Meningen

Tjee wat een slappe hap. Blijf het concept integrerend vinden, maar als er dan helemaal niets mee gedaan wordt... Wat me in eerste instantie met name tegenviel, waren de special effects. Ik vond het er echt niet uitzien. Deze film is het voorbeeld hoe je niet met cgi om moet gaan. Die dieren op het begin, dat kan echt niet. Ook de rest vond ik totaal niet overtuigend. Dat verwacht je toch eerder bij een of andere onbekende B-film, niet bij een blockbuster. Verder spreekt het concept dus nogmaals altijd wel tot de verbeelding, maar hier wordt niets aan diezelfde verbeelding overgelaten. Onsubtiele hints naar het verleden, vreselijk sentimentele flashbacks en de film is veel te uitleggerig. De troef van de film (het mysterie) wordt direct verspeeld eigenlijk. Wat volgt is een hoop oninteressant gedoe van iemand die alleen over is en nog steeds een geneesmiddel probeert te vinden. Film wil maar niet spannend worden en de dramatische momenten werken ook voor geen meter. Zo'n film moet zichzelf ook niet zo bloedserieus nemen, maar fun uitstralen. Daar is geen moment sprake van. Vind Smith niet onaardig, maar hij is toch echt te licht om de film te dragen.

Dacht aan 2 sterren, maar als ik mezelf zo hoor, is de film echt niet meer dan 1,5 waard.

Ik zou deze film, waarschijnlijk niet zo snel hebben gezien wanneer ie niet van de hand van Scorsese was. 'Een Scorsese liefhebber wil zijn debuut ook graag zien, dus laten we dit filmpje ook maar een kans geven dacht ik'. Niet heel veel zin, want het leek me niet heel bijzonder. Nergens op gebaseerd. Volslagen ten onrechte uiteindelijk. Want ik weet eigenlijk niet waarom dit een beetje een verloren werkje is. Hij was namelijk waanzinnig goed.

Scorsese is rauwer, speelser en losser dan ooit in zijn vormgeving. Haast uitzinnig. Alsof ie iets kwijt moest. De zwierende camera die om de personages heen draait (tijdens de flashbacks van de veroveringen van Kietel bijvoorbeeld, een briljante scene) of de karakters op de huid filmen tijdens een vrijpartij. Geweldig. Het is duidelijk een voorloper van zijn latere films. Met name Mean Streets. Deze film is minder gepolijst dan zijn latere werk, maar misschien werkt dat wel in het voordeel van Who’s that Knocking at my Door. De muziekkeuzes vind ik heerlijk. De filmreferenties vond ik leuk. De nietszeggende dialogen vermakelijk.

Ik moest denken aan Godard. Scorsese in vorm (en dat was ie hier al direct wmb) is ook erg sterk ala Godard in twee mensen op een kamer met elkaar laten praten zonder dat saai te laten worden. Ook is het duidelijk in de dialogen en de popmuziek keuzes dat mensen als Tarantino, om even een aansprekend voorbeeld te noemen, hier veel aan hebben gehad.

Ik noemde al twee gave scenes. Ik vond verder de beroving (en dan van haar eigen geld taxigeld geven waar ze nog dankbaar voor is ook), de vele stijloefeningen (freeze frames op aparte momenten) en een scene als het bergbeklimmen geweldig. Heel vermakelijk allemaal. Het is een stadsgezicht, een film over vriendschap, over een ontluikende en gedoemde liefde, maar soms ook over niks. Heerlijk. 4 sterren.

Op de dvdhoes staat dat een of ander magazine iets in de trant zegt; 'technisch een van de beste Hitchcock's'. En daar kan ik het alleen maar helemaal mee eens zijn. Vooral het begin was echt briljant. Schitterend in beeld gebracht. Echt van een buitencategorie als the Third Man (waar ik dan ook aan moest denken).

Het plotje dat volgt is wel vermakelijk. Vond het wel redelijk boeiend. Technisch dus nogmaals goed, goed geacteerd (Malden en Hasse!!), redelijk wat vaart en het kijkt makkelijk weg. Echt bijzonder wordt het ook niet. Dat wordt het weer de laatste 15 min. De rechtszaak zorgde daarvoor al voor wat afwisseling, maar na de verrassende uitspraak (hoewel het toch een soort van veroordeling was) wordt het weer vreselijk spannend. De angry-mob en de uitbarsting van Hasse vond ik erg sterke momenten en een meer dan bevredigend eind.

