Meningen

Heb al een paar jaar geleden een box met tien Spaghettiwesterns op de gok gekocht. De films leken me (en bleken) wel aardig of zelfs goed, maar de gok zat hem in de kwaliteit van het beeld. En die kwaliteit bleek helaas slecht. Uiteenlopend van ermbarmelijk slecht tot slecht (maar nog wel te kijken). De Engelse dubs vind ik bij Italiaanse genre films nog niet eens zo heel erg (gedubt werd er toch en de cast is vaak internationaal), maar de beeldkwaliteit wel. Ik heb nog nooit een film gezien in zulke slechte kwaliteit. Het was echt erbarmelijk. Omdat ik nieuwsgierig was naar de films en benieuwd was of het een upgrade waard is heb ik ze 'gewoon' toch maar gekeken. Zo ook deze. Maar dit was eigenlijk echt niet te doen. De film speelt zich het laatste uur volledig af in het donker en er was amper te zien wat er gebeurde.

De intrige was goed, de muziek zeer aardig en het haast mytische wraakverhaaltje niet oninteressant. Eigenlijk zou ik niet eens moeten stemmen, maar ik geef toch 3 sterren. Wellicht als er ooit een goedkope dvd te krijgen komt die wel goed is, zal ik hem opnieuw zien om te kijken of er een halfje bij of af moet (of dat ie mag blijven staan).

Het eerste uur was ronduit vervelend. Daarna werd het iets beter, en de laatste 45 min. waren erg vermakelijk. John Sturges is dan ook een zeer degelijke regisseur. Heeft enkele uitstekende westerns geregisseerd en het geweldige the Great Escape natuurlijk, nog steeds een van mijn favorieten.

Deze film haalt dat niveau bij lange niet en komt slechts op het laatst in de buurt. Lekker harde actie, op die momenten was het behoorlijk genieten en word je deguld beloond. Daarom kom ik toch nog op een bovengemiddelde beoordelig uit.

En wat een zooitje met die taal zeg. Als Duitsers Engels spreken en het is verder voor de plot niet zo van belang, vind ik het niet erg. Nu zijn er geen taalbarrières meer en wordt het een korte route genomen in het vertellen van het verhaal. Duitsers, die zich in Engeland voordoen als Polen, moeten oppassen dat ze niet door de mand vallen, bijvoorbeeld.

N.a.v. een discussie in het forum deze film eens anders bekeken dan ik normaal doe. Na 50 minuten zat ik op zo'n 1,5 sterren. De intrige en karakterintroductie duurt 20 tot 30 minuten te lang. Daarna toch nog een vermakelijke film gezien. Vond de effecten wat wisselend, maar overwegend toch wel aardig. Maar ik vermaak me wel met mensen die zich moeten zien te redden in een ingestort gebouw, een weg naar beneden banen van een flat in vlammen en een stad die in de fik staat. Genoeg aan te merken op Earthquake, maar ook genoeg te genieten. Ik kom op 3 sterren uit, na 50 minuten was ik mijn nieuwe manier van filmkijken weer vergeten.

Eindelijk alle drie de Dean films gezien. Leuk om te zien dat het alle drie erg sterke films zijn, natuurlijk geregisseerd door 3 grote filmnamen en alle drie zijn hevig emotionele en erg krachtige rollen. Wat mij betreft is de status die Dean heeft nauwelijks overdreven. Hij steelt hier ook weer de show.

De intrige is sterk, het vervolg vrij solide (maar niet echt bijzonder) en het laatste shot gewoonweg erg krachtig. Op de een of andere manier geloof ik de ellende die Dean in al zijn rollen heeft heel erg. Kazan is sowieso een fantastische acteursregisseur, maar is verder ook gewoon een vakman. Vind zijn zwart-wit fotografie wel wat indrukwekkender ogen, vond dit visueel hooguit op het eind (de art-direction op de kamer van zijn vader bijvoorbeeld) echt de moeite waard.

