Meningen

Laatste half uur brengt hem op 3,5 sterren. Sterke scènes met alle ontberingen op en om het veld. Verder ook wel een sterk combi van een drama en jongensboek met jonge mensen die hun idealen en dromen niet vervuld zien gaan (ik moest aan Soldaat van Oranje denken), dat duidelijk van invloed is geweest op latere westerse films die een lange historische tijdspanne in beslag nemen. De vaste hand in regie (het vertellen van het verhaal én de montage, al deed hij dat laatste niet zelf) had hij hier nog niet, maar dat zou niet lang meer duren.

Degelijke western van Ford. Niet zo goed qua verhaal als bijvoorbeeld The Man Who Shot Liberty Valance, niet zo belangrijk als Stagecoach, niet zo fraai in beeld gebracht als the Searchers en niet zo gevoelig als My Darling Clementine, maar scoort op al deze punten toch in elk geval wel een dikke voldoende. 3,5 sterren.

Schitterende film met prachtige cinematografie. Vooral fijn dat Roeg andere films maakt dan alle andere cineasten.

Het verhaal (dat een soort voorloper van Gerry bleek) is een metafoor voor de banaliteit van de moderne maatschappij, zoals duidelijk wordt in de beginscenes, de vreemde zelfmoorden of wanneer de Aboriginal een dier slacht, zie je beelden van een slager. Toch vind ik dat maar ondergeschikt aan wat de film eigenlijk is; een frisse, avontuurlijke en spirituele speurtocht naar, ja naar wat eigenlijk? Verhaaltechnisch gezien naar een terugkeer naar de bewoonde wereld, maar eigenlijk gaat het daar niet echt om. Het gaat veel meer over jezelf vinden, maar dat krijgt niet de flauwe invulling die je verwacht bij zoiets vaags.

Veel sterke en gewaagde scenes, zorgen voor een prachtige (letterlijk en figuurlijk) film. 4,5 sterren.

Pff wat een teleurstelling na het aardige voorgaande deel. Vol clichés en het enige verrassende, het perspectief vanuit de apen, werkt voor geen meter. Verder ook geen moment het idee dat dit nu de final battle was. Voelde daar dan weer te kleinschalig voor. Matig geschreven ook, heel flauw de nieuwe films aan de oude geregen. 2 sterren

Eigenlijk een prima blockbuster. Inderdaad een film die een remake verdiende. Spielberg is fan van het origineel van Byron Haskin en dit is ook de enige remake die hij tot nu toe maakte. Prima sfx, visueel is het weer prima verzorgd en Spielberg weet natuurlijk als geen ander hoe hij een scène op moet bouwen. Die ingrediënten zorgen ervoor dat dit prima de moeite waard is. Jammer dat de regisseur de neiging heeft te vervallen in te veel sentiment. En dan is er het eind. En dat is teleurstellend. Complottheorieën die het Pentagon, 9/11 en scientology behelzen zijn nogal absurd, maar verhaaltechnisch is het wel zwak. Jammer, het kost de film een halfje. Maar het is verder prima en goed gemaakt vermaak. En dat is precies waarin Spielberg goed is. Dikke drie sterren.

Aardig, maar op momenten wel erg standaard. Dat valt best tegen van Carpenter, die ik geweldig vind. Hoewel het einde niet eens zo onlogisch was, heb ik echt een hekel aan die meervoudige persoonlijkheden eindes. Wat is dat al vaak gedaan zeg. Ik heb ook helemaal niets met die keiharde geluidseffecten waardoor je moet schrikken. Vind ik een erg goedkope manier van je publiek angst aanjagen. Dat heeft ie nooit nodig gehad.

