Meningen

Toch wel een bijzondere film hoor. Ook dit is weer een film die op papier saai is. Door de frisse aanpak van de Taviani broers, is dat het niet. Scenes als de dialogen met het schaap die in de melk poept, vind ik echt fantastisch. De muziek die vertaald wordt in de gedachten van Gavino, de moord op een van die schapenhoeders en zelfs de onsmakelijke dierensexscenes zorgen ervoor dat de film erg entertainend blijft. 4 sterren.

Dit is w.m.b. weer een flinke stap de goede kant op van Solondz. Echt een sterke film zelfs. Hoewel hij weer veel vaste thema's op een heel duidelijke Solondz manier behandelt, heeft dit w.m.b. echt voldoende eigen smoelwerk. Dramatisch sterk, zeer komisch en veel goede scenes. Ook trucjes als met de verschillende actrices werkte goed. 4 sterren, fijn om te zien dat deze regisseur door is gegaan en niet blijven hangen in het geweldige Happiness (wat een beetje het probleem van Storytelling was).

Opnieuw een leuke film van Sturges. Lekker vlot en behoorlijk komisch tot zeer komisch. Af en toe zit de humor op het randje van flauwheid, zoals die Toto. Maar toch heb ik wel erg gelachen om de posse in de trein, de begincredits (hoewel ik aanvankelijk niet zo goed wist wat ik er mee moest), de achtervolging naar het treinstation (en elkaar verlinken) en de worstenkoning. Wat heeft hij toch in een korte tijdspanne ontzettend veel leuke films gemaakt. 4 sterren.

Het absolute hoogtepunt van de koude oorlog was misschien al over, maar Panic in Year Zero speelt opzichtig in op de gedachtes die mensen hadden over wat een eventuele kernoorlog zou kunnen betekenen. Het wordt in de film nooit echt duidelijk of het nu om Russen (of een andere nucleaire macht) gaat of misschien wel aliens of iets degelijks, maar de suggestie is duidelijk. In deze lowbudget (maar stijlvolle) rampenfilm, zijn weinig tot geen sfx, maar dit wordt volledig gecompenseerd door de kracht van de suggestie. De psychologie achter de handelswijzen van het gezinnetje is het belangrijkste. En dit concept wordt op de punten van het overleven erg goed uitgewerkt, maar er ook zwakke punten in het scenario. Het gaat allemaal wat snel. Milland lijkt de gevolgen van dat (wat eigenlijk nog onbekend is) wat gaat komen, wel erg snel door te hebben en al direct te weten wat hij denkt dat nodig is om te overleven. Sowieso is de rol van vrouwen wel erg ondergeschikt. In de wijde wereld waar ze hun veilige onderkomen moeten zien te vinden komen ze ook uitsluitend dezelfde paar personages tegen wat de schaal van de impact voor het gevoel erg inperkt. Toch vind ik het concept in de basis te sterk om hier al te lang bij stil te staan.

Het is absoluut een klassiek aandoende film, maar ik vind dit eigenlijk een prima voorbeeld van een onafhankelijk film die je post-New Hollywood zou kunnen noemen. John Cassavetes, Samuel Fuller en Robert Aldrich reken ik daartoe en ik moest met name aan die laatste denken qua fotografie. Milland haalt het maximale uit het budget en laat af en toe op meesterlijke wijze de kracht van de verbeelding invulling geven aan de post apocalyptische wereld. De obstakels die overwonnen moeten worden zijn geloofwaardige situaties waar je als kijker gemakkelijk in mee kunt gaan. Het ‘wat zou ik doen’ gevoel zorgt voor inleving in de personages. Al met al is dit een creatief en erg fijn werkje. Net geen 4 sterren, maar een absolute aanrader voor liefhebbers van sci-fi, lowbudget- of overlevingsfilms.

