Meningen

Mooie film die thema's als liefde, lust, vriendschap en vrijheid op ontzettend effectieve wijze in beeld brengt. Naast deze thema's is Y Tu Mama Tambien vooral een ontzettend leuke en speelse roadmovie, met veel humor. Mooi gefilmd. Ontzettend sterk vond ik ook hoe de omgeving waar het drietal zich in begeeft, op een terloopse manier in beeld wordt gebracht. Het zegt wat over het land en de passanten, maar is geen doel op zich en het remt gelukkig ook niet af. Het tempo in deze film is dan ook uiterst aangenaam. Ontzettend goed gedaan en zonder ook maar een enkele pretentie.

De seks in deze film is net zo functioneel. Net zoals geweld of humor dat kan zijn in een film (maar net als bij NL films, kan dat bij seks volgens sommigen nooit het geval zijn). Jongens die hun seksualiteit aan het ontwikkelen zijn. Een vrouw die de laatste weken van haar leven nog even los wil gaan Ik las ergens dat dit een oversekste film was. Ik zou het eerder ontzettend zwak vinden, als er steeds met de camera weggedraaid wordt. We zijn geen 12 meer. Als seks een belangrijke drijfveer is voor de personages, kan je dat best gewoon laten zien. Ik vond het ook heel duidelijk dat het niet op de seks an sich gericht was. Voorbeelden zijn als Juila besluit seks te hebben met Julio. Je krijgt dan alleen de reactie van die andere jongen te zien. Dat was op dat moment belangrijk. Ook de laatste seksscène (of beter scène met seks) bewees voor mij, dat er heel volwassen mee omgegaan werd en dat Cuaron niet een geile filmer is, die zijn natte dromen op doek probeert te krijgen.

Een goed gemaakte film door een volwassen regisseur die tot een van mijn favorieten van dit moment behoort. 4,5 sterren.

Inderdaad zeer redelijk, maar Naruse is wat minder subtiel dan een Ozu of Mizoguchi, namen die logischerwijs veel voorbijkomen. Zo zijn er twee centrale personages die wel erg goeiig zijn. En de familieleden eromheen nogal opzichtig onaardig op zijn zachtst gezegd. Je hebt of voornamelijk goeie eigenschappen of voornamelijk slechte eigenschappen in Yama no Oto. Alsof de tegenstellingen zo groot mogelijk gemaakt moesten worden. Iets van een verdere uitdieping waar de gekweldheid van Uehara vandaan komt had ook geen kwaad gekund (zat dat wel in het boek?). Nu is het gewoon een vervelend ventje.

De thema's die behandeld worden zijn verrassend progressief. Je kunt hier als scepticus wel weer een label van soap of huismoedertjesfilm opplakken, maar dat is niet terecht juist omdat het echt overkomt, klein blijft in de basis. Wat ik verder sterk vond, zoals het een goede Japanse film betaamt, dat de film het venijnigst op momenten dat er niets gezegd wordt. Dat er structureel geen goedemorgen af kan voor zijn vrouw bijvoorbeeld (wel voor zijn moeder). In die kleine momenten voel je het ongemakkelijke en ontwrichte. Dan laat Naruse dus zien wel uit de voeten te kunnen met subtiliteiten. Erg sterk geacteerd over het algemeen ook, hoewel Uehara zijn rol er wel wat dik bovenop legt.

Het eind waarin Hara het uitmaakt met haar schoonvader bij wijze van spreken doet om die reden nogal apart aan. Vertoont verder thematisch gezien erg veel gelijkenissen met Repast (die ik ook eerder zag). Ik begrijp een beetje dat alle filsm van Naruse zo zijn, klopt dat? Zo ja, vind ik het de moeite van het verkennen waard, maar geloof ik het verder wel na een film of drie.

Af en toe sleepte deze film wel maar wat voort inderdaad, maar vond hem toch wel sterk en overwegend boeiend. De muziek is mooi, het is bij vlagen prachtig gefilmd (die ontmoeting tussen Wahlberg en Caan bijvoorbeeld), het acteren is erg sterk en net als in We Own the Night (die ik eerder zag) enkele scenes die echt heel goed zijn (de moord op Theron, de moordaanslag bij zijn moeder thuis op Wahlberg). Dit maakt het echt een bovengemiddelde film. 3,5 sterren. Ik ben heel benieuwd naar Little Odessa.

Er zitten echt leuke dingen in, maar overall was me dit te hysterisch en niet grappig genoeg. Het visuele is een twijfelgeval. Mooie dingen gezien, maar ook veel kitsch. Ook al was dat laatste vast de bedoeling, daarom is het nog niet meteen top. De Miike die me het minst weet te bekoren verdient nog altijd wel 3 sterren, daarvoor is de film dan weer te sterk.