Verder best sfeervol en aardige horrormomenten, maar bijzonder wordt het nergens. Halverwege de film met de vrij 'avontuurlijke' rondzwervingen in the Ward in een poging te ontsnappen is de fun van Carpenter weer wat te bespeuren. Over het algemeen ontbreekt de handtekening voor het grootste gedeelte en dat is direct het grote probleem. Het wordt nooit slecht, maar eigenlijk ook nooit echt goed. Twijfel tussen 3 en 3,5 sterren. Laat ik hem nu maar eens niet het voordeel geven van de twijfel. Heb nu bijna alles van hem gezien (op twee na) en heb het idee dat ik hem met een enkele film wel dat voordeel heb gegeven.

De algemene tendens lijkt toch wel een beetje te zijn dat the Warrior goed gemaakt is en dat daardoor de clichés niet of in elk geval minder deren. Maar door die clichés is het eenvoudigweg allemaal wat minder goed gemaakt. Ik twijfel ook een beetje aan de goede intenties van de makers. En dan bedoel ik dat ik het drama niet oprecht vind. Het is een trucje, bedacht, nep, ongeloofwaardig. Ik kon het verhaaltje dan ook niet behandelen als een terzijde, dat deden de makers immers ook niet.

Allereerst is dit een film die mooi inspeelt in een rijtje als the Wrestler en the Fighter. Eigenlijk is dit ook gewoon de MMA versie van die films. Een serieuze kwaliteitsfilm wil het zijn. Daar laat de film kansen liggen. We zien net een shot of twee te veel van een trein die de term wrong side of the tracks wel erg letterlijk kracht moet bij zetten. Het familiedrama is ook te veel bedacht, te veel een trucje. Waar de twee genoemde films vooral geloofwaardig zijn, omdat de karakters zo goed zijn uitgewerkt (wat vervolgens de scenes in de ring kracht bijzet), is dat hier totaal niet zo. Het realistische sausje waar de film op mee wil teren, wordt hierdoor vergalt. De film mist niet alleen een eigen identiteit, maar ook een term als beter goed gejat, dan....…. is te gemakkelijk. In feite had het verhaal en het drama niet misstaan in bloodsport 4 of zo. Dat de film dan betere acteurs en crew heeft, is uiteindelijk slechts het verschil tussen een slechte en middelmatige film.

Ik kan de cliches, die iedereen wel lijkt te erkennen, niet zo makkelijk opzij schuiven. Lijkt me ook nogal moeilijk, aangezien ze zo nadrukkelijk aanwezig zijn. Het drama is namelijk gewoon een nadrukkelijk aanwezige factor en helemaal geen bijzaak. In plaats van dat het elkaar zou moeten versterken, zwakt het elkaar af. Of ik wil een vette film, zonder al te veel gezeur met gave actiescènes zien. Of ik wil sterk drama. Allebei zou helemaal geweldig zijn, maar dat leek er al vrij snel niet in te zitten. 1 van beide is toch wel het minimale. En nu is het dat eigenlijk allemaal niet.

Vond de plot ook niet geloofwaardig op veel levels. 1. Dat Brendan het toernooi wint. Uit heel de film blijkt dat hij een gemiddelde vechter was. Niet echt bijzonder. Dat ie mocht deelnemen was natuurlijk al onzinnig, maar vooruit. Dat ie 2x iemand uit het niets uit de favorieten rol haalt en wint, vond ik al niet erg geloofwaardig. Dat ie vervolgens weer tegen twee echt geweldige vechters won, ging er bij mij niet in. 2. De vrouw van Brendan. Vond haar hele clichéopstelling (waar ze tegen het weer oppakken van het boksen was) al niet erg goed uitgewerkt, maar dat ze opeens wel haar man bijtreedt was echt een stap te ver. 3. De finale. Sluit een beetje aan op mijn eerste punt, maar borduur er nog even op door. Tom Hardy was echt een vechtmachine. Slaat de ene na de andere helemaal lens in een mum van tijd. Vroeger was ie altijd ook al de betere. Hij is jonger, heeft het hele toernooi nog geen klap gehad, maar zijn gehavende broer wint het uiteindelijk. Sowieso vond ik het ongeloofwaardig dat Tom Hardy’s personage af zou tikken. Hij had me net de hele film overtuigd van het feit dat ie verziekt was door zijn verleden en door zou gaan tot ie er dood bij zou neervallen. 4 Sowieso de hele opzet om de broers zo tegen elkaar te plaatsen. 5. Maar even een opsomming van trucjes. De vader die opeens weer een terugval heeft en aan de drank raakt.Het hernieuwde contact dat de broers hebben met hun vader die zijn leven heeft gebeterd, tegenover de afkeer die de broers van hun vader hebben. Het onderlinge conflict (dat was trouwens helemaal niet best uitgewerkt, veruit de grootste gemiste kans) dat de broers uiteen heeft gedreven, maar de ring die ze weer bij elkaar brengt, Brendan die noodgedwongen moet vechten om uit de geldzorgen te komen. Tom Hardy als grote onbekende die tijdens een potje sparren effe laat zien wat ie kan. Het opbouwen van het heldendom van de twee. De een als schoolleraar, de ander als held uit Irak & dat youtube filmpje. En ga zo maar door.

