Meningen

Omhoog gegooid. De hele film is niet onaardig. Beetje 3 sterren niveau. Aardige gevechten, maar wel al beter gezien. Dat geldt eigenlijk niet voor het veel besproken laatste gevecht, wat niet minder dan geniaal is en bij een van mijn favoriete scenes ooit hoort. Opvallend verschil van kwaliteit met de gevechtscenes daarvoor. Brengt hem bijna een punt omhoog. Bijna maar niet helemaal.

Prachtig. 2de film pas die ik zie van Koreeda, maar begin het idee te krijgen dat hij wel eens een van de grootste talenten van zijn generatie kan zijn.

Als je sceptisch bent zou je kunnen zeggen dat hij de lange shots, het minimalistische en het trage tempo wat overdrijft. Na het zien van de film is het voor mij onmogelijk om sceptisch te gaan zitten doen. Het tempo werkt als een rustgevend alternatief voor te veel poespas in cinema. Wanneer je een film maakt over echte mensen, met echte kommer en kwel moet je zorgen dat je personages goed geschreven zijn en de acteurs reageren zoals echte mensen dat zouden doen. En daar slaagt de film grandioos in.

De titel is poëtisch, de uitwerking vrij aards, maar er zit meer in de film. De thema's zijn ambitieus. Zo'n algemene constatering als dat het gaat over leven en dood wil ik niet maken. Het gaat over hoe de personages hun plekje in deze wereld proberen te vinden. Hoogtepunten waren het verkennen van de omgeving van de kinderen, het vuurbaken tegen het eind (en het gesprek dat daar op volgt), de begrafenisstoet en het bushokje.

Een film(maker) waar ik lang niet altijd zin in zal hebben, maar die op het juiste moment extra krachtig bij me binnenkomt. 4 sterren.

Minste film die ik tot nu toe zag van Welles (van de 7), maar ook een minder van Welles is in elk geval interessant. Om het werk van Shakespeare zo getrouw over te brengen door de dialogen in tact te houden, was volgens mij niet eerder gedaan. De uitwerking is ook verder op sommige punten weer voortreffelijk. Sowieso werkt de haast surrealistische aanpak heel goed en het is een heel donkere film geworden, wat ook goed werkt. In veel opzichten is de film dan ook nog beter dan bijvoorbeeld Throne of Blood van Kurosawa.

Het is wel jammer dat je er af en toe aan af kan zien dat de decors van een goedkope studio waren, net als de kostuums. Welles acteert voortreffelijk, maar de rest houdt hem maar net bij. Ook lijkt de film op sommige momenten wat gehaast. Verder vind ik zijn aanpak door de klassieke teksten van Macbeth te behouden gedurfd en artistiek correct, maar het zorgt er wel voor dat ik een half uur nodig had om erin te komen. Daarna lukte dat wel en is het juist heel krachtig, maar tegen het einde verslapte mijn aandacht weer. Toch 3,5 dikke sterren en eigenlijk verdient ie er meer. Maar daar vond ik de film niet entertained genoeg voor.

Misschien niet de beste film van Rodriquez, maar zo zie ik hem het liefst. Gewelddadige films waar om de haverklap iets gebeurt en met een dikke knipoog. Erg vermakelijk! Er mankeert best wel wat (zo blijkt Trejo ondanks zijn coolness te licht voor een hoofdrol), maar ach. 4 sterren.

Ik kan me teleurgestelde reacties wel voorstellen, maar heb me er eigenlijk prima mee vermaakt. Het probleem is dat het te veel van het goede is, wat de humor niet ten goede komt. Het moest allemaal nog meer over-the-top, maar het ligt er allemaal wat te dik bovenop, bovendien is het weinig aanvulling op deel 1. Toch vond ik het erg vermakelijk. De setting verandert om de haverklap, er zit behoorlijk wat afwisseling in de onzin en het tempo is letterlijk moordend. Verder is de allstar cast best leuk en zijn er w.m.b. Meer geslaagde dan mislukte scènes. Volgens mij ben ik de enige die zijn heeft in en deel drie. 3,5 sterren.