De Aziaten kunnen er af en toe wat van, een stukje exploitatie cinema op het doek zetten. Hoewel iemand als Miike (om even een bekend voorbeeld te nemen, hoewel ik slechts een stuk of 6 films van hem zag) er verder nog wel (letterlijk) moois van maakt, is dat hier eigenlijk helemaal niet zo. Het acteerwerk is te slecht voor woorden (hoewel cultheld Wong wel een ideale psychopaat is), het is ontzettend lelijk gefilmd, de muziek is afgrijselijk en dialogen zijn lachwekkend (en dan ook nog eens vreselijk nagesynchroniseerd). Toch is het een vrij vermakelijke film. Veel komische en erg gore momenten goed gedoseerd (want veel), zorgen toch voor een voldoende. De moeite waard voor iedereen die van zulke 'troep' houdt. 3 sterren dus.

Rommelig, maar erg onderhoudend en af en toe zelfs vrij bizar. Leuke campy onzin. 3,5 sterren. Zou eigenlijk een punt aftrek moeten geven voor het onaffe eind (heb ik bij Eragon immers ook gedaan), maar heb geen zin consequent te gaan lopen doen.

Dik 2,5 jaar later (zonder zinnig woord tussendoor) ... Nee, dat is een 4:3 versie (!) Boe!! DfW. Boe!!!

Eeuwig zonde, maar toch gezien. Zelfs nu kon ik zien dat het een visueel briljante film is en een van de beste drama's ooit. Lijstjeswerk.

Leuke film opnieuw van Ang Lee, vergelijkbaar in veel opzichten met Wedding Banquet. Later zou hij een niet vaak geziene veelzijdigheid laten zien. Dit is opnieuw een warme, kleurrijke film, die individualisme tegen het traditionele gezinsleven afzet. Per saldo waren de belevenissen en problemen van de drie dochters niet het meest boeiend. Als geheel werkte het echter erg goed.

Vond het humoristische aspect het meest geslaagd. De twist op het eind zag ik totaal niet aankomen, maar was ontzettend geestig en klopte eigenlijk wel. Niet goed genoeg om echt voor heel bijzonder door te gaan, maar het was wel; bijzonder aangenaam. 4 sterren.

Ik kan altijd wel genieten van die combinatie van melodramatische soapelementen in combinatie met liters bloed, kilo's kogels en indrukwekkende stunts in Woo's films. Zijn Aziatische werk is gewoonweg superieur, blijf het ongelooflijk vinden dat zijn Amerikaanse films zo enorm zuigen (m.u.v. Face Off) als je in acht neemt wat ie kan.

Zoals altijd gaat de film over (broeder)liefde en vooral vriendschap. Ik vind het heel bijzonder als je clichémuziek laat werken en onvervalst sentiment goed inpast in een dergelijke actiefilm. Knappe en unieke prestatie.

Enige nadeel aan deze film is dat i.t.t. tot bijvoorbeeld the Killer, Hard Boiled en Bullet in the Head het sentiment wat teveel de nadruk krijgt ten koste van de actie. Maar nogmaals; heb weer genoten van Woo. Ben benieuwd wat zijn nieuwe project op gaat leveren. Ruime 3,5.

Net iets minder dan deel 1. Kon me van die film (de plot zeker niet) weinig herinneren, hoewel ik hem niet lang geleden zag. Hielp niet, omdat ik een hoop weinig boeiend gedoe niet helemaal vatte.

Maar het was redelijk vermakelijk. Het melodramatische in combinatie met de kogelregens werkt wat minder goed dan in bijvoorbeeld the Killer of Hard Boiled, omdat de nadruk bij deze film iets te veel op het dramatische aspect ligt. Film wordt gered door redelijk vermakelijke momenten en een paar ronduit mooie scenes. 3,5 sterren. Niet zijn beste film, maar ook hier wordt duidelijk dat zijn Amerikaanse werk gemakkelijk de prullenbak in kan. Is nog niet half zo goed.

prachtige film. de prima hoofdrolspelers gaan goed om met de moeizame patiënt/ dokter relatie en het gangsterverhaaltje. een mooie combinatie en dit tegen een prachtige achtergrond van een kapot geschoten Japan vlak na de tweede wereldoorlog. veel erg indrukwekkende scènes, zoals de droom van het aanspoelen van zijn eigen doodskist op het strand, die smerige poel die symbool staat voor de teringzooi waar men in leeft, de gitaarscène en meteen de terugkeer van die leider en de dodelijke steekpartij tussen de leider en Matsunaga. ook het eind is prachtig; het meisje dat dankzij haar wilskracht wel in staat is te genezen. 4 sterren.

prachtige film. machtig in beeld gebracht. na een uur leek te film een beetje in te kakken, maar toen begon het in feite pas. de gevechten zijn erg stijlvol. een aantal scènes (hierboven werd de scène met het opwaaiende stof al genoemd) zijn van grote klasse. maar ook een van de eerste scènes (als hij het dorp in komt lopen), wanneer hij zich moet bewijzen etc. etc. net niet zo mooi als SS, maar nog steeds uitzonderlijke mooi.

