Meningen

bijna een overbodige opmerking, maar; opnieuw een fantastische film van de coen´s.

heerlijke muziek. George Clooney, John Turturro en Tim Blake Nelson zijn erg in vorm, maar vooral de bijrollen van John Goodman en Holy Hunter waren heel leuk. Ook waren er leuke bijrollen voor de acteurs die de rollen van 'the governor' en 'babyface' vertolkten.

twee briljante scenes; de eerste; babyface die, wanneer ze door de politie achtervolgt worden, zijn afkeer tegen koeien botviert door op ze te schieten. waardoor de koeien op de weg terecht komen en de auto achter hun op een koe knalt.

de tweede is wanneer het trio op een bijeenkomst
van de KKK stuit. met alle hilarische gevolgen van dien.

niets gebeurd zonder reden en alles zit bijzonder goed in elkaar voor zo'n eenvoudig verhaaltje. er hangt een zeer relaxte en komische sfeer tijdens de film. heerlijk.

een hele dikke 4 sterren en dan doe ik de film misschien nog wel tekort.

Niet van het niveau van zijn eerste twee, wel van het niveau van de Jurk en Kleine Teun en wat beter dan Grimm. En zo is voor mij de tendens dat elke van Warmerdam wat minder is dan zijn voorganger, gelukkig doorbroken.

Ober is een leuke aaneenschakeling van geestige momenten. Vaak 'gewoon' leuk, soms ronduit hilarisch, maar altijd typisch van Warmerdam. Film is weer prettig in beeld gebracht. De gimmick in het verhaal (met de scenarioschrijver) zorgt ook voor leuke momenten, maar haalt je (letterlijk) uit de film. Was bij Adaptation beter gedaan, waar die lijn tussen fictie en wat echt is, veel dunner is.

Al met al zeker de moeite, 4 sterren. Hij blijft mijn persoonlijke Nederlandse favoriet.

Ik heb niet zo veel met debiele mijlpalen, maar het feit dat dit mijn 10.000ste bericht is, die ik ook nog mag markeren als 1.000ste mening in mijn 10 jarig MM jubileum jaar, is een opmerking waard. Bij deze; felicitaties, schouderklopjes of andere lofbetuigingen mogen achterwege blijven.

Met Obsluhoval Jsem Anglického Krále bewijst Menzel dat zijn films in 40 jaar nauwelijks aan kracht ingeboet hebben. Althans, ik zag zijn eerste en (voorlopig) laatste film en die zijn allebei erg leuk en van een zelfde niveau. Heb maar een topje van de Tjechoslowaakse cinema ijsberg gezien, maar concludeer alvast maar even dat dit volk humor heeft. Net als de films van Forman heeft dit een heerlijke toon. De humor is luchtig, het geheel oogt prettig en de plot heeft een perfect schwung. En dat zit hem in een combinatie van tempo en timing.

Die Barnev is wel een leuke acteur, ik had er nog nooit van gehoord. Typisch zo’n casting waarvan je je niet voor kunt stellen dat iemand anders de rol zou hebben ingevuld. Verder begrijpen alle bijrolspelers hun rol prima en wanneer je de mooie vrouwen er bij optelt, is het allemaal letterlijk heel prettig om naar te kijken. De film is constant van niveau, dat is knap omdat dit soort ideeën cinema (zo’n komedie moet het continu hebben van goede ideeën voor een scene en leuke kwinkslagen) nogal eens kan inzakken of juist pieken.

Wanneer ik de films van Menzel moet vergelijken met enkele Europese grootmeesters, blijft ie misschien net wat achter. Dat zit hem erin dat het nooit echt erg bijzonder wordt. Niet één scene die je altijd bij zal blijven, een onderdeel (cinematografie of zo) dat zich onderscheidt van al het andere dat ooit gemaakt is, of een ervaring die je van de bank krijgt (waar je angstig, lachend of jankend van af springt, rolt of glijdt). Maar dit is natuurlijk nauwelijks kritiek, het brengt hooguit het besef waarin het verschil tussen een groots meesterwerk en gewoon een erg leuke film duidelijk wordt. 4 verdiende sterren.

