Meningen

Bij het doorlezen van een aantal reacties geloof ik dat het merendeel de film tegen heug en meug heeft bekeken. Dat schiet niet op natuurlijk, want het is inderdaad niet het type film waar de meeste filmliefhebbers op elk moment van de dag zin in zullen hebben. Dat geldt ook wel voor mijzelf, maar uiteindelijk vind ik de films van Naruse nog vrij toegankelijk. Wel wat traag.

In zijn vrouwenfilm knokken de personages voor hun bestaan; ergens tussen vechten voor een beter leven of gewoon overleven. Hoewel het mij als domme westerling niet helemaal duidelijk is of geisha’s nu ook seksuele handelingen verrichten (mijn beperkte bronnen verschillen van mening), vond ik het ironisch dat juist deze gezelschapsdames zoveel cashflow problemen hebben. Naruse maakt het eervolle (zoals de dames het zelf ook zien tenminste) van het beroep wel inzichtelijk, maar beschrijft het ook als een aftakelende branche. Een overduidelijk metafoor (Naruse is nooit echt subtiel) voor het ouder worden van de dames. Ze zijn zelf ook aan het aftakelen.

Flowing gaat dus duidelijk over dat ouder worden, over keuzes maken in het leven, over (het al dan niet) keuzes hebben in datzelfde leven, over de kwetsbaarheid van vrouwen etc. Of ze afhankelijk zijn van mannen hangt af van welk personage je het zou vragen in de film. In letterlijk zin (klandizie) wel natuurlijk. Eigenlijk bestaat de film uit een stuk of 5 sterk uitgewerkte vrouwelijke karakters. En hier is Naruse wel wat geraffineerder, want ze laten zich niet gemakkelijk ontleden. Op het eerste oog kun je zo de sterke en minder sterke karakters aanwijzen, maar naarmate de film vordert moet je die mening meermaals bijstellen. Sterk.

Uiteindelijk is de film over de hele speelduur niet elke seconde even boeiend. Dat varieert nogal. Misschien is de film ook wel een minuut of 20 te lang. Zijn statische shots zijn best goed, maar versterken het ontbreken van enige dynamiek. Ik kan er om die reden voor de derde maal, net geen 4 sterren aan kwijt.

Gave film, met een verhaal waar amper een touw aan vast te knopen is. De film draait gelukkig veel meer om sfeer en is zodoende erg geslaagd. Erg vermakelijke onzin, alweer van Cronenberg. Eentje om vaker te zien. 4 sterren.

In beginsel een vrij eenvoudig whodunit. Maar de film is meer. Het klooster is niet alleen een achtergrond voor een serie moordpartijen, maar maakt heel duidelijk deel uit van het geheel. De film stelt een aantal morele en ethische kwesties binnen de kerk aan de kaak in een tijd waarin zij alles behalve heilig waren.

Niet in de laatste plaats draagt de griezelige sfeer bij aan een film die ter discussie stelt wie nu de echte duivels waren. Ondersteund door goed gecaste acteurs met veelal erg bizarre voorkomens en stemmige muziek, maar ook goede regie van Annaud is dit een van de beste films in het genre geworden. 4 sterren.

Geweldige ontdekking. Het is mij een groot raadsel waarom deze film niet eenzelfde bekendheid geniet als thrillers als Rosemary's Baby, Psycho of Les Diaboliques om maar eens wat te noemen. Hij doet er nauwelijks voor onder. Het is veel meer dan wel een aardige Hammer productie, het is een klein meesterwerk, die om onduidelijke redenen een beetje vergeten is geraakt.