Dit was om en nabij mijn 45 ste van Hitch. Zijn films zijn voor mij in te delen in 4 categorieën. De eerste categorie bestaat uit een stuk of 5 films, die ik echt briljant vind. De tweede categorie uit een film of 15 die ik geweldig goed vind. De derde categorie uit een film of 15 die ik ook leuk en erg vermakelijk vind. De vierde zijn een film of 10 die ik wat minder vind, maar nog steeds (al dan niet nipt) voldoendes oplevert.
Deze film komt in de derde categorie. En ik bedenk me dan eigenlijk hoe sterk ook die films in die categorie zijn. Hitch blijft een favoriet. 4 voorzichtige (maar verdiende) sterren.

Zo nu en dan stuit ik op van die films waarvan ik niet zo goed weet wat ik er van vond. Deze valt daar ook wel weer onder. Vond ik de komische chaos nu amusant of nogal bedacht? Vond ik het verhaal heerlijk ongrijpbaar of eigenlijk een mislukking? Ik weet het niet zo goed. Vond sommige dingen best geestig, het concept origineel en de film vlot (van de acteurs, naar de look, tot muziekkeuzes etc. etc.) maar echt enthousiast werd ik er niet van. Ik vond het best geestig, maar echte feeling kreeg ik er niet bij. Wel eentje voor de herziening.

3 sterren.

Erg aangename film. Het hele uitgangspunt is natuurlijk al erg leuk. Alle Kaurismaki ingrediënten zijn weer aanwezig. De spaarzame dialogen opgedreund door stoïcijnse acteurs die zich met een stalen gezicht door de film bewegen. Een film over de arbeidersklasse die tragikomisch is, met lelijke gebouwen en verschrikkelijke appartementjes. Het muzikale intermezzo, de compacte speelduur. Het werkt allemaal weer als een trein.

Leukste momenten zijn het gouden horloge dat niet werkt (maar eigenlijk het hele exit gesprek), de criminelen aan de bar die Henri vertellen over de zin van het leven, het briefje aan de deur voor de huurmoordenaar, het "I didn't thank you for the flowers" (nadat zij bijna voor hem vermoord is), het "they didn't like me in France" en veel meer. Grappig ook dat Henri eigenlijk pas begint met leven als hij zijn uitzichtloze en troosteloze baantje kwijt is. Dan pas wordt zijn leven spannend, vindt hij liefde, durft hij te roken en drinken.

Af en toe worden de dialogen wel erg monotoon opgedreund, wat nu juist het realisme geen goed doet, maar verder is dit weer een uitermate leuke film. Kaurismaki is een held. 4 sterren.

Een van de leukste begingenerieken ooit. Verder een alleraardigste romantische film. Powel/Pressburger hebben betere films afgeleverd. Als je niet van oude films houdt, kun je deze sowieso beter links laten liggen, ietwat gedateerd. 3,5 sterren.

Best een leuke film, maar wel de minste van de 12 Hawks die ik zag. I Was a Male War Bride bestaat uit twee delen. Het eerste deel waarin de hoofdpersonages elkaar niet mogen en 't tweede deel waarin ze elkaar wel mogen; het eerste deel is bijna vanzelfsprekend leuker.

Zo strak geschreven als bijvoorbeeld Bringing Up Baby of His Girl Friday was deze screwball comedy absoluut niet. Zo gaat de omslag in de affectie van de hoofdpersonages naar elkaar toe te gemakkelijk. Ik geloof of niet dat ze elkaar zo erg gehaat hebben, of niet dat ze opeens van elkaar houden. En ik vergat steeds dat Grant een Fransman aan het spelen was, totaal niet overtuigend. Niet alleen omdat ie Engels met Amerikaans accent sprak (en er geen taalbarrières waren), maar ook omdat zijn rol gewoon aanvoelde als een Amerikaan. Het was dan ook een heel typische Grant rol, die dat dan weer wel heel gemakkelijk uit zijn mouw schudt. Dat kost hem geen enkele moeite. Dat geldt niet voor Sheridan die ik miscast vond. Ze is en niet de schoonheid waarvan je snapt dat Grant er zo makkelijk voor valt en (erger) ze is niet grappig.