Dat de mensen hier dat als detail omschrijven snap ik niet. De bijna 2,5 uur gaat toch met name hier over. Als je dan een realistische film over de mma wil maken, maak het verhaal dan een beetje geloofwaardig. Zorg voor een verrassing. Doe wat om je publiek wat anders voor te schotelen. Nu wordt er dus uiteindelijk op safe gespeeld. En hier slikt men het als zoete koek.

Een lange tirade. Misschien had ik die niet gehouden als de film 2,70 gemiddeld had gestaan. Mijn 3 sterren had ik in beide gevallen gegeven. Maar ik moet ook wel de nuance maken, dat het ondanks alle minpunten wel gemakkelijk wegkijkt, omdat het afgezien van het verhaal goed gemaakt is. Ik heb echter het verhaal niet gekozen als zo belangrijk in de film, dat deden de makers. De actiescènes zijn prima en de film vermaakt ook wel. Zonder deze poespas had ie minstens op 3,5 gestaan. Als ie een goed uitgewerkt verhaal had gehad, had ie minstens op 4 sterren gestaan. Zonde. Mijn 3 sterren zijn trouwens ook wankel geworden na dit verhaal.

Leuke film. Sfeervol en een lekker uitgangspunt binnen een surrealistisch NY. Zijn wel een aantal dingen die wringen (geforceerde love story, af en toe het acteerwerk en het feit dat veel van die bendes eigenlijk maar mietjes waren). Maar ik heb genoten van de film. Veel sterke scenes en een film die je pakt. 4 sterren.

goede film, met name door de verbluffend mooie fotografie. het acteerwerk is prima, het verhaal boeiend en in feite heeft deze film erg weinig minpunten. (krappe) 4 sterren.

kleine anekdote; ik keek eerst de laatste 80 min. van de film en daarna pas de eerste 80 min. van de film. dit omdat ik niet door had dat ik de dvd halverwege moest omdraaien en dus niet gecontroleerd had of ik de goede kant had. hoewel ik het 'begin' (van de tweede helft bleek dus) wat vreemd vond en het eind nogal uit de lucht kwam vallen, zorgde het voor een leuk contrast, temeer omdat de film wel in twee delen is in te delen. het tweede deel was ook prima te volgen en het was achteraf (wat dus vooraf had gemoeten) leuk om te zien wat er nu aan vooraf ging.

Eindelijk een superhelden film die niet vervalt in (te veel) cliches en voorspelbaarheden. Eentje die gewoon anders durft te zijn. Een film die niet gokt op een veilige PG-13 rating, maar gewoon bloederig is, als dat even nodig is.

Vooral opmerkelijk. Opmerkelijke muziekkeuzes. Verhaal balanceert tussen gewoon goed vermaak, hoogdravend geneuzel en een film die wat te melden heeft. Sfx waren enerzijds erg gelikt, anderzijds heerlijk rauw. Acteren was wisselend. Maar wat overheerst is toch een voldaan gevoel. Laatste half uur viel me wat tegen, maar verder gewoon een heerlijke rit in die bekende achtbaan. Sorry voor het cliche, van mijn kant dan. 4 sterren.

