Meningen

Geweldige film, erg onder de indruk. Sfeervol, prachtig gefilmd, heerlijk uitgewerkte personages en een fantastisch avontuurlijk verhaal. Wat wil je nog meer?

Er zitten zoveel mooie scènes in, de hypnotiserende muziek is zo bedwelmenden, de personages zo gevoel mooi en als het einde dan ook nog zo goed is, moet ik minimaal 4,5 sterren geven.

Toch wel een erg mooie film. Opvallend dat mensen die zelf toevallig niets met een film kunnen en zeker in dit geval, het direct moeten degraderen tot pretentieuze, gekunstelde troep en inhoudloze meuk. Je vond er zelf niet zo veel aan, dus de intenties van de maker waren verkeerd, er zat geen verdere gedachte achter (maar blijkbaar was het wel pretentieus) en er deugt ogenblikkelijk niets meer. Ik blijf dat toch altijd een vreemde benadering vinden.

Zoals gezegd vind ik het dus wel een mooie film. Ben ook niet anders gewend van Bertolucci zou ik bijna zeggen. Af en toe is hij erg nadrukkelijk op zoek naar het maken van kunstfilm. Dat zie je aan sommige shots, merk je aan sommige dialogen. Soms is het ook best wat langdradig en zelfs saai. Ik snap dit soort kritiek best. Dat betekent natuurlijk niet dat het direct allemaal geen klap meer waard is en we hier te maken hebben met waardeloze troep. Wat speelt Brando weer sterk. Wat zijn z’n woedeaanvallen soms angstaanjagend goed en wat maakt ie verlies van een dierbare en verlies van vertrouwen in de wereld goed invoelbaar. Wat is Schneider goed op haar plaats en wat werkt de combinatie met Brando goed. Ontzettend intelligente casting. Zij geven perfect invulling aan een film die in de eerste plaats gaat over vervreemding. Vervreemding van je leefwereld. Bertolucci heeft het over de oppervlakkigheden van het leven. Over de zinloosheid van het menselijke verlangen om relaties aan te gaan, om maar niet eenzaam te zijn. 'Nobody ever lied about being lonely', zegt Brando en wat zegt ie dat treffend. Sowieso is het opletten geblazen. Tussen alle wartaal en raskallende teksten van met name Brando door, worden er poëtische mooie en heel zinnige dingen gezegd.

De vervreemding komt natuurlijk door het verleden, wat de personages hebben meegemaakt. Brando en Schneider, twee misfits die elkaar in een vreemd lot hebben gevonden, willen niets van elkaar weten. Geen namen en geen verleden. Toch wordt er genoeg aan achtergrond informatie gegeven. Brando in dialoog met de voormalig minnaar van zijn vrouw, de uitbarsting bij de grafkist van zijn vrouw, de scenes in het hotel met zijn moeder, de scenes met Leaud die de oppervlakkigheden in het leven van Schneider illustreren.

Bijzonder is ook dat de meest geromantiseerde plek op aarde, eigenlijk gewoon een stinkend hol is, in deze film. Favoriete momenten waren voor mij het eind en de scene waarin een hoer in het hotel van Brando probeert in te checken. Wat een shithol is deze wereld toch eigenlijk. Of het stuk waarin Brando de hoofdschakelaar uit zet, om te laten zien wat voor tuig er als ratten naar buiten komt in het hotel.
En dan zijn er mensen die doorleuk beweren dat het inhoudloos is en een leeg vat. Yeah right. 4 sterren. Last Tango In Paris ligt wat zwaar op de maag, maar is echt wel de moeite waard juist voor mensen die wel geintresseerd zijn in een diepgaande karakterschets.Ik kan me voorstellen dat je het niet veel vindt, maar doe niet net alsof dit walgelijke en waardeloze troep is, terwijl het gewoon zo is dat je er je best niet meer voor wilde doen toen je iets voorgeschoteld kreeg dat je toevallig niet beviel.

Mooie film. Ontroerend, zonder dat het je opgedrongen wordt, tegenwoordig lijkt het niet meer te kunnen. Hier wel, gelukkig. Een film over eenzaamheid, armoede en (een toch wel aparte) vriendschap. Simpele scènes zorgen voor karakteruitdieping. Wanneer Umberto zijn collega's tegen komt die niets van hem moeten hebben, de haast vader-dochter relatie die hij en die Maria (ook al zo'n uitzichtloos personage, een soort zielsverwanten) hebben, maar ook het (bijna) bedelen of het prachtige eind. Ook het begin is mooi, hoewel dat niet zozeer karakteruitdieping is, maar de (sociale) situatie in die tijd weergeeft. De oude mannen mogen niet demonstreren omdat ze geen vergunning hebben. Een hele pure film, die zonder dat er eigenlijk heel spectaculaire dingen gebeuren, ontzettend boeiend is en voorbij vliegt. 4 sterren.