Het verhaal begint vrij aardig, al is het nogal onduidelijk waarom ze nou samen gekoppeld worden aan zo'n onbelangrijke missie. Ook veel grappen zijn nogal opzichtig bedacht. Die deurklink die er vanaf valt waardoor Grant de kamer niet kan verlaten (waar Sheridan natuurlijk haar ogen geen seconde langer kon open houden). Nogal flauw. Hawks is wel goed genoeg door er een zinnetje in op te nemen als 'She's never gonna believe this' , wat het wel wat nuanceert. Eigenlijk geldt het hele bedacht voor het Male War Bride gedeelte. Er waren genoeg vrouwelijke officieren. Ik geloof best dat het meestal vrouwen waren die naar de VS overkwamen, maar zo uniek kan het gevalletje Grant niet geweest zijn. Bovendien snap ik hooguit de verwarring, maar niet waarom dat nu allemaal zo problematisch moest zijn. Wel leuk was dan weer dat ie het een keer of tien moest uitleggen. Andere grappen zijn ook nogal geforceerd. Grant die een paal in moet klimmen om een bord te kunnen lezen (die Sheridan opeens wel van afstand kan zien) en die paal is midden in de nacht nog nat van de verf. Jaja. Maar goed het eerste deel kijkt wel erg gemakkelijk weg. Het tweede deel begint een stuk minder, hoewel dat op het eind nog wel goed komt, eigenlijk om de simpele reden dat de twee geliefden weinig kans hebben bij elkaar te zijn en we Grant veel te zien krijgen. Leuk is ook de running gag, waarin het Grant de gehele speelduur niet lukt om een slaapplaats te vinden.

Het was wel een aardige satire tegen bureaucratie binnen het leger. Wie van screwball komedies houdt, gaat dit wel vermakelijk vinden. Het is nog steeds een stuk beter dan (bijna) al die zogenaamd romantische meuk van de laatste jaren (de romkom's), maar Hawks heeft veel betere films gemaakt dan dit. 3,5 sterren (eerste keer geen 4 sterren of hoger boor Hawks). Bovengemiddeld.

Eens met fisico. Heb in mijn werk ook veelvuldig te maken met de doelgroep. Ook hier in Nederland valt het niet mee voor arbeidsongeschikten die wel willen maar niet kunnen. Loach is weinig subtiel en zelfs weinig genuanceerd soms. Toch zit er meer dan een kern van waarheid in zijn betoog. En ik vind dat een filmmaker zich wel eens gewoon lekker ongenuanceerd boos mag maken. Het zorgt voor een zeer interessante film. Spannend op een andere manier dan een thriller. Grappig op een aandoenlijk manier. Vooral het dramatische aspect komt op een pijnlijke manier van het scherm. Loach heeft het wmb niet op elk moment en in elke scène helemaal bij het rechte eind, maar meestal wel. Opnieuw 4 sterren.

Het blijft toch vreemd dat hooligans en het leventje daaromheen toch vooral als cool wordt neergezet in films. In het kort zegt deze film dat zelfs de grootste tegenpolen van hooligans (politieagenten) ook vallen als een blok voor het spannende leventje van een hooligan, als ze maar eenmaal gevangen worden door het cultuurtje. De thuissituatie, baan en toekomst wordt daar dan zonder twijfelen voor op het spel gezet. Ja, ja, ja de keerzijde wordt ook getoond, maar als een terzijde en het weegt toch allemaal nauwelijks op tegen de prachtige sfeer die eromheen hangt. Ik vond de karakterontwikkeling van het viertal en dan met name het hoofdpersonage totaal niet geloofwaardig om die reden.

Maar de film vermaakt. Soms grappig, dan weer spannend en er zijn veel sterke scenes. Het einde vond ik ook wel goed (hoewel ook wel weer ongeloofwaardig) was ie nou echt under cover, of maakte hij dat zijn maat alleen wijs . Het acteren is wat onevenwichtig en visueel is het erg tv-achtig. Maar vind het de beste hooliganfilm die ik zag, wat ook wel weer veel zegt over dit treurige subgenre. Het blijft opvallend hoeveel mensen weglopen met deze vrij matige films die dit onderwerp behandelen en de personages structureel als cool, dapper en eervol neerzetten. I.D. is iets beter dan het leewendeel, maar doet eigenlijk toch gewoon hetzelfde.