Heb het idee dat het een in potentie prachtige films was, met een interessant verhaal en waar meer in zat dan ik er nu uitgehaald heb. Had slechts het idee van dit potentieel, omdat ik op een gegeven moment mijn interesse (volledig) kwijt was. Zelden een film gezien waar ik zowel verstandelijk als gevoelsmatig zo weinig mee of tegen heb. Een paar dagen later weet ik al amper meer waar de film over ging (beetje gechargeerd, maar Paprika voelt als maanden geleden). Er zijn een aantal factoren mogelijk de oorzaak of wellicht was het een combinatie van. In de eerste plaats was ik misschien net te moe voor ‘zo een film’, hoewel ik moet zeggen dat dit normaliter voor een film die me weet te pakken niet uit maakt. Ik heb het vaker bij Anime’s (m.u.v. Ghibli) op de een of andere manier zie ik best aanknopingspunten met mijn smaak, aan de andere kant vind ik de verhaallijnen vaak niet bijzonder boeiend en interesseert het me niet al te veel en word ik geen deelgenoot. Vind het vaak een hoop oninteressant geneuzel. Misschien is deze hoek van de cinema (al wil ik dat eigenlijk in deze fase nog niet heel erg toegeven) niet geheel aan mijn besteed, hoewel ik de vermeende toppers meestal wel aardig en soms ronduit goed vind. Naast de verhaallijn pakt de film me niet op gevoel, echt mooi vond ik het niet (wel lekker kleurrijk) en de sterke scenes zogen me niet in de rest van de film. Dit is wel een film die ik eigenlijk meteen weer op zou moeten zetten en geconcerteerd kijken, maar heb daar niet zo veel zin in. Dit is blijkbaar niet een film waarbij het lukt om ‘over me heen te laten komen’, maar waar ik blijkbaar wat meer moeite voor moet doen. En daartoe ben ik best bereid, maar nu even niet. Voor nu 3 sterren.

aardige film. interessante driehoeksverhouding, boeiende zaak met een goed uitgedachte ontknoping en redelijk goed acteren (niet door iedereen), maar Peck (uiteraard) is erg goed. toch is de film niet echt bijzonder en hoort zeker niet bij het beste werk van Hitchcock. wel aardig om een keer gezien te hebben. ruim 3 sterren.

Sterke film door zijn eenvoud. Geen overdreven drama, maar een behoorlijk objectieve kijk op de zaak. De zin en de onzin van de motivatie van de 'zelfmoordenaars' komt in haast neorealistische scenes sterk naar voren.

Ik vermoed dat veel mensen bij wie de film tegenviel met verkeerde beeldvorming deze film gingen zien. Het is geen thrillertje of pretentieus drama. Het ontbreken van een soundtrack, het wegblijven van zijplotjes en de rustige montage wijzen allemaal op een oprechte film die niet op valse wijze het publiek bespeelt.

Knappe film. 4 sterren.

Gisteren op een regenachtige avond gekeken. Een heerlijke, goedgemaakte complotthriller. Net als All the Presidents Men (die nog iets beter is) erg sterk. Klute ligt klaar. Heb me er prima mee vermaakt. Het verhaal pakt je vanaf het begin en ook daarna krijg je weinig tijd om je te vervelen. 4 sterren.

Heb deze film gekeken zoals het hoort. Alleen, midden in de nacht met alle lichten uit. Had mezelf toch wel schrap gezet. Grappig dat veel mensen meegaan in de hype (geweldige film), veel mensen zich er tegen af zetten (vond het helemaal niet eng!) en ik voor en achteraf daar van weg wil blijven. Vooral vooraf blijkt dat toch moeilijk. Je gaat toch een verwachtingspatroon creëren. Op het moment dat het dan allemaal wel meevalt (wat nou engste film aller tijden) Wat dat betreft is het de hype nauwelijks waard en moet ik achteraf wel lachen om mijn eigen naïviteit, hoewel ik het eigenlijk al wist.

Vond het dus niet echt eng, hooguit spannend af en toe, maar soms ook wel wat saai. De spanningsopbouw is op zich goed, maar het blijft te lang hangen in zaken die niet echt eng zijn. Een klopgeest die zich wat verveelt en veel meer wordt het niet. Een deur die opeens opengaat of een hard gebonk, maakt weinig indruk. Niet om een partij stoer te lopen doen (een indruk die ik bij sommigen wel eens heb), maar ik denk ook dat je gelooft in paranormale zaken, dat dat ook al bijdraagt aan het effect. Het slechtste argument aller tijden trouwens van paragnosten vind ik dat je erin moet geloven en dat je anders geen bovennatuurlijk zaken zal ervaren, maar dat terzijde.