Film is een combinatie tussen een Lynch film, JL (mensen die beide films hebben gezien begrijpen wellicht de initialen, maar het is nogal spoilergevoelig), een paranoia thriller van Polanski en een bepaalde film van David Fincher. En misschien nog wel een paar films. Niet erg origineel dus. heb het wel gehad met de varianten op gespleten persoonlijkheden in films. Hoe het allemaal in elkaar steekt, wordt dan ook net wat te snel duidelijk. Zijn ook wel erg veel, niet erg stille, hints voor.

Gelukkig weet deze film toch redelijk de spanning vast te houden, is hij visueel uitdagend en wordt er prima geacteerd. Tel daar nog een aantal prima scènes bij op de scène met het verlies van de arm van zijn collega, in het spookhuis en het laten aanrijden en je hebt toch nog een heel geslaagde film. Krappe 4 sterren.

Wat is dit slecht zeg. Totaal niet geestig, vreselijk lelijk gemaakt en een ongeinspireerde clichematige pestbende. Heb 2 of 3 keer gegniffeld, dus 1 ster, maar das eigenlijk al fors. Vind de animatiefilms van dreamworks een verschrikking.

Ik ben een ontzettende fan van Godard aan het worden. Of beter ik ben het al. 9 films gezien, allemaal geweldig. Ook deze wat minder gelauwerde film vond ik geweldig.

Godard overdrijft het overdrijven. Op zich is het een heel eenvoudig filmnoir/wraakverhaaltje. Maar het slaat allemaal helemaal nergens op (in positieve zin). Godard laat uitsluitend wazige types, bizarre situaties, weirde confrontaties en ontspoorde discussies zien, waardoor ook dit weer heel apart en bijzonder is. Dat is eigenlijk wel de kern. Er zijn geen films als de films van Godard. Er zijn muzikale intermezzo’s, er zijn tal van stijlvormen, opeens wordt het publiek erbij betrokken, er zijn vele (bijv. politieke of cineastische) verwijzingen, op het ene moment is het een komedie, op een ander moment een misdaadthriller en dan weer een surrealistische belevenis.

Af en toe is hij wat opzichtig opzoek naar het schijt hebben aan conventies (hij blijft overdrijven), maar het is zo lekker dat je bij een Godardfilm nooit op cliches getrakteerd wordt, je onmogelijk weet wat er nu weer gaat gebeuren en hij je in elke scene blijft verrassen. Ik vind zijn art-drection, zijn acteurs en zijn maffe gebeurtenissen heerlijk om naar te kijken. Vond niet alle scenes even geslaagd, maar de meeste wel. Beste voorbeeld is in die bar (zo tussen de 20ste en 30ste minuut). Die discussie over de zinloosheid van woorden en de zinnen die de betekenis geven aan woorden, vond ik heel flauw en niet grappig. Zo’n uit de lucht gegrepen liedje van the Stones (As Tears Go By) dat daar op volgt, vond ik dan weer bloedmooi en zelfs ontroerend. Geen idee waar het op sloeg, maar maakt dat uit?

Dit is een filmmaker op de top van zijn kunnen die niet geïnteresseerd is in hoe je films zou moeten maken, maar zelf wel bepaalt wat wel en niet mag. En daar ben ik hem dankbaar voor. 4 sterren, ook voor deze film. Zijn jaren ’60 werk is ongeëvenaard.

