Meningen

nog niet half zo leuk als Holy Grail of Life of Brian. het niveau van die twee films werd slechts op 3 of 4 momenten gehaald. op zich al een prestatie. het eerste moment was de scène waar de door Bioscoopzaal beschreven one-liner in zat.

het leukste moment was waarschijnlijk dat de ridders verstoppertje gingen spelen, omdat door de gevechten wel erg veel ridders sneuvelden.

- Where is the winner?

*We haven't found him yet.

- Is that good?

* Oh, Yes, that makes him a true Warrior.

of zoiets. en zo waren er nog wel een aantal leuke momenten.

heb slechts een paar keer echt hard moeten lachen, maar heb wel de hele film met een lekker gevoel zitten kijken. 3 sterren.

Had gisteren bij de eindbespreking van de dag met een persoon die me erg dierbaar is (maar niet verder ga benoemen) een opmerkelijk gesprek. Ik gaf aan dat ik een goede film had gezien over een man die onterecht werd beschuldigd en veroordeeld (door de gemeenschap) van/voor pedofilie. ‘Hoe kun je daar nu onterecht van worden beschuldigd, hij zal wel wat gedaan hebben.’ Nee, heb het verloop van de film toegelicht om aan te geven dat ie echt niets had gedaan en het ging over het kapot maken van een onschuldige man. ‘Snap nog steeds hoe het mogelijk is dat iemand hier vals van wordt beschuldigd’ Ze vond het per definitie ongeloofwaardig dat iemand die beschuldigd werd van pedofilie niets gedaan zou hebben om er vervolgens een schepje bovenop te doen. ‘Better safe than sorry’. Toen ik aangaf dat dit nu precies het punt van de film was en zij ook maar lekker in dat dorpje moest gaan wonen, kreeg ik het ‘wat als het jouw kind was’ om mijn oren. Ik vergat ‘wat als het jouw vader of partner was geweest’ in te brengen. Met dit soort mensen valt niet te praten. Dat viel me heel erg tegen van de persoon in kwestie. En geloof me, het is een slim, hoogopgeleid en ontwikkeld persoon.

De geloofwaardigheid van deze film (even van een afstandje gezien) zit hem wat mij betreft dan ook volledig in de hysterische houding die mensen aannemen op het moment dat het gaat over pedofilie. Opeens zijn we geen verstandige en rationele mensen meer, maar wordt men ogenblikkelijk zo fel dat elk zinnig woord dat je hierover oppert van tafel wordt geveegd. Het populistische van mensen die (vermeende) pedofielen zonder discussie, proces of wederhoor kapot willen maken; daar gaat de film over. Gewoon voor de zekerheid, want wat als het echt zo is. Er is geen hedendaags onderwerp die letterlijk zo erg lijkt op de ouderwetse heksenjacht. Laten we de heks maar verbranden, gewoon voor de zekerheid. Verschil is dat er in deze heksenjacht daadwerkelijk heksen zijn, maar toch. Ik vind dat je als rationele en beschaafde mensen in elk geval (beter) je best moet doen erachter te komen wat er nu precies is gebeurd.

Vind de geloofwaardigheid (nu met een vergrootglas) van de reactie van de omgeving op iets dat amper door kan gaan voor beschuldigingen een interessant punt. Veel mensen geven aan dat het er niet in ging dat het allemaal zo gemakkelijk gaat. Moet eerlijk zeggen, mijn primaire reactie was precies hetzelfde. Nu ik er nog eens goed over heb nagedacht en zeker ook met bovenstaande voorbeeld in gedachten weet ik het niet zo zeker. Vinterberg zoekt heel bewust het ongelofelijke (niet hetzelfde als ongeloofwaardige, maar in dit geval grenst het er aan) van de situatie op. Dat is zijn hele punt, als de gemeenschap in de film een goede reden had om aan te nemen dat Lucas zich aan kinderen heeft vergrepen, kon je ze hun hele houding amper kwalijk nemen. Misschien had ie net een stapje verder mogen gaan in de grond van de beschuldigingen, maar dat wilde hij duidelijk niet. Ook interessant was geweest om (langer) in het midden te laten of Lucas schuldig was, maar daarvoor geldt precies hetzelfde.