Op Romeo & Juliet en Robin Hood na, zullen er niet veel verhalen meer uitgekauwd zijn dan Oliver Twist. Lijkt bij voorbaat dus al een kansloze en oninteressante film. Blijkt dat Polanski de regie doet; toch maar eens zien dan.

Heel de film zat ik eigenlijk te wachten tot Polanski er iets speciaals van zou maken, zijn handtekening zou zetten. Dat gebeurde eigenlijk amper. De cinematografie was aardig. Twee hele mooie shots; het begin- en eindshot waarin het schilderij ongemerkt overgaat in de film en op het eind andersom. Verder was het wel mooi gefilmd, maar was het niet van die exceptionele klasse, waarop ik had gehoopt. Kwam zelfs niet in de buurt (op de twee voorbeelden die ik noemde na). Op visueel vlak lagen voor aanvang de grootste kansen, voor het verhaal hoef je niet te kijken. De gigantische sets waren overigens wel de moeite waard. Erg mooi.

Verder is het zonde dat de jonge acteur die Oliver speelt, eigenlijk niet voldoet. Zonde omdat de rest van de cast zo alleraardigst speelt. Wat blijft er over? Een Twist verfilming die ietsjes bovengemiddeld is, maar nergens bijzonder wordt en niets toevoegt. Gelukkig blijft hij overeind door capabele regie. Van Polanski ben ik echter meer gewend dan capabel. Op Frantic na, zijn minste.

3 sterren.

Tegenvaller. De film ziet er wel geweldig uit met zijn geweldige art direction en cinematografie. Dat kan je aan Reed wel overlaten. Maar dat was het eigenlijk wel. Het verhaal leent zich op zich voor een musical, maar de liedjes vallen ontzettend tegen. Zijn op zijn best weinig bijzonder en nog minder bijzonder gezongen. 9 van de 10 keer houden ze het verhaal op, in plaats van ondersteunend te zijn. Enige goede nummer was 'gotta pick a pocket or two'. Rest was uiteenlopend van nogal nietszeggend tot behoorlijk matig.

Verder vielen de acteerprestaties tegen. Alleen Ron Moody was goed (hij begreep wat ie moest doen), terwijl de rest weinig toegevoegde waarde had. Het ventje dat Oliver speelt, was zelfs ronduit teleurstellend (en eigenlijk vrij irritant).

Een film die door de liedjes (die dus alleen maar ophouden) te lang duurt, maar gered wordt door de look van de film. Daarom nog 3 sterren.

Bunuel. Een nog pessimistischere filmmaker dan Kubrick. Wat een ellende allemaal, maar wat mooi vertaalt naar een film die geen uitweg biedt, geen oplossingen aandraagt en geen vals/onnodig sentiment neerzet .Een film die strenger oordeelt over een verrotte maatschappij, dan de verdorvenheid van de personages die zich in die maatschappij bewegen. Verhaal van het kip en het ei (sowieso een treffend voorbeeld, als je naar de film kijkt), maar Bunuel lijkt wel te weten welke van de twee er eerder was.