Het eind vond ik wel oke en de sfeer maakt dit een bovengemiddelde film. Toch zijn er al veel betere first person narritive films. REC bijvoorbeeld is en scarier en veel meer fun. En eigenlijk vind ik Cloverfield ook spannender. Ach, het was zeker niet onaardig.

3,5 sterren dan maar.

Unieke film, die meer is dan alleen heel speciaal. Geen typische musical, aangezien er niet echt liedjes in de film zitten, maar dialoog gewoon is vervangen door zang. Moest er aan wennen, maar niet meer dan 5 min. En toen werkte het eigenlijk wel voor me. Vond het de dramatische scenes versterken en op een gegeven moment valt het zelfs helemaal niet meer op. Vreemd.

Daarnaast ziet de film er echt geweldig uit. De kleuren spatten van het doek. Geweldige artdirection, maar ook heel mooi gefilmd. Toch wel een echte kunstenaar die Demy.

Speciale vermelding voor de begingeneriek, die een van de beste is ooit. Heerlijk. 4 sterren.

Leuke film inderdaad. Op zich zijn de grappen per saldo niet eens zo briljant. Wat dat betreft vind ik Harold Lloyd, Buster Keaton, Charlie Chaplin of de Marx bros. eigenlijk beter.

Het leuke is dat het tempo hoog ligt en er van alles gebeurt. Maffe situaties, ontsnappingpogingen, gevangenisopstand, liedjes en grapjes. Het leukste vond ik dat ze vermomd als negers, de bloedhonden die ze achtervolgde tam hadden gemaakt.

Leuke film weer, maar niet perse een van de betere van ze. 3,5 sterren.

Vond ik nu juist het leukste samen met het stukje van de Coen's (hun stukje was toch in de metro met Buscemi?). Hou niet zo van een film die bestaat uit verschillende korte films. Vaak onsamenhangend, gekunsteld en geen op zichzelf staand iets. Zo ook hier, al had het erger gekund. Uiteenlopend van zeer aardig tot behoorlijk matig. Steekt er nergens bovenuit, maar ook niet ehm ja, onder vandaan, zeg maar. 3 sterren dus.

Denk dat er weinig films zijn die saaier zijn. Het eerste uur gebeurt er bijzonder weinig. Er wordt eigenlijk alleen maar het klassenverschil tussen de Indiërs en de Engelsen behandeld en na een tijdje weet je het wel. Na een uur werd het iets minder saai, maar uiteindelijk is de film in een zin samen te vatten (klassenverschil tussen de Indiërs en de Engelsen eind 19e eeuw) en in dit geval is dat echt te mager om een film van bijna drie uur mee te vullen.

De film wordt gered door mooie shots van India en redelijk acteerwerk en krijgt daardoor (en ook omdat het nergens echt slecht is) 3 sterren.

Zwaar indrukwekkende film inderdaad. Sowieso leent dit verhaal zich uitstekend voor een verfilming, interessant dat er is gekozen om de film te baseren op de originele stukken uit het proces. Het is een eerlijk portret zonder heroïsme, maar met een emotionele Falconetti, die het allemaal ondergaat. Interessante parallellen met het verhaal van Christus, eigenlijk.

Er is vast al veel over gezegd en geschreven, maar de montage van close-ups (waarbij Jeanne d'Arc van boven en de rechters etc. van beneden gefilmd werden) werken heel sterk samen met de veelzeggende expressies. Je zit er bovenop en hoewel een rechtbankdrama eigenlijk niet zonder dialoog kan en er best veel tekstbordjes in beeld zijn (wat ik doorgaans een minpunt vind bij stomme films) zeggen de beelden alles.
Eigenlijk is het een wat vreemde film, omdat de film een hoge mate van realisme heeft, maar ook wat surrealistisch is en zelfs wat expressionistische trekken heeft. De manier van filmen en de decors met rare invalshoeken geven een bevreemdend beeld. Deze film werkt gewoon en dat komt door Dreyer, die maakt er een kunststukje van.