Het verhaal en de overduidelijk parallel met het Bijbelverhaal (tot en met de titel) zijn gewoon erg sterk. Dit is te goed om lager dan 4 sterren te geven. Misschien is East of Eden niet zo memorabel als het wel vergelijkbare Rebel without a Cause, daar ontbreken de echt goede scenes voor, van die scenes die je voor altijd bijblijven zegmaar (alhoewel ik het doordraaien van de broer ook erg sterk vond).

hoewel een goede film, viel ie me toch wat tegen (had er nogal wat van verwacht). ik vond het nogal afstandelijk. Burton laat Depp een vrij eenzijdige rol spelen en laat eigenlijk maar een gezicht (hoewel een kleurrijk gezicht) zien, namelijk een frivole filmmaker, die de moed (bijna) nooit laat zaken en enthousiast is. verder zag ik niet veel kans om echt betrokken te raken bij het karakter Wood. verder wel goed geregisseerd (ik hou wel van zwart-wit voor zulke films). Landau was geniaal. maar toch had ik het idee dat er meer ingezeten had. toch nog een krappe 4 sterren.

Erg tegenvallend. De film oogt goedkoop, het acteerwerk is bijna amateuristisch en de premisse (die trouwens niet erg origineel is) wordt niet ingelost omdat het blijft hangen op eenzelfde punt. Visueel vond ik het eigenlijk niet zo bijzonder, hooguit wel aardig. Ook van de sfeer blijft eigenlijk al snel weinig over. Film duurt ook gewoon wat te lang. Haze is gewaagder, Cube boeiender en the Descent stijlvoller. 2 sterren.

Wel aardig. Het concept, waarvan ik altijd wel heb gevonden dat het past bij een actiefilm, houdt het boeiend. Erg origineel is het allemaal niet en je komt niet om vergelijkingen met allerlei films, die dan ook uit den treure benoemd worden, heen. Maar als de som der delen is het best oké. Ook daar kan een film fris in zijn, al lukt dat hier slechts gedeeltelijk. De humor houdt de film in balans, al nemen beide hoofdrolspelers hun rol net wat te serieus. Het dramatische gedeelte werkt sowieso een stuk minder in deze film. Zo’n uitgangspunt moet je ook niet te serieus opnemen, zeker niet als je geen intentie hebt om serieus in te gaan op wat dit verschijnsel zou doen met de psychische gesteldheid van iemand. Daar is het de film niet naar, laat het dan ook achterwege. Wanneer de toon goed is, zet het ‘t avontuurlijke actiespektakel allemaal wat meer kracht bij. Nu werkt dat slechts deels.

Die actiescènes ogen nogal rommelig. Het lijkt een beetje een trend om grootse gevechtssequenties chaotisch te brengen, zodat de kijker hetzelfde gedesoriënteerde gevoel krijgt als het hoofdpersonage. Aardig bedacht, maar als dat betekent dat hetgeen je voorgeschoteld krijgt een nogal rommelige zooi wordt, bedenk ik dat gevoel er verder liever zelf wel bij. Gelukkig volgen zowel de gebeurtenissen als de daarmee gepaarde actiescènes, elkaar in elk geval in hoog tempo op en dat laatste is sowieso het sterke punt van de film. Na een nogal weifelend begin, gebeurt er van alles en blijft de vaart er goed in. Helaas zijn de locaties en de toekomstvisie die dit geheel letterlijk moeten illustreren, dan weer niet erg creatief. Hetzelfde geldt voor de aliens, maar ook bijvoorbeeld de special effects. Het is niet slecht gemaakt, maar is zeker niet bijzonder. Daar is deze regisseur ook te middle of the road voor. Er zijn weinig momenten waarvoor je opveert. In plaats daarvan zakte ik steeds verder weg in mij sofa. Mijn gezitstoestand bleef dan ook vrij constant en constant vrij ver verwijderd van het puntje.

En die vreemd combinatie van een contente staat van onbehagen voelde ik bij alle aspecten van de film. Cruise is daar de best mogelijk acteur voor. Hij doet zijn ding, slecht is het niet en ergens zie ik ook nog wel de vakman die erg zijn best doet. Tegelijk wordt het nergens echt speciaal wat ie doet en heeft hij zoiets al veel vaker gedaan. Hij blinkt in geen een scene uit, maar valt ook nergens door de mand. Misschien moet ik Edge of Tomorrow net zo vaak opnieuw opzetten totdat ie wel ver genoeg bij me binnenkomt voor een hoge beoordeling. Voor nu 3 sterren.

Bier weet zich weer niet onder het gekunstelde scenario van Jensen uit te filmen. Ze probeert van alles, maar ik geloof het geheel geen minuut. Kleine individuele momentjes (secondenwerk) wel, maar bij drama dat erom schreeuwt geloofd te worden, is dat te weinig. En ik kan me er maar niet los van krijgen dat het bedacht is. En voor een film die zo echt wel zijn is dat een probleem. Er zijn best wat lichtpuntjes en daardoor 2,5 sterren.