Uitstekende film van Welles. Omdat er naar het einde toe wat vreemde overgangen zijn, is het gemakkelijk om te beweren dat het duidelijk te zien is dat deze film verminkt is en dat de film daardoor aan kracht heeft ingeboet. Het filmfeit dat er flink gesneden is, is bij bijna iedereen die de film ziet wel bekend. En dan ga je er op letten en is alles een bevestiging van wat je al weet. Ik ben er van overtuigd dat als dit niet bekend was, dat je er (evt. vreemde montage, scene overgangen etc.) veel minder mensen over zou hebben gehoord of hooguit in een voetnoot. Vond het zelf ook hartstikke meevallen en nauwelijks echt hinderlijk.

De film begint heel luchtig. Een komedie zou ik het niet noemen, maar de tien minuten durende proloog schuurt daar wel tegen aan. Daarna wordt het tot vlak voor het eind, steeds wat donkerder. Het lijkt ook of Welles' voice over steeds wat somberder wordt. Van een ironische speelsheid naar melancholisch. Het personage Georgie is deels autobiografisch. Ik weet niet meer of ik dit tijdens het zien van de film zelf bedacht heb of ook daarvoor al een keer gelezen heb ergens. De state of mind van dit personage bepaald grotendeels dan ook de toon van de film.

"The Magnificent Ambersons" is een sarcastische titel. Dat besefte ik me pas na afloop. Stom eigenlijk. Het gaat over vervlogen tijden, ouder worden en nostalgie. Opnieuw maakt Welles een film over macht en status. [edit]@ TOR; Grappig, ik moest tijdens het kijken ook aan Il Gattopardo denken.[/edit]
Tegelijk, en daar zit het warme van de film in wat mij betreft, gaat de film over onbeantwoorde verlangens en liefde. Geen van de hoofdpersonages krijgt uiteindelijk echt zijn geliefde.

Vond opnieuw, hoewel wat minder opzicht dan Kane, dat heel bijzondere shots de film verder ondersteunen. Het is bijzonder effectief, soms erg mooi en dan weer vertelt het visuele mede het verhaal (door onderlinge verhoudingen duidelijk te maken bijvoorbeeld). Het belangrijkste is dat het allemaal heel driftig samenwerkt; het verhaal, de acteurs, het visuele en de thema’s. En Welles kan als geen ander daar een prachtig geheel van maken. Dat kunnen zelfs alle scharen van de wereld nauwelijks echt verpesten. 4 sterren.

nou, nou. wat verwacht je nu helemaal van een remake? deze film heeft wel degelijk een groot aantal goede punten.

- de keuze om er een heuse western van te maken is goed.

- de muziek is schitterend.

- de cast is fenomenaal.

- de keuze om de rol van de badguy wat groter te maken is goed (geweldige rol van Wallach).

- de speelduur was precies goed. veel vaart juist.

- paar scènes van het origineel vervangen, paar houden. werkte goed.

- de rol van de zevende samurai werd hier samengevoegd met de onervaren samurai. zelfs een betere keuze ten aanzien van het origineel. (waarschijnlijk ook de enige betere keuze die Sturges maakte).

natuurlijk kan deze film niet tippen aan het origineel, maar hij is zeker niet slecht. SS is kunst, dit is heel vermakelijk.

Behoorlijk leuke, maar wat brave (weer eigenlijk) film van Miyazaki. Het kijkt allemaal lekker weg, maar is niet zo bijzonder als veel andere Ghibli films. 4 sterren.

Aardig, maar Peckinpah kan veel beter. Een beetje tam en ietwat aan de trage kant. Toch zijn de locties mooi en enkele geweldsuitspattingen vermakelijk. Maar alle andere westerns van hem (al zag ik zijn debuut nooit) zijn een stuk beter. 3,5 voorzichtige sterren.

Wat was dit slecht zeg. Je moet echt je best doen wil je een verhaal zo cliche maken. Lachwekkende races, vies sentiment, van het slechtste acteren dat ik ooit zag en ga zo maaar door. Eindelijk weer eens een verdiende 0,5 uitdelen!

Volgens mij is dit van Sant's debuut. Tenminste dat staat in bijna elk bericht voor mij voor de zekerheid nog een keer genoemd. Leuk om te zien dat je met weinig geld een erg sterke en stijlvolle film kan maken. Dit kun je zelf financieren. Dus iedereen die die ambitie heeft...