Passion de Jeanne d'Arc heeft veel indrukwekkende momenten, vooral de laatste 15 minuten zijn ontgoochelend goed. Het bloedspuiten uit de ader, het kaal scheren, het doodshoofd en de baby zijn zomaar een paar andere momenten. Maar het is vooral het geheel over onder meer onrecht, verlossing en het geloof dat dit een indrukwekkend drama maken. Film komt in mijn top 250 en in mijn top 5 stomme films. 4,5 sterren. Reden dat ie niet meer krijgt is, omdat ik geen moeite hoefde te doen mijn tranen in bedwang te houden. Zo'n indruk maakte hij nu ook weer niet.

[edit]Ik zag overigens de (volledig) stille versie. De begintitels van mijn verder prima Zuid Koreaanse DVD, stelde me gerust door te stellen dat dit was hoe Dreyer het bedoelde. Nu ik de reacties hier lees, ben ik wel heel benieuwd naar de versie met muziek.

prachtig gefilmd. mooie beelden. ik kan me best voorstellen dat mensen deze film een leeg vat vonden, maar op de ene of andere manier boeide de film me. ik ben nog steeds niet (helemaal) overtuigd van het talent van Gibson als regisseur, maar ik denk dat hij potentie heeft. 3,5 sterren.

Wat een geweldige film en wat een briljante filmmaker is die Peckingpah. Nu alles gezien op twee wat minder bekende werken na en dit is een van zijn beste. De film behandelt de vervaagde lijn van goed en kwaad. Outlaws, worden sheriffs, maar zijn nog steeds geen haar beter dan de outlaws die ze opjagen. Het is ook niet zozeer het geweten dat aan Pat Garrett (en een aantal andere voormalig outlaws) gaat knagen, nee het is vooral een strategische keuze. Door deze keuze ziet hij zijn leven met een jaar of 20/30 verlengd worden.

Heel de film had ik het idee dat Garrett vast wel ergens een goedzak moest zijn, om erachter te komen dat dit geenszin het geval was. We zien de vervaging van goed en kwaad (Billy the Kid kwam eigenlijk het dichtste bij een goodguy, aangezien hij zijn vrienden te hulp schoot als dat nodig was), aan de hand van zeer fraaie scenes. Ik kan echt geen genoeg krijgen van de geweldadige balletachtige shootouts. En die zitten er veelvuldig in. Kristofferson en met name Coburn spelen de rol van hun leven. Bijrollen waren weinig opvallend (hoewel er een hele reeks aan bekende koppen voorbij komt) en Dylan (waarom staat die niet hierboven genoemd en Jaeckel wel, rol van Dylan was veel groter en belangrijker) is niet echt een fantastische acteur. Zijn muziek is dat wel en hielp me erg op weg in de stemming te komen, de mooie (bij vlagen indrukwekkende) beelden van Peckinpah deden de rest.

Zag de originele bioscoopversie, maar ben benieuwd naar de versie uit 1988, die ik ook op dvd heb. 4,5 sterren.

Was Coburn trouwens niet een beetje oud om een 31 jarige te spelen?

heb ik de Apu trilogie aangeschaft, heeft AI op de dvd (de print op de dvd dus) van deel 2 duidelijk staan dat het gaat om Pather Panchali en andersom. En zo heb ik dus eerst deel 2 gezien en toen ik het doorhad, de film toch maar af gekeken en deel 1 er direct achteraan gegooid (ondanks dat ik geen tijd had).

Deel 1 komt met stip in mijn top 100. Wat een mooi stuk cinema! Een prachtig en eerlijk drama. Schitterende combinatie van een film over de Indiase samenleving en van een arm gezin. De karakters voelen echt en nogmaals eerlijk aan. Schitterend uitgewerkte echte mensen. Vooral de nuance die door heel de film zit, spreekt me bijzonder aan. De moeder is aan de ene kant bezorgd en heeft het beste met haar kinderen voor. Aan de andere kant is zij een status beluste en jaloerse feeks. De vader is enerzijds de goedheid zelve, maar tegelijkertijd toch echt een goedsul. De dochter een levensgenieter die het beste probeert te maken van haar situatie, maar ook een kleptomane.

