Mamma Roma (1962)

Zeer sterke film van Pasolini.

Mamma Roma is een even schrijnend en realistisch als liefdevol en poëtisch portret van een middelbare vrouw en haar zoon Ettore, die zich staande proberen te houden te midden van de onderklasse van pooiers, prostituees en criminelen.

Anna Magnani speelt de hoofdrol, en doet dat verbluffend. Vol emotie, passie en intensiteit. Franco Citti, de hoofdrolspeler in Accattone, speelt ook mee en vervult weer de hoofdrol van pooier. Pasolini laat in deze twee films zien dat zowel pooiers (Accattone) als prostituees en criminelen (Mamma Roma) slachtoffers zijn van de omstandigheden.

Mamma Roma benadert soms in zijn poëtische en lyrische beelden de films van Bresson (Au hasard Balthazar en Mouchette). Puur, simpel en compromisloos, maar wel met compassie. Aan het einde zien we Ettore zowat als een heilige, of een martelaar, afgebeeld worden, gevangen genomen en vastgebonden.

Mamma Roma zou wel eens een van de allerbeste films van Pasolini kunnen zijn. Zeer mooi en ontroerend.

Erg mooie film van Pasolini.

Een ontroerend sociaal drama, prachtig geschoten. En fantastisch geacteerd. Naast de toenmalige Italiaanse topactrice Anna Magnani ook weer veel amateurs. Een van Pasolini's specialiteiten is het in beeld brengen van expressie en emotie op gezichten, ook weer heel duidelijk hier. Erg mooi.

Ook fraai zijn de scenes waarbij mamma Roma weer de straat op gaat. Mooie ontroerende, grappige (bijna-) monologen en erg mooi gefilmd.

Mamma Roma is een poëtische film vol passie en emotie met een einde waar ik even stil van was en wat me lang zal bijblijven.

4.0*

Ik snapte deze film niet helemaal. Waarschijnlijk wilde Pasolini er een heleboel mee zeggen maar ik kreeg het niet mee. Magnani is weer heel goed en vermakelijk maar betoverde me niet zoals in Bellissima en de gevangenisfilm.

Uiteindelijk hadden ze de film beter 'Il figlio di Mamma Roma' kunnen noemen want de zoon was vier keer meer in beeld dan de moeder.

Ja, dat zag ik ook. Het is een krachtig symbool maar ik kan 'm niet rijmen met dit jochie, dit beeld. Wat heeft hij dan precies gemeen met Jezus?

Al dat lopen van Ettore (de zoon) door de velden had ik op gegeven moment ook wel gehad. De soundtrack vond ik ook magertjes. De muziek was nog het leukst.

Ik geloof niet dat Mamma Roma nou zo veel diepere lagen heeft, hooguit het idee dat het moeilijk is om een soort onafwendbaar lot te ontvluchten. Verder vind ik het vooral Pasolini's neo-realistische film.

Aanvulling op vorige week: ik vond het beeld ook niet mooi. Later las ik in de bioscoopagenda dat de projectie digitaal was. Misschien daarom?

Prachtige Pasolini. Misschien wel zijn beste film die ik heb gezien tot nu.

Mooie kritiek op de moderne samenleving en de aftakelende menselijkheid, de steeds meer heersende materialisme en zo weet Pasolini wel nog meer te vertellen.

Deze man heeft me altijd gefascineerd om zijn durf en om zijn menselijkheid en ook hier in Mamma Roma komt dat weer mooi naar voren.

De rol van Magnani maakt het allemaal nog wat sterker. Geweldige rol van deze vrouw.

Garofolo is geen wereldacteur maar bezit wel de uitstraling voor de rol dat hij speelt. De chemie tussen moeder en zoon is heerlijk in deze film.

De hoofdrolspeler uit Accattone duikt hier ook weer op.

Verder krijg je de gewoonlijke amateur acteurs(Garofolo is er ook 1) en daar heb ik niets op tegen. Werkt erg goed in deze film, maar dat deed het ook al in meerdere Pasolini's.

De uitstraling van de film erg mooi en natuurlijk, de soundtrack passend (Vivaldi als ik het goed heb) en de eindscenes zijn fascinerend, misschien wel de hoogtepunten van Mamma Roma (Die van Ettore en die van zijn moeder).

Mooie film die blijft hangen. 4,5*

Leuk feitje: Het is dankzij Martin Scorsese, die een groot liefhebber van deze film is, dat Mamma Roma midden jaren 90 is uitgebracht in de VS na jarenlang verbannen te zijn. Dank voor dat .

Bah! Wat een rotfilm!

Een perfecte combinatie van lamlendigheid, melodramatiek en melangolie, de drie beste ingrediënten voor een berg walging.

1* voor de muziek.

Mmmh. Toch niet echt wat ik van een goede film verwacht, hier. Begin is traag qua opbouw, kent wederom weer een hoop nare karakters die het allemaal HEEL voorspelbaar maken. Anna Magnani speelt niet haar sterkste rol, duidelijk ingeperkt door Pasolini.