De meeste mensen hebben overal altijd een mening over. Ook over onderwerpen waar ze geen verstand van hebben, omdat ze zich er duidelijk niet genoeg in verdiept hebben. Of over onderwerpen waar ze eenvoudigweg niet over de juiste gegevens beschikken om erover te kunnen oordelen. Ik heb een schurfthekel aan mensen die met arrogante zelfverzekerdheid praten over iets waar ze duidelijk geen kaas van hebben gegeten. Deze opmerking is met name bedoeld voor de personages uit de film die wel heel gemakkelijk een standpunt innemen. Maar de opmerking is ook een beetje (maar veel minder sterk) bedoeld voor mensen die zich op discussieforums bewegen en precies weten wat wel en niet geloofwaardig is. Mensen denken immer te weten hoe ze zouden reageren in een situatie die ze nog nooit hebben meegemaakt. Lekker gemakkelijk om je eigen normen en waarden in stand te houden als dit niet getest wordt in een echte situatie. Men projecteert zijn eigen referentiekader van wat geloofwaardig is op de film, om te stellen dat het allemaal wel erg gemakkelijk ging. Waar komt die wijsheid vandaan? Dat gaat me wat te gemakkelijk (vooral omdat dit het hele punt is) en mag op zijn minst stevig onderbouwd worden.

De film gaat over meer dan onze angst voor pedofilie. Het gaat over meer dan een man die onterecht beschuldigd wordt van het ergst denkbare. Jagten gaat over het onvermogen van mensen om om te gaan met onzekerheid in een situatie die om zekerheid schreeuwt. Het gaat over onvermogen van mensen om bepaalde signalen te herkennen en het onvermogen daar iets mee te doen. Als je goed kijkt zijn er altijd wel signalen. Het gaat over het onvermogen om te kunnen praten met je kinderen of zelfs je kind te kennen; ‘mijn kind liegt niet’. De film gaat over het leven in een kleine en hechte gemeenschap en wat er voor nodig is om dit doormidden te rukken in een vrij duidelijk paralel met het jachtthema. De film is in al het wil behappen ietwat karikaturaal op momenten en ik worstel nog steeds met de vraag hoe realistisch het is dat de rollende sneeuwbal zo snel zo groot wordt (maar ik weiger zonder enige kennis van zaken zomaar een standpunt in te nemen).

Toch is de geloofwaardigheid van het geheel in veel individuele scenes erg groot. Dat zit hem in de acteerprestaties en een bepaalde vorm van realisme dat de regisseur in al zijn scenes weet aan te brengen (even los van het verhaal). De plot verloopt wat voorspelbaar, maar misschien is ook wel gemakkelijk te voorspellen hoe mensen reageren als ze eenmaal ergens van overtuigd zijn. De kracht zit hem verder met name in de intensiteit van veel scenes. Niet vaak heb ik, dat ik een drama zo spannend vind. En daarmee bedoel ik dat ik mijn adem inhield op momenten als dat die Klara weer voor de deur stond, Lucas haar na afloop weer oppakte, Lucas opnieuw de supermarkt inloopt etc. Ook het einde vond ik heel passend.

4 sterren. Dijk van een film, eindelijk weer eens een die me aanzet tot nadenken.

Tja, wat deze film mist is eigenlijk heel simpel. Een eigen identiteit. In Three Kings zagen we al dat soldaten zich verveelden tijdens de eerste golfoorlog, maar behandelde dat alleen in het begin van de film. Deze film doet daar twee uur over.

Een stukje van de opleiding was leuk, maar regelrecht (sommige dialogen zelfs letterlijk) 'geleend' uit Full Metal Jacket. Ben vast niet de eerste die dat zegt, maar het valt wel erg op.

Het aanhalen van Apocalypse Now was leuk, maar nu eigenlijk net wat de film niet nodig had.

Schreeuwende sergeanten, kut klusjes voor militairen met straf, heimwee, broederschap, soldaten die niet echt weten waar ze mee bezig zijn, verveling en behoefte aan actie; we hebben het allemaal al gezien. En vaak ook. Het had een pak interessanter geweest hadden ze de tweede golfoorlog genomen. Had wellicht een heel andere film opgeleverd, maar toch.