Blijft een aparte film. We Own the Night heeft waanzinnig goede scenes (zeker 4), terwijl sommige momenten niet om aan te zien zijn.

Kom zeg. Dit is gewoon troep. Dat de grote lijnen overeenkomen met iets dat waargebeurd is, maakt het niet meteen voer voor geschiedenisliefhebbers. Deze film is doordrongen van kwalijke moraaltjes, cliches en vals sentiment. Heb de film afgezet. Wat een kut film.

Verbinski wilde graag de Happiness of American Beauty van 2005 maken, zoveel is wel duidelijk. Maar deze film mist die scherpte volledig. The Weather Man komt daardoor over het algemeen veel te geforceerd over. Niet zozeer de humor an sich, maar veel meer de daaraangekoppelde maatschappelijke kritiek op de veranderde samenleving, die ons met plaatsvervangende schaamte naar een weerman die zijn privesituatie niet bonder controle heeft, zouden moeten laten kijken, komt niet uit de verf.

Verbinski blijkt dan ook vooral een bekwame regisseur die een gezellig avondje met muizenjagers of piraten kan voorschotelen, maar op het moment dat zijn films zich vooral richten op grote mensen (zie ook het flauwe the Mexican), gaat het niet goed. Veel grappen waren best geslaagd, maar de combinatie met gepoogde diepgang (de pijl en boog scenes bijv.) en sarcasme lukte dus amper.

Gemiste kans. Mocht dit materiaal (m.u.v. Cage) in handen van een regisseur die echt iets heeft te melden zijn geweest had dit ongetwijfeld een topper geworden. Gelukkig is Verbinski bekwaam genoeg om een echte afgang te voorkomen. 2,5 sterren.

Bijzondere film. En hoewel Godard zich (denk ik) erg bewust was dat ie een bijzondere film aan het maken was, was het geslaagd. Geestig, scherp en nogmaals heel apart (bijzonder, anders, progressief, onconventioneel etc. etc.). Godard is een van de meest interessante regisseurs van de jaren ’60 en ik wil veel meer van hem gaan zien dan de 4 films tot nu toe. Weet eigenlijk niet zo goed wat ik nog over de film kwijt zou willen. Had ik al gezegd dat ie bijzonder was? 4 sterren.

Waanzinnig goede film met fantastische acteerprestaties. Met name Davis is angstaanjagend goed, maar Crawford doet weinig voor haar onder. Ook de rest van de cast doet het heel goed. Verder is het opnieuw met name de regie van Aldrich en het camerawerk dat deze film naar eenzame hoogte brengt. Geweldige onderhuidse spanning, veel memorabele momenten en dus geweldig in beeld gebracht. 4,5 sterren en een plek in mijn top 100. Ik wil meer zien van Aldrich, Kiss Me Deadly was ook te gek.

Ben het eens met het leeuwendeel van de sprekers hier. Topvermaak. Missie begint meteen, vaart neemt langzaam toe, maar na 45 min. is de trein op volle vaart en blijft ie qua snelheid op koers.

En dan heb je bijna 2 uur non stop shoot outs, achtervolgingen, ontsnappingen, fraaie stunts, benarde situaties en explosies. En daarmee is de film eigenlijk precies wat ik verwachtte en ook wel hoopte.

De vele plotwendingen doen er eigenlijk niet toe en de film tart regelmatig de geloofwaardigheid, maar de rit in deze 42 jaar oude hogesnelheidstrein of achtbaan (ik houd me aanbevolen voor andere cliches) is heerlijk. 4 verdiende sterren.