Tip 1: zorg dat je niets leest van te voren over deze film!! Niet de achterkant van de dvdhoes, niet het plotje hierboven en eigenlijk is zelfs de titel een spoiler, omdat je weet dat het draait om de Nanny waar dus wel wat mee zal zijn. Toch dacht ik lange tijd dat Joey gewoon een duivels kind was. Pas halverwege kreeg ik het langzaam door en ik wist het pas zeker eigenlijk vlak voor het uit de doeken gedaan werd. De film heeft een werkelijk briljant opgebouwde spanningsboog. The Nanny klopt ook gewoon heel erg. Totaal geen hiaten of onlogische zaken. Echt een geweldig effectief en slim geschreven verhaal. Het verhaal klopt volledig voor beide uitleggen (namelijk een evil Nanny of een evil Joey). Nogmaals is dit ontzettend spannend. Eerst word je langzaam meegezogen en later is de film echt behoorlijk creepy. Hoogtepunten zijn vooral in het laatste half uur als Davis doordraait. Die scene dat ze haar oor te luisteren legt tegen de gebarricadeerde deur van Joey (en betrapt wordt door zijn tante) vond ik heel creepy, kreeg er echt de rillingen van. De flashbacks van uit twee perspectieven zijn ook echt fucking briljant. Het zijn niet alleen heel sterke scenes, in heel eenvoudig effectieve cinema wordt duidelijk hoe het nu zat en wat de karakters heeft gemaakt tot wat ze nu zijn. Ook de scene waarin Nanny Joey om zeep probeert te helpen en zijn tante met een zwak hart om zeep helpt, zijn gewoon top cinema. Alleen de laatste drie minuten, als er opeens een happy end komt, zijn wat minder. Maar verder niets minder dan geniale cinema.

Die sterke scenes in het fantastisch opgebouwde en erg goed in elkaar stekende verhaal, krijgen handen en voeten door in de eerste plaats de waanzinnige mooie zwart/wit fotografie, dat het gevoel voor spanning versterkt, omdat het constant bijdraagt aan de sfeer in de film. In de tweede plaats is het acteerwerk fucking briljant. De hele cast is behoorlijk sterk, maar Davis is fantastisch. Zij gaat goed door voor lieve Nanny, maar zeker ook voor psycho. Ik vond haar in What Ever Happened to Babby Jane ook een fantastische bitch, maar deze rol doet daar niet veel voor onder. Misschien wel mijn favoriete actrice. Of in elk geval 1 van de.

Dit is echt een absolute must voor liefhebbers van thrillers/horrors in de lijn van de films die ik noem in de eerste alinea. Te weinig mensen hebben hem gezien. Hij is te bestellen bij Play.com samen met nog 4 Hammer klassiekers. Bad Request - play.com Betaal je nog geen 10 euro. Dat is alleen deze film al waard. 4,5 sterren.

Lekkere rauwe misdaadfilm. Mooi gefilmd, in een heerlijke typische stijl en de twee hoofdrolspelers geven aan hun goed uitgediepte karakters uitstekend invulling. Prima film. Snap alle vergelijkingen met Training Day niet zo. Zelfde thema, heel verschillende uitwerking. Beide goede films, trouwens. 4 sterren.

Jammer van het zwakke begin en eind, maar het middenstuk is erg leuk. 3 sterren.

Toch wel erg leuk. Behoorlijk flauw, maar op de goede manier. De voorspelbaarheid werkt juist wel hier. Als je zijn gezin een voor een in beeld krijgt, wanneer zij in slaap zijn gevallen in de auto, weet je dat Chevy Chase ook ligt te maffen. Toch moest ik er erg om lachen, vooral omdat ie niet een beetje lag te dutten, maar echt compleet buiten westen was

Begon als de meest clichématige heistfilm allertijden en eindigde als een zeer matige avonturenfilm. Film hangt van clichés (en niet het goede soort) aan elkaar. Keuzes zijn uitsluitend veilig en voorspelbaar. Humor is geforceerd en dus niet leuk. Bombastische muziek is misplaatst, cage miscast en de dialogen (script) zijn geschreven door talentloze studioschrijvers die het boek 'hoe maak ik een formulefilm' wat te vaak hebben gelezen. In potentie had het leuk kunnen zijn, maar wat wordt dat verpest door het opzichtig vermijden van elk risico. 1,5 sterren voor de potentie.

Dat the Other Sergio ontzettend vermakelijke spaghettiwesterns maakte, is bij de liefhebber inmiddels wel bekend. Burt Reynolds dacht 50 jaar geleden dat Leone deze film zou gaan regisseren. Toen bleek dat Corbucci de regie deed, probeerde hij alles om eronderuit te komen. Het contract was al getekend, dus dat lukte niet meer. Sindsdien spreekt Reynolds uitsluitend met minachting over deze film. Er wordt door een aantal hier gesproken over het foute kapsel van de hoofdrolspeler, maar dat was een pruik. Het zal hoe dan ook niet hebben bijgedragen aan zijn goede humeur.