Oh ja, die hospita moet wel een van de meest verdorven filmkarakters ooit zijn.

Mooie kleine film, maar mist het bijzondere van de andere Ghibli’s. Die constatering is wat flauw, omdat je dat vergelijk uitsluitend maakt door de vlag waaronder het valt. Ocean Waves is dan ook precies wat het wil zijn. Het is geen bigger than life sprookje. Het is een slice of life. Ingetogen, aards, realistisch, klein, intiem. Zo’n film kun je onmogelijk verwijten dat ie niet magisch, fantastisch of imposant is. En toch haal ik het aan. Ocean Waves ontleent er namelijk zijn kracht aan en het is direct de valkuil. Het leven is vaak wat minder interessant dan fictie. Althans, in dit geval toch wel. Een oprecht uit het leven gegrepen verhaal heeft dus het voordeel dat ie echt en sympathiek overkomt en in dit geval het nadeel dat het nooit echt bijzonder wordt. Daarvoor zijn de personages net wat te saai, het verloop van het verhaal te rechtlijnig en de karakterontwikkeling niet bijzonder genoeg.

Toch moet je de makers prijzen. Het is niet gemakkelijk om een film te maken, waar getekende mensen als echte personen over komen. Het is een volwassen film, terwijl je gemakkelijker punten had gescoord wanneer je er een toverkat, wandelend kasteel of fluffige totoro in had gestopt. Om nog maar te zwijgen van Amerikaanse animatiefilms. En dat maakt de film ook wel verfrissend. De speelduur is precies lang genoeg. Uiteindelijk is het wat het is en dat was w.m.b. een lekker tussendoortje. 3,5 sterren.

Jammer van het ietwat saaie middenstuk en de rare accenten, maar ik vond het een prachtig liefdesverhaal, ijzersterk geacteerd, met goede muziek en mooie beelden. Begon nog met wat humor, maar werd grimmiger en grimmiger. Hoogtepunten zijn het zwembadschaken, het varkentje (sorry), meerdere liefdesscenes (met name zijn na terugkeer in Praag) de Praagse bezetting, het overlijden van de hond en het eind. Kaufman heeft toch wel een aantal erg goede films gemaakt (maar wordt eigenlijk nooit genoemd in regisseurslijstjes). 4 kleine sterren.

idd, jammer van seagal. verder zijn de invloeden en gelijkenissen met die hard wel erg duidelijk.

dan heb ik toch wel de meeste minpunten gehad. de actie was goed en mooi in beeld gebracht. jones en busey waren ook erg op dreef. al met al heel vermakelijk. 3 sterren.

Geweldig komische film met dramatisch goeie momenten. Film die enerzijds echt wat te melden heeft en anderzijds niets meer is dan een geslaagde komedie. Heel interessante cinema die je moet zien. Een beleving. Dikke 4 sterren...

Fraaie film die op kundige wijze ver weg blijft van alle cliches uit het genre. De film werkt goed door een goed gekozen combi van acteurs en ‘echte’ mensen die de ramp van dichtbij hebben meegemaakt. Wie het onderscheid kon zien, mag het zeggen. De manier waarop mensen met elkaar praten, op elkaar reageer en zich gedragen is subliem. Zelden zo’n hoog realisme gezien. Dat het er zo aan toe is gegaan op vlucht 93 wordt wel erg aannemelijk gemaakt.

Het wederom briljante camerawerk zorgt ervoor dat je een perfect en naargeestig gevoel krijgt. Schitterend gedaan. De keuze om gewoon zo maar mensen te laten zien, in hun dagelijkse dingen is briljant. Alle hollywoodconventies overboord. Geen echte hoofdrolspelers, geen dubieuze karakteruitdieping, geen vervelende beelden van het thuisfront. Gewoon de ramp laten zien. Hoe Greengrass denkt dat het gebeurd is.