En in zo’n maatschappij kunnen amper ‘goede’ mensen bestaan, lijkt Bunuel te willen zeggen. En als die er al zijn (Pedro) hebben ze geen kans. Pedro probeert te ontsnappen aan het milieu, maar wordt teruggeworpen door zaken die hij niet kan voorzien. Ondanks zijn goede intenties. En dan loopt het niet goed met je af, zo zal blijken. Die ontsnapping is ook zo’n beetje onmogelijk als je ziet met wat voor mensen hij te maken heeft. Jaibo is een van de meest verdorven personages (hoewel van te voren wordt beweerd dat er geen fictieve karakters zijn) die de wereld van de cinema ooit heeft gekend. De blinde oude man, lijkt in eerste instantie sympathiek, maar niets is minder waar. Wat een gluiperd. De moeder van Pedro die geen liefde wil of kan geven (waarschijnlijk is ze verkracht), de andere straatkinderen, de kermisbaas, de grootvader van het meisje is een lafaard etc. De enige die het moreel besef in de film vertegenwoordigt is de leider van dat werkklooster/gevangenis (of wat was het). Maar ook hij kan Pedro niet helpen.

En Bunuel maakt dit duidelijk, opnieuw aan de hand van veel onaangename scènes. De mishandeling van de oude blinde man, het lastigvallen van de man zonder benen, de moord, de surrealistische droomscènes (2x), het slotakkoord, het doodslaan van de kippen. Bunuel was zijn tijd sterk voorruit als het gaat om de kijker een slecht gevoel te geven, ik ken geen ‘eerdere’ filmmaker die zo compromisloos was. Ook niet veel latere regisseurs, trouwens. Daarnaast was hij uiterst sterk in realisme combineren met surrealistische scènes. Dat komt ook hier weer naar voren in twee droomscènes, die misschien wel het hoogtepunt vormen van de film.

De enige reden dat ik geen 5 sterren geef, is omdat ik ook nu weer (tot nu toe meestal met Bunuel) wat aanloop tijd nodig had om in de film te komen. Maar als je er eenmaal inzit….. 4,5 sterren dus. Geweldig.

Helemaal niet zo verouderd deze film. Zou niet weten in welk opzicht. Vooral ook beter dan het recente "I Am Legend'. Die film maakte er een zooitje van met lelijke cgi en overdreven sentiment. Er mankeert best wel wat aan the Omega Man, maar de film heeft ook zeker zijn kwaliteiten.

Begin is vrij sterk, er dient zich zelfs een intelligent drama aan. Daarna gaat de film langzaam over naar een vreemde cult film. Na een half uur hangt de film constant tussen een dure A-Film en een foute B-film. Die albino sekte was op zich vrij interessant, maar ook nogal belachelijk. De actiescenes zijn talrijk en opvallend bloederig. Er valt dan ook genoeg te beleven. Het einde is vrij sterk, hoewel de overduidelijke Jezus referenties wat overdreven waren.

Ik vind dat de reacties hier zo kritisch zijn dat ik hem het voordeel van de twijfel geef en een mooie 4 sterren uitdeel.

Oh ja, als je een stuntman op een motor zet, is het wellicht handig dat ie enigszins op de hoofdrolspeler lijkt.

Na jaren herzien en moet zeggen dat het een prima aflevering is. Qua verhaal zelfs bovengemiddeld en hoewel dit misschien wel de meest aparte Bond is hij gaat notabene trouwen, maakt dat hem juist ook speciaal. Het laatste uur is zelfs absoluut topvermaak en deed me een beetje denken aan Where Eagles Dare. De eerste 5 kwartier zijn wel aardig, maar duren wel wat lang. Maar goed, daar hadden de twee voorgaande Bond's ook al een klein beetje last van. Verder is uiteraard het meest besproken (logisch ook) Lazenby. en eerlijk gezegd vind ik hem niet eens zo slecht. Niet echt geweldig, maar voor een model vind ik dat hij het er nog aardig van af brengt. Hij heeft gewoonweg de ontzettende pech dat hij Connery moest opvolgen. Connery heeft naast zijn uiterlijk, niet alleen zijn charisma mee, maar het is ook gewoon een goede acteur. Als James Bond was hij gewoonweg perfect. Dat is niet te overtreffen. Moore heeft dan ook gewoon geluk gehad dat Lazenby de ergste klappen al had opgevangen en dat Moore wat beter voldeed, anders had het ook voor hem best bij 1 aflevering kunnen blijven.