Ondanks het ontbreken van die eigen identiteit, waren er ook genoeg pluspunten. De regie van Mendes is goed. Cinematografisch en qua montage goed. De film weet veel sterke scènes aaneen te schakelen, maar toch met goede logische overgangen. Mooie plaatjes ook, bijvoorbeeld als die olieputten in brand staan.

De humor is oké en er zijn wel een aantal leuke scènes.

Er wordt goed invoelbaar gemaakt, hoe die gasten zich moeten voelen.

Toch, had er gezien de cast en de regisseur meer ingezeten dan de 3,5 sterren die het nu verdient.

Begin was wat al te koddig, maar als contrast voor de latere scènes in oorlogsgebied wel functioneel. Ook in de tweede helft blijft het wat kluchterig, maar anders was het drama te zwaar op de maag gaan liggen wellicht. Het avontuur wordt duisterder met een reeks vrij sterke scènes. Sovjet- Unie / Rusland hoort wel bij mijn favoriete filmlanden en al zijn films als Ivan's Childhood, Come and See of When the Cranes are Flying veel beter, dit is toch ook een mooi voorbeeld van een stijlvolle oorlogsfilm uit de Ussr.

Vond de film zo slecht niet. Erg melodramatisch, maar zeker niet slecht. Eigenlijk is het best een vermakelijk verhaaltje. Ondertussen vrij cliche, maar deze eerste musical is ook daarin trendsettend. Bovendien vind ik de scene waarin Al Jolson voor het eerst gaat zingen, eigenlijk gewoon erg gaaf. Zat nog net niet te juichen. Hoewel het de derde gezongen scene is in deze film (die eerste twee vielen me wat tegen), begint daar de geluidscinema wat mij betreft. Erg cool. Korte experimentele films hebben vast hun waarde, maar zijn geen (lange) speelfilms voor het publiek. the Jazz Singer plaveide de weg voor gesproken en gezongen films. 3,5 sterren en zeker niet alleen voor de curiositeit, dan zou ik hem nog een halfje hoger moeten geven. Liefhebbers van (echt) oude films komen hier wel doorheen.

Is wel echt een juweeltje in mijn collectie. Heb hem ook maar voor een tientje gekocht een paar jaar geleden.

Van Damme heeft zelfspot, humor en kan acteren. Vooral als komedie erg geslaagd. Bijv. de openingsscene, de sigaretentrapscene, de Steven Seagal references en sowieso de vele (actie)film verwijzingen zijn een klein feestje. Verder is de al besproken monoloog natuurlijk het (gevoelig) hoogtepunt uit de film en sowieso uit zijn carriere. Weet iemand of hij dit zelf heeft geschreven?

Hoewel de film behoorlijk uniek is, wordt het als geheel niet echt bijzonder. Apart eigenlijk. Het overvalverhaaltje is natuurlijk ook ondergeschikt en met een vette knipoog, maar toch. Het voogdij verhaal was zelfs strontvervelend. Overall had het ook wat uitbundiger en scherper gemogen, van mij.

Maar toch een paar keer heel hard gelachen en overwegend gewoon met grote glimlach gekeken. Ruime 3,5 sterren.

Wie Into the Wild goed vindt, moet deze film zeker zien. Geweldige film. Fascinerende beelden en landschappen vooral. Grappig dat Jeremiah de wildernis op zoekt (niet helemaal duidelijk waarom) om weg te komen van mensen en vervolgens in niemandsland de hele film toch betekenisvolle ontmoetingen heeft, vriendschappen sluit, zelfs trouwt en een kind adopteert (die laatste twee bij aanvang al dan niet tegen zijn wil). Het knapst is dat Jeremiah Johnson zo’n goed uitgewerkt personage is zonder dat de film ook maar een minuut uitleggerig is. Zijn ontmoetingen en handelingen zeggen veel meer dan allerlei achtergrond informatie dat de boel ophoudt.

Ik vond het tempo heerlijk meanderend om na de intermission toch nog in een stroomversnelling te komen. Ben geen fan van Redford, maar hij heeft met Pollack (en toch eigenlijk ook met Hill) enkele fantastische films gemaakt. Had een aardige film verwacht, maar het was een dijk van een film. Heerlijk en een mooi voorbeeld waarom ik het western genre heel fijn vind (avontuurlijk, fraaie landschappen, zowel dramatische mogelijkheden als actie).

