Meningen

eindelijk gezien. erg kundig gemaakt op elk vlak. een film waar ik niet geemotioneerd door raakte, maar dat is niet zo'n bezwaar, want dat lukt maar bij heel weinig films. ik was i.i.g. wel benieuwd wat er zou gebeuren en dat is in dit geval genoeg voor 4 sterren.

Een filmmaker die in 7 verschillende decennia minimaal 1 meesterwerk(je) heeft gemaakt ben ik nog niet tegengekomen, maar Kurosawa mag zich in elk geval scharen in een beperkt (en persoonlijk) rijtje van regisseurs die het lukte om dit in 6 decennia te doen.

Meesterwerkje is wel van toepassing. Heb nu een film of 20 gezien van hem en dit is misschien wel de kleinste film van hem en ook een van de intiemste. Zowel in opzet als qua personages/ uitwerking van het verhaal. Thematisch is het eigenlijk een erg grote film. Kurosawa is altijd al een cineastische- overbrugger geweest van oost naar west. Nu neemt hij het thema eens letterlijk. Het gaat over de overbrugging van oost en west en afrekenen met iets dat geweest is. De kleinkinderen gaan allemaal gestoken in Amerikaanse t-shirts, terwijl oma door de afwezigheid van haar man nog steeds dagelijks geconfronteerd wordt met een niet meer te vergeven daad. Verschillende generaties die nog steeds op hun manier met oud zeer omgaan. Onschuldig (de kleinkinderen), bevooroordeeld en berekenend (“don’t mention the war!”, de ouders) en met een nooit meer uit te wissen trauma door elke ader (oma).

Het resultaat is een prachtig intieme film. Intiem omdat de lach en traan die ik erbij kreeg kwam door ‘kleine’ dingen. Mensen die aardig voor elkaar zijn. De spelletjes van de kleinkinderen. Het bezoeken van een oorlogsmonument. Het menselijke van de personages viel helemaal goed bij mij. Het acteren was sterk en het ziet er allemaal vrij prettig uit. En die twee zaken ondersteunen het allerbelangrijkste bij deze film. Gevoel. Als je niets voelt bij hetgeen ik omschreef zal dit niet zo’n bijzondere en misschien wel een matige film zijn. Ik ging er in elk geval ademloos in op. 4 sterren.

Haha wat een film weer van die mafkees Waters. Er wordt een periode in tijd volslagen belachelijk gemaakt. In dit absurdistische schouwstel dat bol staat van bizarre personages met extravagant uiterlijk, de heerlijk foute liedjes en de maffe dansjes is niets te gek. Waters laat zien meer te zijn dan alleen de koning van de wansmaak, maar daadwerkelijk wat te kunnen. De decors en kleurrijke artdirection zijn eigenlijk heel bijzonder. Het is een vrij eenvoudig feelgood verhaal en ik weet nou niet of het anti-racisme serieus bedoeld was, maar dit is uiteraard een unieke satirische komedie. Wat heb ik gelachen om de beatniks, de moeder die bang is voor zwarten, de psychiater, de bom in het haar en veel meer. Erg leuke film! 4 sterren

Ik ben niet zo van de boekverfilmingen die het boek tot op de letter volgen. Ik vind dat filmmakers er vooral hun eigen ding van moeten maken, anders houd ik het wel bij het boek. 'Gelukkig' las ik in dit geval nog niet het boek, maar ben dat nu wel van plan. Zou voor mij voor het eerst zijn dat ik eerst een verfilming zie en dan pas het boek lees. Dat het verhaal “De Idioot” een geweldig verhaal is, is me al direct duidelijk. Vooral als je bedenkt dat het deels autobiografisch is, is het eigenlijk heel bijzonder. Ik kon me tijdens de lang uitgesponnen dramatische 'binnen'scenes, heel goed een voorstelling maken hoe het op papier zou kunnen staan. Eigenlijk ook wel een minnetje. Ik ben ook benieuwd of ik na het lezen van het boek de film wat af moet waarderen, of juist niet.