En wat wil Pasolini zeggen, dat lijkt me vrij duidelijk. Dat je niet gelukkig wordt als je in van die flat-gebouwen neergezet wordt, en compleet vervreemd raakt van de natuur.

De muziek is prachtig, vervreemdend effect af en toe. En waarom die Christelijke symbolen weer moeten voorkomen, dat is me een raadsel.

3* Stroperig begin, nare toneelstukjes, te weinig emotie, te kil, behalve bij de laatste 4 minuten, ofzo.

Wat is er nou op het einde aan de hand als Magnani naar huis loopt, de kleren van haar zoon op bed ziet liggen en naar buiten kijkt?

Volgens mij 'voelt' ze aan haar 'moederhart' dat haar zoon sterft...

Welnee. Ze weet al dat ie dood is, en realiseert zich in de laatste slotscene dat het door de "stedelijke" omgeving komt.

Alweer een Italiaanse klassieker die verkeerd valt?

Ik vind het juist een erg warme en integere film.

Magnani speelde nimmer beter. Weergaloos!

Dat is de theorie die mijn man (FK) bedoelt, en kan evengoed ook. Mij is het lood om oud-ijzer.

Helaas en toevallig net twee in een week, zelfs binnen een paar dagen. Best uitzonderlijk aangezien ik tot nu toe de oude Italiaanse filmkunsten best heb kunnen waarderen. (In de laatste 10 dagen 6 Italianen, waarvan 2x een 1* en de rest 3,5* of meer.)

Ik denk dat me vooral Pasolini niet zo goed valt, met tot nu toe twee keer 1* en een niet-uigekeken film. Hij is 'mijn regisseur' blijkbaar niet.

Nee, de film is helemaal niet warm maar wrang.

Oneens. Ze speelt een van de slechtste rollen, iig niet zichzelf. Compleet monddood gemaakt door een regisseur die zegt dat niet na te streven. Ik zie enkel een slechte magnini in de scene's die erom doen !

MAAR die scene's rond haar tippelzone zijn WEERGALOOS.

Maar geen warme integere film, waar haal je die onzin vandaan Ramon ? Er zit hier geen ENKELE warmte in. Het is alleen maar voorspelbare ellende. Ik snap niet dat je hier iets van Warmte kunt herkennen.

Complete mislukking van Pasolini wat mij betreft, vooral en met name het Acting gedeelte.

Overigens zit ie nu erg laag in waardering. Als een goede regisseur en als goed mens. Pasolini heeft afgedaan als een goed regisseur, denk ik.

Compleet mee eens. Prachtige onroerende film. Al een tijdje niet gezien, maar meerdere scenes staan nog in mijn geheugen gegrift. Ben toe aan opwaardering denk ik.

Na één film die je minder beviel? Ondanks de andere die je prachtig vond? Dat gaat snel bij jou.

Ik begrijp nu pas wat je bedoelt, maar jouw theorie vind ik ook een erg mooie

Iemand die geen warmte kan bespeuren in de ontluikende band tussen moeder en zoon (die dansscene op die kamer is wel zoooooo mooi en oprecht) moet wel met een heel verkeerd been uit bed zijn gestapt.

Dat durf je echt te zeggen na al je lofuitingen bij Salo en Il Vangelo Secondo Matteo? Na 1 lichte teleurstelling (3*)? Met alle respect: dit kan ik niet serieus nemen.

Warm EN wrang en dan kom je al dichter in de buurt.

Beetje in een dwarse bui?

Zou kunnen dat het verkeerd been is geweest, vond het vooral een pijnlijke scene, onwerkelijk. Maar goed.

nou, beetje overdreven inderdaad.

Even terug naar het einde.

Zelf legde ik de link met het katholieke Italië. Ik vond de laatste scenes zelfs een mix van neo-realisme en magisch-realisme.

Ontsnappen is niet mogelijk aan je leven. Ettore zal niet ontsnappen aan zijn dood, of uit de gevangenis. Magnani weet niet te ontsnappen aan haar miserabele leven. Haar poging tot zelfmoord/-doding zet ze niet door, mede door de mensen die haar tegenhouden, maar ook haar blik over de stad Rome, met als ik het me goed herinner in het midden een grote kerk/kathedraal/(het Vaticaan?). Zelfmoord/-doding is tevens een van de doodzonden binnen de katholieke leer, met die wetenschap komt ze wellicht ook tot bezinning. Niemand kan ontsnappen aan zijn/haar leven, al helemaal niet in Rome.