De fotografie is dus behoorlijk stijlvol, andere stijlvondsten idem. Het acteren was vrij matig. De thema's zijn zeker niet onbelangrijk, en dat is zeker voor deze regisseur zo. Was dit nu zijn eerste film? 3,5 sterren.

Was ik na Calibro 9 nog een tikje teleurgesteld, omdat de film in het midden een beetje inkakte, kan ik nu toch vol enthousiasme zeggen dat ik die Di Leo Cool vind. Wat een vaart de laatste drie kwartier. Die lange achtervolging na de brute moord op het kind, de shootout op het eind bij het autokerkhof, de bestorming van het maffiahuis en de scene bij de garage, zijn allemaal echt fantastisch. Heerlijk sfeertje, goed gecaste 'koppen' en lekker muziek maken dit absoluut topvermaak. 4 sterren.

Word bij het doornemen van de reacties niet erg vrolijk. Sterren die alleen voor Bellucci zijn, opmerking als dat de film op Bellucci na niet veel voorstelt en ga zo maar door. 'Jullie' moeten lekker in dat dorpje gaan wonen. Ja Bellucci is erg mooi, maar de film is veel meer dan dat. Het is een prachtig coming of age verhaal. Malena is een mooie combinatie van humor (het geslaagste stuk) en drama. De schoonheid van een vrouw die meer indruk maakt dan de oorlog vond ik erg geestig uitgewerkt. Vooral in het eerste half uur (van de verneukte versie, eeuwig zonde) werkte de film als een trein voor mij. Malena kan zich dan meten met Cinema Paradiso, die ook al zo sterk begon. Net als die film zakt het allemaal iets in, maar het blijft vrij sterk.

De film ziet er trouwens geweldig uit. Je waant je echt op het Sicilie van de jaren '40. De prachtige muziek van Morricone maakt het af. Een klein meestwerkje. Jammerlijk toegetakeld op dvd en helaas wat vergeten.

Tornatore lijkt de jongste van de grote Italiaanse regisseurs en hij kan zich wat mij betreft meten met mensen als Scola, de Sica, Rossellini, Pasollini, Antonioni, Taviani en Bertolucci (en nog niet met regisseurs als Visconti en Fellini).

Aardige en kleurrijke komedie die geslaagde grappen afwisselt met flauwigheid. Iets te bewust van zijn eigen quirckiness, maar nog wel een van de twee Smith films die ik trek voordat ie zichzelf uit ten treure ging herhalen onder het mom van gimmicks. In feite had ie verder gewoon niet zo veel in zijn mars. Net te studentikoos op technisch gebied om een hoge beoordeling te krijgen. Maar het hoge tempo, het optimale gebruik van de setting (de Mall als eigen universum) en de mooie meiden maken het de moeite waard.

Mooie film, met een geniaal eind. Mamma Roma is sterk in meerdere aspecten die allemaal net zo belangrijk zijn. De moeder-zoon relatie. Het coming of age verhaal. De zoektocht naar een beter bestaan in een van oorlog herstellend en arm land. Het stadsleven tegenover het leven op het platteland.

Veel sterke scenes. Mamma Roma die tippelent in dialoog is met verschillende mannen. De eerste ervaringen van eeen jongen met seksualiteit en de kleine steeds cimineler wordende avonturen van Ettore. De sing along op de bruiloft. Erg sterk allemaal. De zwierende camera die onze hoofdpersonages volgt alsof je erzelf bij bent, brengt het allemaal bijzonder prettig in beeld.

Het mooiste wordt bewaard voor het laatst. Het eind met de overduidelijke Christus symboliek vond ik prachtig. Zo pessimistisch eindigen films niet vaak. 4 dikke sterren. Hoe Maxcomthrilla erbij komt dat dit een film voor hem is, is mij een groot raadsel.