Erg originele en boeiende biopic, die me razend benieuwd maakt naar de rest van het werk van Haynes. Vooral Blanchett bewijst weer hoe geweldig ze eigenlijk is. Maar ik vond bijna alles werken. 4 dikke sterren

Niets meer dan het uitmelken van een succesformule. Misschien een open deur, maar ook een sequel mag van mij innovatief zijn en moet een bestaansrecht hebben anders dan geld verdienen. Humor is te flauw voor woorden en zijn gewoon een variant op grapjes uit de eerdere delen. Die scratch, het leukste in deel 1, is gewoon vervelend nu. Ook zo'n nieuw typetje als die Buck is heel bedacht en vooral niet geestig. Een van de vele voorbeelden van het walgelijke geld verdienen van Hollywood. Ik snap echt niet dat men dit niet massaal de rug toekeert. Verschrikkelijk. Nu maar hopen dat Pixar ook niet zo'n kant op gaat.

in feite gewoon een slap aftreksel van deel 1. de succesformules uit deel 1 zijn verder uitgebuit (Scratch, die precies hetzelfde doet als in deel 1) en er zijn er nog een paar toegevoegd (de buidelratten, die op zich wel aardig waren, maar snel gaan vervelen).

Niet bijzonder, een typisch hedendaagse remake; niets nieuws te vertellen en toch een film maken. 2 sterren.

Deze film is in de eerste plaats een zwarte komedie. Vreemd dat slechts enkelen hier dat ook opmerken. De voorloper van American Beauty, Happiness, the Royal Tenebaums, Ghost World, Little Miss Sunshine e.v.a.

Ang Lee blijkt een veelzijdige filmmaker en dit is een van zijn beste. Scherp, geestig, goed gemaakt en prima geacteerd. 4 sterren.

Opvallend overbodige remake van held Miike. Het is een film die erg leunt op het verhaal en daar heeft deze versie gewoon niets aan toe te voegen. Visueel is het verzorgd, maar niet echt bijzonder. De bluray die heb gezien was gewoon voor 2d, maar je kon duidelijk zien dat de film bewerkt was en sommige scènes kwamen er raar uit te zien. Ook jammer van de neppe sneeuw. De art direction is soms wel erg fraai. Toch miste ik de Miike touch. Dit had elke bovengemiddelde regisseur kunnen maken. Kleine 3,5

Vooral bovengemiddeld. Zeker niet slecht, maar ook niet echt goed. Hooguit een beetje. Dat is wat mij betreft het 'bezwaar' bij deze film; er had misschien meer ingezeten. Dat komt omdat het uiteindelijk wat voorspelbaar is en dat the Ides of March uiteindelijk weinig nieuws vertelt.

Het kijkt wel extreem gemakkelijk weg, Clooney is toch wel een behoorlijk goede verhalenverteller. Het acteren is ronduit goed (wat wil je met zo'n cast). Een politieke thriller die goed verteld wordt, vind ik al snel boeiend. Meer dan wat het is, wordt het helaas niet. Clooney houdt zich teveel in en kleurt teveel binnen de lijntjes. De ontwikkeling die het karakter van Gosling doormaakt (al kun je ook beargumenteren dat ie altijd al verrot was), staat misschien wat te veel centraal.

Verder zijn er nog wat kleine probleempjes waarvan ik de grootste vond dat Paul zo'n groot probleem maakte van het gesprek dat Steve had met de andere campagneleider. Ging er bij mij niet helemaal in dat de golden boy zo makkelijk aan de kant geschoven werd. Hij bekende 'bijna' meteen. Tussen al het gekonkel en het verkopen van je ziel aan de duivel door, vond ik het maar onzinnig dat er over die 'bijna'zo werd gevallen, terwijl Steve het verschil in de campagne zou kunnen maken.

Maar goed het is een goed gemaakte politieke thriller, die helaas dat mist wat de echt grote films (bijvoorbeeld Good Night and Good Luck) wel hebben. 3,5 sterren. Wel Clooney's beste op genoemde film na.

Vind het wel weer een leuke grap van Von Trier. Zie dit vooral als een satire, die je absoluut niet te serieus moet nemen. Vind mensen die zich groen en geel ergeren, wel begrijpelijk, maar juist ook wel geestig. Terwijl ik net zo goed moet gniffelen om mensen die hier een sociaal geëngageerd intelligent meesterwerk in zien. Von Trier neemt een in mijn ogen best leuk uitgangspunt en dat zorgt voor geestige momenten, zelfs spannende momenten (de bikers) en hartverwarmende momenten (het einde). Het punt (samenvattend; ontsnappen aan de curse life door je gekke kant los te laten) dat Von Trier wel of niet belangrijk vindt, is armoedig. Toch heb ik redelijk gekluisterd zitten kijken. Licht hoofdschuddend, maar met een kleine glimlach.