Erg onderhoudende film. Origineel zijn die Italianen niet altijd, maar gevoel voor stijl hebben ze. Ik heb zo'n zelfde soort verhaaltje nu al een keer of 5 gezien in een spaghettiwestern (en zo veel heb ik er nu ook weer niet gezien) en het eind was helemaal uber voorspelbaar . Hier is het plot dan ook weer erg dun, eigenlijk zijn het steeds weer verschillende confrontaties, waarvan je steeds de afloop al weet. Het is dat dit stijlvol en behoorlijk divers wodt gebracht, waardoor het leuk blijft om naar te kijken. Heel leuk zelfs. Dit in combinatie met een waanzinnig tempo, Lee van Cleef (hij begint hier echt al oud te worden trouwens), aardige muziek en wat opzichtig (maar ook wel stijlvol) camerawerk, maakt Sabata een must voor de liefhebber en tip voro de niet liefhebber. Twijfel heel erg tussen de 3,50 en 4 sterren. Vooruit dan maar. 4*

Erg vermakelijk. Fraaie locaties, veel sterke en verrassend harde actiescènes en het verhaal zit eigenlijk best solide in elkaar. Ben nog steeds niet erg onder de indruk van de acteerprestaties van Wayne, maar Caan is goed in de vroegste rol die ik van hem zag en hoewel ik Mitchum wel eens sterker heb zien spelen, blijft ie vrij sterk.

Eigenlijk niet minder dan Red River of Rio Bravo die toch een veel grotere status hebben. Hawks kan geen slechte film maken. Nu 9 films van hem gezien allemaal 4 sterren. Zijn eerste echt grootse meesterwerk moet ik nog wel zien. In verschillende filmboeken gelezen dat Rio Bravo gezien wordt als de laatste klassieke western, maar dan hebben ze deze nog niet gezien, aangezien dit van hetzelfde laken een pak is.

Had wat scherper en venijniger gemogen, maar heb me prima vermaakt. Leuk commentaar op het suburban leven. Een paar echt leuke grappen, maar over het algemeen gewoon erg onderhoudend. Weet nu echt niet wat ik dit moet geven 3,5 of 4 sterren. Ik gooi een muntje op.

Stomp in de maag deze film. Visueel uiterst sterk, hoog realisme en interessante structuur (hoewel dit laatste een beetje belachelijk dreigde te worden, het had niet veel langer moeten doorgaan).

Heb vol afschuw zitten kijken, ook op de momenten dat er niet zo veel gebeurde. Ontzettend dreigende sfeer en het laatste half uur heb ik met open mond zitten kijken, hoewel ik wist wat er kwam. Het ongemakkelijke gevoel dat zoiets altijd, overal op elk moment kan gebeuren komt sterk naar voren. Sterke reflectie op een op sommige punten erg verziekte maatschappij. Knappe film. Enige minnetje is dat de karakters wat ver weg bleven. Wat steriel en afstandelijk. Maar ik weet ook eigenlijk niet hoe van Sant dat had moeten oplossen, omdat het anders weer ten koste was gegaan van andere sterktes. Maar toch.

4 sterren. Na wat zoetsappige niemandsdalletjes (Good Will Hunting, Finding Foresster), heeft van Sant weer mijn volledige attentie.

Vond het echt een prima film. Met name omdat het personage van Huppert uitstekend is uitgewerkt. Haar voor sommigen onlogische gedrag past perfect bij het door het verleden geteisterde karakter. Het is dan ook een karakterstudie die je niet veel ziet. Ik snap ook nooit zo wat voor zin het heeft om veilig vanaf de bank je eigen gevoel voor logica toe te passen. Gebrek aan inlevingsvermogen zal de filmbeleving geen goed doen, ik vond het geheel erg kloppen en de moeite waard.

Ik blijf een klein beetje argwanend bij de drama’s van Bier. Ik geloof het net niet helemaal. Dat zelfde probleem heb ik bij een andere Scandinaviër; Moodyson. Hier is het wel wat minder dan bij die slijmbal, maar ik twijfel een beetje aan de goede intenties. Ik vond de film op momenten heel mooi. De wishful thinking scènes bijvoorbeeld. Prachtig. Ook de muziekscènes vond ik eigenlijk erg sterk en ook het eind waar iedereen met lege handen overblijft. Toch vond ik de plot wat te bedacht en de emoties wat te geforceerd. Ik kan het niet meer uitleggen dan dit. Puur een gevoel. De behoorlijk sterke acteerprestaties houden dit drama echter in leven. Film zit regelmatig tegen een echt sterk en overtuigend drama aan, maar Bier weet het toch niet helemaal te verkopen. 3,5 sterren. Wellicht ooit nog 4 sterren.