Het probleem dat ik met Moodysson blijf hebben, is dat ik hem niet geloof. Ik geloof zijn drama niet. Ik voel niets. Bij films waar ik niets voel en waar het zo nadrukkelijk en opzichtig belangrijk is dat dit wel zo is, blijft er niets over. Zeker niet bij deze film. Ik moet medelijden hebben met ouders die geen tijd hebben voor hun kinderen? Kom op zeg. Bovendien waren veel stukken ronduit saai (de verveling van een van je hoofdpersonages laten overslaan op je publiek, is echt geen goed idee). Het gezinnetje bleef ver weg voor me en eigenlijk leer je nog heel weinig over ze, behalve dat ze elkaar zelden zien. Veel punten die Moodysson wilde maken, waren snel duidelijk (o.a. verveling, heimwee, geen tijd), maar hij blijft hangen in scènes die ook nog eens repeterend terug blijven komen. I've got the point, move on!

Het stuk met de Thaise kinderen was beter, had meer de nadruk mogen krijgen (was nu ondergeschikt). Tel er een paar aardige plaatjes (over het algemeen, weinig bijzonder visueel gezien) en een mooi liedje bij op en ik kom met pijn en moeite op 2 sterren uit.

Herzien en vond nu het eerste uur wat sterker. De kleurenpracht blijft het beste sellingpoint. Op zich zit het verhaal wel sterk in elkaar. Dat Yimou Zhang goed overweg kan met drama bewees hij al in zijn vroeger carriere. Hier is het allemaal echter wat Shakespeariaans. Het werkt gedeeltelijk. De gevechtscenes vond ik op dvd wat minder indrukwekkend dan in de bioscoop, logisch ook. Vond het wisselend van zeer fraai, tot wat onoverzichtelijk en af en toe zie je de CGi er aan af.

Als geheel kan ik toch onmogelijk stellen dat dit niet sterk bovengemiddeld is. Echt bijzonder werd het helaas niet.

Hmm wat lijkt het uitgangspunt van deze film op dat van Get Carter. Apart zeg. En deze film is minstens zo goed. Die Man(n) heeft echt de ene na de andere geweldige western gemaakt. Ook deze film ziet er weer fantastisch uit, ook deze heeft weer een bovengemiddeld sterk plot en Stewart is weer op dreef. Wat (ook) deze film (weer) zo sterk maakt. Zijn eenvoudigweg het grote aantal sterke scenes. Op deze momenten zijn z'n films om je vingers bij af te likken. Zo amusant en zo goed gemaakt dat je bijna zit te juichen voor het scherm. Man from Laramie heeft ook zeker 5/6 momenten die hier onder vallen (o.a. het in de brand steken van de wagens van Stewart, de lange knockpartij die daar op volgt (de aanloop!), de schietpartij waar beide mannen uiteindelijk in de hand worden geschoten, het slotakoord op de berg, de scenes waar Stewart wordt besprongen met een mes). Ook deze verdient weer 4 dikke sterren.

Aardig, maar uiteindelijk wat 13 in een dozijn. De tongue in cheek humor komt soms opeens aardig om de hoek, in een scène of drie is het zelfs echt goed gecombineerd met vrij goede actiescènes, maar overall kunnen de matige acteurs er nauwelijks mee overweg. Visueel ongeïnspireerd, montage erg matig en wie ooit heeft gezegd dat de soundtrack in Ritchie films hip is, moet zelf hard aan zijn coolheid werken. Met een betere regisseur had dit zeker een punt hoger kunnen krijgen.

Wat een geweldige avonturenfilms heeft die Lang toch gemaakt. Het begin met de nepaanslag is al vermakelijk, maar ook nogal onzinnig. Hitler op de korrel nemen, maar geen intentie hebben hem daadwerkelijk om te leggen. Ja, ja. Daarna wordt het beter en beter. De geheime grot, de achtervolging in de metro, de ontsnapping op het schip, de achtervolging door Londen etc.