Leuke film. In eerste instantie werkt vooral de hoge mate van realisme erg sterk. Realisme?, bedoelt ie niet geloofwaardigheid? Nee, ik bedoel realisme. We weten aan het eind nog steeds niet zeker of het nu echt gebeurd is of dat het zijn fantasie was, Jonze laat dit wijselijk in het midden. Het realisme zit hem in de zelfbedachte verhalen en avontuurtjes. Vond de fantasierijke gedachtegang van een 9 jarig kind, die escapisme nodig heeft tegen de eenzaamheid, zeer overtuigend.

Waar Jonze grandioos in slaagt is ons aan de hand meenemen en dit escapisme ook aan de kijker over brengen. De kleine avontuurtjes zijn vermakelijk, de film is best grappig, het ziet er allemaal mooi uit, soundtrack is zeer geslaagd en de creatures zijn erg leuk. 'Where the Wild Things Are' vervalt niet in te veel cliches die het fantasy-genre wel eens heeft. Het blijft een behoorlijk volwassen aanpak, die leuk is voor oud en misschien ook wel voor klein. Af en toe is het ook wel wat afstandelijk en vond de voice-acting niet zo sterk. Maar het weegt nauwelijks op tegen de positieve punten. 4 sterren.

Erg droge film inderdaad. Er gebeurt niet veel, maar het is zo'n film waar de fun in kleine dingen zit. Zoals de tafelhockey scene, de grijpautomaat, in het zwembad etc.

Marta is de grootste levensgenieter van het stel. Haalt voldoening uit kleine dingen als een sigaret of een mooie film (mooie scène wanneer ze met zijn drieën naar het scherm zitten te kijken. Zo'n scène van een paar seconden zegt 100 x meer over de personages dan welke poging tot karakteruitdieping dan ook). Ze heeft wel een duw nodig. Die duw krijgt ze hier in het weekendje weg. Prachtig waren ook die scenes op het begin, waardoor ook ik me afvraag of mijn leven niet wat meer variatie verdient. Mooi slot, waar Marta besluit niet op te komen dagen. De film had trouwens wel mogen eindigen nadat Jacobo het rolluik achter zich dicht trok. De momenten erna kwamen over als een ongemakkelijk telefoongesprek, waarbij je niet weet hoe je het gesprek moet beëindigen. Maar dat laatste is wel een detail.

De spanning tussen de broers wordt mooi subtiel weergegeven, maar wordt nooit onnodig uitgelegd (de geestige scène in de karaokebar was hierbij op het randje). Schitterende karakteracteurs (ook Pascuel, trouwens), die elkaar aftroefen op gezichtsuitdrukkingen.

Verder is het camerawerk, de belichting, de kadrering en art direction perfect op elkaar afgestemd en prachtig eenvoudig effectief. Ik moet toegeven dat ik wel een half uur nodig had om in de film te komen (hoewel het eerste half uur dus eigenlijk ook erg mooi was), maar toen heb ik me ook prima vermaakt. Kan me ook bij deze film wel weer voorstellen dat sommigen er niets aan vinden en/of het niet trekken. Persoonlijk houd ik wel van die films die het een beetje rustig aan doen, maar ik moet er niet drie van deze achter elkaar zien.
Ik heb het idee dat het Zuid Amerikaanse continent veel moois te bieden heeft. Moet ik me eens wat uitvoeriger in gaan verdiepen. Is altijd een beetje achtergebleven bij me.

Leuke klucht. Uitgangspunt is geslaagd, setting leuk en er gebeurt van alles. Heb me er erg mee vermaakt. 4 dikke sterren. De een Ealingsproductie is nog leuker dan de ander.

Wat een tegenvaller. Had verwacht dat het een avontuur over de boomtoppen van een van de mooiste natuurgebieden van de wereld zou worden. In plaats daarvan gaat het veel meer over (de laatste fase van) de aanloop daarnaar toe en komt de film letterlijk te weinig van de grond. Bovendien snap ik niet helemaal wat er zo bijzonder is aan deze luchtballon, anders dan de ongebruikelijk techniek die gebruikt wordt. Die Dorrington schalt ambities van onderzoek naar medicijnen omdat ze nu komen op plaatsen waar niemand bij kon komen. Ten eerste denk ik dat het meevalt met die onbereikbaarheid, ten tweede waarom zien we daar dan niets van?