Beetje gemende gevoelens, duidelijk een stapje terug voor Blomkamp.

De sfx zijn erg goed en er zijn meerdere actiescènes die zeer de moeite waard zijn. Je ziet direct dat er een bovengemiddelde filmmaker aan het werk is. Met de nadruk op 'ziet'. Als je te veel na gaat denken vallen nogal wat plotholes op en zijn er nogal wat clichés die maar moeilijk meevallen. Bovendien vond ik de twee acteurs die boven aan de credits prijken complete miscasts. Met name Foster. Maar ook Damon is compleet niet op zijn plek. Zijn aanwezigheid voelt wel erg willekeurig aan. Het lukt dan ook geen seconde om echt met hem mee te leven.

Toch vind ik de actie en look van de film (al had er meer uit het Elysium gehaald) zo sterk dat ik dit gemakkelijk een geslaagde film durf te noemen. Vooral omdat ik de badguys en andere bijrollen wel goed vond ingevuld.

Ik houd Blomkamp in de gaten. Ben benieuwd naar Chappie. 3,5 sterren.

nog een keer gezien en eigenlijk vind ik het gewoon een hele goeie oorlogsfilm. spectaculair (mooie scenes op het begin) veel erge sterke scenes later in de film in het bekende kat-en-muis spelletje tussen harris en law.

de cast was zeer aardig (hoskins was geweldig), muziek in orde en de sfeer was redelijk getroffen.

de liefdes driehoek was compleet overbodig, maar goed uitgewerkt.

andere punten van kritiek; dat de russen en duiters, weer engels moesten praten... ja dat weet je dus eigenlijk van te voren. dat, dat weer als argument wordt aangegrepen dat het weer een typisch wanproduct uit amerika is vind ik onzin. als hollywood met een oorlogsfilm komt, zijn er een aantal mensen die automatisch roepen 'troep uit de usa!!.' is het een keer geen misselijk makende patriottische film, valt men er weer over dat er engels wordt gesproken. ik kan me voorstellen dat je dit een minpunt vond, maar in films uit andere landen wordt dit ook gedaan.

het eind vind ik niets mis mee; harris heeft net zijn positie weggegeven, dus moet (ondanks dat hij dit niet zo snel doet) een andere positie kiezen. je ziet hem ook niet op zij dooie gemak weglopen, eerder iets dat tussen weglopen en sluipen in zit. hierbij zit arrogantie en onderschatting wat ik gezien harris' karakter heel aannemelijk vind.

en dat de 2e wo te belangrijk is om hier zo (en hoe is dat dan eigenlijk) mee om te springen, vind ik een belachelijk argument om deze film twee sterren aftrekt te geven.

iig verhoogd naar 4 sterren.

Leuke kennismaking met Truffaut en dat terwijl ik meer dan 5 films van hem op mijn to see lijst heb staan die een hogere prioriteit hadden. Eerste half uur is ronduit sterk. Sterke opening, prachtig gefilmd, veel sterke momenten en prima acteerprestaties met name van de acteur die het compleet geloofwaardige personage Victor neerzet, maar ook van Truffaut zelf. Die laatste 3 punten blijven in het daaropvolgende uur ook wel sterk, maar het is meer van hetzelfde en ik had dan ook het gevoel alsof ik dit al een paar keer eerder had gezien (hoewel ik niet direct een voorbeeld heb van een oudere film). Film blijft over het algemeen vrij boeiend, maar heeft wel een paar inkakmomenten. Daartegenover staan ook een paar ontroerende en zelfs schitterende scenes. Heb nog niet (uiteraard na 1 film) kunnen ontdekken wat Truffaut typeert als filmmaker, maar ben daar wel ontzettend benieuwd naar geworden.

Rosetta is een film die in mijn gedachte beter en beter is geworden. Waar ik hem tijdens het kijken wel aardig vond, staat ie inmiddels in mijn geheugen als een erg knappe en sterke film. Net als Rosetta is L’Enfant een film waar ik echt in moest komen. De documentaire stijl begint pas te werken, als je weet wat voor vlees je in de kuip hebt met de personages. Dat duurde bij beide films zeker 20-30 minuten. Je gaat pas meeleven als je weet wat de karakters beweegt.