On her Majesty's Secret Service is een prima James Bond aflevering. Heb me weer uitstekend vermaakt. Ik snap goed dat er zat fans zijn die dit als een van de betere zien. 3,5 sterren.

eindelijk gezien. ik heb al maanden de Griekse versie liggen, omdat ik geen geduld had om te wachten op een fatsoenlijke versie. aangezien ik in de tussenperiode geen tijd had hem te bekijken had ik beter kunnen wachten.

ik vond hem erg goed. vooral het stuk van toen ze nog jongentjes waren was fantastisch. erg goed geacteerd zeg. die jongens deden niet onder voor bijvoorbeeld Woods of de Niro. de make-up van de Niro en Woods was erg goed gedaan.

ook de rest van de film was briljant. heel veel erg sterke scènes. prachtig verhaal van misdaad. maar dat is ondergeschikt aan de verhalen van vriendschap en liefde.

saai? geen moment. heb hem in een ruk door gekeken. 4,5 sterren.

Dat was zeker het hoogtepunt. Verder blijf ik dit soort docu's weinig cinematografische waarde vinden hebben. Het geheel bestaat voornamelijk uit archiefbeelden, oude nieuwsbeelden en interviews. Het onderwerp is vijf sterren waard qua interessantheid. En daar zijn de hoge scores ook altijd voor. Er zijn echter maar een paar momenten die er voor zorgen dat dit zich onderscheidt van het lezen van een goed artikel of zelfs Wikipedia pagina. Toch 3 sterren. Het biedt geen nieuwe inzichten, maar je zit er 11 olympische spelen verder toch met verbazing naar te kijken.

het gebruik van kleuren en (ja, ja) de rol van Williams trekken de film boven de middelmaat uit. deze aspecten verhullen het feit dat het eigenlijk maar een standaard verhaaltje is. de ontknoping (hij wordt gepakt en blijkt sexueel misbruikt te zijn in zijn kinderjaren) is nauwelijks een verrassing. typische 3,5 sterren film.

Mja, dit was een beetje op het randje. Probleem met de films van Jaa is dat op het moment dat er niet gevochten wordt, de films direct geen klap waard zijn. Hier wordt een ambitieuzer verhaal verteld en ik moet zeggen; in vond het bij vlagen een enorme verbetering ten opzicht van Thai Warrior en Ong Bak (waarom deze Ong Bak 2 heet is mij een raadsel). De setting vond ik veel interessanter en dit verhaaltje laat ook veel interessantere opponenten toe. Helemaal geslaagd was het niet, de flashbacks waren nogal onhandig en het leek ook een beetje van de hak op de tak te springen. En wat zie ik, ik had het kunnen weten; de internationale release duurt 20 minuten korter. Wat een mongolen zijn het toch. Ik snap echt niet waar dat keer op keer voor nodig is.

De vechtscenes dan maar, want ik neem aan dat daar de schaar niet is ingezet. Zijn inderdaad weer erg prettig en wat gevarieerder zelfs. Had wat mij betreft wel wat meer afwisseling mogen zitten in een-tegen-een gevechten en de massale gevechten. Nu komt dat laatste wat meer voren, terwijl ik een-tegen-een gevechten ook erg kan waarderen. Had overigens het idee dat er (vooral op het begin) wat meer met de computer gerommeld was, terwijl de eerdere twee films juist heel authentiek over kwamen. Ook de slow motion komt nogal kitscherig over. Als ik er over nadenk is de film alles bij elkaar eigenlijk niet zo best geregisseerd.

Ik kan hier wel weer 3,5 sterren aan kwijt, zij het net aan.

