menu

Mamma Roma (1962)

mijn stem
3,62 (127)
127 stemmen

Italië
Drama
110 minuten

geregisseerd door Pier Paolo Pasolini
met Anna Magnani, Ettore Garofolo en Franco Citti

Anna Magnani, Moeder van Rome, speelt een prostituee van middelbare leeftijd die haar verleden achter zich wil laten en een goed en respectabel leven voor haar zoon wil. Na haar vele jaren op de straat heeft ze genoeg gespaard om een huis en een fruitstalletje te kopen. Ze haalt haar zoon, haar grote trots en geluk, op van het platteland om met haar te leven. Ze heeft alles voor hem over, maar Ettore wil echter noch werken noch studeren, gaat om met de verkeerde mensen en wordt verliefd op een jonge prostituée. Mamma Roma's grootste uitdaging blijkt haar verleden dat haar niet los wil laten.

zoeken in:
avatar van maxcomthrilla
1,0
Diesel schreef:
De scène waar Mamma Roma en Ettore samen op de brommer rijden spreekt boekdelen over hun relatie en niet te vergeten de dansscène aan het begin.


De scene op die brommer voelde meer aan als een verplicht nummertje. Zo van, nu moet ik even mijn dankbaarheid tonen naar mijn moeder toe om de lieve vrede thuis maar te bewaren.

Hoe kun je nou geen sympathie hebben voor een alleenstaande vrouw die zichzelf als het ware opoffert voor haar zoon? Mamma Roma is geen slappeling maar een sterke vrouw. Ondanks de uitzichtloze omstandigheden in de getto blijft ze hoopvol gestemd over de toekomst van Ettore en doet ze er alles aan om hem een beter leven te geven.


Het is natuurlijk hartstikke nobel dat een moeder het beste voor haar zoon wil, ik vond echter dat ze zich er veel teveel mee bezighield. Hierdoor ontstond een bepaalde bemoeizucht, die steeds drammeriger begon te worden, waardoor ik zelfs begon te twijfelen aan haar nobele motieven. Ze leek het vooral te doen omdat ze zich er zelf goed bij voelde.

Dat ze zich liet chanteren i.p.v. oprecht te vertellen over haar verleden als prostitue zou je op kunnen vatten als vertederend omdat ze haar kroost wilde beschermen, ik vond dit echter meer duiden op een vertrouwensbreuk tussen moeder en zoon, die elkaar klaarblijkelijk dus niet alles konden vertellen.

avatar van kos
4,0
kos
Dat hoertje had ze toch nota bene zelf ingeschakeld? Je bedoelt gewoon dat jonge grietje denk ik.

Grappig trouwens altijd die opmerkingen over dat okselhaar, mediaindoctrinatie is vrij goed doorgevoerd. .

avatar van maxcomthrilla
1,0
Ik bedoel ook het grietje. Zij leek mij toch wel een hoer, aangezien de vrienden van Ettore er ook ( maar al te graag ) overheen gingen.

2,5
Weet iemand welk liedje Magnani in het begin van de film zingt? Dat liedje vond ik het leukst van de hele film. In de soundtrack-lijst op IMDb staat dat het liedje 'Una vez me dormí' van een zeker kindsterretje genaamd Joselito in de film voorkomt, maar het is te lang geleden om me te herinneren of er ook nog een ander liedje in voorkomt. Ik kan me niet voorstellen dat Magnani een liedje in het Spaans zong (una vez me dormí is Spaans, en het internet vermeldt ook dat Joselito heel populair was in Spanje, niet dat hij dat ook was in Italië).
Als iemand het weet, wat ze zong, zou ik heel dankbaar zijn. Ik vraag het me al heel lang af. Misschien gewoon een Italiaans volksliedje ofzoiets, ik weet het niet.

3,0
Eerste Pasolini die ik zag en die was erg aan mij besteed. Prostituée trekt met haar zoon naar Rome om ervoor te zorgen dat hij daar een fatsoenlijke carriere opbouwt. Het blijkt onmogelijk om het verleden te ontvluchten. Heeft meer-dan-raakvlakken met Italiaans neo-realisme, maar deed me eigenlijk vooral denken aan Bunuel (denk Olividados). De eerste scene is een fantastische binnenkomer. Anna Magnani die op een bruiloft van haar ex-man/pooier de draak met hem steekt ter vermaak van alle gasten. ik vond het geweldig.

avatar van Spiekercoen
4,0
Olaf K. schreef:
Ik vond het geweldig.
En toch maar 3*?