Hulde voor deze film. Toch slechts 4 sterren. Want de keuze van Greengrass is perfect, maar zorgt er wel voor dat de film afstandelijk is. Kil haast. Had het niet anders willen zien, want dat had een mindere film opgeleverd. Toch zal ie door dit punt voor mij nooit tot de allergrootste films gerekend kunnen worden. 4 sterren dus.

Wat een leuke herziening gehad naar jaren zeg. Complete verrassing, ik ben al die oude actiefilms van vroeger langzaamaan aan het terugkijken. Wist niet zeker of ik dit wel moest doen. Was vroeger helemaal wild van (onder meer) die JC van Damme films, om ze daarna weg te zetten als waardeloos prul. Nu zit ik er wat betreft het betere werk van hem, ergens tussenin. En dit is w.m.b. echt het betere werk.

Ben geen fan van Emmerich, maar hij weet natuurlijk wel hoe je een actiescène moet filmen. Toch het verschil met veel echte b-pulp. Er is genoeg aan te merken op de film, laat ik dat eens doen om er vanaf te zijn. Emmerich weet hoe hij een actiescène moet filmen (hoewel de material arts wel wat rommelig in beeld zijn gebracht), maar jammer dat het een humorloze Duitser is. De komische momenten zijn pijnlijk onleuk (hoewel er wel een paar leuke cheesy one-liners doorheen sijpelen) en de pogingen tot karakteruitdieping zijn nog treuriger. De muziek is echt erg fout en het acteren heel matig. En het verhaaltje is een dunne variant van films die eenvoudigweg eerder waren.

Maar dat, waarvoor je de film gaat zien, is echt dik in orde. De actiescènes vond ik prima.De genoemde pijnpunten krijgen ook nergens de kans de overhand te krijgen.Er zitten echt een stuk of 10 actiescènes in die bijna allemaal behoorlijk lang duren. Het zijn heel gevarieerde scenes, waar ik ontzettend vermaakt naar heb zitten kijken. Van de operatie met die gijzeling op het begin tot het lange onvermijdelijke eindegevecht op het laatst. De scene in de supermarkt, de busachtervolging, het echte begin in Vietnam, de shootout in het motel etc. etc. zijn echt zwaar oké. Sowieso is het concept om twee actiehelden elkaar naar het leven te laten staan vermakelijk in zijn eenvoud en Lundgren en van Damme zijn een goede match, alle tekortkomingen als acteurs die ze hebben daargelaten.

Ik ben ook benieuwd of het lage gemiddelde hoort bij het afwaarderen op basis van verschoven verwachtingen van een film. Dit is een enorme guilty pleasure. 3,5 sterren. Ga dit herzien!

Alles voelt goedkoop aan in dit nogal onzinnige vervolg. De locaties, de look, de actie. Duidelijk een straight to video iets uit Bulgarije of zo. Zelfs de inzet van van Damme en Lundgren valt tegen, aangezien ze beide pas veel schermtijd krijgen in het laatste half uur. Met name Lundgren is effectief een minuut of 8 in beeld.

Verder verwacht ik bij zo een film echt geen heel goed verhaal of zo, maar dit sloeg echt nergens op. Om het wel erg standaard terroristengegeven heen zit zoveel vermoeiende onzin (maar dan niet in de goede zin van dat woord) dat het definitief mijn interesse verloor. Jammer, want het eerste deel is best aardig. Toch een paar aardige gevechten. Vond de explosieve kracht van Arlovski zeer duidelijk. Lundgren's ontwaken is ook best cool, waarin ie toegeeft dat contemplating about the meaning of life een regelmatige bezigheid voor hem is. Verder sloeg zijn hele rol nergens op. Ze hadden toch al een supergevechtssoldaat aan de slechte kant?

Jammer. Als je geen ideeen en middelen hebt voor een vervolg, maak de film dan gewoon niet. 1,5 sterren

Een aardige intrige (hoewel nogal onzinnig dat ze door dat gas allemaal aan geheugenverlies lijden) die niet helemaal wordt waargemaakt. Te veel plottechnisch geneuzel en mede daardoor nooit echt die onderhuidse spanning die het uitgangspunt belooft. Barst van de potentie, maar iemand als Brand geeft de noodzaak van een kundig regisseur pijnlijk weer. Visueel lelijk, vond de zeer aardige cast niet echt uit de verf komen en het plotje blijkt uiteindelijk niet zo slim als dat het graag had willen zijn en neemt op het eind een wending of 2 te veel. De film is dan ook net te veel een optelsom van films waar het graag op wil lijken; Cube, Reservoir Dogs en Memento zijn daarin de meest prominenten. 2 sterren.