Die Dorrington is een zelfingenomen kwal trouwens, die hevig geemotioneerd probeert over te komen op de momenten dat het over de dood van Dieter Plage gaat. Jeetje wat kwam dat geforceerd over zeg. Hij vindt dit volgens mij een veel bijzonderder project dan dat het was. Treffend voorbeeld is wanneer hij verbaast reageert als de kinderen niet of nauwelijk opkijken bij het zien van de ballon. Hij zegt dan 'ze konden het niet bevatten'. Waarschijnlijk dachten die kinderen iets van ; vlieg een eind op met die ballon van je.
Herzog gaat wat mij betreft iets te geforceerd op zoek naar een bijzonder verhaal. Dat dit een opvallend project is akkoord, maar het echt bijzondere ontgaat mij volledig. Maar aangezien die Dorrington zijn dromen achterna jaagt (wat iets te nadrukkelijk naar voren wordt geschoven) in een (prachtige) setting van mens versus natuur, moet Herzog hebben gedacht; 'hey dit past wel heel goed in mijn straatje'.

Mooie beelden, fijne muziek, bekwaam gemaakt, maar het bijzondere van zowel het hele project als de film zie ik totaal niet. 2 sterren.

geweldige en erg stoere film dit. gaat dit zien, al is het alleen om de briljante James Cagney te aanschouwen! dikke 4 sterren.

Lag al jaren op de stapel, maar vanwege de dood van Nichols nu eindelijk gezien. Briljante acteerprestaties in de beste ruziefilm ooit. Geweldige dialogen en Nichols maakt het door zijn cameraman effectieve cameraposities (met perfecte close-ups of juist slim de gezichtsuitdrukkingen van meerdere toehoorders tegelijk tonen) in te laten nemen, af. 4 dikke sterren.

Inderdaad ook weer erg leuk. Vond de vele maffe vechtpartijen eigenlijk erg amusant. Leuke setting ook. Tot nu toe doet Lloyd niet veel onder voor Keaton en Chaplin (maar wel iets).

Absoluut briljante film. Uniek in zijn soort. Geweldig mysterieus, spannend, zwartkomisch en naargeestig.

De muziek is waanzinnig (hele film heeft mede hierdoor ook een geweldig lyrisch ritme), de film is tot in de kleinste bijrol goed bezet, het script is steengoed. De intrige had al niet beter gekund, daarna volgt er een film met geweldige verontrustende en haast surrealistische scenes van losgeslagen dorp vol idioten. Echt zo’n film waar ik mijn ogen niet van het scherm kon houden, door de gebeurtenissen, maar ook door de erg prettige cinematografie en de geslaagde locaties. Hoewel ik de twist tegen het eind net iets te vroeg doorhad (enige piepkleine minpuntje in de film), was het echt (beroemde) eind geweldig. Een film om nooit te vergeten, top 100 materiaal. 4,5 sterren, met kans op meer!

[edit]Ik word trouwens niet vrolijk van veel kritiek. Tsjongejongen. Ik kan me echt niet aan de indruk onttrekken dat sommigen bepaalde films niet goed willen vinden en alleen kijken om daarna een potje te kunnen zeiken. 'Deze film een cultklassieker? Op die slak zullen we eens wat zout gooien'. Wat een zuurpruimerij zeg.

heerlijke roadmovie. het in hoog tempo opvolgen van geweldige scenes was een van de sterke punten van de film, hoewel er niet altijd een samenhangend verband leek te zijn. of dat heel belangrijk is? ach, het stoorde niet.

op momenten dolkomisch, op andere momenten heerlijk relax, soms absurd, soms heel spannend en af en toe erg 'cool'.

enkele geweldige scènes die me nog lang bij zullen blijven:

- de sterke verwijzingen naar the Wizard of Oz
- de scène waarin Sailor (Cage) hoort dat zijn vriendin zwanger is en voor de zekerheid maar twee sigaretten op steekt
- de scène met Peru (Dafoe); hij randt de vriendin van Sailor zo'n beetje aan en wanneer hij het eindelijk voor elkaar krijgt om haar 'fuck me' te laten zeggen; i'm sorry. I’d like to some day, but now i gotta go.'of zoiets. hilarisch.
- de overval die niet helemaal als gepland gaat.
- Sailor die belaagd wordt door een groep. hij steekt heel rustig een sigaret op, om vervolgens te vragen; what do you fagets want?'


4,5 sterren en Lynch is toch wel mijn favoriete regisseur (voor eventjes althans).

Vond het eigenlijk een prima film. Het is een soort van kampvuur verhaal, waar zaken worden opgeblazen, uitvergroot en we van het ene naar het andere willekeurige hoogtepunt springen (net hoe het uitkomt) . Ook in het raamwerk zelf zitten vertellingen die hetzelfde doen. Als een van zijn vrienden vertelt over een shootout, waren de tegenstanders gemener, meedogenlozer en vooral met veel meer dan waarschijnlijk echt zo was. Aan de reactie van Bridges zie je dat er weinig meer van klopt. “Wild Bill” is hierdoor wel wat fragmentarisch en vast historisch inaccuraat, maar ik vond het niet zo’n probleem. Films gebaseerd op echte gebeurtenissen en personages zijn eigenlijk nooit eerlijke vertellingen. Of dat nu in kleine zijplotjes of in hoofzaken zit; je weet toch nooit precies waar het waargebeurde ophoudt en fictie begint. Maar zelfs historici weten van veel 'feiten' uit het wilde westen niet zeker of het zo echt gegaan is. Hill lijkt hierin dan ook niet echt geïnteresseerd en zijn mannen-die-sterke-verhalen-vertellen aanpak werkte voor mij juist wel.

Technisch is dit weer erg goed. Prachtig gefilmd, mooie shootouts. Ook vond ik de locaties, de aankleding etc. etc. prima verzorgd. Het tempo vond ik ook prima, hoewel het na een uur wel even iets inzakt (omdat we dan bij de aanloop naar het laatste hoogte/dieptepunt blijven hangen), om daarna weer op te leven. Dikke 3,5 sterren.

goede film, hoor. zoals ToNe al zei; deze film onderscheidt zich door zijn rauwe karakter. kinderen en vrouwen worden ook gewoon neergeschoten (wat zonder compromis vol in beeld werd gebracht). het is geen heldenepos, eigenlijk kent de film alleen maar slechteriken. mocht er toch iemand zijn waar je sympathie voor hebt wordt die net zo makkelijk doodgeschoten .

tel daar bij op dat het mooi in beeld is gebracht en de goede acteurs. 4 sterren.

@ ramon Puur het feit dat blackface een andere oorsprong heeft overtuigt mij niet. En ik ben neutraal, laat staan dat het tegenstanders op andere gedachten brengt en dus de discussie van tafel kan. Vooropgesteld; ik word moe van zowel voor- als tegenstanders. Maar het valt me bij die eerste groep altijd op (wat ik op zich wel snap, zij zitten niet te wachten op deze discussie) dat zij het hele debat van tafel proberen te vegen of te kwalificeren als niet valide. Maar zo werkt het niet met een meningsverschil. Vooral de matige argumenten die ervoor gebruikt worden doen hun standpunt geen goed wmb. Zo ook hier; deze film zou moeten aantonen dat de hele zp discussie integraal geschrapt kan worden (wat ik niet erg zou vinden) ... Maar je hebt hem niet eens gezien...