Na het tegenvallende Evangelie volgens Mattheus vond in Mama Roma een stuk betere Pasolini. Niet het beste van het Italiaanse neo-realisme, maar toch een sterk verhaal met een hele goede Anna Magnani, die ik nog niet kende, maar van wie een retrospectief binnenkort in verschillende bioscopen komt. Toch is Mama Roma niet bijzonder genoeg om echt bij te blijven.

avatar van Spiekercoen
4,0
Spiekercoen schreef:
Toch is Mama Roma niet bijzonder genoeg om echt bij te blijven.
Even terugkomen op mijn eigen woorden, Mama Roma is wel bijzonder genoeg om bij te blijven. Vandaag het genoegen gehad de film in het filmhuis te zien en het was een stuk indrukwekkender. Schitterend, vooral het sluitstuk met de prachtige muziek van Vivaldi.

Half puntje erop naar een dikke 4*

avatar van Drs. DAJA
4,0
Verhaaltechnisch maar matig en veel scenes zijn te lang gerekt maar het spel en de locatie's zijn wonderlijk. Moederliefde is in mijn ogen nog nooit zo mooi geportreteerd als door Anna Magnani in deze film.

avatar van Baggerman
4,0
Tot nu toe beviel Accatone van Pasolini me het beste en ook deze film bevalt me veel beter dan zijn later werk, dat ik vaak wat kitscherig vind.

Anna Magnani is nog steeds heel sensueel in deze film. Wat een actrice toch!

En inderdaad mooie lokaties! Wat zijn die ruïnes eigenlijk? Resten van een aquaduct?

4,0
Net als in Bellissima weet Magnani met haar spel de belangstelling van de kijker vast te houden. Ze houdt de film levendig en heeft een paar geweldige scenes waarin ze zowel geestig als vurig overkomt. Het simpele verhaal van moederliefde dat geen grenzen kent, krijgt door haar rol dan ook een prachtige uitwerking. Vond overigens het einde met de Christus symboliek er een beetje met de haren bij getrokken. Neemt niet weg dat ik hier 4* voor geef.

4,0
Mooie film, met een geniaal eind. Mamma Roma is sterk in meerdere aspecten die allemaal net zo belangrijk zijn. De moeder-zoon relatie. Het coming of age verhaal. De zoektocht naar een beter bestaan in een van oorlog herstellend en arm land. Het stadsleven tegenover het leven op het platteland.

Veel sterke scenes. Mamma Roma die tippelent in dialoog is met verschillende mannen. De eerste ervaringen van eeen jongen met seksualiteit en de kleine steeds cimineler wordende avonturen van Ettore. De sing along op de bruiloft. Erg sterk allemaal. De zwierende camera die onze hoofdpersonages volgt alsof je erzelf bij bent, brengt het allemaal bijzonder prettig in beeld.

Het mooiste wordt bewaard voor het laatst. Het eind met de overduidelijke Christus symboliek vond ik prachtig. Zo pessimistisch eindigen films niet vaak. 4 dikke sterren. Hoe Maxcomthrilla erbij komt dat dit een film voor hem is, is mij een groot raadsel.

avatar van yeyo
4,5
Prachtige film die als een soort neo-realistisch tweeluik met Pasolini's Accattone kan gezien worden. De jonge Ettore (de eigenlijke protagonist) is net als Accattone een verschoppeling en een martelaar omringd door onbehouwen figuren. Het personage Mamma Roma lijkt inderdaad op Cabiria, maar visueel is deze film heel verschillend van Fellini. Geen sprookjesachtige / poëtische beeldenpracht, maar een meer afstandelijke, minimalistische cinematografie. Kenmerkend voor Pasolini zijn de gebruikelijke 'portretshots' en de ongewone manier van vertellen / informatie prijsgeven door een sobere montage van statische shots. Het heeft inderdaad wat weg van Bresson.

avatar van timmienoelie
4,0
Ik heb weer een nieuwe regisseur ontdekt! Accattone vond ik al zeer goed en nu na Mamma Roma gezien te hebben, heb ik enorm veel zin om het hele oeuvre van Pasolini af te gaan.

Mamma Roma is een erg sterke film die je van begin tot eind niet loslaat. De minimalistische stijl van Pasolini, die inderdaad wat weg heeft van Bresson (zoals hierboven al vermeld), werkt zeer goed en ook de muziek is bij vlagen geweldig.
Ook op de acteerprestaties valt niets aan te merken (wat soms wel het geval is bij Bresson of de oudere neo-realistische films). Anna Magnani gaat weer volledig in haar rol op en ook de acteur die de hoofdrol moest verzorgen, deed dat uitstekend. Verder nog een fijn weerzien met Franco Citti die na de hoofdrol in Accattone ook hier een kleine rol kreeg.

Heel de film voel je dat het slecht gaat aflopen met Ettore en is de vraag alleen maar hoe. En dan komt Pasolini met zo'n aangrijpend en mooi einde (de muziek is hier ook weer geweldig) waarna ik alleen maar kan denken: Wauw.

