hele diepe indruk maakte het niet. En daardoor kom ik alweer op 3,5 uit en kan ik hooguit zeggen dat dit net aan linkerrijte Kim-Ki-Duk is voor mij.

Feitelijk gewoon een genrefilm zoals er honderden zijn. En het script is aardig gevuld met clichés. Maar in tegenstelling tot de minder mainstream poging tot een nostalgische nineties-film op het IFFR, L for Leisure, heeft dit wel een hart en een ziel. En is dit bovendien zo'n welkome makkelijke midden in een filmfestival. Fijn om Sarandon in een bijrolletje te zien. Heb ik altijd wel een zwakje voor. Geen film die me enorm bij zal blijven, maar aangename nostalgische feelgood was het wel.

Ik las trouwens dat nota bene Justin Bieber belangstelling had voor de hoofdrol in deze film. Ben blij dat hij het niet is geworden.

3.5*

Een nogal gestileerde film. De festivalkrant trekt vergelijkingen met Roy Anderson en Aki Kaurismaki, voeg daar Noi Albinoi nog aan toe je zit in de buurt. Qua art-direction dan. Onmetelijk witte sneeuw. Geen felle kleuren. Veel zelfbewuste lelijkheid. Alles, tot aan de verpakkingen van het eten aan toe, is sober en/of suf. Zorgvuldig, vaak symetrisch, gekadreerde shots. Een beetje de van Kaurismaki bekende mix van heden en een soort tijd- en uitzichtloze nostalgie. Met bijvoorbeeld een wat vervaagde foto van een model in de kapsalon met een kapsel dat al sinds mensenheugenis niet meer modieus is.

De film is in de eerste plaats een komedie met lichtzwarte en krukdroge trekjes. Iets wat ook wel klopt met de personges die wat karikaturaal zijn. De film wil echter ook een coming of age-verhaal zijn, zo'n film waar door een heftige waarheid je bestaan even op losse schroeven komt de staan. De film dreigt soms door die combinatie uit de bocht te vliegen, maar houdt zichzelf nog net binnenboort, vooral doordat bepaalde dingen waarvan je hoopt dat ze vooral niet gebeuren (als dat broertje na de aanrijding maar niet dood is, als de hoofdpersoon maar niet ineens iets krijgt met het nerdmeisje) gelukkig achterwege blijven.

3.5*.

En mijn 1300e stem!

Interessante film. Wat lang, soms saai, maar vaak ook heel mooi. Zeker niet alleen erotische fantasièn, maar vaak meer een dromerige sfeer in algemene zin, tot nachtmerrie/achtige scenes aan toe.En Kendall is inderdaad geen vervelende aanblik. De film bestaat voor een groot deel uit wat toen waarschijnlijk homoseksuele archetypen waren en nu eerder cliché´s zijn, maar juist als de film daar wat van afwijkt of er wat meer te zien is, zijn dat meteen de beste scenes.

3.0*

Ik en klassieke komedies is nogal hit (Preston Sturges) or miss (Marx Brothers, Mel Brooks). Ook bij hele beroemde zoals deze. Het is vooral aan een paar heel sterke scenes aan het einde te danken (de autoachtervolgingsscene is fraai) dat ik niet nog lager ga zitten. Best goed gemaakt, maar veel flauw kluchterig gedoe met persoonsverwisselingen en deuren.

2.0*

Best aardig vermaak, maar zeker een half uur te lang. Ik begon op een gegeven moment stevig naar het einde te verlangen. Ik las dat het oorspronkelijke idee komt van een bestaande attractie in Disneyland, ik had ook, zeker in het begin een Eftelinggevoel bij deze film.

2.5*

In potentie een heel belangrijke film die zeer interessante punten aansnijdt. We volgen een Vlaamse filmmaker die een film maakt in een Noord-Franse probleembuurt en op zoek gaat naar authenticiteit en rauwe kinderen uit de buurt cast en ze laat fietsen langs beschadigde flatgebouwen en bijvoorbeeld voor een scene woede stimuleren bij een kinderen die in het echte leven issues met woede hebben. En tegelijk voelt het dat ze deze film, dus niet alleen de film in film ook zo hebben opgezet. De film stelt goede vragen, werkt ze niet altijd uit, maar toch. Maar op twee manieren onderschrijft de film de film zichzelf tot op zekere hoogte. De film is iets te opzichtig op zoek naar conflicten en dat voelt niet helemaal echt, maar nog wat erger is dat er een aantal scenes zijn met name een verschrikkelijk pathetische scene met duiven de filmmaker als weinig talentvol en de film als een grote draak neerzetten. Dat maakt het dat je de vragen die de film stelt te makkelijk opzij kan schuiven. En dat is jammer door de relevante thema's en het talent dat er aan meewerkt. Bij vlagen is de film echt heel erg goed. Maar als geheel werkt het niet zo.