Ik heb het al eerder aangehaald, maar de films van Fritz Lang hebben meer vaart dan de meeste films van nu. Eigenlijk zit hier gewoon een reeks avonturenfilms in de lijn van Indiana Jones in. 4 dikke sterren, een score die hij bijna altijd minimaal wel haalt.

Ik vond dit dus een voortreffelijke western en misschien wel de beste van Mann. Beetje vergeten film, maar dat is niet terecht.

Wat ik zo goed vind aan de westerns van Mann, is dat ze helemaal bol staan van de gebeurtenissen. Er is continu wat te zien. Hier is dat ook wel het geval, maar anders dan in zijn andere films. Deze film neemt het bekende thema van Mann (en in vele andere westerns) van de cowboy met een dubieus verleden, die zijn leven inmiddels gebeterd heeft. Hier is dat niet slechts een terzijde, maar we zien Cooper echt worstelen met zijn verleden. Zijn oude leven komt echt weer naar hem terug om hem terug te zuigen in een wereld vol moord en overvallen. Ik denk dat Cronenberg voor het maken van A History of Violence deze film nog eens gezien heeft. Dit is dan ook de meest intelligente western van Mann.

Film begint vrij rustig. Het is direct duidelijk dat Cooper wat te verbergen heeft. Erg amusant is zijn gewoonwording met het nieuwe wilde western, als hij angstvallig kennismaakt met de locomotief. Daarna dient de plot zich aan. Niet helemaal duidelijk wordt of hij nu bewust de schimmen van zijn verleden op zoekt, of gewoon een vrij domme actie onderneemt. Van daaruit ontstaat een fantastisch kat-en-muis spel. Erg spannend. En als je dan ook nog eens enkele zeer vermakelijke scenes krijgt voorschoteld (standaard bij deze regisseur), is het echt een klein feestje. Ik denk aan de scenes bij de hut en het graven van het graf, het eeuwig durende vuistgevecht, de lange scenes en shootout in het geeststadje en de mooie eindscene. Kers op de taart is dat dit waanzinnig in beeld is gebracht. Prachtig gevoel voor kleur, zelfs in de nachtelijke scenes. Gefilmd in waanzinnig mooie widesceen. Heerlijk.

Een absolute must voor westernliefhebbers. De dvd kost minder dan 5 euro en is overal wel te krijgen, dus ik zie geen reden om hem niet in huis te halen. 4 dikke, vette sterren.

Ik ga naar 5 sterren. ik heb nog nooit een film gezien waar ik zo hard om moest lachen en tegelijk zo ontroert door raakte. ik begin toch wel een beetje Carrey fan te worden, maar ook de rest van de cast was geweldig. de ouders van Kaufman die er niets van snapten waren heel aandoenlijk.

Foreman is geweldig in het combineren van drama en comedy. hij geeft je het gevoel dat je in het publiek zit naar een show van Kaufman te kijken. je wordt net als iedereen in de maling genomen waar je bij staat.

de film raast voorbij en voor ik het wist zat ik naar de aftiteling te kijken die ik uiteraard helemaal uitzag, luisterend naar de geweldige band R.E.M. waar ik ook al jaren fan van ben. je wordt getrakteerd op twee nummers die niet beter bij de film hadden kunnen passen.

wederom een prima film van Hitchcock. het script is wat rommeliger dan dat van de remake en Leslie Banks is geen James Stewart, maar verder is deze film minstens gelijkwaardig aan de remake. Wat opvalt is dat Hitchcock in zijn jaren ’30 films al enorm de vaart erin houdt. Er zitten weer veel goede scènes in; die vriend van Bob die zich met elke scène meer in de nesten werkt, is erg humoristisch. Verder vond ik de badguys stukken beter dan die uit de remake. Peter Lorre is geniaal, zelfs. De shootout op het eind, vond ik juist geweldig. Tuurlijk nogal achterhaald, maar daar stoorde ik me geen moment aan. Een prima ganster/ thriller, die dus alleen een beter uitgewerkt plot verdiende (daar zat idd. wel meer in). 3,5 sterren.