Wat me verder aansprak was de fijne setting van het platteland in combinatie met bloedmooie scenes. Mijn favoriet was het volgen van de snoepverkoper met de hond, gefilmd in de spiegeling van het water. Andere mooie momenten zijn de stilte voor de storm (letterlijk) in de kikkerbladen, de storm en het tragische sterfgeval zelf, de emotionele uitbarsting op het eind van de vader en moeder, de scene over de gestolen kralen en het einde waar Apu de kralen vindt en het bewijsmateriaal vernietigt, de slang die bezit neemt van het verlaten huis, de scenes met de trein (om de ruzie bij te leggen), veel scenes met die oude tante waaronder dat ze zit te zingen, ze halfdood wordt aangetroffen en de scenes waarin ze het huis wordt uitgetrapt. Kortom te veel momenten om op te noemen. Wat een feest. 4,5 sterren.

typische Kubrick film. net als in al zijn films komt zijn pessimistische levensvisie tot uiting, ondersteund door absurditeit in zijn engste vorm.

de film houdt de vaart er stevig in, werkelijk alle acteurs spelen goed (met name die gekke generaal; what's his name) en de film onthoud zich van vervelende clichés. ik verwachtte bijv. dat die drie gasten die neergeschoten werden door het vuurpeloton, nog gered zouden worden maar gelukkig (ivm geloofwaardigheid) was dat niet zo. zo zie je naar hoe verziekt je wordt door te veel Hollywood troep.

ik begrijp nog steeds niet precies wat Kubrick wilde zeggen met die laatste scène, maar vond het toch wel een passend slot. 4 sterren.

indrukwekkende kijk op het leven van Patton. Schaffner (prima regisseur, die wel om kan gaan met grote projecten (Planet of the Apes/ Papillon), weet goed te voorkomen dat de film niet alleen een kille aaneenschakeling van hoogte- en dieptepunten (zoals vaak bij dergelijke films) is. het is een goedlopend verhaal en dat is best knap omdat er een grote tijdsspanne behandeld wordt, waar van alles in gebeurt.

Scott is veel geprezen voor deze rol en terecht. er lijken dan ook niet veel rollen te zijn die hij niet aan kon. ook zijn minder goede kant komt regelmatig naar boven en dat is heel wat, wanneer Amerikanen een biografische film maken over een van hun helden. de film lijkt historisch behoorlijk correct te zijn, voor zover ik me de geschiedenisboeken nog voor de geest kan halen.

de strategische voorbereidingen vond ik minstens net zo interessant als het uitvoeren ervan (de actiescènes dus). dat zorgde voor een acceptabele speelduur van bijna drie uur. 4 sterren.

Sfeervol nazomers tripje. Film gaat over liefde, seksualiteit en volwassen worden. Deze thema's worden heel luchtig behandeld en Rohmer pretendeert ook geen levenslessen te geven of zo.

Film wordt in de tweede helft steeds meer een klucht en is ook best wel komisch. Echt spectaculair wordt ook deze film van Rohmer niet, maar hij kijkt wel weer heel lekker weg. Ruime 3,5 sterren.

Reden dat ik de films van Fulci zo waanzinnig vind, is een combinatie van factoren. Alleereerst is er eenvoudigweg niemand die gore op zo'n originele en smerige wijze in beeld kan brengen. Daarin kent ie echt zijn gelijke niet. Elke film die ik van hem zag, zit vol met heerlijke overdreven smeerlapperij. Er zitten echter altijd een aantal (2 of 3) scenes bij die echt weer een nieuw hoogtepunt vormen in gruwelijkheid. Hier ook weer de darmenkotsscene en de scene met de boor met name. Hoe verzint ie het toch steeds.

Maar afgezien daarvan zijn het ook heel stijlvolle en sfeerrijke films. Fraai in beeld gebracht (niet alleen de gore), een soort onweerstaanbare kitsch maakte die man. Zo'n scene in die kist is een geweldig voorbeeld.