Von Trier is een van die filmmakers die onvergelijkbaar is met alle andere filmmakers en dat is de voornaamste dat ik hem apprecieer. Samen met het feit dat al zijn films op een of meerdere vlakken goed of interessant zijn. Hij provoceert graag, is graag dwars, heeft ongetwijfeld een karrevracht aan pretenties, maar het zorgt er nogmaals voor dat zijn films fris en anders zijn. Ik snap goed de twee uitersten die allebei regelmatig voorkomen bij (anti-)liefhebbers (irritante pestfilms van een kwal van een vent tot intelligent hoogstaande cinema van een genie), maar ben het met geen van beide eens. Ik vind zijn films wel leuk en bijzonder genoeg om er positief over te kunnen zijn. En daarom wil ik meer zien. Maar ik ben nogmaals absoluut positiever dan negatief. 3,5 sterren.

ik denk het ook, want het acteerwerk van Takashi Shimura behoort tot de meest ontroerende en aangrijpende prestaties uit de filmgeschiedenis. Dolls en Bin-Jip zijn natuurlijk niet bepaald van hetzelfde laken een pak, al is het alleen maar door de tijd waaruit de films stammen. saai snap ik niet zo goed (misschien omdat je vooral snelle hedendaagse films gewend bent). er gebeurt van alles. er wordt in de eerste paar minuten maagkanker vastgesteld, er is een vliegensvlugge blik op het saaie en lege bestaan van onze held en tegelijkertijd wordt de bureaucratie van de gemeente behandeld.

Na de maagkanker volgen mooie scènes waarin hij eens lekker de bloemen buiten zet met zijn nieuwe vriend en later met zijn nieuwe liefde (?), die hem ook nog een inspireert om het maximale uit de laatste maanden van zijn bestaan te halen. dit leidt dan ook tot een geweldige aantal scènes waarin zijn collega's op een 12 -angry- men- achtige wijze zijn laatste maanden beschrijven door middel van prachtige flashbacks.

Noem het maar saai. prachtige en aangrijpende momenten die je doen na denken over het halen van het maximale uit het leven, zonder moralistisch te worden. dikke 4 sterren.

Bijzonder saaie cinema. Film draait om een mysterieus geheim dat in hedendaagse kunst sowieso nauwelijks meer shockerend is en je bovendien al van mijlenver ziet aankomen. Verder vooral degelijk qua acteren en fotografie maar ook weinig bijzonder. En een aansprekend thema als rehabilitatie is door de veilige omgeving waar ze in komt en de niet van toepassing zijnde boetedoening ook al niet interessant in dit geval. Film leeft op momenten (de discussies over kunst bijvoorbeeld) iets op, maar verder een onbeduidend niemendalletje. 2 sterren.

Het onderwerp is natuurijk interessant, maar wat jammer dat het zo'n standaard onderzoeksfilm is geworden. De naïeve jongen die langzaam wordt meegezogen in een wereld vol onrecht. Zo'n scène met een kamer vol dossiers dat de hoofdpersoon niet weet waar te beginnen en dan maar begint bij het eerste stapel papier, is zo'n cliché. En de film zit er vol mee, het lijkt Hollywood wel. De hele ontwikkeling van de ontdekkingen van de hoofdpersoon, zijn onvermoeibaarheid, de persoonlijke inzinking zo 30 min tegen het eind, om dan toch zich op het einde te herpakken zit bijna letterlijk in elke feelgood film. Het voelt bedacht aan. De cinematografie, de muziek, de acteurs. Alles is te glad en gemaakt. Voer voor oude besjes die het leuk vinden af en toe eens cultureel te doen in het filmhuis. Cinematografische waarde zo goed als nul.