Marlon Brando maakt in zijn eentje de film het bekijken waard. Had er een andere acteur ingezeten was dit helemaal vergeten geweest (misschien had James Dean nog gekund). Die man blijft een bezienswaardigheid. Je kunt je ogen niet van hem afhouden. Dit heeft puur te maken met screen presence, er zijn namelijk best wat rollen te verzinnen waarin ie eenvoudigweg nog sterker was.

De film weigert zijn personages diepgang mee te geven. The Wild One speelt in op de burgertruttigheid van de jaren ’50. Interessant, maar er gebeurt nauwelijks wat interessants mee. De personages schoppen tegen de verveling, conventies en zedelijkheid. Maar waarom eigenlijk. My old man used to hit harder then that. Maar veel meer komt er niet uit. Op deze manier worden de personages, inclusief de hoofrolspeler, niet meer dan een stel gezichtloze raddraaiers en hooligans. Van kattenkwaad, naar vandalisme naar misdadiger praktijken. Maar intelligente maatschappelijke grondslagen worden geskipd. Less is niet altijd more.

Ik ben er van overtuigd dat in de handen van een getalenteerde(re) filmmaker een meesterwerk(je) had kunnen worden. Nu is het slechts een aardige film, die de moeite waard is met name door Brando. 3 sterren.

Oh ja, die outfits waren toen vast heel stoer, inmiddels doet het wat nogal homoseksueel aan. Op zich niets mis mee, maar dat was vast niet de insteek.

En weer een Nederlandse film, die bewijst dat hier heel leuke dingen gemaakt worden. Misschien niet zo frequent als een oer filmland als Frankrijk, om maar eens wat te noemen, maar dat is ook helemaal niet realistisch.

Wat Wilde Mossels uniek maakt, is de combinatie van zeer fraaie vormgeving en een film die een dramatische voltreffer is. Dat komt niet zo vaak voor. Het een danwel het ander komt veel vaker voor, maar een combinatie blijkt vaak lastig. Het visuele versterkt zelfs het gevoel van troosteloosheid in een omgeving waar helemaal niets gebeurt en waar men het hele jaar uitkijkt naar de Mosselfeesten, die elk jaar weer even lang op zich laten wachten. Ik kan me zelfs wel vereenzelvigen voor een deel, met de zoektocht naar een beter bestaan. Een bestaan vol avontuur, waarin je alleen maar leuke dingen kan doen. Het contrast met het leven zoals het is en de vrienden het graag zouden willen is hier wel erg groot en natuurlijk niet erg realistisch. Vond de dosis gezonde en begrijpelijke naïviteit en de daar uit voortvloeiende valse illusies wel aandoenlijk.

Het Zeeuwse landschap zet op een vreemde manier de uitzichtloosheid kracht bij. Het is best mooi, maar voor een paar dagen, zoals ook treffend werd duidelijk gemaakt aan de hand van de weer vertrekkende toeristen. Daarna is het eerder troosteloos. Ik vond Huet en Lammers (de emotionele uitbarsting op het laatst was het indrukwekkendste dat ik van die laatste heb gezien) zeer aardig spelen, maar vond eigenlijk Freek Brom het best. Hij weet geweldig invulling te geven aan 'n ietwat onzekere jongen die er graag bij wil horen (maar dat niet helemaal doet), die graag een beter leven wil, maar zeker niet ten koste van alles. Ken hem verder niet echt geloof ik.

De film zit vol met memorabele momenten. Zoals de mislukte overval, de scenes met het konijntje, Huet die zijn schepen letterlijk verbrandt, diverse ontmoetingen (de Ier), de wat sta je nou te doen (springen) scene, de scene op het eilandje, de tweede scene met wel erg goed gekozen muziek (kende ik helemaal niet) en het enigszins voorspelbare, maar toch erg mooie eind. Het is een film met een zeer prettig tempo (niet te snel, maar gelukkig ook niet te traag), die de juiste toon op eigenlijk elk moment weet te vinden. Jammer dat de Bruyn verder films heeft gemaakt die me wat minder aanspreken, maar wellicht moet ik die toch een kans geven. 4 dikke sterren.