Want de film is eigenlijk veel te goed om het als een gedrocht weg te zetten. Reynolds heeft dan ook in een hele hoop veel slechtere films gespeeld. Navajo Joe is erg vermakelijk en bij vlagen ontzettend stijlvol. Niet zo verfijnd als een aantal westerns die de regisseur kort hierna zou maken, maar erg veel doet deze, zeker op bepaalde momenten, niet onder voor Django, Companeros of Il Grande Silenzio. Af en toe zie je het grote talent van Corbucci. Het is erg stijlvol gefilmd en het gebruik van de geweldige muziek is voortreffelijk. Deze film heeft wel wat te lijden onder het lage budget, zo lijkt het.

De film had dan ook beter kunnen zijn, eenvoudig gezegd. Technisch zijn er dus tekortkomingen, maar dat komt niet alleen door het ontbreken van geld. Soms is het gewoon slordigheid. Veel continuïteitssfouten of rare overgangen zijn zo nu en dan storend. Filmfouten zijn onvermijdelijk en het valt me normaliter niet snel op, maar bij Corbucci is dit niet voor het eerst dat dit wel het geval is. Bij Django zie je de cameraman vol in beeld bijvoorbeeld.

Het verhaal zit vol onlogische dingen. De reden die wordt gegeven dat de dokter pas een dag later naar de trein kan komen is erg dun. Sowieso hadden ze die code uit hem kunnen slaan. Dat de dokter alleen wordt herkend door de dame die hij moet redden (maar niet door de anderen) is vreemd etc. En het karakter van Joe had beter kunnen worden uitgewerkt, als je dan toch een wraakfilm maakt, is het niet veel gevraagd om de motieven er wat nadrukkelijk uit te laten knallen. Toch deert dit allemaal ook weer niet heel veel, het is wellicht wel het verschil tussen een behoorlijk goede en een geweldige film. 3,5 sterren.

Dat Bunuel zich niet alleen vergrijpt aan surrealisme is voor mensen die wat vaker een film van hem opzetten wel bekend. Dit is een van zijn meest ‘menselijke’ films. Hij zou later zelf zeggen dat dit een van zijn persoonlijke favorieten is, omdat hij gefascineerd is door de vastberadenheid van het hoofdpersonage. Hoewel de priester misschien alles goed doet in de ogen van de kerk (geïllustreerd door dit op te nemen als een van de belangrijkste 15 films over religie) door zijn goedheid en behulpzaam tot in het krankzinnige vol te houden, is men het cynische wellicht ontgaan. Bovendien komt het wat naïef en hypocriet over.

Het knappe van Nazarin vind ik dat het personage geloofwaardig blijft. De gehele speelduur wordt de priester uitgebuit, bestolen of ander onrecht aangedaan en toch blijft hij vasthouden aan zijn overtuiging. Je merkt dat Bunuel het personage serieus neemt en niet belachelijk maakt, maar eerder bewondert. Daardoor werkt dit voor mij wel. Op zich heeft de priester ergens gewoon gelijk in zijn opvatting, hoe naïef ook. De regisseur heeft duidelijk minder bewondering voor de mensheid. Hij is soms qua humor wel subtiel, maar qua boodschap nooit. Eerder erg uitgesproken. En ook hier is dat weer het geval.

Zoek je een film die aan alle kanten is dichtgesmeerd met nuance, dan is Nazarin niet voor jou. Hij verpakt zijn thema’s altijd in verhaallijnen die erg goed lopen. Het is eigenlijk wat van ondergeschikt belang, maar wel de reden dat ik zijn werk zo goed vind. Ik heb ook het idee dat eerst het personage bedacht is en hem vervolgens pas allemaal obstakels voor de voeten geworpen werd. Nadat de situatie in het dorp voldoende duidelijk was gemaakt, wordt de boel letterlijk in de fik gestoken en gaan we op pad. Wat volgt is een soort donkere roadmovie waar dus zo veel mogelijk hindernissen bedacht worden, waardoor zelfs het meest goeiige filmpersonage ooit op de proef gesteld wordt. Tegen het einde dreigt hij zelfs zijn vertrouwen in de mensheid kwijt te raken. Er zijn lichtpuntjes te ontdekken in enkele personages, het maakt het geheel wat subtieler, al heeft Bunuel daar volgens mij verder schijt aan. 4 sterren.

Hoewel de eerste 45 min. wel sfeervol zijn, vond ik het ook wat saai. Bovendien neemt de film zichzelf veel te serieus. Dat krijg je met een vrouw aan het roer zou ik bijna zeggen. Lost Boys uit hetzelfde jaar, laat zien hoe het wel moet.