Onibaba zal ik me jaren van nu herinneren door de setting. Het uitgangspunt dat samenwerkt met die setting is met name hetgeen dat deze film memorabel maakt, al is er verder ook genoeg positiefs te vertellen over deze film. Shindo presenteert het door lange rietstengels gecamoufleerde moerasgebied als een aparte wereld, losgerukt van de door oorlog verscheurde omgeving. Een wereld waar het recht van de sterkste een nogal aparte invulling krijgt door een meedogenloos duo en een put. Het levert lekker naargeestige scenes op, gecombineerd door prachtige dramatiek, aangemoedigd door wuivend riet en onheilspellende regenbuien. Dramatisch sterk, erotisch geladen en spannend. En het is die combinatie die goed werkt. Vooral omdat de muziek en geluidseffecten zeer passend zijn (het rennen door het riet) en het camerawerk zeer fraai. Soms is het wat repeterend, maar ik vond de film overwegend vlot en nog steeds erg modern.

Wat een sterke film weer van Refn. Onheilspellende nachtmerrie aan de poorten van de hel. Van moraal verwrongen personages bewegen zich door het sterk gestileerde en nogal verontrustende beeld. De religieuze verwijzingen houden niet op met de titel, de symboliek is belangrijker dan het verhaal zelf. De geweldsuitspattingen zijn walgelijk, maar hebben tegelijk een soort viezige schoonheid. Lang verhaal kort, absoluut niet voor het grote publiek, deze typische auteursfilm. 4 sterren.

Ik vind dat rustige tempo in die Jarmusch films heerlijk. Gewoon lekker ontspannen kijken naar vampieren die ouwehoeren over schrijvers, muziek en andere kunstenaars. Ontzettend geestig. Dit is sfeercinema ten top. Ondersteund door stemmige en goed passende muziek. Getoond in prachtige kleuren en heerlijke cinematografie. Gespeeld door acteurs die geweldig op dreef zijn en erg goed passen in hun rol.

Ik vond het desolate Detroit, maar ook Tangiers erg fraaie locaties. Ook de maatschappijkritische parallellen vond ik leuk. Ik bedoel een manisch depressieve vampier die de hele film zit te vitten op de mensheid. Erg grappig. Dat er per saldo niet zo veel gebeurt als in wat je meestal voorgeschoteld krijgt, vind ik juist verfrissend. Bovendien vond ik het eigenlijk wel meevallen en zijn er genoeg scènes die eruit springen.

Jarmusch is een held. 4 dikke sterren.

Viel me ontzettend tegen. Film komt nauwelijks op gang (ik vond het echt geen moment spannend) en dramatisch gezien vind ik de film zelfs redelijk mislukt. En dat heeft eigenlijk twee redenen; het ingetogen acteerwerk werkt niet en (als gevolg) komen de personages niet uit de verf (vond eigenlijk geen van de personages echt goed uitgewerkt).

Echt slecht is het niet, vond de scene bij de brug zelfs behoorlijk goed, maar de film komt nogmaals nergens echt op gang. Verder moet ik eerlijk zeggen dat de montage wat stuurloos over kwam en de muziek te nadrukkelijk aanwezig was. Heb slechts 2 films van Koolhoven gezien, maar hij weet me met zijn publieksfilms in elk geval niet te overtuigen. ben benieuwd naar zijn eerdere films, maar die zijn amper op dvd te vinden. 2 sterren.

Cassavetes reken ik al enige tijd tot mijn favoriete filmmakers, maar dit is pas de 5de film die ik van hem zie. Hij is waarschijnlijk de grootste onafhankelijke filmmaker ooit en het levert voor mij keer op keer unieke en heerlijk eigen films op. Erg verschillend toch ook wel van elkaar, maar vooral van al het andere.

Opening Night is echt erg goed. In veel opzichten. Het vermengen van fictie en (fictieve) werkelijkheid zag ik nog nooit zo sterk gedaan als hier. De scenes op het toneel zijn op een vreemde manier spannend omdat je op een gegeven moment niet meer weet wat gespeeld is en wat “echt” is. Gena Rowlands, maar ook Ben Gazzara zijn echt fantastisch. De sfeer en de psychologische ontwikkelingen zijn ook onovertroffen. Het scenario zit ook zo goed in elkaar en dat op een ongedwongen en niet gescripte manier.