En nu meer van Pasolini zien!

avatar van gauke
3,5
Een ambitieuze, surrealistsiche, experimentele en depressieve (als je tot de lage klasse behoort blijft het leven hopeloos, wat je ook probeert) film, vol met symboliek, ideologie, neorealistische tendenzen, eigenaardigheden en homo-erotiek. En toch is deze, zeker voor begin jaren zestig, revolutionaire film in de kern sympathiek. De zwart-wit beelden zijn visueel sterk en Anna Magnani excelleert als de tragische (ex)straatprostituée.

avatar van Friac
2,5
Na genoten te hebben van Accattone viel deze Mamma Roma me toch wel lelijk tegen. Ondanks de inherente tragiek van het verhaal, raakte het eigenlijk mijn koude kleren niet. Soms was dat geloof ik te wijten aan het hypersentimentele pad waarop Pasolini zich soms begeeft in deze film (ik merk op dat ik niet consequent ben in dit soort dingen: het hypersentimentele kantje van de films van De Sica bevalt me net uitstekend). Zo vond ik het einde van de film op een manier best krachtig en één van de hoogtepunten van de film, maar tegelijkertijd kreeg ik ook de kriebels van de begeleidende muziek die de pathetiek extra in de verf zette. Ook de laatste shots zijn niet aan mij besteed: het voelt me iets te leeg aan.

Erg vreemd dat er toch wel verschil zat tussen de kijkervaring van Accattone en die van Mamma Roma; de films gelden binnen Pasolini's oeuvre als een soort tweeluik, meen ik begrepen te hebben. Een makke 2,5* is het eindoordeel, en daarmee vreemd genoeg een van de minste Pasolini's die ik al gezien heb.


2,5*



P.S.: De lange tracking shots van Mamma Roma die over de nachtelijke Romeinse straten flaneert waren wél zeer overtuigend.

4,5
Prachtige film, met een onvergetelijke Magnani, erg overtuigende Ettore, vele schitterende beelden, mooie symboliek en sublieme muziekkeuze... Alleen het einde was - voor moderne ogen - misschien een beetje over de top...
gauke schreef:
Een ambitieuze, surrealistsiche, experimentele en depressieve (als je tot de lage klasse behoort blijft het leven hopeloos, wat je ook probeert) film, vol met symboliek, ideologie, neorealistische tendenzen, eigenaardigheden en homo-erotiek. En toch is deze, zeker voor begin jaren zestig, revolutionaire film in de kern sympathiek. De zwart-wit beelden zijn visueel sterk en Anna Magnani excelleert als de tragische (ex)straatprostituée.

Ik zou me volledig aansluiten bij deze post, ware het niet dat ik biet goed begrijp wat je bedoelt met de termen "surrealistisch" en "homo-erotiek", gauke. Kan je dat wat nader uitleggen?

avatar van Spetie
4,0
Ik had bij Accatone destijds al de positieve geluiden over Mamma Roma gelezen, maar het heeft toch nog wel enige tijd geduurd, voordat ik ook deze Pasolini zag. Gisteravond was het zover en gelukkig werd aan de verwachtingen voldaan, want Mamma Roma is heel goed.

In het begin dacht ik nog even, dat dit ook enigszins een komedie zou zijn, maar dat gevoel verdween al snel en naarmate het verhaal vordert wordt de toon steeds treurig, ook omdat je weet dat het onvermijdelijke slechte einde nadert. Het acteerwerk van Anna Magnani is van grote klasse. Ik vond hier ook wel wat weg hebben van Monica Vitti, ook al zo fijne Italiaanse actrice met een klasse uitstraling. De minimalistische zwart-wit cinematografie is mooi en past prima bij de sfeer.

Ik merk dat ik Pasolini steeds meer ga waarderen. De films uit het begin van zijn carrière bevallen me overigens wel het best, maar het is een fijne regisseur, die een aantal bijzondere films heeft gemaakt, waartoe Mamma Roma zich ook mag rekenen.

4,0*

avatar van Metalfist
4,0
Pasolini en de prostituee

Pier Paolo Pasolini, het was toch een figuur eigenlijk. Voordat ik aan deze Mamma Roma begon had ik de documentaire van Abel Ferrara gezien en wat ik daar zag was een regisseur die ik toch moeilijk kon rijmen met Accattone, zijn speelfilmdebuut over de levensloop van een pooier. Mamma Roma wordt vaak in één adem genoemd met Accattone, al wordt de laatste vaak als de mindere van de twee gezien, en ik was wel benieuwd wat dit ging geven.