een van de betere westerns. goede acteurs natuurlijk, niet alleen Stewart en Wayne (valt me weer op dat ie goed de held kan spelen, maar een liefdesscène trekt ie niet), maar ook de rest van de cast was goed op z'n plaats.

het moment waarop dat de film zich echt onderscheid, is wanneer blijkt dat Wayne de man is Who Shot Liberty Valance . verrassend maar o zo logisch.

prima western van Ford. eigenlijk vond ik deze beter dan Ford's grote klassieker the Searchers. 4 sterren.

PS: verwijst het hoofdpersonage in Full Metal Jacket niet naar deze film?

prachtig gefilmd. ijzersterk geacteerd. het zijn begrippen die bij een Coen film niet meer opgemerkt hoeven te worden. toch blijf ik me verbazen over de ongekend hoge originaliteit, de briljante karakters en het oog voor detail. want ook dit zijn aspecten die eigenlijk elke Coen film heeft. bij elke film die ik van de broers zie, denk ik ‘nu zal ik toch wel een mindere film te zien krijgen’, want ik kan me niet voorstellen dat ze alleen maar goede films hebben gemaakt. toch heb ik nog geen film van hun onder de 4 sterren weten te beoordelen.

een aantal erg grappige momenten die er uitsprongen: * Tolliver die Crane probeert te versieren. * het brave meisje dat een soort van nymfomane blijkt te zijn (briljante scène ---> die pijp scène in de auto)

humor werd afgewisseld met erg ontroerende momenten: het beeld van eenzaamheid en het trieste einde deden met toch wel wat.

verder was de moordscène op Big Dave bijzonder mooi in beeld gebracht.

omdat de film niet de gehele speelduur mijn aandacht wist vast te houden 'slechts' 4 sterren.

Best een goede film, maar de The Man With the Golden Arm wist me niet helemaal te pakken. Het is behoorlijk sfeervol door de zwart-wit fotografie en stemmige (hoewel ook wel ietwat hysterische) jazzmuziek. De op zich mooie set werkt ten dele. Eigenlijk past het beter bij een Wilder komedie dan bij zo'n film. De echte straten van een stad, zoals bijvoorbeeld in Mean Streets om eens wat te noemen, maken toch meer indruk dan zo'n geregisseerd podium, waarin de voorbijgangers netje on que (spel je vast niet zo) voorbij komen lopen.

Preminger rekte de Hayes code wat op, heb ik zo het idee. Ik zag volgens mij geen oudere Hollywood film die zo open een drugsverslaving liet zien. Sinatra is een van de weinige voorbeelden van een zanger die ook echt kan acteren, waardoor het behoorlijk geloofwaardig wordt. Veel personages en gebeurtenissen daaromheen echter, zijn wat cartoonesk waardoor het geheel weer wat naïef overkomt. Zo'n drugsdealer bijvoorbeeld is net wat te duidelijk aan het manipuleren. Toch heeft deze film duidelijk zijn sporen verdiend en is hij van invloed op veel jaren '70 werk.

Beetje gemengde gevoelens, wat dat betreft snap ik de semi-klassieke status van de film wel. 3,25 sterren.

Vind dit toch wel duidelijk de minste uit de reeks tot dan toe. Weinig memorabele actiescenes, een wel weer erg weinig innovatief verhaaltje en de humor is wat geforceerd. Die scenes met JW waren even leuk, maar dat werd weer behoorlijk uitgemolken. Lee is natuurlijk een leuke badguy, maar vond die zelfgemaakte studio waar hij die een op een battles uitvecht (het enige echt leuke idee in de film) echt een beetje treurig.