Hoewel dit niet de eerste in zijn soort is, is dit toch duidelijk een voorloper op films als Black Swan en vooral Birdman. Deze vind ik beter. 4,5 sterren.

Ooit wel eens gezien. Vond het toen niet zo veel. Onterecht. Misschien was ik stiekem nog wel een beetje boos dat ie het met de oscars van Raging Bull won (wat ik nog steeds onzin vind).

Prachtige acteerprestaties van Moore, Hirsch en met Hutton. Sutherland die met name in de jaren '70 in de ene na de andere briljante film zat wordt zelfs van het doek gespeeld. Hij doet het wel ok, maar de rest is fenomenaal. Je hebt vaker dat er 1 iemand de pannen van het dak speelt. Hier zijn het er dus gewoon drie. En die acteerprestaties zijn echt nodig om het drama over te brengen.

Dat drama laat een mooie en gevoelige film zien over een gewoon gezin die iets vreselijks heeft meegmaakt. Heel realistisch overkomende film met perfect uitgewerkte karakters. Het is bij zo'n film belangrijk dat je de personages en gebeurtenissen gelooft. En dat was voor 100 % zo. Eigenlijk weinig op aan te merken, vind het niet een van de mooiste films of wat dan ook, maar heb daar niet echt een reden voor. 4 sterren, verdient iet zeker.

Erg onderhoudende ouderwetse spookhuisfilm. El Orfanoto is technisch behoorlijk strak. Qua look en geluidseffecten zit het wel goed, maar er werd ook prima geacteerd. Misschien zou je zelfs kunnen beweren dat de film net wat te gepolijst is, wat de sfeer niet helemaal ten goede komt. Toch zit het uiteindelijk met de spanning wel goed.

Grootste plus vind ik de diversiteit in de horror. Het houdt niet op bij de geesten en het krakende oude huis, maar men varieert. In van elkaar verschillende scenes zijn er meerdere soorten van horror. Het oude dametje op het begin, de verdwijning (die maskers), de aanrijding, de seance en de ontknoping zorgen allemaal voor een ander soort spanning. Het verhaal loopt daardoor lekker door. Eigenlijk heeft de film nauwelijks een inkakmoment.

Gevoelsmatig behoort dit niet tot de beste horrorfilms ooit. El Orfanato heeft misschien wel wat onlogische acties hier en daar (hoewel ik het wel mee vond vallen) en mist wellicht net die ingrediënten die de beste films ooit maken wat ze zijn. Maar het is vakmanschap en lekker spannend. 3,5 dikke sterren.

Superieure verfilming van het boek (ten opzichte van twee latere versies die ik zag). De versie uit 1946 is ook aardig, maar wat Visconti goed heeft gezien waren de mogelijkheden op dramatisch vlak, terwijl de andere verfilmingen meer gericht zijn op het verhaaltechnische, zich richten op spanning en toe werken naar het eind. In deze film zit dat ook wel, maar komt veel meer naar voren hoe de hoofdrolspelers worstelen met een behoefte aan zekerheid aan de ene kant tegenover onrust aan de andere kant. Hoe ze vergeefs op zoek zijn naar een beter leven. Een film over jaloezie en een worsteling met schuldgevoelens.

Visconti maakt van deze film een opvallende mix van een film noir en neorealisme, maar is eigenlijk geen van beide. De rauwe acteerprestaties (zou Brando deze film hebben gezien) en de sfeerverhogende muziek maken de film af. Tegen het eind wordt de film haast surrealistisch (scenes op het strand) en raakte de film me echt. Heel dikke 4 sterren.