Bruno is een geval apart. Hij probeert zijn eigen baby te verkopen, beroofd oude vrouwtjes, liegt alles en iedereen voor en jat alles dat los en vast zit. Hij doet dat niet zozeer omdat hij geen keus heeft, maar omdat hij van moraal verwrongen is. Hij heeft gewoon geen zin om te werken. Het is een speels kind die geen onderscheid kan maken tussen goed en fout. En dat speelse, naïeve maakt hem ondanks de verschrikkelijke misdaden niet tot een typische badguy. Ik had zelfs nog wel sympathie voor hem toen hij steeds verder in de problemen kwam. De tasjesroof scène en alles dat daar op volgt vond ik zelfs heel spannend. Knap omdat er geen gebruik gemaakt wordt van verhaaltechnische trucjes of een spannende soundtrack. Ik hoopte ook echt dat ze niet gepakt zouden worden. Maf eigenlijk.

Ik weet nog steeds niet wat ik van het einde vind, wat in 18 verschillende geïmproviseerde versies schijnt opgenomen te zijn. Op zich kun je een sentimentele uitspatting na alles op een gegeven moment wel verwachten, maar toch lijkt het niet helemaal te passen. De films van de Dardennes zijn een tikkeltje zwaar op de maag (om het woord saai te vermijden, dat geldt namelijk niet voor de films als geheel), maar het zijn zeker unieke filmmakers met visie. Twijfel een beetje tussen 3,5 en 4 sterren. Maar misschien dat deze film ook in mijn herinnering beter en beter zal worden.

Sterke film. Mooie combinatie tussen licht drama, zwarte komedie en thrilleraspecten. Deze film had net zo goed het bijna criminele leven van Archibaldo de la Cruz kunnen heten. . Concept speelt handig tussen toeval en het lot en geeft het allemaal een wat magisch tintje met die muziekdoos, waar een heerlijk naargeestig muziekje uit komt, slim gebruik daarvan. Maar eigenlijk gaat de film 'gewoon' over het niet te stoppen verlangen om iemand te vermoorden. Motief blijft redelijk onbekend, maar het zal een combinatie van lust en gevoel van macht zijn geweest. Of was het toch de muziekdoos?

De scènes blijven een beetje hangen (positief) tussen behoorlijk verontrustend en zwart komisch. Bunuel laat zien dat hij optimaal gebruik weet te maken van de middelen; effectief gebruik van de camera vooral bij de bijna moorden en van het deuntje. Die Ernesto Alonso weet perfect de balans te vinden tussen een klootzak die heel erg met zichzelf bezig is en een charismatische miljonair. Film begint ontzettend sterk en weet dat niveau behoorlijk vast te houden. Halverwege lijkt het wat in te zakken, maar dat valt uiteindelijk behoorlijk mee. 4 sterren, erg dik. En nu snel meer van Bunuel gaan zien.

Omdat ik vind dat mijn collectie tenminste een film met Bruce Lee moet bevatten, heb ik deze maar aangeschaft, aangezien dit een van de beste in het genre schijnt te zijn. En ik moet zeggen dat deze film prima bevallen is.

De vechtscènes zijn voor die tijd (vind in dit geval dat vreselijke cliché wel van toepassing) prima. Heerlijk die (eigenlijk) nogal stomme zweepslaggeluiden. Bovendien kon Bruce Lee natuurlijk ook heel goed vechten. Als acteur is het maar zo zo, maar hij heeft voldoende charisma om de film te dragen. Voor de rest van de cast geldt dat ze genoeg coole oneliners in de mond gelegd krijgen om te vermaken. Net een stripboek, zoals een van de bijrolspelers ook aangeeft.

Normaal is met Kung-Fu films (hoewel ik er eigenlijk niet genoeg gezien heb om dat hard te kunnen maken) het verhaal verwaarloosbaar. Hier vond ik het meevallen. Oke, het is geen Citizen Kane, maar het verhaal lijkt zo uit een van de pocketboekjes van Ian Flemming te zijn gekomen.

Al met al een prima film. De beste Kung Fu die ik zag. Maar neem dat maar met een korreltje zout. 4 sterren.