Vond het in elk geval weer verbetering ten opzichte van Tideland, die ik maar vervelend vond. Het is wel jammer dat hij zijn vorm van 1985-1998 niet meer lijkt te vinden, maar hij heeft door zijn hele carriere toch wel zeer amusante fantasiefilmpjes gemaakt. Ook deze film vond ik behoorlijk leuk. De fantasiewerelden zijn lekker kleurrijk en behoorlijk amusant. Ook de stukken in de gewone wereld worden getoond aan de hand van aangename scenes in fraaite decors. Zo zit de Gilliam stempel er weer volledig op. De oplossing om de laatste drie fanatsiescenes door drie bekende acteurs te laten spelen, klopt eigenlijk wel en komt zelfs wel sterk over. Veel beter dan de kunstgreep waarvan ik verwachtte dat het zou zijn. Veel meer heb ik ook eigenlijk niet te zeggen over deze film, waar toch genoeg in gebeurd. Gewoon weer een leuk fantasierijk avontuurtje. Helaas niet echt bijzonder, dat is wel jammer. 3,5 sterren.

Toch wel een van de beste van de moh reeks. Miike kan nog veel beter, maar zijn stijl is hierin duidelijk terug te vinden. Visueel sterk en het alle kanten op springende verhaaltje kent genoeg goede scènes. Toch ook wel voor te stellen dat dit de Amerikanen te ver ging voor op tv. Beetje flauw natuurlijk, maar dit ging echt wel verder dan wat ik tot nu toe heb gezien in de reeks. Het blijft toch een Miike. Ik ben inmiddels een echte fan, al heb ik pas een kwart van zijn oeuvre gezien.

Gezellige gangsterfilm. Dat vat het wel aardig samen.

Humor, dialogen, personages en gimmicks zijn goed met elkaar gecombineerd en wordt extra leuk voor die mensen (en dat zullen er hier veel zijn) die al eens in het, inderdaad sprookjesachtige, Brugge zijn geweest. Goed ook de stad onderdeel gemaakt van het verhaal, het is meer dan alleen een setting. 4 sterren.

Opvallende film. Opvallend omdat de film switcht van een film noir, naar een luchtige roadmovie (gelachen om de flessenscene), terug naar een zwartgallig drama de laatste drie kwartier. Die laatste 45 minuten zijn vooral erg sterk. De momenten in het huis en de moordpartij waarmee het eindigt, zijn van de meest verontrustende scènes ooit. Ook het wachten op de doodstraf vond ik mooi invoelbaar gemaakt. Iedereen ziet wel eens een dag waar je tegenop ziet, dichterbij komen. Neem dat gevoel en stel je voor dat nog een paar honderd keer erger is. Mooi gedaan. Daarbij komt dat het gevoel dat ik kreeg bij de film eigenlijk ongepast is, omdat het een gevoel van mededogen en zelfs ergens sympathie is voor personages die de meest gruwelijke daad denkbaar hebben begaan.

Verder is In Cold Blood opmerkelijk gefilmd (doet erg low budget aan, maar is toch artistiek), de montage is opvallend (scenes werden abrupt afgegbroken, alsof Brooks haast had) en de jazz muziek van Quincy Jones doet zelfs ietwat vreemd aan. Toch past het allemaal. Film deed verder een beetje denken aan Lift naar het Schavot van Malle en ik denk dat Jarmusch deze film heeft gezien. 4 sterren.

Pfff, wat een zit zeg. Erg langdradig. Als komedie vind ik het een complete mislukking, om de simpele reden dat de humor niet geslaagd is. Als drama is 't al wat beter, maar dan alleen in de tweede helft van de film. In de eesrte helft worden alle cliches uit de kast gehaald, ergelijk altijd bij zulke films. Er wordt in die tweede helft (het moment dat Diaz naar Florida gaat) aardig geacteerd en het verhaal krijgt eindelijk wat diepgang, verrassend veel zelfs. Shirley MacLaine steelt de show in een aardige bijrol. Toch is het allemaal erg karig en echt een hele strijd om hem uit te zitten. 2 sterren.

Onderhoudende whodunit, die speciaal is door het rassenthema. Dat klinkt wat gemakkelijk, maar wat ik er sterk aan vond is dat je zo nadrukkelijk merkt dat Jewison zich druk maakt. Hij schreeuwt het bijna uit. Jewison zei ook eens dat hij bij een bezoek aan het zuiden zo verbaasd was door het openlijke racisme in veel van deze staten. En hij is boos in deze film. Hij wil helemaal niet subtiel zijn, hij wil zijn middelvinger opsteken. Misschien had het wat genuanceerder gemogen, maar dat wilde hij heel duidelijk niet. Werkelijk iedereen is racistisch. Het personage van Steiger, maakt als enige een ontwikkeling door, maar verdere verfijning van de blanke personages zit er niet in. En hierdoor komt zijn boodschap wel over. Het ontbreken van subtiliteit deed daar geen afbreuk aan voor mij. Hij wilde niet de mitsen en maaren bespreken. En waarom zou ie ook eigenlijk? 4 dikke sterren.