Toch wel een erg fijne feelgood film. De cliches vliegen je om de oren en het is zo voorspelbaar en sentimenteel dat je af en toe de neiging hebt om een teiltje te pakken. Aangezien ik gisteren blijkbaar in een weemoedige bui was, dat zelfde teiltje maar gebruikt voor de schillen van de pistachenoten en me eigenlijk nauwelijks geergerd. Sterker, het werkt voor zich wat eigenlijk extra knap is.

Het is een combinatie van factoren waardoor dit werkt, die allemaal aanwezig dienden te zijn. Vind Cruise een erg beperkt acteur, maar bij zo'n rol past ie perfect natuurlijk. Zellweger is hier nog leuk en zelfs Gooding Jr. is geestig (al is de oscar nogal belachelijk). De muzieknummers vond ik eigenlijk allemaal goed, maar het zijn stuk voor stuk voorspelbare keuzes (hij is wel consequent in elk geval), wat me dan weer tegenvalt van iemand als Crowe. Naast de acteurs en muziek zijn het met name de combinatie van de aardige humor en de dialogen/script die op de een of andere manier gewoon werken. Daarnaast zitten er nog wat veel kwinkslagen en cameo's in zoals de intermezzo van de echte Jerry. Al met al werkt de film dus erg goed. Dat is best knap. Verhoogd naar een stevige 3,5 sterren.

Mwa. Een aardig idee dat niet helemaal van de grond komt. Daarvoor is het te sketchmatig, het concept past beter bij een korte film. Er zitten zeker enkele geestige scènes in, maar vond de zoektocht van de dichter naar zijn plaats in de wereld een beetje bedacht. Het is een niet geheel onvermakelijk luchtig werkje, meest bijzonder wordt het niet. 2 sterren.

Was wat verrast door Jeux Interdits. Had kommer en kwel verwacht in een troosteloos oorlogsdrama. En zo vangt de film ook aan. Het begin was sowieso ijzersterk zeg, waarbij ik de dood van dat hondje minstens zo tragisch vond als de dood van de ouders. Een film waar je direct wat bij voelt dus. Dat is knap, aangezien je nog geen kans hebt gehad de karakters te leren kennen of in het verhaal te komen. Het eind was trouwens ook best sterk en behoorlijk aangrijpend.

Wat me verraste is dat alles daartussen (dik een uur) uitermate luchtig is. Het is dat de ondertoon en achtergrond wat treurig blijft, maar zelfs de dood van de oom was eigenlijk vrij luchtig. Ik had ook niet raar staan te kijken als ie opeens was opgesprongen met de woorden "haha, gefopt". De boerderij was sowieso een soort toevluchtsoord waar de oorlog niet kwam. "Ah de bombardementen zijn nog heel ver weg" zegt het meisje tegen de deserteur, De oom vindt de dood.......Omdat ie geschopt is door een paard...... Niemand maakt zich druk om 1 en misschien wel 2 deserteurs. Sowieso lijkt niemand zich bovenmatig druk te maken om de oorlog.

Het zwaartepunt ligt natuurlijk bij hoe de twee kinderen omgaan met de dood. Of beter, daar niet mee om weten te gaan. Aan de ene kant toon het meisje haar veerkracht door snel een nieuw leven op te pakken. Tegelijk zie je aan alles dat haar gedrag voortkomt uit onvermogen om op zo'n jonge leeftijd met zo veel veranderingen om te gaan. De 'kruizenjacht' is tragisch en komisch in één. De gitaarmuziek doet wat vreemd aan, maar begeleidt het wat bevreemdende gedrag van de twee kleptomanen eigenlijk wel goed.

Mooie film, maar het tussenuur is niet meer dan zeer aardig. Het begin en slot brengt hem op 4 sterren.

Aardige film, die helaas niet de aantrekkingskracht heeft van een Gone with the Wind. In tegenstelling tot die film praten de acteurs eigenlijk alleen over de situatie in het zuiden, terwijl Gone With the Wind het laat zien. Dat geeft de kijker nu juist het idee er zelf bij te zijn geweest. Dus moet Jezebel het hebben van het verhaal en acteerwerk. En dat is wel aardig, maar niet meer dan dat. Fonda is best een goede acteur, maar hier niet helemaal op zijn plaats. Zijn misplaatste trots kwam niet altijd helemaal over. Davis is altijd perfect als verwend nest, maar om de vergelijking voort te blijven zetten, Leigh was vele malen indrukwekkender. Het is echt geen slechte film, daar is Wyler te degelijk voor, maar het is een eenvoudigweg niet erg bijzonder. 3 bescheiden sterren.