Snap best wat mensen hier gaaf aan vinden, maar uiteindelijk vond ik het wat tegenvallen allemaal. Irreversible blijft voor mij de enige écht geslaagde Noe (Climax nog niet gezien).In die film was het drama namelijk wel geslaagd én waren de acteurs ook nog eens goed, waardoor de heftigheid van veel scenes en de vorm perfect met elkaar harmoniëren en daardoor hard bij me binnenkwamen. Enter the Void is voor mij wederom bewijs dat inhoud en het visuele (maar eigenlijk alle aspecten van een film) elkaar dienen te versterken. Het een kan wat mij betreft nooit te veel ondergeschikt zijn aan het ander om zijn volledige potentieel te benutten. Dramatisch gezien interesseerde het me geen zak, de personages leven niet echt en zijn wat eendimensionaal (geschreven) en worden dan ook nog gespeeld door niet bijster sterke acteurs die moeite lijken te hebben om de geïmproviseerde dialogen over te brengen. Bovendien wordt door de loodzware ondertoon het dramatische aspect in de film zo belangrijk gemaakt dat het de film echt in de weg zit dat dat niet volledig tot zijn recht komt. De diepe band van de broer en zus bijvoorbeeld komt totaal niet geloofwaardig op me over. Sowieso interesseren de karakters me geen hol. En dan vind ik tweeënhalf uur kijken naar een film die af en toe visueel mooi is en de sterke scenes niet voldoende om me volledig te doen boeien.

Want visueel was het best goed (al zijn er genoeg films waarvan de visuele stijl me veel meer aanspreken, vooral ook omdat vorm en inhoud beter op elkaar aansluiten). En veel ideeën en scenes zijn ook de moeite waard. Maar ook weer niet zo sterk dat de film volledig weg komt met de minder sterke punten. Het idee van het zwerven van de ziel, de carcrash (die dan wel weer erg veel herhaald wordt)of eigenlijk al de optiteling (en ook wel veel andere scenes) zijn fraai. Maar ik vond de dik tweeënhalf uur ook wat saai worden. Veel scenes zoals de abortus zijn wel gedurfd en bijzonder… Maar dit zijn wel de momenten waaraan Noe zijn status van provocateur verdient. Net als veel andere scenes, die tegenwoordig eenvoudigweg niet zo gedurfd meer zijn. Er zijn genoeg mensen (zoals von Trier ) die dat al jaren doen.

Ruime 3 sterren, maar ik ga hem nog wel eens de kans geven. Maar voordat ik daar aan toe kom zijn we wel wat jaren verder denk ik.

Frustrerend mannetje, die Von Trier. Hij heeft zoveel potentieel en zijn films zijn allemaal op zijn minst vernieuwend, interessant, origineel en creatief. Toch is het meeste van zijn werk ook wat vervelend, behoorlijk pretentieus en nogal vermoeiend. Heb van de 6 films die ik tot nu toe van hem zag, op bijna alle films net zo veel aan te merken als dat ik positieve zaken kan noemen. Toch wegen voor mij de sterke punten uiteindelijk net wat zwaarder. Alleen Anti-Christ vond ik echt geweldig.

Het positieve blijft wat deze film betreft staan. Maar de afzwakkingen die ik hierboven heb gebruikt voor de negatieve kant van zijn werk, kun je bij Epidemic weghalen. Vond het derhalve zijn minste film. Er zitten erg sterke scenes in de film, maar op veel momenten is de film oeverloos saai en nietszeggend, om de volgende scenes opeens weer fascinerend te worden. De hele opzet met het vervagen van de werkelijkheid (von Trier als filmmaker), de fictieve werkelijkheid (het stuk waarin ze aan een filmscript werken) en de totale fictie (de film die ze bedacht hebben) is erg goed gevonden. In alle stukken zitten sterke scenes. Maar dus ook strontvervelende momenten.

Het frustrerende aan bovenstaande is dat von Trier opzettelijk een hoop vervelend gedoe in stopt. Het is niet per ongeluk dat iets net even niet werkt, of dat deze film per ongeluk een interessant mislukking is. Hij wil perse anders en recalcitrant zijn. Het letterlijk meest opzichtige voorbeeld is dat er gedurende de hele speelduur in koeienletters EPIDEMIC in rood doordrenkte letters in beeld staat. Hij zal er best een bedoeling mee hebben gehad, maar ik heb me daar suf aan geërgerd. En wat zijn bedoeling er ook mee was, ik vind het sowieso een dom idee.