Vooral op het begin is goed te merken dat de film verminkt is. Die tekstbordjes zijn echt een misdaad tegen de kunst. Doodzonde. De tweede helft (waar dan ook minder is gesneden) is een stuk beter. Het loopt een stuk beter en de onschuld van de idioot tegen het gekonkel van de meeste andere personages is schertsend. Het verhaal is wat dat betreft ook niet heel subtiel. Hoogtepunten zijn de treinreis op het begin, carnaval op het ijs, de laatste ontmoeting tussen Kuga en Hara en het voortreffelijke einde. Sowieso werkt de setting heel goed, iets wat Kurosawa in elk geval in zijn zak kan steken. Vooral de buitenopnamen zijn heel fraai.

Verder valt met name de masterclass van acteren op. Vooral de hoofdrollen zijn erg goed, maar ook de bijrollen. Setsuko Hara (geweldig actrice, hier laat ze vooral op momenten zien hoe geweldig ze is), Masayuki Mori (speelt de onschuld perfect), Toshirô Mifune (altijd goed- begin langzaam fan te worden van zijn overacting), Yoshiko Kuga (kende ik geloof ik niet, kan zo lekker boos kijken), Takashi Shimura (heel veelzijdig, als je kijkt naar bijvoorbeeld Ikiru), Chieko Higashiyama (wat een sekreet, werd er echt boos van).

In vergelijking met de andere van Kurosawa vind ik deze minder goed, maar dat zegt eigenlijk verbazingwekkend veel over de rest. Kleine 4 sterren.

dacht dat ik hem ooit had gezien, maar volgens mij toch niet. meesterwerkje; misschien wel de beste in het genre.

waar andere horrorfilms vaak traag openen en lang spanning opbouwen, wordt hier spetterend begonnen met misschien wel een van de beste openingsscènes ooit. ook het vervolg (de ontsnapping) is erg goed. schitterend gefilmd, met geweldige (door Carpenter zelf gecomponeerde) muziek (dat later een beetje onderhevig is aan overkill).

verder is het gewoon een prima slasher die alle ingrediënten heeft om goed te zijn. het voornaamste ingrediënt is de badguy; Michael Meyers. ondanks (of misschien wel dankzij) het feit dat je hem nauwelijks ziet (slechts een of twee vluchtige shots van zijn gezicht), is het een van de meest memorabele psychopaten in een film ooit. mede door de verhalen van Donald Pleasence.

ook het eind is zoals het hoort het stopt op de climax, maar is onbevredigend 'open', waardoor je toch met een ongemakkelijk gevoel blijft zitten.

TCM was de eerste (in die hoedanigheid), Halloween de beste. dikke 4 sterren.

heb enkele weken geleden een aantal kitano's aangeschaft. some like it hot, van god los en hana-bi. nu weet ik er verder niet veel van, maar ik ben er redelijk zeker van dat tenminste een van kitano is.

er zullen op korte termijn meer kitano's volgen (dolls??), want deze is me meer dan goed bevallen. brother vond ik aardig, maar daar is het verhaal (iets waar Ramon zich al hard voor maakte) niet de sterkste schakel.

dat is hier zeer zeker wel het geval. de prachtige balans tussen liefde en de wereld van misdaad (kitano vertolkt wel een van de meest coole personages in een film ooit) werkte perfect. vol met humor (hoewel een beetje voorspelbaar), kunstzinnige momenten en emotie.

een van de beste scenes is die bankoverval. hij overvalt die zonder een woord te zeggen. geweldig

een film die mede door het prachtige, maar treurige eind nog dagen door mijn hoofd zal blijven spoken.

4,5 sterren.

Eigenlijk is het enige leuke dat het ze weer overkomt. Jammer dat dit dus gewoon dezelfde film oplevert. Compleet identiek verhaal, veel terugkerende gimmicks en grappen en alles dat werkt in deel 1 wordt hier gretig uitgemolken. De verrassingen uit deel 1 zijn er dus niet meer, de grappen zijn sowieso al minder en als het herhaald wordt, betekent dat dus dat je naar een succesformule zit te kijken in plaats van een geestige, frisse film (zoals deel 1). Heb geen een keer gelachen (vooruit 2 keer een klein beetje) en het beste dat je erover kunt zeggen is dat het ondanks alles gemakkelijk wegkijkt en niet ergert. 2 sterren.