Erg sterke film, een van de beste animes die ik tot nu toe zag, al zijn dat er buiten bijna alle Ghibli's ook weer niet zo heel veel. Jin Roh is af en toe zo mooi geanimeerd dat je vergeet dat je naar een tekenfilm zit te kijken. Wat ik in samenwerking daarmee erg sterk vind, is dat dit op verschillende niveaus werkt. In de eerste plaats als misdaadthriller. De scènes in de riolen en gangen zijn onvoorstelbaar sterk en op die momenten is de film op zijn best. Ook de actiescènes (in de riolen veelal) zijn erg krachtig, iets dat ik niet vaak heb bij geanimeerde films. Als (haast filosofisch) drama is het geheel ook erg mooi, maar vooral op sommige momenten is Jin Roh poetisch sterk, al vind ik het wel jammer dat de innerlijke strijd niet helemaal meer lijkt te kloppen door de twist, maar ik moet hem herzien om dat zeker te weten. Enige minpunt is een vrij matig en het politieke geneuzel. Onvermijdbaar misschien maar vond het als politieke film waardeloos en nogal saai. Gelukkig is er genoeg om te compenseren. 4 sterren.

Leuke Kung Fu film. Behoorlijk overtuigende gevechten, goed verspreid over de film. De film valt hierdoor nooit helemaal stil. Probleem bij dit soort films blijft, dat als er niet wordt gevochten, er meteen niet zo veel meer aan is. Vond het serieuze drama nog niet eens zo slecht, maar of je erop zit te wachten bij zo'n film...

Verder aardige muziek, voor zover ik dat kan beoordelen (heb vanwege de Engelse dub het grootste gedeelte met geluid af gekeken) en behoorlijke acteerprestaties. Typische 3,5 sterren film.

The Good, the Bad and the Weird is vermakelijk, maar lang niet perfect. Deze film is één lange aaneenschakeling van achtervolgingen en shootouts. Top dus. Toch gaat het op een gegeven moment een klein beetje vervelen. Verder mankeert er ook van alles aan de film (plot is wel erg dun, twee van de drie titelhelden zijn niet bijster interessant). Het overwegend positieve gevoel en het feit dat dit beter is dan mijn 3,5 sterren beoordelingen, zorgen ervoor dat ik dit het voordeel van de twijfel geef.

Leuke film weer eens van Carpenter. Aantal goede horrorscenes verpakt in een vermakelijk, maar mager plotje. Mist de Carpenter handtekening, maar is wel bovengemiddeld. 3,5 sterren. En nu maar hopen dat mijn verzameldrift niet doorslaat in dit soort gedoe.

Begon ontzettend lame, maar werd vanuit het niets erg gaaf. De opruimploeg, het hotel, de nachtclub, de kerk en in iets mindere mate het safehouse waren erg cool. Er zit visie in het wereldje dat Stahelski creëert. Hij weet de vibe niet helemaal tot het einde vast te houden, maar deze film onderscheidt zich duidelijk van andere wraakfilms, omdat het iets doet met het wereldje. Het Is af en toe haast cult.

Fraaie film. De aanloop is lang, maar zonder twijfel nodig om de impact van het laatste half uur te vergroten. Dat laatste half uur is absoluut geniaal. In de eerste anderhalf uur gebeurt er ook van alles, maar het zijn vooral erg lange gesprekken die de gebeurtenissen uit de doeken doen. Op sommige momenten was het erg traag en je wordt als westerse kijker wat op de proef gesteld. Toch is het verhaal erg sterk, het acteren heerlijk ingetogen en is het (vooral bij vlagen) schitterend geschoten. Kobayashi heeft toch wel een aantal (nu 5 gezien) van de meest fascinerende films allertijden gemaakt. En dit vind ik zelfs nog maar zijn ‘minste’. 4 sterren.

Toch jammer dat ze de (lelijk) ingekleurde versie lieten zien (en ik geen zin had de kleurtjes van mijn TV weg te draaien). Vond het allemaal maar lelijk eerlijk gezegd en misschien wel daarom was ik er niet helemaal bij.