En Mamma Roma is inderdaad de betere van de twee, overduidelijk zelfs. Tijdens de première in de Quattro Fontane Cinema op 22 september 1962 werd de regisseur aangevallen door fascisten (dat klopt al wat meer met het beeld dat ik heb gekregen door Ferrara) als protest tegen de film. Ik vraag me af waarom, want Mamma Roma is gewoon een knappe film over een moeder die alles voor haar zoon overheeft. Officieus vormt dit een tweeluik met Accattone met als grote verschil dat Mamma Roma een interessantere verhaallijn heeft. Deed me zelfs wat denken aan Visconti's Bellissima, al zal de aanwezigheid van Anna Magnani hier ook wel de nodige invloed op hebben gehad. Soit, in de eerste plaats is Mamma Roma een film over moederliefde en waar je al snel de sentimentele toer zou kunnen opgaan doet Pasolini dat gelukkig niet. Het gaat van kwaad naar erger met Ettore en het resulteert in één van de mooiste eindes die ik tot nu toe heb gezien. Ettore die als Christus wordt vastgebonden en dan al lijdend onder een hoge koorts ten onder gaat.. Erg sterk.

Waar ik Pasolini met Accattone wat afkraakte dat je wel zag dat het een debuut was, is daar een jaar later erg weinig meer van te merken. Er zijn verscheidene scènes die er met kop en schouder bovenuit steken, maar de twee scènes waarin er gefilmd wordt met een achteruit rijdende dolly dat wordt gevolgd door Mamma Roma die een babbeltje slaat met een aantal vrienden uit het nachleven zijn erg mooi. Magnani op dreef, zoveel is duidelijk. Net zoals in Accatone is de filmtitel de naam van het hoofdpersonage en Magnani kan dat met gemak dragen. Aangenaam verrast ook door Ettore Garofolo die haar zoon speelt. De moeder-zoon relatie spat van het scherm, maar Garafolo weet ook op zichzelf overeind te blijven. Er is ook nog een kleine bijrol weggelegd voor Franco Citti die zijn kunstje van het jaar ervoor nog eens eventjes mag overdoen.

Weinig op aan te merken eigenlijk. Jammer genoeg wederom niet zo'n goede transfer, maar wel in betere staat dan Accattone. Mamma Roma is zo'n film die blijft boeien en die ongetwijfeld een indruk zal achterlaten. Sowieso één van mijn favoriete rollen van Magnani en ik denk dat dit wel eens één van de hoogst genoteerde Pasolini films kan worden. Ben benieuwd of hij me nog meer gaat kunnen verrassen.

4*

avatar van Flavio
3,5
Flavio (moderator)
De films van Pasolini, althans degenen die ik tot nu toe heb gezien, zijn vervuld van symboliek- iets wat in Mamma Roma ook wel zit maar toch een pak minder dan in zijn latere werk. Dat bevalt wel, die meer down-to-earth stijl, en levert een mooie geschoten film op over een prostituée op leeftijd die haar zoon een betere toekomst wil geven. Magnini is erg aanwezig met haar aanstekelijke bulderende lach, maar wel erg goed. De scenes dat ze tippelt zijn met name bijzonder, haar verhaal doend tegen willekeurige bekenden die een eindje met haar meelopen en geamuseerd luisteren. Haar recalcitrante zoon wordt ook goed gespeeld door Garofolo (die wel wat heeft van Pasolini zelf, in ieder geval ook een aparte kop). De setting van Rome speelt ook een grote rol, maar Rome wordt in deze film niet getoond als de prachtige stad met haar talloze monumenten, je ziet vooral de monotone buitenwijken, waar hijskranen bouwen aan eenvormige flats.

Uiteindelijk loopt het -uiteraard- tragisch af, als hij voor een relatief klein vergrijp wordt opgepakt en vastgebonden aan een bed komt te overlijden. Zjn moeder had hem nota bene naar de betere buurt gehaald omdat daar respectabele mensen zouden wonen, maar het waren juist zijn "nette vrienden" die hem op het verkeerde pad deden doen belanden.

4,0
In de spetterende openingsscene, steekt Mamma Roma - vertolkt door een onnavolgbare Anna Magnani - niet alleen de draak met haar vroeger werkmilieu, maar neemt er ook, met de beste voornemens, afscheid van.
Helaas, zal haar afkomst en verleden, voor haar en haar zoon een belemmering blijven en zal het besef dat haar zoon al die jaren opgroeide, maar geen opvoeding kreeg de pijn nog verhogen.
Typisch sociaal, neo-realistische cinema uit die tijd.
Witzwarte beelden, droefgeestige klassieke muziek die het drama van het kansarm zijn perfect onderlijnen.
Weinig ervaring met Pasolini en alhoewel ik dit nu bepaald geen meesterwerk vind, is het een klasrijke film die een eeuwig probleem aansnijdt, het op een intelligente manier aan de man brengt, o.m. aan de hand van fluks camerawerk, mooie beeldcomposities en vaak scherpe dialogen.
Het mag echter niet ontkend dat het acteren van Anna Magnani toch een behoorlijk aandeel heeft in de beoordeling van deze film.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:17 uur

geplaatst: vandaag om 02:17 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.