Kitano had beter Zaitochi op deze manier in beeld kunnen brengen en zonder CGI, want nu moet die film het afleggen tegen deze.

nu wordt het tijd voor een aantal ander soort Kurosawa's voor mij. voor deze film 4 sterren.

Schitterend film. Sommige verhaaltjes zijn beter uitgewerkt dan anderen, zoals Mug terecht aangeeft. Het verhaaltje over eerwraak behoort tot de absolute top van de cinema. Verder ook goed, maar als de scherpe randjes er een beetje afwaren was het geniaal geweest. Daardoor slechts 4 sterren.

Sympathieke film, maar nogal naïef betoog 'that crime doesn't pay'. En dat alles in het leven geld kost. Lang houdt het midden tussen een Capra achtige screwball comedy en zijn eigen noirs. Het levert een leuke film op, maar dat is het ook wel. Zijn andere films zijn bijzonderder. 3,5 sterren.

Frank Capra. De beste feelgood regisseur ooit. In zijn films kunnen moraaltjes en mierzoete verhaallijnen juist een zwaar toegevoegde waarde zijn. Zo ook hier weer. Een film waar de strekking is dat je moet doen waar je zin in hebt en dat geld onbelangrijk is. Vertelt door een van de beste vertellers ooit. Visueel misschien een onbeduidende regisseur, maar niemand kon verhalen zo hartverwarmend en zo oprecht naar het doek vertalen. Timing tot op de 100ste seconde, perfecte casting en geweldige dialogen en personages. Dit is cinema waar ik van houdt. En Capra is een van de grootste regisseurs ooit. Staat in mijn top 10 en dat terwijl ik slechts 6 films van hem zag. Heel dikke 4 sterren.

Deze film is hooguit op momenten een film noir, maar dat terzijde. Ik vind Lang geweldig. Alle films die ik van hem heb gezien zijn volgestouwde cinema, zo ook hier. 80 minuten, helemaal volgestopt. Het knappe vind ik overigens dat het ook niet onevenwichtig of half werk is. Wie oude films saai vindt, moet maar eens wat films van Lang opzetten. Leuk trouwens om te zien dat hij altijd wel een beetje een stomme film regisseur blijft (de krantenkopscene).

Film begint als drama met een kleine crimineel die geen break krijgt en in een negatieve spiraal komt. Daar wordt gelukkig niet te lang bij stil gestaan en het gaat al snel naar een misdaadfilm/film noir, met een barre scene (de bomaanval). Daarna wordt het een Hitccock-achtige thriller met een man die onterecht veroordeeld wordt, vervolgens is het een ontsnappingsfilm (gave scene in de mist) om te eindigen als een Bonnie and Clyde, met een mooi eind. Geweldig en een aanrader. 4 sterren.

Jammer dat de film af en toe blijft hangen in een paar onuitgewerkte ideetjes, waar verder niet echt veel mee wordt gedaan en rare plotholes (ook binnen het Bondspectrum)(waarom moest ie nu zogenaamd dood bijvoorbeeld), want overwegend is dit echt weer vermakelijk. Hoogtepunt is de helikopterscene. Andere goede momenten zijn in de vulkaan op het eind (meerdere scenes), de scene in een stuurloos vliegtuig en de momenten op de scheepswerf . 3,5 sterren, vooral weer erg degelijk..

Prima film weer van Hitchcock. Het is een terugkerend thema in zijn oeuvre. De onschuldige man die terecht moet staan voor moord en zijn onschuld moet bewijzen. Kan zo al een stuk of 5 films van hem opnoemen met een soortgelijk verhaal en nog veel meer met een dergelijk thema. Waaronder het van een paar jaar eerdere the 39 Steps. Is het erg? Nauwelijks, hij heeft het immers zelf uitgevonden en keer op keer staan die films garant voor hoge kwaliteit.

Zo ook hier. Hitch gebruikt zijn eigen formule (het meisje dat langzaam in zijn onschuld gaat geloven, het steeds dichterbij komen van de echte dader en het uit de handen blijven van de politie. Dit maal is het wat lichter als veel van die andere films (hoewel North by Northwest ook voor een belangrijk deel komedie was). Bij vlagen erg grappig zelfs. Toppunt is zijn ontsnapping, waarbij de Young and Innocent one door toedoen van zijn klungelige advocaat opeens in de jury zit en niemand doorheeft waar hij gebleven is. Zo zijn er nog meer geestige momenten tussen de vele mooie shots door. Het hoofdpersonage lijkt zich nooit echt bovenmatig druk te maken over de klopjacht op hem (door trouwens erg domme agenten), maar meer over het meisje.