Verder best wel leuk, kon wel gniffelen om de oubollige humor. Moest denken aan Harold Lloyd, Charlie Chaplin en met name Buster Keaton. Deze film heeft eigenlijk best wat weg van Sherlock Jr.

Beetje veel van hetzelfde, waarbij ik dus het idee dat het ook nog eens niet heel origineel was. Vind Mon Oncle en ook wel Play Time veel unieker. 3 sterren, maar ik beloof dat ik de ZW versie een serieuze(re) kans ga geven.

[edit] ik zie nu wel dat deze film oorspronkelijk in kleur bedoeld was, in 1949 toch in zwart wit uit kwam en in 1995 in zijn oorspronkelijke staat hersteld werd. Vond de kleurenversie erg lelijk en vaal eerlijk gezegd en had dan ook de indruk dat dit later was ingekleurd.

Op zich is het verhaal natuurlijk onzinnig, maar het levert een leuke avonturenfilm op. En laat dat nu net een genre zijn waar ik wat mee heb. Wat is er nu een mooiere manier van escapisme dan het beleven van een avontuur om of in dit geval in de aarde?

Het tempo is redelijk, al hadden sommige scenes in de eerste drie kwartier korter gemogen. Eigenlijk moet je de avonturiers zo snel mogelijk op pad sturen. Als dat eenmaal gebeurt, is het behoorlijk vermakelijk. Een soort van tot leven gekomen Suske en Wiske album, compleet met een Krimson en al, maar dan geschreven door de beroemde Jules Verne. Vallende rotsblokken, onderwater lopende ruimtes, een bos met paddenstoelen, gemene hagendissen en een verloren wereld. Ik vermaak me daar wel mee.

De sfx zijn soms verouderd, maar ik vind het er overwegend toch goed uitzien hoor. Inderdaad beter dan films van tientallen jaren erna. De hagedissen zijn heel wisselend gedaan. Op momenten ziet het er niet uit, om daarna weer met een shot te komen waarvan ik me afvraag hoe ze dat gedaan hebben. En eigenlijk hebben deze effecten w.m.b. ook de voorkeur boven de lelijke computereffecten van bijvoorbeeld de remake. Deze film is dan ook op alle fronten beter, zelfs op technisch vlak dus. Mason is echt een van de beste acteurs ooit, al is dit niet perse een van zijn beste rollen. De andere acteurs waren vrij matig, al stoorde het niet echt. Verder vond ik het heel degelijk. Erg weinig mis met deze film. Prima om zo nu en dan zo’n film eens op te zetten. 3,5 sterren

Dit had heel leuk kunnen zijn, maar het wordt verneukt door de verschrikkelijke sfx (ook al is dit bedoeld voor 3d), de slechte prestaties van Hutcherson en Briem (Fraser kan ik nog wel hebben), de flauwe humor en het ene cliche na het andere. Zonde, want nogmaals dit had een leuke avonturenfilm kunnen zijn en de toegevoegde waarde ten opzichte van het origineel (die ik nog niet zag), hadden de sfx moeten zijn. Een en al gemiste kans. 1,5 sterren.

Erg leuke film. De beste van het handje vol mangaverfilmingen die ik zag. Veel van die films vervallen in oninteressant technisch geneuzel, maar dit is gewoon een leuk anvontuur. Een avontuur met veel bloed, actie, sex, vreemde wezens, spanning, leuke personages en een haast mytisch verhaal. Bovendien vond ik het erg mooi geanimeerd, veel mooier dan bijv. Ghost in the Shell of Akira. 4 sterren voor deze erg goedkope film.

De ‘Judgment At Nuremberg’ MM hype is een beetje langs me heen gegaan, maar als zo’n film (met die status) voor een euro of 6 te koop is, staat ie natuurlijk binnen de kortste keren in mijn dvd kast. En gelukkig maar. Eens met alle positieve verhalen. Een zeer krachtige film.