De eerste film die ik zie van Peckingpah die me niet bevalt. Matige zwanenzang. Debiel plot, de aardige cast die niet lekker uit de verf komt en het missen van de beoogde onderhuidse spanningen zorgen voor een beoordeling van 2 sterren.

Opnieuw een sterke film van Sokurov die toch wel weer erg veel talent laat zien. Wel heb ik het idee dat ie eenvoudigweg nog meer kan. Dit is een mooie poëtische film, waarbij met name de scenes op het dak en het ontbreken van respect voor een gammel plankje me bij zullen blijven. Volgens mij is hij het ook zeker de moeite waard zijn oeuvre verder uit te pluizen. Heb Mother and Son maar besteld aangezien dat een voorloper op deze film en zo ongeveer wel zijn hoogst aangeschreven film is(?)

Ongelooflijk dat dit in 1923 is gemaakt. Waanzinnig tempo, ontzettend geestig, ene geweldige moment na het andere, briljante stunts, maar ook overall goed gemaakt. Zo is het wat serieuzere begin, erg sterk. M.i. totaal niet verouderd. Doet niet veel onder voor the General (waar deze film in zekere zin zelfs een voorloper voor is). 4,5 sterren.

Schitterende beelden die het nogal magere verhaal vertellen. De enscenering van hoe de beren door het beeld heen glijden is voortreffelijk gedaan. Naarmate de speelduur vordert, worden de beelden mooier en daarmee de film beter.

Niet alles werkt. Zo doet de scène waarin het beertje aan het trippen is op paddestoelen wat vreemd aan. De dierengeluidjes zijn er net te veel aan en af en toe is het verhaaltje wel erg melig.

Toch betrapte ik me er op dat ik tegen het eind wel heel erg zat te hopen dat het beertje het zou redden. Vooruit dan 3,5 sterren.

Eerste 45 min. zijn verschrikkelijk saai. Daarna is het 30-45 minuten zeer behoorlijk, hoewel het soms wat ongeloofwaardig is en niet alles lijkt te kloppen, is het redelijk spannend en zijn er best aardige momenten. De film eindigt echter weer heel cliche. Vooruit; 2,5 sterrren.

Zombienazi's!! Dan is de halve strijd al gewonnen. Het moet wel goed mislopen wil dit niet op zijn minst een beetje vermakelijk zijn. En helaas loopt het zo. Zo'n film moet het niet hebben van diepgang of karakterontwikkeling. Zoals in Outpost zie je het echter niet vaak. De personages waar je verder niets over te weten komt, lopen ineens in het oostblok door de bossen. Nog geen zinnetje introductie of wat dan ook. Ook op zo'n manier kun je je film opleuken. Nou ja goed, ze arriveren vlot bij de outpost, dus laat het maar beginnen. Kwartietje spanningsopbouw en kom maar. Kwartietje wordt een half uur en vervolgens driekwartier. En er is nog werkelijk helemaal niets gebeurd. Dan begint het langzaam, maar de gore, actie en spanning (en werkelijk elk ander aspect van de film) blijft mijlenver achter. Het geweldige uitgangspunt, ik bedoel fucking zombienazi's!!!, wordt helemaal verknald door inspiratieloze filmmakers die geen idee hebben wat fun is. 1 ster.

Vond het helemaal niet slecht. Het is een wat apart gevalletje. Op het ene moment heb je het idee dat je naar zo’n nostalgisch jongensboekavontuur zit te kijken en op het andere moment wordt het een loodzwaar melodrama. Wanneer bijvoorbeeld de hoofdpersonages een overnachting buiten doorbrengen, omdat hun thuissituatie op zijn zachtst gezegd niet optimaal is, komen ze zwaar in de problemen. Een moord is het gevolg. Na dit drama volgt een jongensboekachtige hideout in een kerk en daarna weer een heroïsche reddingsoperatie. En zo springt de toon en de feel van de film alle kanten op. Niet in de laatste plaats omdat de wel erg sterk aangezette muziek, zijn best doet die feel te bepalen.