Wat verder opvalt is dat de verhalen eigenlijk vaak veel beter zijn dan je zou vermoeden bij zulke pulpfilms. Dat vond ik hier trouwens enigszins tegenvallen, maar zijn films zitten vaak erg goed in elkaar. Ik vind het trouwens geweldig dat hij zijn films ontzettend serieus brengt, maar dat de fun en humor hem met name in de gore zit, waardoor ook de rest van de kwaliteiten (de sfeer met name) overeind blijft. Verder overdrijft hij niet alleen met wat hij in beeld brengt, maar ook met wat je hoort. De geluidseffecten en muziek zijn sterk overdreven, maar passen perfect in het geheel. Ik vind dit gewoon kunst.

Vond deze film ook weer goed, vandaar ook mijn lyrische bericht. Eerlijk is eerlijk, hij kan nog beter. Snap het verhaal van die 'grote 4' films ook niet zo, omdat ie gewoon veel meer films van een vergelijkbaar niveau heeft gemaakt. Opnieuw 4 sterren.

Een van de meest irritante filmpersonages ooit in een verder best leuke film. Daar komt het eigenlijk wel op neer. Als die Pee-Wee een beetje had gedimd en iets subtieler (of gewoonweg minder irritant) deed met zijn maniertjes, ergerlijke wijze van praten en bewegen, had het een erg leuke film kunnen zijn. De film ziet er namelijk prima uit, leuke decors, lekker avontuurlijk (hoewel het zich nadrukkelijk richt op een jong publiek) en is af en toe best geestig. Maar dat is vooral als Pee-Wee niet praat, eigenlijk. 3 sterren dan maar. Jammer van het niet grappige personage.

Mooi portret van een zieke geest. Een van de betere films in zijn soort. 4 sterren.

Toch raar dat Powell een beetje verketterd werd n.a.v. deze film. Zo erg was het toch allemaal niet? Fritz Lang maakte zo'n film al een kleine 30 jaar eerder. Het zullen de overblijfselen zijn van de ideeen over film van de truttige jaren '50.

Schitterende film, die met 'romantische' toppers als Casablanca en it's a Wonderful Life kan meekomen. George Stevens bewees zijn kwaliteit later met Shane, maar deed dat in 1941 al met deze film. Een van de eerste films die zich afspeelt in flashback, meen ik.

Grant en Dunne (die laatste zag ik nog veel te weinig van), vormen een droomkoppel. De hoogtepunten uit een interessante relatie lopen uiteen van erg grappig tot diep ontroerend. Vooral veel kippenvel momenten.

Kreeg de film gratis bij Charade (ook met Grant). Wereld deal. 4 sterren voor deze film, die veel te weinig mensen hebben gezien. Snap eigenlijk niet dat dit niet als grote klassieker geldt in de filmwereld.

De serie die nog aardig begon, werd al met het seizoen minder. Vol repeterend verraad (dat bleef in cirkeltjes gaan), slecht spelende kinderen (elk seizoen was er iemand anders heel boos op mama) en ongeloofwaardige ontwikkelingen (te veel om op te noemen). Die verraad die en in het volgende seizoen is diegene weer doodleuk vertrouweling van Carmen. (En ook in de film verraad Berry nog een keer compleet zinloos Carmen). Maar Luther en Berry waren wel tof (met name Berry in de film ook nauwelijks meer) en er was zo nu en dan een aardige scene. Uiteindelijk op mijn tandvlees uitgezeten.

Vooropgesteld.... als je de serie niet hebt gezien, hoef je dit niet te kijken. 'Wij' zijn al wat gewend geraakt aan de belachelijkheid van van alles. Maar als je dit blanco ingaat moet dit helemaal erg ridicuul zijn. Nog even los dat personages en achtergronden sowieso allemaal dan weinig steek houden lijkt me. Dat de makers wat anders beweerden was alleen maar omdat ze ook mensen die de serie niet zagen, een kaartje wilde laten kopen.

Veel flashbacks en opstartproblemen in Canada vergen wel erg veel tijd. In Nederland aangekomen zijn met name de scènes in de rechtbank en Olympisch Stadion onthutsend slecht. De ontsnapping van Carmen en de uitbraak van van Zon, zijn wel aardig in beeld gebracht. Maar die kinderen hadden dit in een serie gezien en gaan nu mama uitbreken. De serie zat op een gegeven moment ook al veel te vol met dit soort volslagen onzin. . Het idee van het eind met die stier is wel leuk. Maar de uitvoering zo dramatisch. Het duurt allemaal maar en dan is er nog een einde en nog een en nog een. Pfff. Blij dat het er op zit. Weer een serie (en de film erbij) die zichzelf de nek omdraait door veel te lang door te gaan. Kunnen wat van HBO leren. Drie seizoenen (en geen film) was zat geweest.