De film is in de eerste plaats erg interessant. Beide kanten worden goed belicht. Steeds als Widmark zijn verhaal klaar heeft, dacht ik ‘tja, kom daar maar eens onderuit kut moffen’ maar als die herr Rolfe (prima rol trouwens door de voor mij onbekende Schell) in de verdediging ging dacht ik ‘tja, dat is dan ook wel weer zo’. Een beetje een simplistische schets, maar ik vond het uitstekend gedaan. Daardoor bleef het spannend (geen idee wie er zou winnen, mijn geschiedenis is dan ook nogal weggezakt) en realistisch.

Ook gaf de film een prachtig kijk op Duitsland tijdens de oorlog en ook vooral na de oorlog. Ook al erg knap gedaan, vooral omdat 90% van de film zich in de rechtbank afspeelt.

Verder gewoonweg erg kundig gemaakt. De taalverschillen worden handig opgelost. De overgang tussen de vertalingen en dat iedereen gewoon Engels spreekt (onvermijdelijk voor de vaart in de film), is knap gedaan en redelijk onopvallend. Als er tijdens de gehele speelduur ook nog eens een masterclass acteren wordt gegeven, is het spektakel (heel ander soort dan het soort spektakel dat we heden ten dage te zien krijgen) helemaal compleet. De een speelt nog beter dan de ander.

Geweldige film, een van de beste in zijn soort. 4,5 sterren.

Vond het geweldig mooi. De cinematografie is omstuimig en speels, net als de hele film. Het is de mooiste driehoeksverhouding die ik ooit zag. Vind een aantal reacties hier tenenkrommend en zal me moeten inhouden om spreekwoorden als parels voor de zwijnen te gebruiken. 4,5 sterren. Truffaut is een held.

Peckinpah doet het soms ook wat rustiger aan. Het is een erg timide toon, die de film helpt maar ook wat in de weg zit. Er gebeurt weinig opzienbarends, maar saai vond ik het niet. Het is een leuk kijkje in de wereld van de rodeo. Een wereld die me niet bijzonder aanspreekt, extra bijzonder dus dat ik het gemakkelijk vond wegkijken (vooral omdat er dus weinig speciaals gebeurt). Junior Bonner heeft mede daardoor een soort realisme en geloofwaardigheid die dan weer in het voordeel werkt. Geen heroïsche taferelen of andere clichés, maar een film die het midden houdt tussen een weergave van het eenzame bestaan van een rodeorijder en tegelijk ook vrij luchtig en komisch is (zoals het bargevecht). Vrij sterk geacteerd door acteurs in de winter van hun carrière, iets dat in feite zelfs voor McQueen zo was. Toch is een Peckinpah die zich uitslooft meer de moeite waard, maar qua afwisseling is dit best welkom. 3 sterren.

Eens met Erick. Lastig te volgen door het matige geluid van 1930 en de Ierse dialecten. Echt voor de heb ook op dvd aangeschaft. De film is veruit de minste van de bijna 50 Hitchcock's die ik zag en de enige die nauwelijks de moeite waard is. Vond het komischere eerste uur minder dan het het dramatische laatste half uur. De actrice die Juno speelt, redt de film nog enigszins.

Het lage gemiddelde valt me wat tegen. Vond het een heel leuke film. Warmerdam houdt het hoge niveau van zijn eerste twee films vast, al is elke volgende film net wat minder dan zijn voorganger. Typische Warmerdam humor. Karikaturen die werken, dat is al bijzonder. Maar ook karikaturen met een soort ondefinieerbare diepgang. Een ziel. Erg sterk.

Sterk concept en vertelstructuur, maar hoewel ik niet direct een vergelijkbare film kan bedenken, kwam het me niet heel origineel over. Sterke rolbezetting alweer, net als een leuke rol van van Warmerdam. Hoewel hij duidelijk geen acteur is enhij altijd een zelfde soort type speelt, doet hij dat toch erg goed, omdat hij uiteraard als geen ander de juiste toon weet te raken. Verder kan ik makkelijk alle aspecten, zoals de muziek, nalopen die ik geslaagd vond. Sommige scenes waren sterker dan andere. Zo verdiende het stuk met Rijk de Gooyer zo'n beetje een eigen film en was ook het middenstuk met van Warmerdam heel goed (heel leuk einde ook).

Van Warmerdam is denk ik wel mijn favoriete Nederlandse regisseur en uberhaupt een van mijn favorieten. Kijken of ook zijn laatste drie films zo sterk zijn. 4 sterren.