Leuke film, met indrukwekkende sfx en erg sterke spanningsopbouw. De hype en alle hoge waarderingen zijn echter wel wat belachelijk. Zo bijzonder is het allemaal niet. Het zogenaamd ingenieuze verhaal is eigenlijk vrij eenvoudig. Het wordt met veel rookgordijnen zo moeilijk mogelijk aan de man gebracht. Zo lijkt het allemaal nogal wat en dit wordt door het Pathe publiek gezien als de meest intelligente cinema die er is, maar dat is allemaal flauwekul. Vond het wel vermakelijk, maar verder hoeven we daar w.m.b. niet te moeilijk over te doen. Het eind vond ik heel flauw, trouwens.

Ik noemde het al, maar wat deze film dus met name de moeite waard maakt, is de spanningsopbouw. De film lijkt bijna één grote climax van 2,5 uur. Ik ben geneigd om deze film lager te geven dan ie voor mij verdient. Maar als ik gewoon eerlijk stem, vind ik het een heel kleine 4 sterren wel waard.

The Incredible Hulk staat te boek als een verbeterde versie op de film door Ang Lee. Uiteindelijk vind ik de films elkaar amper ontlopen, hoewel ze wel veel van elkaar verschillen. De makers wilde duidelijk een niet al te eigenzinnige auteur en die trend is Marvel later blijven volgen door inhuurregisseurs te verkiezen boven regisseurs met visie die iets eigens willen toe voegen. Dat blijft jammer, want de superheldenfilms spelen nu al jaren op safe.

Wat dat betreft valt de versie van Ang Lee onder interessante mislukkingen; een categorie die ik verkies boven doorsnee. Want zo zou ik beide interpretaties classificeren. Er zit geen verrassing in. Zowel inhoudelijk als visueel of op een andere manier. Dat blijft toch wel het probleem met dit soort films en het wordt om die reden dan ook gewoon wat saai. Het is allemaal zo ongeveer hetzelfde. Maar goed de mensen krijgen er geen genoeg van, door redenen waar ik me ook wel weer iets kan voorstellen.

Deze 2008 variant is lange tijd meer van hetzelfde ten opzichte 5 jaar eerder en gaat ook precies daar door, waar de vorige ophield. De Hulk wil niet boos worden, maar als ie boos wordt heeft ie weinig moeite met het verslaan van het leger, wat ook nu zijn voornaamste tegenstander blijft. Op een gegeven moment krijgt hij wat meer tegenstand van Roth en tegen het einde zelfs een stuk meer. Toch deed dat eindgevecht me ook nauwelijks echt omhoog veren. . Wat dat betreft tapt Letterrier voornamelijk uit hetzelfde vaatje.

Het onderscheidend vermogen zit hem uiteindelijk met name in de Braziliaanse setting en de getroffen toon van de film, die hier geslaagder is evenals het tempo. Dat zit er hier wat beter in en er zijn geen momenten waarop het doodvalt. Opvallend is ook dat de cast volledig nieuw is. Norton is wel de betere acteur in vergelijking met Bana, maar eigenlijk heeft hij niet zo veel in deze film te zoeken. Hij kan zijn talent amper in de rol kwijt en past ook niet zo goed bij zijn personage. Jennifer Connelly vind ik een gemis en eigenlijk vond ik Hurt hier ook niet zo op dreef.

The Incredible Hulk speelt wat meer op safe en eerlijk is eerlijk, het werkt ten dele. Toch zijn de pogingen van Ang Lee om zijn personages meer diepgang mee te geven lovenswaardig. Zijn montages en splitscreens paste ook wel bij een stripboekverfilming. De film uit 2003 viel echter ook regelmatig helemaal stil, duurt te lang en de serieuze toonsetting past veel minder bij het concept. Al met al houd ik het op een gelijkspel. De beide Hulk films zijn niet onvermakelijk en ze hebben beide zo hun eigen problemen en pluspunten, maar uiteindelijkzijn ze vrij inwisselbaar voor andere superheldenfilms. Er zijn er bij die wat beter of slechter zijn, maar als je van het populaire subgenre houdt, kom je bij deze film redelijk aan je trekken. 3 sterren.