Af en toe is het wel erg drakerig en over-sentimenteel, maar de film krijgt van mij het voordeel van de twijfel. Want het meisje zegt hem op het eind geen gedag. Zijn vriendje overleefd de brandverwondingen niet . En dus is er genoeg wat breekt met de Hollywoodwetten. Maar de film is in alles een twijfelgevalletje. In Coppela’s oeuvre (het zit tussen zijn waanzinnig goede en een mindere periode in), qua genre (jongensboekavontuur of loodzwaar drama) en qua sentiment (drakerig en dramatisch sterk). The Outsiders balanceren constant op een lijn. Toch overheerst bij mij een positief gevoel om de eenvoudige reden dat de film me gemakkelijk boeide. Bovendien vond ik het te goed gemaakt om kritiekpunten de overhand te laten krijgen.
Zag overigens de directors cut (en nog nooit de originele bioscoopversie). 3,5 dikke sterren.

Vandaag herzien. Blijft een sterk plamflet tegen het in eigen hand nemen van het recht en voor de rechtsstaat. Bovendien is het laatste half uur gevoelig mooi. Sowieso worden werkelijk alle cliches vermeden verplichte lovestory, happy end, stoere cowboys etc. Daarin is deze film wel verfrissend. 4 sterren blijven staan.

Zie een paar keer de vergelijking met 12 Angry Men staan, op zich moest ik daar ook aan denken. Maar toch slaat de vergelijking eigenlijk de plank mis, omdat de films iets heel anders willen. Dit is een film voor de rechtsstaat en 12 Angry Men benadert het juist heel kritisch. Dat is het voornaamste verschil. Deze film gaat dan ook over het in eigen hand nemen van het recht, terwijl dat bij 12 Angry Men juist is neergelegd bij de mannen (die er misschien helemaal niet om vroegen). Bovendien zijn hier andere belangrijke thema's als groepsdruk heel anders uitgewerkt.

Vond het erg aangenaam. De 'originele' Wizard of Oz vind ik een geweldige film, maar besef me nu pas dat er natuurlijk veel meer mogelijk was in the land of oz. Sterker eigenlijk vreemd dat Hollywood nu pas met een prequel op de proppen komt. Dit is namelijk wat een prequel moet zijn wat mij betreft, een verhaal dat echt iets toevoegt. Een verhaal dat enerzijds mooi aansluit op het origineel en anderzijds gewoon wel 'eigen' is. Een ode aan en opzichzelfstaand. De belofte van Raimi's talent is er w.m.b. nooit echt helemaal uitgekomen, maar hij toont zich ook in grote producties een bekwaam filmmaker. Meer dan degelijk is ook het minste wat je van deze film kan zeggen.

Het is wat jammer dat Oz the Great and Powerful af en toe erg bewust de kant van de clichés kiest. Een aangever waarschuwt Oz voor mogelijk onheil, waarop Oz nogal laconiek reageert om er dan vrijwel direct toch mee geconfronteerd te worden. Lachen verzekert, zo toonde het publiek in mijn bioscoopzaal. En dit soort momenten zitten er net wat te veel in. Sowieso is de hele film wel erg voorspelbaar. Het is wellicht het verschil tussen een goede film en een klein meesterwerk.

Oz... is net als zijn illustere voorganger een kleurrijk spektakel waar we met onze karakters kriskras door Oz gaan. En dat is precies waar ik op gehoopt had; een vrolijke avonturenfilm. De cast is degelijk, het ziet er allemaal prettig uit, het verhaal loopt best goed en het is nogmaals allemaal gewoon aangenaam. Heb me er prima mee vermaakt. Dikke 3,5 sterren. Ik hoop dat een herziening hem op 4 sterren brengt. En als deze film de herzieningswaarde heeft, waarop ik hoop komt dat wel goed.