Wel leuke film. Heb wel gelachen om Allen die vanwege zijn angst voor de dood een bijpassende religie zoekt. Verder ook wel oke, maar ik ben nog steeds op zoek naar die film van Allen (naast Annie Hall) die ik echt goed vind. Heel kleine 4 sterren. Heb de indruk dat als ik een 40-er ben, de films van Allen een stuk leuker zal vinden.

Herzien en het blijft een briljante film. Film is komisch, schrijnend, naar, dramatisch en kritisch. Personages worstelen met uitlopende thema's als eenzaamheid, sexuele frustaties, sociale acceptatie, drang om te slagen, verstoorde relaties, onzekerheid en nog veel meer. De ene acteur, speelt nog beter dan de ander, maar Dylan Baker wint. Een van de beste rollen ooit, binnen een van de best uitgewerkte karakters allertijden (en dat binnen een ensemble film). Art direction is voortreffelijk, film kent bijna alleen maar hoogtepunten, verhaal zit perfect in elkaar verweven en de combinatie van humor en drama is ongeevenaard (waar de nadruk terecht op de uiterst zwarte humor ligt). Denk langzaam aan 5 sterren. Een van de beste films ooit.

Vond het erg aangenaam, eigenlijk qua alles. De scènes met de zwerver, de danslerares en ALLE scènes met de rij-instructeur (en eigenlijk nog wel meer momenten) zijn geweldig. 4 sterren.

Bijzonder flauw. Altijd het idee gehad dat de Harold & Kumar films wat meer (beter script, scherpere humor ofzo) te bieden hadden dan de zoveelste highschool komedie, waar dit natuurlijk gewoon op voortborduurt. Is niet zo. Gewoon weer eentje in het rijtje met slaapverwekkende sex, drugs en poep humor. Oh borsten en een piemel, lachen man. Daar is niet ogenblikkelijk wat mee mis, maar snap niet dat men kan blijven gniffelen om de zoveelste herhalingsoefening die zichzelf veel geestiger vindt dan die uiteindelijk is. Het blijft juist te braaf, te voorspelbaar en te veel binnen de lijnen. En nee, ik kijk er niet te serieus naar, ik was bereid een hoop onderbroekenlol voor lief te nemen.

Ja! Weer eens een film gezien die zo mijn top 100 in kan! Ontzettend gelachen om de zogenaamde zelfmoordpogingen van Harold, de autodiefstallen van Maude, de oom in het leger die alleen met zijn mouw kan saluteren, de slecht lopende dates, de moeder die geen gesprekspartner nodig heeft voor een goede conversatie, het misleiden van verschillende agenten en ga zo maar door.

Verder vooral een hartverwarmende film van twee misfits die elkaar vinden. Geen onnodig sentiment. Knap. Van alle films over onwaarschijnlijke relaties, is het eigenlijk vreemd dat dit op het eerste gezicht degene is die het meest onwaarschijnlijk is. Onwaarschijnlijker dan een relatie tussen twee mensen met een afwijkende seksuele voorkeur of een andere etnische of religieuze achtergrond. Des te knapper dat de relatie geloofwaardig is.

De ene na de andere geweldige scene volgt elkaar in hoog tempo op, Cort, Gordon, maar zeker ook Pickles zijn geweldig, prachtige muziek van Cat Stevens. Geweldig. Verrassend geestig en warm. Net geen 5 sterren, omdat het visueel niety zo bijzonder is (op een paar momenten na). Dikke 4,5 sterren dus.

Inderdaad een flinke verbetering op de voorgaande films van die Yates en met name deel 6. Misschien wel het beste deel van de reeks op deel drie na. Er gebeurt tenminste weer van alles. Vanaf het begin al. De fanatasiemomenten zijn weer wat nadrukkelijker aanwezig (en is hier geen terzijde, zoals dat veel te veel in de laatste films was) en er zit meer variatie in. Niet teveel gezeur over coming of age toestanden en het drama blijft op de achtergrond. Want als drama zijn de Potter films gewoon onvoldoende. Misschien leuk als je 7 bent, maar totaal niet serieus te nemen. Wel vind ik de trucjes waarmee ze zich uit netelige situaties redden veel te makkelijk en kort door de bocht (opeens worden ze heel gemakkelijk bevrijd door de elf, ondanks dat dit eigenlijk niet mogelijk was). Dat vind ik bij meer Potter delen, maar hier was het wel heel erg.