Een potentieel meesterwerkje, wordt die status ontnomen omdat von Trier (die totaal niet kan acteren zeg) het niet genoeg vond om ‘gewoon’ een goede film te maken. 3 sterren, vreselijk irritant.

ik had wat moeite om erin te komen, maar het was i.i.g een heel interessante film. vanaf de ´just like regular chicken´ scène, had de film mijn aandacht volledig. de dromen die na iets meer dan de helft kwamen, waren zelfs briljant.

ik snap dat mensen hier niets aan vinden (ook Lynch liefhebbers), maar omdat ik het ergste verwachtte qua vaagheid was ik voorbereid en vond het zelfs een erg goede en stijlvolle film met een traag begin.

oh ja, ik heb ook nog een bizarre theorie dat het hoofdpersonage een Alien is, maar daar zal ik me verder niet over uit laten. 4 sterren voor een film die op zijn minst origineel is.

Grappig dat werkelijk iedereen Monthy Python noemt in zijn review, terwijl dit toch echt geen Monthy Python film is. Inmiddels heb ik Monthy Python ook al drie bij naam genoemd (en dat zal ik nog minimaal een keer of 5 gaan doen) en het is volstrekt logisch. Niet omdat Jones de film regisseerde en er zelf ook een rol in speelt, net als MP lid John Cleese, maar omdat de humor gewoonweg hetzelfde is. Precies hetzelfde van toon en opzet. 'Minder' hoor ik iedereen naast de evidente vergelijking zeggen en ook daar kan ik het alleen maar mee eens zijn.

Alhoewel. Er zijn momenten die van gelijkwaardig niveau zijn. De wel erg terloopse doodveroordelingen van Cleese, het begin waarop Robbins zich afvraagt waar dat nu allemaal goed voor is die plunderingen en verkrachtingen, de stoelendans in de boot, het zeemonster van de noordzee, de onzichtbaarheidsmantel, het al dan niet zinken van de stad en echt nog wel een aantal scenes zijn gewoon van gelijkwaardig niveau. De film als geheel is dat niet, maar op die momenten is het dolle pret.

Vond alle bijrolspelers erg leuk. Robbins is hier helaas niet op zijn plaats. Was dit maar een MP film. Nu is het geen MP film en anders een MP op eenderde van zijn kracht en dat is nu juist waarom de film zeer aardig, in plaats van geweldig is. Ik twijfel tusssen 3-3,5 sterren

Houden de mensen hier niet van campy B-films, konden 'jullie laagstemmers' de humor hier niet van in zien, of zijn 'jullie' uberhaupt geen Carpenter fan? Het zal wel aan mij liggen, maar ik vond dit echt een vette (en ik gebruik dat woord nooit) film. Niet eens zo heel veel minder dan Escape from New York.

Er zitten zeker 3 of 4 geweldige scènes in deze film. De eerste keer dat ie die mislukte Che Guevara te lijf gaat en eindigt met het valsspelen bij die Bangkok stand off. Echt geweldig. Of anders die scène met die plastische chirurgie. Bruce Campbell als doorgedraaide slager was briljant. Zo kan ik nog wel een aantal momenten bedenken (de onzin in dat stadion, het meisje die een belangrijke rol lijkt te krijgen en meteen voor haar bakkes wordt geschoten). Ik vond zelfs de tsunami geestig.

Naar het eind toe wordt het helaas wel wat minder (beetje Street Fighter niveau af en toe), maar Carpenter komt er mee weg. Typische 3,75 * film. Gezien het belachelijk lage gemiddelde wordt dat dus 4 sterren.

Goede film, volledig in de lijn van de andere films die ik van hem zag. Samen met Pan's Labyrinth veruit zijn sterkste en meest volwassen film.

Ook hier weer een coming of age film, behoorlijk sterk uitgewerkt (waar veel andere films van hem achterblijven). Visueel sterk weer, bij vlagen echt verbluffend. Goed rustig tempo (waar wel genoeg in gebeurt) en een sfeervolle setting. Sterk geacteerd ook, (hoewel dat ventje Carlos op het randje zat). Dikke 4 sterren.

Koop om het allemaal een beetje betaalbaar te houden, voor een klein percentage (misschien 5-10%) van mijn collectie ex-rentals. Vaak is er niets mis met het beeld en maakt het in feite dus weinig uit, ten op zichten van een nieuwe dvd. Soms gaat het mis en heb je een schijfje dat om de haverklap vastloopt. Zo ook gisteren met Ex-Drummer. Normaal zou ik hem afzetten en waarschijnlijk vervangen. Ik kon deze film alleen echt niet afzetten. Ik moest verder kijken. En dus kun je mijn steeds grotere ergernis bij het vastlopen van de film tijdens weer een fantastische scene, wel voorstellen.