Gelukkig komt het toch nog goed, net op tijd. En dat komt door 3 goede scenes. De eerste in de bar, direct daarop volgend in het motel (de lichtgaten in de muur) en ook wel de laatste actiescenes. En dat is wat deze film de moeite waar maakt en hem net naar een ruime voldoende van 3,5* trekt.

Ah, eindelijke eens wat gezien van die Svankmaijer. Pixar verklaart dat zijn films een grote bron van inspiratie waren en het is duidelijk waar de stop motion van Burton of de klei-animaties van de Aardman studio’s de krenten vandaan hebben. Svankmaijer begon met zijn korte films ten tijde van de Tjechoslowaakse new-wave cinema uit de jaren ’60 en net als een aantal van die film(maker)s, is dit geweldig innovatief, met warmte, tijd en aandacht gemaakt en met ontzettend veel humor gebracht.

Het is een luguber sprookje geworden. Ben altijd groot fan geweest van het verhaal Alice in Wonderland. Toch duurde de ideale verfilming voor mij even. Zag verschillende versies uiteenlopend van een versie uit 1910, de disney klassieker uit de jaren ‘50 tot tv dingen uit de jaren erna. Maar 100 jaar later kwam er eindelijk een verfilming die ik echt heel goed vond, de versie van Burton. Veel mensen vinden alles van Burton ogenblikkelijk geweldig, maar die film nu net weer net. Er zijn ook nogal wat verfilmingen geweest;

Films and television programmes based on Alice in Wonderland - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org Deze doet goed mee als een van mijn favorieten (al zag ik ze natuurlijk lang niet allemaal) omdat deze zo lekker eigen is. Natuurlijk vanwege de vrij unieke animatie techniek, maar toch ook zeker vanwege de invulling van het verhaal.

Sommige scenes, zoals de rat die een vuurtje stookt, de momenten met de gekke hoedenmaker, of anders de skelletenmannetjes en misschien wel de sokkenslangen vond ik echt heel leuk. Wat mij betreft zorgt deze film niet alleen middels de setting, maar ook door nieuwe elementen toe te voegen dat het een eigen film is. En zo moet het wat mij betreft bij een verfilming van wat dan ook (boek, andere films, toneelstuk, videogame). De animaties vond ik zeer aardig en met zichtbaar plezier gemaakt. Dit zorgt samen met de slimme montage voor een leuk persoonlijk projectje. Een beetje studentikoos of juist van een oude hobbyist, maar dan wel van een uitermate bevlogen en getalenteerde student of pensionaris.

Dat laatste zie je terug op momenten waaruit blijkt dat de film verre van perfect is. De setting in de oude schuur was om de belevingswereld naar deze bewuste Alice te halen wel logisch, maar het oogde af en toe wat goedkoop. De niet animatiestukjes dan. De vertelstem was irritant en onnodig, rare keuze. Gelukkig wordt er niet teveel in gepraat. Het konijn was van de creaturen het meeste in beeld, maar was nu juist het minst leuke schepsel. En zo schort er wel meer aan de film, hoewel dat wel de belangrijkste bezwaren zijn.

Moskwood, die meestal kwaliteit afleveren, krijgt een min voor het niet toevoegen voor de originele voice-over en een plus voor het toevoegen van een leuke korte film Picnic mit Weissman. 3,5 sterren, hebben we dit must see hoekje van de filmgeschiedenis ook eens bekeken. Als ik nog een keer een film goedkoop op dvd tegenkom van Svakmaijer, laat ik hem zeker niet liggen. Hij heeft me gematigd enthousiast gemaakt.

Op sommige momenten denk je, 'dit is eigenlijk best goed'. Om je vervolgens weer een kwartier lang af te vragen waar je in hemelsnaam naar aan het kijken bent. Erotisch is het niet, horrorachtig ook niet en misschien als er wat minder steekjes bij Franco los zouden zitten, zou het surrealistische echt van de grond kunnen komen. Af en toe denk ik bij het zien van zijn films dat we te maken hebben met een miskend genie, maar het zijn flarden en het blijft hoofdzakelijk toch echt troep. 2 sterren.

Erg leuke film. Vraag me wel af wat sommige mensen anders dan (het inderdaad geweldige) verhaaltje goed vinden aan de film. Een boze kattenkoning, een verborgen kattenrijk, een bewegend labyrinth etc. waren voor mij genoeg. Maar begreep dat dit voor sommige niet geldt. Kleine film in vergelijking met de eerdere Ghibli's, maar is eigenlijk net zo leuk. Dikke 4 sterren.