Geen grootse cinema, maar zoals het hoort, vermakelijk. 3,5 sterren

De eerste 5 kwartier zijn erg vermakelijk, maar vrij verrassend zakt de boel dan behoorlijk in. De langverwachte finale viel wat tegen. Vond DH deel 1 eigenlijk een stuk beter. 3 sterren.

Oh ja, noodgewdongen gezien in 3d, maar dat had echt nul toegevoegde waarde. Was echt een beetje triest.

Wat een achterlijk hoge score weer voor een blockbuster. Jammer dat dit eerder regel dan uitzondering is geworden hier (maar ook op ImdB). Men is snel onder de indruk tegenwoordig.

Het duurt veel te lang voordat het spannend wordt. Het coming of age gebeuren met alle grapjes en toestanden die er bij horen, komen veel te veel op de voorgrond. En als tienerkomedie is HP gewoon niet leuk genoeg. Harry Potter is leuk zoals Cuarion in deel drie het deed; een spannende film met veel fantasygedoe en slechts incidentiele komische ondersteuning en het coming of age gebeuren slechts als leidend voorwerp in plaats van het onderwerp.

Daarbij komt dat het duidelijk is dat het pagina voor pagina is verfilmd. Bij het zien van de film moet je gewoon het boek in de prullenbak kunnen donderen. Het moet op zich staan en dat is ook hier weer te weinig het geval.

Verder is het ondanks dit, behoorlijk vermakelijk en zeker tegen het eind is het best aangenaam om naar te kijken. Het acteerwerk wordt beter met het deel en de sfx zijn best indrukwekkend. Dus toch nog drie sterren.

Toch vind ik het jammer dat veel gebruikers hier wel erg snel onder de indruk zijn. Maar als je een basisscholier bent, die verder nog niet al te veel films heeft gezien, kan ik me eigenlijk nog wel voorstellen dat dit al indruk wekt.

Jammer dat Harry Potter (de film, het boek, het personage; kies zou ik zeggen) zich na deel drie veel te serieus begint te nemen. Heb liever een beetje onpretentieuze fantasy onzin. Voor diepgaande of spannende cinema kijk ik wel andere films (daar legt HP het gewoon tegen af). Al met al wel een verbetering op het matige deel 4 en vooral naar het einde toe steeds beter. Jammer dat de HP films zulke matige regisseurs heeft (m.u.v. deel 3 die meteen verreweg het best was en de enige die echt goed is).

Maar goed, ben wel benieuwd naar deel 6. Dat dan weer wel. Daarom toch nog 3,5 sterren.

Wat een leuke film. En geen hond heeft hem gezien. Beetje een combinatie van het optimisme van Frank Capra (moest met name aan You Can’t Take it With You denken), de humor van Billy Wilder (eigenlijk vooral zijn wat latere werk) en zelfs een beetje van de musicals van Minneli (Meet Me In st. Louis). Erg leuk dus!

De film is een perfect voorbeeld van waarom ik houd van oude films. Typisch jaren ’50. Hoewel de film zich in de jaren ’20 afspeelt, is alles, ook de inhoud, jaren’50. Was echt een andere wereld en als ik Hollywood moet geloven is het een tijd om naar terug te verlangen. Films waar mensen elkaar vriendelijk groeten, beginnen te dansen en zingen als ze vrolijk zijn en waar geld niet gelukkig maakt. En allemaal gehuld in een prachtige Technicolor gloed, waar je sowieso al vrolijk van wordt en allemaal ondersteunt door prachtige decors. Je moet er van houden en misschien is het de oude man in mij, maar ik vind het gaaf.

Script zit steengoed in elkaar, alles klopt en de film is duidelijk een voorloper van het soort comedy en feelgood gehalte dat bijvoorbeeld Disney maakt. Het raast voorbij en voor je het weet heb je een hartverwarmende film gezien. Inderdaad een aanrader voor mensen die van oude films houden. Sirk laat tenminste met deze film al zien dat hij in ieder geval veel meer is dan een smartlapregisseur voor vrouwen. 4 sterren.