Geweldige film met een van de leukste uitgangspunten in een film ooit. Grappig, avontuurlijk en een moordend tempo. Het is ontzettend knap gemaakt zeker (cliche) voor die tijd. Heel overtuigend geheel. Een van de beste sci-fi films ooit. 4,5 sterren.

Toch niet onaardig. Als je fan bent van de oude delen kom je af en toe toch nog behoorlijk aan je trekken. Bleef redelijk dicht bij de stijl (visueel, maar ook qua toon, opbouw etc) van die films. Zeker een plus.

Het is zeker bij vlagen genieten van (al dan niet komische) achtervolgingen, donkere tunnels en olijk avonturengedoe. Als luchtig vermaak, prima. Als je clichés erop los laat als 'lekker onderuit gezakt gaan zitten en niet zeuren' is het eigenlijk minimaal zeer aardig.

Als je echter wat kritischer kijkt vallen ook een hoop dingen maar moeilijk mee. Effecten vond ik minder dan in de jaren '80 (ernstig eigenlijk), zag af en toe behoorlijk lelijk computer gebruik. De humor was me wat te makkelijk (kom op zeg dat bewuste gedoe met de leeftijd van Ford lag er echt te dik bovenop; 'How old are you? 80?'. Lachen hoor). Met het screenplay waren sowieso nogal wat dingen mee mis; 1) te voorspelbaar goh hij is zijn zoon, goh ze gaan trouwen 2) te vergezocht dat spaceshuttle kwam nogal belachelijk over( Spielberg en Lucas zijn echt een beetje twee oude mannen geworden die zijn doorgeslagen in hun zogenaamde oneindige fantasy) en 3) ongeloofwaardig (waar de oude reeks meestal geloofwaardig was binnen zijn eigen, erg ruime, grenzen, ging dit er af en toe behoorlijk over de koelkast is een mooi voorbeeld. Verder vond ik het maar lastig te volgen af en toe. Had het idee dat sommige dingen helemaal niet goed werden uitgelegd.

Toch ben ik geneigd lekker een 3,5 te geven. Vond hem bij vlagen dus echt gewoon waarop ik had gehoopt. Vermakelijk en de tijd vliegt voorbij. Een slechte Indiana Jones, is nog altijd een bovengemiddelde avonturenfilm.

gisteren na lange tijd weer eens gezien. deze stond in mijn geheugen als gelijkwaardig aan deel 1 en 3. deel drie zie ik binnenkort weer, maar aan deel 1 kan hij niet tippen. hij viel eerlijk gezegd een beetje tegen. ik had hem veel duisterder verwacht.

het James bond achtige begin is niet onaardig, maar staat in schril contrast met de opening van deel 1. ook de manier waarop ze uiteindelijk uit dat vliegtuig ontsnappen is wel erg onwaarschijnlijk, zelfs voor Indiana Jones begrippen. het kind in Spielberg lijkt dan toch weer, ten nadele, de overhand te hebben gekregen. dat was later ook al een probleem met het vervolg op Jurassic Park.

Het verhaal kabbelt dan voort en is eigenlijk nauwelijks interessant. temeer omdat de redenen om op zoek te gaan naar die stenen, nogal mager lijken. weinig de moeite waard of het moet dat nogal merkwaardige diner zijn.

dat is dus de eerste helft van de film. het begint eigenlijk pas echt leuk te worden als ze de geheime deur naar de tempel of doom hebben gevonden . geheime gangen, kronkelende beesten op de vloer en op de muur, plafonds die naar beneden komen zetten als je tegen de verkeerde steen aan leunt; dat willen we zien. ik wist definitief dat het wel goed zou komen toen Indiana Jones nog net op tijd even zijn achtergebleven hoed meegraaide . zo kennen we je weer.

De scènes in de temple of doom zijn ook spannend, met als hoogtepunt de bekende mijnkarretjes scène. onzinnig, maar good clean fun. ook de scènes met het hart verwijderen en op de touwbrug (leuke verwijzing naar deel 1 waar hij zijn belagers opnieuw eenvoudig wil neerschieten, maar ontdekt dat hij zijn pistool niet bij zich heeft ) zijn de moeite waard en maken dit een bovengemiddelde avonturenfilm. het eind (in het dorp) is dan weer te makkelijk en lijkt een beetje afgeraffeld.

al met al toch wel de moeite waard. 3,5 sterren.