Mwa. Scott heeft betere films gemaakt en ik ben al geen fan. De actie vond ik weinig bijzonder, het verhaaltje nogal vervelend en voorspelbaar. Zo nu en dan een aardig shot, veel vaart en gelukkig geen verveling. Scott had wel een betere film als zwanenzang mogen hebben. 2 sterren.

heeft niemand deze geweldige film van de regisseur van Casablanca gezien? Claude Rains is een geweldige bad guy. deze sfeervolle film-noir, is doorspekt met auto achtervolgingen die er uitzien alsof ze onlangs zijn opgenomen, vreselijk slim uitgevoerde moorden (Claude Rains met zijn recorder) en onderhoudende dialogen.

een erg goede film. mensen die double indemnity goed vonden moeten ook deze film maar eens kijken. 4 sterren.

Sympathieke film alweer, maar op Cars na wel de minste. Het kijkt heerlijk weg, maar heb geen een keer hardop gelachen. Het is mooi gemaakt, maar nauwelijks een verbetering ten opzichte van vorige films. Het verhaal is onderhoudend, maar nergens hartverwarmend. En zo kan ik nog even doorgaan. Bovendien vind ik het niveau af en toe aanleunen bij de Amerikaanse animatietroep van bijvoorbeeld Dreamworks.

Toch kan ik hier een heel kleine 4 sterren aan kwijt, want nogmaals de film is erg onderhoudend. Ik zal hem over een jaar of tien wel even zovele keren hebben gekeken.

Opnieuw een erg leuke Reitman. Begint zich langzaam te profileren als een van die regisseurs waarvan je niet kan wachten op een nieuwe film.

Kan vaak wel lachen om van die zelfbewuste komedies die de sleur van het werkleven onder handen nemen. De humor werkt het sterkst in het eerste deel, omdat in het tweede deel het dramatische en romantische de overhand krijgt. Helemaal uit de hand loopt het niet, de film blijft ook in de tweede helft uitermate genietbaar. Film moest zich ook wel ergens heen begwegen, anders had het maar wat voortgesukkeld.

Reitman weet ook precies de juiste toon te vinden. Up in the Air wordt nooit te flauw of te zoetsappig of te wat dan ook. Hij weet zich te beheersen. Prettige acteurs, lieve liedjes, goed getroffen sfeer. Reitman verzorgt zijn films prima. Heb er niet zo heel veel over te melden of op aan te merken. Oh ja, het siert hem wel dat hij niet kiest voor een gemakkelijk happy end, dat hing wat te nadrukkelijk in de lucht.

4 sterren kan ik hier wel aan kwijt.

aardige film, die echter in de schaduw blijft staan van Schindler's list en the Pianist.

de opstand (waar de film tenslotte om gaat) is behoorlijk ongeloofwaardig. normaal gesproken zouden die Duitsers die paar Joden zo moeten oprollen. Dat wil je niet als kijker, maar dat zou wel een stuk geloofwaardiger zijn. de karakters zijn aardig uitgewerkt, maar het lukte me niet om emotioneel betrokken te raken bij de personages. Toch zijn er nog wel een aantal scènes die bijblijven.

de accenten zijn erg irritant en onnodig. de casting was wisselend van zeer matig tot goed. nou vooruit... de film verdient wel 3 sterren.

Moet eerlijk zeggen dat ik me hier even doorheen moest worstelen, om tot de conclusie te komen dat het een erg sterke film is. De statische shots van Mizoguchi zijn net stillevens (wel eens lekker in tijden van een hoop technische poeha). Het verhaal springt alle kanten op. Had ook pas laat door dat het verhaal veel meer draait om (de intriges rond) de vijf vrouwen dan om Utamaro. Naast de intriges gaat de film over passie voor kunst, de helende en destructieve kracht van vrouwelijk schoon, artistieke restricties en censuur, sterke vrouwelijke personages (in tijden dat ze immer een ondergeschikte rol speelden) en nog veel meer. Een tikkeltje zwaar op de maag, maar er zitten werkelijk prachtige scenes in waarvan de vrouwen die schaars gekleed vis moeten vangen, wat dat betreft het hoogtepunt is. Twijfel tussen 3,5 en 4 sterren, omdat mijn aandacht er niet helemaal bij was. Ik geloof dat ik dit mezelf meer aan reken dan Mizoguchi.