Wellicht een verregaande conclusie, maar Joyce Roodnat van het NRC [die prachtige reviews schreef gepaard met de dvd-uitgaven] gaat nóg verder.

bron (met spoilers!)
Rillend van koorts ligt de zoon op een isoleerbed in de gevangenis. Zijn armen zijn wijduit vastgegespt, de camera blijft bij zijn bleke voeten en zoekt zijn verkrampte gezicht. ‘Mamma!' kermt hij, ‘mamma!', waar zijn gekruisigde houding doet verwachten: Vader, waarom hebt u mij verlaten? Maar wat heeft hij van die kant te verwachten? De hemel zit achter dikke tralies. Net als Christus werd hij verwekt door een vader die zich aan zijn moeder opdrong en na de conceptie verdween. Mamma Roma is als Maria een eenzame oermoeder en ze staat net zo machteloos. Met zicht op de koepel van de kerk tussen de grauwe flatgebouwen probeert Mamma Roma zich uit het smalle raam te gooien. Het lukt haar niet. Niemand heeft hier een kans. De Vader heeft zich in deze contreien allang uit de voeten gemaakt.

Interessante bijdrage Mug

Dat is wel toevallig dan, ik moest bij het zien van de film aan http://history.hanover.edu/... schilderij denken.

Al is dat misschien ook iets te ver doorgedacht, maar dit soort films daagt daar nou eenmaal toe uit .

Geweldige film, wat een vrouw zeg die Magnani, die lach. . Heerlijk.

Film deed me wel wat denken aan Notte di Cabiria. Geregeld hetzelfde sfeertje door natuurlijk ook dat straatberoep en dat typische straataccent.

Pasolini wil hier duidelijk wat zeggen over de emotieloze stedenbouw en ghetto's (al was het maar door het telkens zo genadeloos te laten contrasteren naast de Romeinse ruines), maar het is wel moeilijk om sommige zaken uit het verhaal daar allemaal mee te rijmen. Er zit nogal veel in de film, maar ik weet niet precies wat allemaal. .

Maar waar Fellini in Le Notti di Cabiria ondanks alle ellende positief en hoopvol blijft, is Pasolini gedurende de hele film pessimistisch, waardoor de sfeer wat mij betreft onvergelijkbaar is (ondanks de setting).

De beste Pasolini die ik tot nu toe gezien heb. Geweldige rollen van Anna Magnani en Ettore Garofolo. Mamma Roma is een mooie, bij vlagen grappige maar vooral ontroerende film met veel sterke momenten. De laatste vijf minuten zijn prachtig en memorabel maar het hoogtepunt vond ik toch die briljante scène (ergens) aan het begin waar Magnani een lange wandeling maakt door de straten van nachtelijk Rome.

Op papier zeker een film voor mij.

Een best wel charismatische Anna Magnani kon echter niet voorkomen dat deze film mij helemaal koud liet. Het drama op het einde greep mij niet naar de keel. Het begon thans nog wel zo goed met de ge - improviseerde teksten die ' Mama Roma ' voor het bruidspaar zong en vice versa.

Het sfeertje van de hoeren die zich op straat uit stonden te leven vond ik in Le Notti di Cabiria veel pakkender uitgewerkt. Dit voelde aan als een veel mindere herhalingsoefening die veel te veel leunde op een te schamel uitgangspunt, namelijk: ervoor zorgen dat Ettore een goede toekomst tegemoet ging. De band tussen moeder en zoon was niet voelbaar, het verhaal draaide teveel om de zoon die omging met een hoertje tegen de zin van zijn moeder in. Mama Roma werd wat naar de achtergrond gedrongen en het verhaal draaide steeds meer om zoonlief op het juiste pad te krijgen.

Ik vond het steeds drammeriger van aard worden allemaal. Alles stond in het teken van die zoon en anders was er wel die ene pooier die het de ogenschijnlijk zo zelfverzekerde ' Mama Roma ' lastig maakte. Wat niet echt ten goede kwam aan haar personage. Ik vond haar steeds meer tot een slappeling verworden dan tot iemand waarvoor ik sympathie kon hebben.

Vreselijke film, ik voelde op geen enkel gebied wat affiniteit met wat dan ook. Een film die ik snel wens te vergeten. Al was het maar omdat dat zogenaamd aantrekkelijke hoertje haar okselharen vrolijk liet wapperen alsof het een vrijgevochten, ge - emancipeerde Turkse vrouw betrof. Mijn 1ste kennismaking met Pasolini stemt mij allerminst positief over hem tot nu toe. Kan best eens komen omdat ik het gevoel heb dat het zo `n man was die nooit eens heeft gelachen in zijn leven. Kleine 2,5*

Geëmancipeerde.

En waarom Turkse vrouw wat voor een idiote vergelijking is dat?

Afgelopen week veel Turkse vrouwen gezien zonder hoofddoekje, maar wel voorzien van wat okselhaar onder hun armen, vandaar.

P.s. De trema knop op het toetsenbord doet het niet bij mij.

Ok, genoeg over okselhaar.

De scène waar Mamma Roma en Ettore samen op de brommer rijden spreekt boekdelen over hun relatie en niet te vergeten de dansscène aan het begin.

Hoe kun je nou geen sympathie hebben voor een alleenstaande vrouw die zichzelf als het ware opoffert voor haar zoon? Mamma Roma is geen slappeling maar een sterke vrouw. Ondanks de uitzichtloze omstandigheden in de getto blijft ze hoopvol gestemd over de toekomst van Ettore en doet ze er alles aan om hem een beter leven te geven.