Stemmige horrorfilm, die het niet zozeer van spanning moet hebben, maar veel meer van sfeer. Daar zorgt vooral het camerawerk voor, dat w.m.b. tot het beste ooit gerekend mag worden. Dat camerawerk zorgt voor de sfeer, voor de spanning (dat er toch wel een beetje in zat, zeker naar het eind toe) en voor fraaie beelden. Prachtig hypnotiserend. Op het juiste moment wordt er ingezoomd of uitgezoomd, wordt de camera een beetje schuin gezet (wat dat bespookte huis meer tot leven laat lijken komen) of wordt het beeld wat wazig, wat een hallucineerde werking heeft.

En dus zorgt het camerawerk bijna in zijn eentje voor een zeer geslaagde horrorklassieker. Verder vond ik het niet écht bijzonder. Karakteruitdieping was er eigenlijk alleen bij die Eleanore (wel heel goed gedaan, eigenlijk), acteerwerk was oké (maar dus niet bijzonder sterk). Maar goed, heb me wel weer vermaakt. 4 bescheiden sterretjes.

Prima genrefilm, deze slasher. Van originaliteit moet ook deze film het niet hebben, nee deze film moet het van de geweldige gore momenten hebben. Erg mooi in beeld gebracht. Film kabbelt voort, het hoofdpersonage doet nog eens wat stoms, het is allemaal behoorlijk spannend en bovendien mooi in beeld gebracht. Prima film dus! Komen ze opeens met de -welbekende konijn uit de hoge hoed- noodgreep. Twist komt (bijna) uit het niets, slaat nergens op en erger, is onderhand net zo origineel als een romantische komedie waarbij de geliefden uiteindelijk bij elkaar komen. Zonde, gelukkig wordt het voor een groot deel goed gemaakt door een schitterend en huiveringwekkend laatste shot. Of eigenlijk zijn de laatste 3 shots geweldig. Gelukkig kom ik daardoor toch nog op 4 sterren uit. Maar foei voor het konijn.

Als ik alle aspecten zoals acteren, het visuele of de muziek afzonderlijk zou beoordelen, scoort de film hoog. Maar op de e.o.a. manier geloof ik het drama nooit echt van Bier. Ik weet niet meer wat ik bij de andere 4 films die van de Deense zag schreef, maar misplaatste moraal, overdreven sentiment en bedacht drama zouden zomaar eens de kern kunnen vormen. Gelukkig dat ze ook bekwaamheid toont in de genoemde zaken en dat mijn ergernissen nooit de overhand krijgen. 3 sterren.

Goede film, hoor. Leuk en slim kat-en-muis spel, met enkele geweldige scenes: Hoogtepunten De tunnelachtervolging en de film stopt meteen op het hoogtepunt. Daar houd ik sowieso wel van.

Voor liefhebbers van politieseries (waar er ontelbaar van zijn) of films over serie-moordenaars (wat ook al niet bij te houden valt), is dit echt topvermaak. Maar ook een film als the Third Man heeft hier heel duidelijke trekken van. Misschien iets te braaf als geheel, de voice-over was nogal overbodig en er werd wel erg gehamerd op het “feit” dat de film waargebeurd is en precies zo is gegaan (yeah right), maar het zijn details. 4 sterren. Aanrader!

Het begin beloofde een van de beste films ooit, helaas kwam dat niet helemaal uit. Ontzettend gelachen om die heel beleefde duivel. Daarna is het nog steeds wel leuk, maar de film heeft ook wat kleine inkakmomenten.

Heaven Can Wait is eigenlijk gewoon een klucht, wat je toch al snel krijgt met de verfilming van een toneelstuk. De verhaallijn is nogal eenvoudig en later zou je nog varianten krijgen als It's a Wonderful Life en Stairway to Heaven (a Matter of Life and Death), die beide misschien wel beter waren. Eigenlijk is het vooral een verzameling van sketches en ideeen en wat dat betreft zijn bijvoorbeeld komedies als the Holy Grail and Life of Brian min of meer schatplichtig hieraan. De films van Monty Python doen hetzelfde; ze hebben een uitgangspunt en een settig, dat uitgangspunt vormt de rode draad in de film, die rode draad vormt de basis van een verhaal, om het verhaal heen worden grappen, scenes en situaties bedacht, die dus steeds weer terugkeren naar de basis.