In Film > Overige films > Never Weaken (1921):

De Harold Lloyd box voor 20 euro aangeschaft bij de bijenkorf en om mijn enthousiasme meteen kracht bij te zetten even de film Never Weaken leven inblazen hier.

Ik zal niet alle korte films van Lloyd gaan 'toevoegen' maar dit is volgens mij de bekendste korte film van hem. Of het een van zijn beste is, weet ik nog niet. Maar deze was in elk geval al erg leuk. Bestaat in feite uit drie acten. De eerste is het leukste als hij klanten aan het werven is voor een dokter (zodat zijn vriendinnetje haar baan kan houden), de tweede zijn diverse zelfmoordpogingen en de derde zijn z'n balanceringen op een hoogbouwconstructie. Dit is een zeer bekend en vaak geïmiteerd hoogstandje.

Film duurt een half uurtje en is erg leuk voor de liefhebber. 4 sterren zou ie van me krijgen.

Ik schreef een tijdje terug;

En die ergernis bleek terecht. 'Een epische film met Collin Farrel? Dat moet spektakel worden!' En zo was de verwachting gewekt dat dit weer een Gladiator, Braveheart, Troy of Last Samurai zou worden. Wie daar op zit te wachten, is mij een raadsel, maar blijkbaar een hoop mensen hier. Als er niet minimaal 5 grote veldslagen zijn, elke minuut een aantal mensen sneuvelen en armen en benen in het rond vliegen is een epische film blijkbaar saai.

Een spektakel was het, maar dan een visueel spektakel. De natuur die onderdeel wordt gemaakt van de film en het verhaal. Hoe kan het ook anders, een film van Malick (hadden de laagstemmers ooit al een film van hem gezien?) die een nieuwe wereld (met zijn leefklimaat en natuur) toont? Prachtige cinematografie, dus weer. Tien keer beter dan 2,5 uur veldslagen; dat kennen we nu wel.

Een episch verhaal over een onmogelijke liefde die dus ook nooit aan elkaar zullen toebehoren. Een droevig sfeertje i.p.v. heroïsch en bombastisch geweld. Het is maar net waar je voorkeur ligt. Die van mij ligt bij karakteruitdieping boven oppervlakkige emoties. Schitterend waren de dromerige overpeinzingen van de hoofdkarakters. Een voice-over die alleen gedachten uitspreekt, geen vervelende vertelstem.

Verder kan ik ook niet begrijpen dat men dit saai vindt. Een verhaal over het stichten van nieuw leven, een onmogelijke liefde, het leren kennen van een vreemde cultuur, honger, muiterij, oorlog en veel en veel meer. Maar dan heel rustig verteld. En zonder veldslagen.

Parels voor de zwijnen dus. Verwijt deze film een verkeerde marketing, maar verwijt Malick niet saaiheid.
Toegegeven; de film is minder briljant dan alle andere Malick's , maar dat zegt meer over zijn eerste drie films. 4 sterren.

Wie bijvoorbeeld A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (1995) heeft gezien over zijn favoriete films en filmmakers, weet dat hij een groot fan is van Vincente Minnelli. Dat hij vroeg of laat een musical zou maken, nota bene met Minneli's dochter in de hoofdrol, is dan ook logisch. Hoewel de film zich afspeelt net na de 2de wereld oorlog, is het een eigentijdse film geworden. Een heel ander soort musical dan Minnelli maakte. De lange musical scène na zo'n twee uur is wel een overduidelijke ode en tevens een van de sterkste scenes, al deed Vincente Minnelli het beter in the Band Wagon.

Toch lijkt het erop dat Scorsese zich wat ongemakkelijk voelde in dit genre. Vooral op het begin. De komische scenes voelen wat ongemakkelijk aan. De film begint met horten en stoten. De hoofdpersonages zijn eigenlijk nogal irritant. De noodzaak om dit verhaal te vertellen ontging me ook een beetje. Het was niet erg boeiend. Ik maak regelmatig dagen mee die fascinerender zijn en die worden ook niet verfilmd.