Er is nog wel e.e.a. aan te merken op deze film (wellicht),maar daar heb ik niet zo'n zin in. 3,5 sterren.

Leuke film. Soms flauwe (maar aanstekelijke) humor, soms echt leuke en subtiele grappen, maar de hele speelduur een mooie parodie, nee een ode zelfs, aan de oude Frankensteinfilms. 4 sterren.

De ultieme Hollywood film. Zoals zo vaak bij Ford gaat het over rechtvaardigheid. En ook zoals vaker geeft Ford een weergave van de geschiedenis als soort van fictieve exercitie om te laten zien hoe het moderne Amerika tot stand is gekomen. Feiten zijn onbelangrijk, maar een weergave van gebeurtenissen en personages in een bepaalde plaats in de tijd, geeft een weemoedig en geromantiseerd beeld van hoe het misschien wel een klein beetje geweest kan zijn.

Ford scheen een titanenstrijd met de producent uitgevochten te hebben om de final cut. Om aan alle onzekerheid een einde te maken, vernietigde Ford al het restmateriaal, waardoor alleen dit materiaal beschikbaar bleef. Daarbij is een scene verloren gegaan waarin hij zijn toekomstige moordenaar tegenkwam. Toch jammer, maar hij zal er zijn redenen voor gehad hebben. Vind Ford niet zo’n grote auteur als mijn absolute favorieten, maar hij is erg bekwaam en maakt consequent sterke films. Dat geldt allemaal zeker ook voor deze film.

Young Mr. Lincoln is zo degelijk dat de film na 75 jaar nog steeds niet stuk te krijgen is. Ford is ontegenzeggelijk een vakman. Het verhaal loopt gewoon prima. Er is best wat aan te merken. Je zou kunnen zeggen dat er zo’n eenzijdig beeld van Lincoln geschetst wordt dat het de geloofwaardigheid ondermijnt. Als je sceptisch bent zou je zelfs kunnen zeggen dat daardoor het hoofdpersonage maar matig is uitgewerkt. Hoewel het wel meespeelt, vond ik dit toch nauwelijks echt problematisch. Het is een beetje een heldenverhaal. Niet meer dan gebaseerd op. Naast het verhaal zijn de ondersteunende factoren allemaal prima in orde. Henry Fonda (goede make-up, bijna onherkenbaar) speelt ontzettend sterk. De bijrolspelers zijn een stuk minder, maar op de een of andere manier zorgt dit ervoor dat de lead beter uit de verf komt. Er zitten best wel weer mooie shots in, al moet ik eerlijk zeggen dat ik de fotografie over de gehele linie weinig opvallend vond.

Vind de films van Ford meestal wel goed, maar bijna nooit uitzonderlijk. Ford heeft wel de gave om de kijker te binden en boeien. Misschien is het niet eens zo vreemd te stellen (voor zover vergelijkbaar) dat wat Lincoln voor Amerika heeft betekent, Ford voor de Amerikaanse film heeft gedaan. Net aan 4 sterren voor deze film.

Wauw. Bijna alles dat je ziet en hoort is hier opnieuw ontzettend mooi. Sorrentino heeft de gave om zelfs matige popnummertjes iets onweerstaanbaars te geven door het op een goede manier te gebruiken. Ook qua onderliggende thematiek is de film rijk. Dat de film gaat over ouder worden vind ik te veel een open deur en simplificatie. Youth gaat over veel meer, maar als je dat onder woorden wilt brengen moet je er wel echt voor gaan zitten. Het enige nadeel vind ik bij de films van de grootste Italiaanse regisseur van zijn generatie, dat de personages wat bedacht en zelfs artificieel zijn. Ook niet alle dialogen komen lekker uit de verf en zijn even geloofwaardig (bij gebrek aan een beter woord). Het is een best een fors punt van kritiek, maar al het andere is dan weer zo (vaak uitzinnig) goed dat ik nooit beneden de vier sterren kom.

Wow wat een film. Zo mooi, zo zie je ze zelden. Zowel visueel als verhaal, met prachtig uitgewerkte karakters. Mooi voorbeeld dat lengte in het voordeel kan werken van een film, omdat je gehypnotiseerd wordt, karakters nog meer de kans krijgen een plaats in je ziel in te nemen, er tijd genomen wordt een shot gewoon eens even aan te houden en dat er simpelweg nog meer mooie dingen in kunnen. Vooral het begin en eind was van de beste cinema ooit gemaakt, maar ook alles daartussen was prachtig. 4,5 sterren.