Was niet helemaal weg van het einde, maar verder is de film vooral goed door sfeer, spanningsopbouw en de zeer fijne cast. Delon, Schneider (tweede keer dat ik ze samen in een film zie na het vreselijke The Assassination of Trotsky, er zijn er nog twee, maar die zijn obscuurder en al uit eind jaten 50), Ronet en jonge Birkin die bezig was een Europese ster te worden. Fijne coole soundtrack. Als de film dan noodgedwongen uit de spanningsopbouw stapt is het allemaal wat minder.

Och, het verhaal was niet meer dan een kapstok waar Suzuki zijn ideeën aan ophing. Kon het zelf vaak ook niet meer helemaal volgen, maar dat deed er helemaal niet toe. Hij hergebruikt naar ik heb begrepen zelfs een uitgangspunt van een eerdere film van hem. Maar ik ben ervan overtuigd dat die film behoorlijk anders is.



Die vond ikzelf vaak nogal kitscherig. Paste ergens wel, maar maakte ze niet echt interessant.

Inderdaad een weirde film. Suzuki speelt met conventies en niet alleen van films, maar ook van verschillende vormen van theater. Ik moest in eerste instantie vooral wennen aan het theatrale wat de hele film uitstraalt. Het ontbreken van logica vond ik minder een probleem. Wel moet zo'n film dan door losse scenes mijn aandacht en waardering houden en dat lukte zeker niet altijd. Bij vlagen (met name in de surrealistische droomscenes) vond ik het erg boeiend. Soms beduidend minder. Ik was ook bepaald niet kapot van dat muzikale themaatje uit de eerste helft. Vrij suf in vergelijking met de film eigenlijk. En het komt wel een keer of drie terug ook nog.

Maar dan komt het laatste stuk. (Het eindgevecht met 1000 eyes zeg maar) En daar vinden de ideeën een soort apotheose. En daar werkt alles het beste en is alles weer zo leuk dat ik dit toch weer een halfje hoger ga geven dan ik lang van plan was.

Kleine 3.5*

Ik hoor bij degene die de eerste helft beter vond dan de tweede.De eerste helft is een voor hollywoodbegrippen gedetailleerde en verrassend complexe schets van een driehoeksverhouding met een stevig stuk klassenbewustzijn. In de tweede helft wordt het een melodrama met een noirtintje. En helaas is dat stuk echt wel simplistischer. Met name de veroordeling terwijl hij haar niet vermoord heeft is een gegeven waarmee feitelijk weinig gedaan wordt, .

Het was een verfilming van een klassieke roman waar Paramount ambitie mee had. Liz Taylor casten was een risico want dat was een kindsterretje, maar deze rol vestigde in een klap haar naam als een serieuze volwassen actrice. Winters was een seksymbool en dat lag voor de rol van Alice ook niet voor de hand. Clift was een man in opkomst in Hollywood.

Aan het einde van haar leven werd Agnes Varda een soort Jan Wolkers. Een vriendelijke zachtmoedige oma die passioneel verteld aan vooral jongere mensen, want bijna de hele wereld is ouder. Die een heel vrijblijvende film maakt. Dit keer losjes gebaseerd op de stranden uit haar leven. Ik had toen ik lang geleden Les Laneurs en la Glaneuse zag nog moeite met die vrijblijvendheid, maar nu vond ik het geen probleem. De late docu's zijn een leuke fase in de carrière van de grote Varda.

Drama opgebouwd uit (gefingeerde) radiofragmenten., telefoongesprekken (met name met zijn vrouw en zijn moeder) en gesprekken met een jongere collega (gespeeld door de regisseur).

Dit debuut is niet de eerste film die ik heb gezien waar we grotendeels in een auto zitten. Het niveau van Ni Wang He Chu Qu wordt echter zeker niet gehaald. De film is veel te lang, bevat scenes die afwijken van het auto-idee die echt voor geen meter werken. Montage is sowieso de zwakke plek. Soms gaan we ineens van de ene autorit naar de andere. En dat is lelijk.

De ritten met zijn tweeën werken het beste. En zijn zeer goed geschreven met een knappe niet nadrukkelijk troostende toon.