Na zo´n drie kwartier was het geleidelijk goed aan het komen. Zag sowieso door de film heen enkele mooie shots en de art direction was soms ronduit goed. De Niro liet steeds meer zien wat voor klasbak hij is. De de Niro uit de jaren´70 is een van mijn favoriete acteurs ooit. Liza vind ik doorgaans een verschrikking. Bij de muscial momenten komt ze op een of andere manier (zo ook hier) nog wel uit de verf, maar bij alle andere scenes w.m.b. niet of nauwelijks. Snap sowieso niet waarom ze iemand speelt met zo veel aantrekkingskracht, aangezien ik haar betrekkelijk lelijk vind. Maar vind haar nogmaals een matig actrice. De bijrollen zijn goed verzorgd trouwens.

Naarmate de film vordert, wordt het beter. Alle muziek scenes zijn (redelijk) sterk. Sommige komische scenes zijn daadwerkelijk wel grappig. Vond de dramatische scenes in elk geval geloofwaardig. Toch is het allemaal geen vuurwerk. Meer dan aardig wordt het niet, maar slecht is het zeker ook niet.

Heb nu al zijn speelfilms op 1 na gezien en ik kom tot de conclusie dat dit zijn minste film is. Toch kan Scorsese geen slechte film maken, daar is veel te veel vakman voor. Zeker in deze periode van zijn carrière, waarop ie op zijn hoogtepunt was. Twijfel tussen 3 en 3,5*.

Hoewel het lage budget zeker voor een deel bijdraagt aan de charme, is het toch ook jammer dat er geen betere middelen waren om het leuke concept te ondersteunen. Maar het is een fijn klein filmpje. Ik ben benieuwd naar meer, maar dat komt goed dankzij die goedkope box van A film met zijn (vermeend) belangrijkste werk.

Dan heb je een film waarbij het script duidelijk ondergeschikt was (en er op momenten zonder script gewerkt werd) en het geheel verhaaltechnisch al erg rommelig is, brengen ze ook nog eens een verknipte dvd-versie uit om een kwartiertje tijd te besparen. Blijft ongelooflijk, hierdoor was het helemaal een rommetje al kan Chan aan die dvd-versie waarschijnlijk niets doen.

Zag Who Am I vroeger al eens en ik herinnerde me de film eigenlijk nog erg goed. Vond het toen al niet erg bijzonder en die mening is niet onzettend veranderd na de herziening. De toon van de film is wel goed. Een soort Bourne voorloper (de films althans), maar dan een stuk vrolijker. Het luchtige avontuurlijke aspect werkt omdat het in zijn eenvoud (stuur een legertje gasten om ondergeschikte reden op Chan af) pretentieloos vermaak ademt. Ik vond de momenten zonder actie minder vervelend dan ik me herinnerde.Toch wil het geheel maar niet echt loskomen. Er zitten best aardige achtervolgings- en vechtscenes in, maar Chan heeft veel beter werk afgeleverd op dit gebied. En eigenlijk zit je steeds te wachten op dat beetje meer.

Leuk voor de mensen die in Rotterdam wonen of er (zoals ik) vaak komen is natuurlijk dat de film zich daar voor de helft afspeelt. Geeft de film net wat meer reden om hem te onthouden. Op de een of andere manier vond ik de tal van fouten die de film heeft, niet eens zo storend. Slordig is het natuurlijk wel. Al met al kan er wel een kleine opwaardering naar 2,5 sterren van af.

Prima film weer eens van Jarmusch. Al was het alleen maar om de muziek van Waits. Film over verbondenheid van complete vreemdelingen (hoewel dat voor Rome niet echt geldt). Mooi uitgangspunt dat iemand (de taxichauffeur), iemand of een aantal iemanden in zijn taxi krijgt en daardoor mensen ontmoet die hij anders waarschijnlijk nooit zou zien. Hij leert ze een beetje kennen. Even zijn ze onderdeel van elkaars leven. Even voelen ze zich verbonden, of proberen ze dat. Even bepaalt diegene die is ingestapt, waar je heen gaat.

Wat dat betreft was Rome het lelijke eendje. Een beetje out of style zelfs. Jammer, want ik vond het wel een hilarisch stukje cinema. Erg grappig.

L.A. was haast minimalistisch mooi. Mooiste voorbeeld hoe twee vreemden en volslagen verschillende mensen zich met elkaar gaan identificeren.

New York was misschien wel het best. Erg grappig, maar zeker ook heel mooi. De aandoenlijke immigrant werd gespeeld door een wereldacteur.