Wat is die Forman toch fantastisch. Ook deze film is weer ijzersterk. Enerzijds is PvsLF een leuk en kleurrijk portret van een flamboyant figuur. Dit brengt veel zeer sterke en aangename scenes met zich mee. Anderzijds is dit het ultieme betoog tegen burgertruttigheid en de bekrompen (religieuze) denkwijze van enge republikeinen. Vooral omdat een aantal vergelijkingen en betogen van Norton en Harrelson ijzersterk zijn.

Wanneer je deze film als intelligente karakterstudie bekijkt van één man, is niet alles even goed uitgewerkt en kort door de bocht. Dat komt voor een groot deel door de fragmentarische vertelwijze. Als je het groter bekijkt en dit ziet als statement tegen de gevestigde orde en een film voor vrijheid, is de film een absolute voltreffer. Ik zie dit dan ook met de nodige goodwill groter, al is het alleen omdat ik Forman in staat acht de ambitie te hebben om meer te willen en kunnen. 4 dikke sterren.

ik vond het een erg goede film, maar het kwam me allemaal zo bekend voor. had ik de film al gezien? halverwege had ik pas door dat ik naar een remake van Yojimbo zat te kijken (ik lees nu pas dat Kapp daar ook last van had).

deed toch wel afbreuk aan de film voor mij. hoewel deze film genoeg punten heeft waardoor ie erg goed blijft en vernieuwend is op een paar punten ten opzichte van Yojimbo, bleef er toch een wrange nasmaak kleven aan dat feit.

Yojimbo is beter, maar deze komt in de buurt. natuurlijk door de briljante regie van Leone. alweer een remake van een klassieker van Kurosawa in de vorm van een Western die erg goed vond. 3,5 sterren.

Geweldige film. Visueel briljant (dat kan je wel aan Roeg overlaten), ontzettend vermakkelijk (verhaaltje is in de basis vrij eenvoudig, trouwens) en de surrealistische scenes zijn waanzinnig. Bijna 4,5 sterren.

Aardige film. Visueel goed, sterke prestaties en het onverfilmbare (zal dan wel om 'geur' op het doek te krijgen zijn geweest) wordt op een goede manier in beeld gebracht. Logisch dat bijvoorbeeld onderhond dit een goede film vindt. Jammer alleen, dat de film zo afstandelijk als de pest is. De dramatische insteek werkt helemaal voor geen meter en de film wordt ook maar niet spannend. Het komische gedeelte werkt maar zo zo. Je zit dus naar bewegende beeldjes (die natuurlijk genoeg met elkaar te maken) te kijken zonder verdere impact. Die beeldjes zijn genoeg voor een voldoende, maar een goede film brengt mij echt wel iets meer. Roept iets op. Zelden een film gezien met zoveel potentie, maar die totaal niet werkt door de meters dikke muur die tussen kijker en film zit. Gemiste kans. 2,5 sterren.

Prachtige docu idd. Een ode aan 'de film' tot eind jaren '60, de periode dat Scorsese zelf met films maken begon. Ik dacht dat ik ondertussen aardig wat films kende, maar bij deze film heb ik op een gegeven moment maar pen en papier uit de kast gehaald. De docu zit vol met verborgen (potentiële) pareltjes, waar ik nog niet van gehoord had. Hij gaat zoveel mogelijk de bekendere klassiekers uit de weg (hoewel hij er ook vaak niet omheen kan) en richt zich op de wat onbekendere films die hij goed vond en vindt. Interessante stukjes uit interessante films door interessante regisseurs. Een beetje spoilergevoelig, maar verder heerlijk om te zien.

Scorsese, je wordt bedankt. Mijn wishlist telde al een kleine 100 films en is nu bijna verdubbeld. 4,5 sterren.