Hier is dat soms wat flauw en achterhaald, meestal gewoon leuk, maar af en toe ronduit hilarisch. De scene aan de eettafel en de ruzie over de funny papers is wat mij betreft (naast het begin) het hoogtepunt. To Be Or Not To Be blijft tot nu toe het hoogtepunt voor mij uit het oeuvre van Lubitsch (die was veel scherper en eigenlijk ook gewoon geestiger), maar deze film is wel weer erg sterk. Voor mensen die oude films niet trekken, is dit geen aanrader. Voor liefhebbers van Capra, Wilder en Powel/Pressburger sowieso wel. 4 sterren.

Regelmatig fascinerend en af en toe bloedmooi, maar soms ook wat zeurderig en vaak langdradig. Enkele ijzersterke scenes, veel schitterende shots en overwegend sterk spel, maken dit echt wel de moeite waard. Het verhaal achter de film is curieus, vooral omdat het dus eigenlijk best een goede film is. Toch had Cimino het wat vlotter mogen vertellen en druipen de pretenties er af en toe van af. Maar dat de man ontzettend veel talent heeft is na the Deer Hunter en toch ook deze film wel duidelijk wel voor mij. Heb de 4 uur durende versie gezien.

Aardig, maar had echt beter kunnen (moeten) zijn. Het verhaal an sich is natuurlijk geweldig en uitstekend materiaal voor een misdaad thriller, met een stuk psychologisch drama. Dat er in de film hier en daar wat is afgeweken van de werkelijkheid vind ik helemaal niet zo interessant. Je weet immers toch niet precies hoe er dingen zijn gegaan als je er niet zelf bij was. De grote lijnen kloppen en dat is het belangrijkste.

Toch is het script hier en daar een manco. Slordig schrijfwerk, lijntjes die er niet toe doen die te veel aandacht krijgen of bepaalde elementen (zoals op sint maarten) die uit de bocht vliegen. Ook het acteerwerk is niet altijd even consistent. Hauer wel al beter gezien, maar ook de boeven zijn af en toe te veel karikaturen. Het beste voorbeeld daarvan is het veinzen van geestelijke gestoordheid door Teun Kuilboer.

Het is echt dat de zaak op zich zo interessant is, juist door de vele aspecten voor, tijdens en na de ontvoering. Ik moet zeggen dat ik veel dingen ook nog niet wist (boek niet gelezen). Op zekere momenten overtuigt de film ook juist wel. Wellicht waren er betere regisseurs denkbaar. Eentje met ballen. Dat je je laat intimideren door iemand die in de bak zit, zegt misschien ook al wel genoeg.

3 sterren.

Minste Ghibli die ik tot nu toe zag, maar dat is nog altijd 3,5 sterren waard. Het is hier al eerder opgemerkt, maar het duurt allemaal wat te lang. 2 uur lang naar transformerende beertjes kijken die hun leefomgeving proberen te beschermen is iets te veel van het goede. Had beter bij een korte film van een minuut of twintig gepast. En de mensen die zeuren over moraaltjes bij Disney, moeten de Ghibli films nog maar eens goed bekijken. Verder wel weer behoorlijk vermakelijk.

De lijst met talentvolle en succesvolle Belgische filmmakers is sinds de jaren ’90 in hoog tempo toegenomen. De Dardenne broers, Jaco van Dormael, Koen Mortier, Fabrice du Welz, Michael Roskam, Tom Barman en zeker ook Felix van Groeningen. En dan heb ik er wellicht nog een aantal niet ontdekt. Van Groeningen is een talent wat de Helaasheid der Dingen had, net als het latere Broken Circle Breakdown gemakkelijk een mislukking kunnen zijn. Het had zomaar kunnen doorslaan naar flauwe pis-en poephumor. Dat zit er wel in, maar vanwege de dosering wordt het niet vervelend. Het was ook al een klein wonder dat het op papier 13-in-een-dozijn Broken Circle Breakdown in plaats van een vervelende sentimentele zeurfilm een prachtig en fris menselijk drama werd.