Parijs vond ik verreweg het minst. Wel aardig en ook wel in de stijl van de film, maar tegelijk niet boeiend genoeg en op het laatst zelfs voorspelbaar met de botsing

Helsinki was geweldig (misschien toch stiekem het beste). Mooi drama, wordt geëindigd met een van de meest komische stukjes ooit; Die knakker die zijn baan, auto en gezin kwijt raakte moet zich niet zo aanstellen. Vuile profiteur.

4 sterren

Wat een ongelooflijk suffe cinema is dit zeg. Met de voorspelbare en clichématige raamvertelling, de duffe cinematografie en de acteurs die de dialogen door de vreselijke accenten hun strot niet uit krijgen... zelfs het pianogepingel is om bij in slaap te vallen.

Veruit de minste tot nu toe. Alles is wel erg matig (en dan niet op een leuke manier). De acteerprestaties zijn wel erg mat. De cheesymuziek is wel erg fout. De sfx echt duidelijk minder creatief. Nu zijn er vast mensen die knikkende smileys in gedachten hebben om aan te geven dat ze dat nu juist dat leuk vonden, maar vond het vooral inspiratieloos. Dat was zelfs in deel twee beter.

De link met deel 3 was nogal flauw. Wat volgt is een verschuiving van de ene moord naar de andere, die nogal wisselend zijn. Soms heb je het idee dat er reden tot opveren is bij het zien van een leuke set of een potentieel aardige scène. Vaker is het nauwelijks het aanzien waard, met als dieptepunt de meest treurige material arts ooit (op een gegeven moment hadden ze zelfs bedacht dat ze Englund helemaal niet nodig hadden voor een vechtscene).

Jammer, 2 sterren voor enkele goede ideeën voor een scène. Misschien had een betere regisseur, met een betere cast en...ach laat ook maar.

Het eerste uur is nogal matig en vrij fout, met (onbedoelde?) humor, zoals de hoofdrolspeler die gilt als een meisje en andersoortige onzin. Niet geheel onvermakelijk, naar toch wat weinig voor een echt leuke avond. De laatste 20 minuten maakt veel goed. Nog steeds een hoop en hoewel niet alles werkt is de bodyhorror en artdirection bij vlagen best de moeite waard. Het redt de film en al met al is het aardige pulp. 2,5 sterren.

Besson is voor mij al heel lang die regisseur met één geweldige film (Leon) en één grote misser (het flauwe the Fifth Element). Meer zag ik er nog niet van hem en heb dus nog geen idee wat voor vlees ik in de kuip heb.

De serie vond ik altijd wel potentie hebben en zo was ik dus alles bij elkaar wel benieuwd geworden naar deze film. Belangrijkste is dat de actiescenes (zeker 4/5) erg goed zijn. Netjes vespreid over de film. Dit gaat samen met een behoorlijke visuele flair. Het verhaaltje is wat ver gezocht en soms ook flauw, toch is het wel leuk om te zien hoe het leven van een huurmoordenaar problemen geeft in de dagelijkse rompslomp.

En wat een vette rol voor Reno zeg. Echt heel cool. Die scenes zijn het hoogtepunt van een toch al zeer aardige film en brengt hem net aan op 4 sterren. Ook de beginscene en de scene in het restaurant zijn niet moeilijk te herkennen als hoogtepunten. Tempo had iets hoger gemogen, hoewel de film nooit vervelend wordt (ook niet op de momenten dat er dus geen actie is).

Heb zijn debuutfilm liggen en die zal definitief de kater van het kinderachtige the Fifth Element moeten wegspoelen.

Ik ga mee met alle hoogstemmers. Ontzettend indrukwekkende oorlogsfilm. Boeiend en wist mijn gevoelige snaar te raken. Hoogstaande cinema. Genoeg ruimte voor (een logisch) deel twee. Dus ben benieuwd. 4,5 sterren en in mijn persoonlijke top 100.

Heb ik gisteravond zomaar weer een film goed zitten vinden. Zal wel te maken hebben met de status die deze film heeft. Ik was zelfs bereid er een beetje moeite te doen. Ik wachtte een moment af dat ik er echt eens echt zin in had en tijd voor had. En kijk eens, onderstaand een berichtje zonder flauwe verwijten dat dit 3 uur durende epos 2 uur te lang duurde.