Dit keer koos Ophuls drie verhalen van Guy de Maupassant. De kern is het tweede verhaal. Het eerste en derde zijn een stuk korter. De film heeft twee scenes die echt een enorme indruk maken omdat ze zo virtuoos zijn en zo bijzonder fraai. De eerste zit in het eerste verhaal en zijn de beelden van het feest, waar de camera als het ware meedanst. Kan niet missen dat Visconti hier inspiratie opdeed voor de dansscenes in IL Gattopardo. De tweede scene is hoe de indtroductie van de personages in het tweede verhaal plaatsvind. Ophuls draait de hele tijd om het gebouw en we kijken zonder dat je veel cuts ziet door de ramen naar binnen en vangen glimpen op van de avond in het "huis". Volgens mij is er zowat niemand in de filmgeschiedenis die zo mooi beweging filmt alls Max Ophuls. En dat zit uitiendelijk in de hele film.

Een klassieker die de tand des tijds niet helemaal doorstaan heeft en soms behoorlijk knullig is. Acteren was ook wennen en niet echt mijn stijl. Maar ik heb ook het idee dat het bewust dik is aangezet, misschien wel om de tekortkomingen van de film te verexcuseren, misschien had het ingehouden allemaal slechter gewerkt. De bijna antichristelijke toon verbaasde me. Dat riep vast protesten op destijds. Het einde is niet veel minder dan geniaal, al wist ook ik wat ging komen (ik had heel erg lang geleden gezien en was bijna alles vergeten behalve het einde. Sowieso vond ik het laatste stuk het sterkst. Uiteindelijk prettig vermaak met veel thema's er geinig in verweven en duidelijk onder invloed van de tijdsgeest (Taylor zegt op een gegeven moment dat alleen heel jonge mensen baarden hebben ).

De film is wat mij betreft zeker geen meesterwerk, maar dat einde maakt heel erg veel goed.

Kleine 3.5*

Wat aan de lange kant (20 minuten eruit was perfect geweest en is dat niet de lengte die de film in Grindhouse heeft?) maar verder een erg vermakelijke, zelfbewuste hoop vrolijke onzin. Vol met leuke over de top ideetjes en sidekicks die echt lollig zijn. Toch duidelijk het leukste dat ik tot nu toe van Rodriguez zag.

3.5*

Een nogal onevenwichtig geheel. Het begin is ronduit matig. Daar wordt het begin van het verhaal in een kort tijdsbestek gepropt met een slecht gebruikte voice over. Het middenstuk is dan weer bij vlagen aardig, maar duidelijk te lang. Maar zeker het laatste half uur is erg leuk. Vooral dan de stevig over de top gaande finale, die een leuk vreemd contrast vormt met deze toch wel vrij duidelijke lowbudgetfilm. Er had met dit idee duidelijk veel meer ingezeten, maar het einde redt de film nog bijna.

2.5*

Mijn zevende Capra-film alweer en de eerste keer dat het me tegenvalt. Het klikte niet tussen mij en deze film.

Als je voor een dubbeltje geboren bent wordt je nooit een kwartje zoals hierboven staat past inderdaad prima bij de film. Een cliché, maar de film ontworsteld zich daar ook niet aan. Ben het ook voor een groot deel met empirekees eens. De karakters gaan nergens leven, het verhaal wordt nooit eens echt interessant.

De film had een behoorlijk tempo en het was prima te kijken maar daar blijft het eigenlijk wel bij.

2.5*

Eindelijk weer eens een Stone-film die me wel kan bekoren. Sterker nog, duidelijk de beste die ik tot nu toe van 'm zag. Ik heb vaak nogal moeite met wat Stone schreef en regisseerde (Heaven and Earth, Scarface, U-Turn, Midnight Express om maar een aantal grote teleurstellingen te noemen) en toch blijf ik nieuwsgierig naar zijn werk.

Platoon is thematisch enigszins verwant aan Apocalypse Now. Alleen veel meer down-to-earth. De scenes in het dorp zijn het scharnierpunt. Jonge Amerikanen is verschillende stadia van een soort ontmenselijking. Sheen zoekt een evenwicht om uiteindelijk te kunnen overleven zo lijkt het. "There are times since, I've felt like a child, born of those two fathers.", wat Taylor op het einde zegt is uiteindelijk de kern van de hele film.

Ik begrijp de kritiek hier op Sheen totaal niet. Vond hem nagenoeg perfect eigenlijk, maar misschien is mijn beeld van hem niet vertroebeld door verwachtingspatronen, omdat ik nog maar erg weinig films met 'm heb gezien.

4.0*