Van Groeningen doet dus iets erg goed. In dit geval weet hij ervoor te zorgen dat de typetjes echt worden en dus meer worden dan stereotyperingen. Hij balanceert wel wat op de rand, maar blijft opvallend gemakkelijk overeind. De mix met drama werkt soms goed, soms iets minder. Maar ook dit vliegt nooit helemaal uit de bocht. De scenes in het heden zijn het minste in de film. Het is ook net te veel een plottrucje. Gelukkig krijgt dat beperkt de aandacht. De hoogtepunten zijn allemaal te vinden in het verleden. Die tour de france, het bezoek aan het Iraanse gezin waar ze tv gaan kijken, de bierliedjes, het naakt fietsen, het wereld record bier drinken, het neerschieten van de duiven van de buurman. Het is erg ver makkelijk. Dat komt vooral omdat de personages allemaal leuk zijn. Ze versterken elkaar ook. Het zijn mooie types. Eigenlijk losers natuurlijk, maar dat realiseer je je amper tijdens het kijken. Figuren die je in het echte leven niet naast je wil hebben wonen, maar hier is het vooral erg amusant.

De film is verder vooral kundig gemaakt en goed verteld. Het zijn een beetje stoere mannen verhalen. Van die verhalen waar je snel doorheen prikt, maar wel vermakelijk zijn. Ik ben het oeuvre van van Groeningen in omgekeerde volgorde aan het bekijken, maar de goede naam die hij heeft opgebouwd is niet overdreven. 4 sterren.

Wat zo goed is aan Hell in the Pacific is dat het gestript is van alle Hollywood clichés. Dat de film het zo slecht deed is dan ook ironisch. Er wordt geen tijd verspild aan een verklaring van de exacte toedracht (scorsese wat had je willen zien dan? Ze zijn vanwege de oorlog gestrand op een onbewoond eiland. Punt. Het maakt toch geen klap uit hoe dat precies is gebeurd?) Er zijn geen flashbacks van het thuisfront of andere sentimentele zijplotjes. De ontwikkeling van het wederzijdse respect blijft ook binnen de perken. Het komt pas vrij laat een beetje en dan vooral omdat ze geen keus hebben. Er wordt bijna niet in gesproken, Boorman is to the point en er zit geen overtollig vet aan. Dat laatste is tegelijk ook een klein minpunt. De film voelt ietwat gejaagd. Toch vond ik de diversiteit (eerst het kat en muis spel, daarna de moeizame samenwerking, vervolging het vlot en tot slot het kapot geschoten legerkamp) in combinatie met het benoemde straight forward karakter, erg goed werken. De twee acteurs zijn ook erg sterk, dit soort rollen spelen zij beide moeiteloos. Ook het eind is in elk geval ver verwijderd van elk Hollywoodsentiment. Erg jammer van de matige dvd in het verkeerde beeldformaat. Ik zou hem graag nog eens onder betere omstandigheden zien. 4 sterren.

Deze film is het net niet. Vind del Toro een van de meer interessante filmmakers van dit moment, maar echt waar weet hij het hier niet te maken.

De film ziet er fraai uit, maar had mooier gekund. Ging niet all the way met het gebruik van kleur, camerastandpunten of sfx. De film is behoorlijk zelfbewust, maar tegelijk is de humor eigenlijk niet leuk en scherp genoeg. En zo is het met alles. De acteurs hebben het net niet genoeg naar hun zin (zo lijkt het althans), het verhaal heeft niet voldoende schwung en de badguys zijn net niet badass genoeg.

Het geheel is wel vermakelijk, maar had echt beter gekund. Net geen 3,5 sterren. Net niet.

Uitstekende film, waar we niet vermoeid worden met de redenen (er wordt slechts in een scene iets aan toegetracht uitgelegd) en speurwerk van veel te slimme politiemensen. Gewoon een rauwe film met veel ongemakkelijke scenes die inzichtelijk maken dat zulke lui veel dichterbij (kunnen) zijn dan je denkt. Iedereen die het in zijn hoofd haalt kan een seriemoordenaar worden. En dat besef brengt de film goed over aan de hand van verontrustende en gewelddadige scenes. Erg geslaagd! 4 sterren.