Wat hebben die Belgen een gave films gemaakt zeg. Ik ben echt de Belgische cinema aan het ontdekken. Wat een lef hebben een aantal van die gasten. Deze film is ook weer zo compleet over-the-top (in de goede zin des woords) en gedurfd. Heb zoals gezegd echt een film gezien waar ik mijn ogen niet vanaf kon houden. Ex Drummer zit vol met bizarre, geestige en smerige momenten, personages en dialogen. Visueel is de film uitdagend, het basale idee is prima en verder is deze film ook prima in orde. Maar het is vooral de aaneenrijging van fantastische ideeen, die uitpakt in stuk voor stuk fantastische scenes. Of de makers nog sociaal geëngageerde intenties hadden weet ik niet (al zal dat tot op zekere hoogte wel het geval zijn), maar dat vond ik minder interessant en als het echt een doel op zich was ook niet zo geslaagd. Maar dat maakt geen bal uit.

Maar ik ben wel een beetje door mijn Belgische cinema voorraadje heen. Heb onder meer Vinyan en MR. Nobody nog liggen, maar die filmmakers ken ik ondertussen al. 4,5 sterren. Geweldig. Nu op zoek naar een fatsoenlijke dvd.

Tja, wat te denken van deze film. Bij vlagen was het net een Monty Python parodie. Matig acteerwerk en houterige gevechten waren daar debet aan. Ook de pogingen tot humor waren niet helemaal geslaagd (geen idee of die rol van Merlijn nu helmaal serieus bedoeld was).

Toch vond ik de film geslaagd. Ik houd wel van het genre (maar goed er zijn eigenlijk niet echt genres die me niet liggen) en vond het rauwe, donkere sfeertje prima getroffen. Veel zeer aardige scènes, geweld en sex gewoon recht voor zijn raap en dat allemaal verwikkeld in een combinatie van ridders, tovenaars, veldslagen, heilige gralen en draken. Heb me dus prima vermaakt, al kon ik mijn rechter wenkbrauw op een aantal momenten niet naar beneden houden. Toch 4 (hele magere) sterretjes.

Net herzien en ik vind het toch wel een erg sterke film, hoor. Heerlijk (typisch Cronenberg) sfeertje. Veel sterke scènes (vooral 'inside the game' en dan bedoel ik, vanaf het moment dat de kijker ook daadwerkelijk weet dat ze in the game zijn. ), grappige momenten en zelfs wel spannend. Genoeg om deze film, met een ontzettend hoog tempo, erg geslaagd te vinden.
De hoofdrolspelers spelen zeer ingetogen, terwijl de bijrolspelers er lustig op los schmieren. Goede keuze, die prima werkt.

Kan me voorstellen dat mensen het eind zwak vinden, maar vind het eigenlijk wel bij de film passen. Wellicht was een einde waarin er daadwerkelijk een soort apocalyptische opstand kwam en Jennifer Jason Leigh zonder het te weten al 'uit' het spel was, leuker geweest. Cronenberg koos voor het andere alternatief (want verder waren er weinig mogelijkheden) en daar heb ik vrede mee. Dat er met die laatste opmerking van die Chinees weer verwarring wordt veroorzaakt, past natuurlijk ook bij de film.

Geslaagde film en ga de komende weken meer van Cronenberg zien. Prima regisseur. 4 sterren. Ben vooral benieuwd geworden naar Videodrome.

Scott kiest ervoor om het verhaal van Mozes uit te wringen en een soort best of versie te laten zien, met voornamelijk de hoogtepunten. vanzelfsprekend dat het inhoudelijk weer zo plat als een dubbeltje is. Tel daar de slechtste casting van het jaar bij op, met alleen maar misplaatste acteurs, ook nog eens met de meest belachelijke oogschaduw en het is een klein wonder dat de film nog een voldoende scoort.

En dat komt eens ter meer door de technische kwaliteiten van de regisseur. Het ziet er erg gelikt uit, maar toch vooral ook fraai uit. De veldslagen, de plagen, Cairo, de tempels. Alleen het scheiden van de rode zee viel me wat tegen. Uiteindelijk heb ik me daardoor toch redelijk vermaakt. 3 sterren