Anyway, op veel punten het beste deel van de trilogie. Een soort gitzwart avontuur. Vind het (niet alleen dit deel trouwens) een overtuigend betoog; hoe humanistisch je ook bent, tegen de kracht van oorlog is niets gewassen. Vond het fascinerend hoe de lijn van Kajis compassie voor de mensheid in het algemeen steeds verder'naar beneden verschoof. Deze film is het ene dramatische hoogtepunt na het andere. Het einde was hartverscheurend. Schitterend gefilmd, sterk geacteerd, prachtige (hoewel ietwat bombastische) muziek. Pure cinema!

Enige nadeel vond ik dat de vele gebeurtenissen, die wat verwarrend werden, wat vreemd aaneen gemonteerd werden af en toe. Verder absoluut geweldig. Consistente reeks! 4,5 sterren ook voor dit deel.

Erg leuke film. Het is een aanklacht tegen het aankomende communisme, maar gaat juist op dat gebied wat kort door de bocht. Veel stereotyperingen passeren de revue. Maar ach, het was eigenlijk toch wel een verdienstelijke poging. De film is veel beter als je hem alleen bekijkt als screwballcomedy (dan als politiek statement). Daarin slaagt de film, maar is ook weer niet zo goed als tijdsgenoten als His Girl Friday of It Happened one Night. Toch welde moeite waard; 3,5 sterren.

Leuk, een van de weinige Polanski’s die ik nog niet gezien had. Visueel zeer oké, vele leuke bijrollen en steeds weer van de aangename ontmoetingen, moorden en andere kleurrijke situaties die gewoonweg erg vermakelijk zijn. Het geheel wordt luchtig en licht komisch gebracht, terwijl de spanning hem zit in het ‘feit’ dat het verhaal pakt. Veel van de symboliek en verwijzingen vond ik nogal opdringerigals Balkan het over heksen heeft komt Seigner in beeld, de rode auto, het overal verschijnen, het neerdalen etc., hoewel ik vast niet alles zal mee hebben gekregen, hadden veel van dit soort zaken subtieler of in mindere mate gemogen van mij. Het mystieke gaat juist wat verloren dan. Leuk voor de puzzelaars, maar vond dit nu niet het interessantst om mee bezig te zijn. Dat zit hem veel meer in de setting van stoffige bibliotheken en boekhandels in New York en een aantal Europese steden. De sfeer vond ik derhalve dan ook belangrijker.

In de tweede helft van de film verliest Polanski de grip over het verhaal wat, waar hij zelf steeds meer nadruk op legt. Dat overkwam hem ook al met een Frantic en later weer met the Ghost Writer, films die een zelfde soort raamwerk hanteren. Het komt de sfeer en de film in zijn geheel uiteraard niet ten goede. Toch verpest dat de film niet en is het resultaat een bovengemiddeld vermakelijke film. Jammer, want een echt hoge beoordeling zat er in.

3,5 sterren.

Inderdaad een geniale film. Ik vermoed dat ie bij een tweede kijkbeurt, als alles ongetwijfeld op zijn plaats valt, hoog in mijn top 100 komt (en daarmee ook op 5 sterren). Sommige momenten waren echt van de beste cinema die ik ooit heb gezien. (bijvoorbeeld die scenes in het motel en de deurknop op zijn borst en alles dat daar op volgde).

Niet zo'n typische Coen film trouwens, als sommige mensen mij deden geloven. Hooguit qua kwaliteit. Het staat ook weer niet zo ver van hun andere werk af, maar de verschillen zijn duidelijk. Verreweg de meest gewelddadige film. De eerste film sinds Blood Simple waarin ik komedie niet als hoofdgenre zou plaatsen. De film is naast de humor een stuk overdenkender (voor zover een film dat kan zijn) dan veel van hun andere werk, dat toch een stuk luchtiger is in totaliteit. etc.

Geestig wel dat sommige sceptici meenden dat ze wellicht hun mojo kwijt waren na twee licht tegenvallende films (wat ik erg mee vond vallen overigens). Wat zijn die gasten toch goed. Misschien wel mijn favoriete filmmakers ooit. 4,5 sterren.

eindelijk gezien. vermaak van de bovenste plank.
goede muziek, legendarische scenes, coole cary grant. het is allemaal al gezegd.

dus tijd voor een paar punten van kritiek. waar hitchcock een handje van heeft, is het feit dat hij de clou al halverwege de film weggeeft. na een half uur al of zo! deed hij in vertigo ook al. erg jammer. verder was het eind wel erg onverwachts. de film was opeens afgelopen, had de beste man geen film meer? ik vond het i.i.g. erg raar en ook niet bij de film passen.

desalniettemin een erg sterke film. 4 sterren.