Interessant uitgangspunt. Het geschetste toekomstbeeld is intrigerend, omdat de sci-fi dingen bijna allemaal voelen als zaken die heel dichtbij zijn. Sterker, de meeste zaken zijn min of meer al mogelijk. Spike Jonze is volgens mij best sceptisch over de toename van technologie in alle hoeken en gaten van de samenleving, maar wijselijk veroordeelt hij dit nauwelijks. Niet heel direct of nadrukkelijk althans. Het zou de plot te duidelijk een bepaalde kant op duwen. Het fundament is wat mij betreft helemaal niet het verhaal (plot, uitgangspunt), wat bij zijn eerste twee films veel meer zo is. Dat blijkt de vertolking van Phoenix te zijn van het personage Theodore. Het verhaal staat in dienst van dit karakter in plaats van andersom. Phoenix speelt trouwens voortreffelijk. Ik vind hem sowieso wel een goede acteur, maar soms heeft ie wat last van maniertjes. De kleurrijke artdirection dat goed samenwerkt met het gepresenteerde toekomstbeeld duwt de film verder de goede kant op. Maar het is nogmaals vooral dat de film dramatisch sterk is, waardoor dit werkt. Had sowieso een komedie verwacht en hoewel de film best grappig is, zou ik dat zeker niet als belangrijkste genre noteren.

Her is dan ook een film waarbij het van groot belang is dat je meeleeft met de hoofdpersoon. Dat lukt aardig als het gaat om het invoelbaar maken van gevoelens van eenzaamheid etc. Spike Jonze probeert verder ook alles om de gevoelens voor Her aannemelijk te maken. Ik zou ook niet zo snel weten wat ie anders had moeten doen, maar toch voer ik als bezwaar aan dat ik er niet ver genoeg in meegevoerd werd, want dat was nu eenmaal zo. Tijdens en na het kijken kan ik me nog steeds in zijn geheel niet voorstellen dat iemand daadwerkelijk gevoelens ontwikkelt voor iemand die niet echt bestaat. Daarmee bedoel ik niet dat ik denk dat die mensen niet bestaan, ik kan me er alleen niet veel bij voorstellen of begrip voor opbrengen. Ik kan het gevoel niet van me afschudden dat zo iemand onder aan de streep gewoon een loser is. Uiteindelijk vind ik zo’n fenomeen ook niet veel anders dan een lijp uit Jambers (of zo) die verliefd is op een etalagepop, dit is slechts een stap verder. Natuurlijk is het verschil (en de essentie eigenlijk) dat de OS hier ‘gevoelens’ heeft en ontwikkelt, kan praten, kan redetwisten etc. Maar je weet dat het niet echt is. Ik zat ook met plaatsvervangende schaamte te kijken naar de scene waarin hij tegen zijn ex zegt dat ie gelukkig is met iemand nieuw. Dat je dat bij het tekenen van de scheidingspapieren tegen je ex kan zeggen, is natuurlijk een prachtige triomf. Hij ging dan ook in een keer van held naar loser toen hij vertelde dat hij een relatie heeft met een Operating System. Phoenix vraagt zich ook een paar keer hardop af of hij geen freak is en hoewel hij zich verder niet zo gedraagt, is het antwoord wat mij betreft uiteindelijk ja met als enige reden dat ie verliefd is op een OS. Ik had toch gehoopt dat ik, al was het maar voor heel even, het gevoel zou krijgen dat zo’n liefde echt kan zijn i.p.v. een farce. Het vraagstuk waar het om gaat als je het hebt over artificiële intelligentie. Ik ben er misschien te nuchter voor, maar waar Phoenix een aantal keer moeite heeft met het feit dat hij weet dat Zij niet iemand is van vlees en bloed (en tussendoor eigenlijk verrassend weinig) kan ik me niet voorstellen dat iemand die een beetje bij zinnen is, daar niet constant moeite mee heeft of er eigenlijk überhaupt aan begint. Misschien betrek ik mijn eigen gevoelens te veel op dit hoofdpersonage (die immers in een andere tijd, situatie etc. etc. leeft). Maar had Jonze me daar iets meer in mee kunnen voeren, had ik het een meesterwerk gevonden. Het lukte Spielberg met AI (die ik toevallig van de week herzag) beter om de gevoelens van de moeder voor kunstmatige intelligentie over te brengen.

Toch 4 sterren. Vind de film in zijn geheel te sterk om lager te geven en het uitgebreid omschreven bezwaar is iets waar ik me wel overheen kon zetten omdat er genoeg overblijft om van te genieten.