I Know Where I'm Going! (1945)

Is er iemand die deze film kan aanraden? Schijnt volgens de VPRO-bode een hit geweest te zijn in de UK destijds.

Gewoon opnemen, als ie niet bevalt dan stop je toch gewoon met kijken (dat ga ik tenminste doen).

Ik heb hem geprobeerd te kijken maar ik vond er niet echt veel aan. Ik ben dus ook na een uur gestopt met kijken, als ik hem ooit nog afkijk stem ik wel een keertje.

Mooie beelden van Schotland, maar verder kon het mij niet zo boeien. 2 *

Ik ben groot liefhebber van deze film, maar je moet wel een romanticus zijn om ervan te houden. Het is natuurlijk een zeer oude film, uit 1946 meen ik, dus echt voor de liefhebber. Het is en blijft voor mij een juweeltje.

Flut-titel eigenlijk, maar als Powell fan toch maar besteld omdat de dvd belachelijk goedkoop is bij play. 5 pond ofzo.

Bla bla's 4 * gaf de doorslag

Fijne 4*

Leuke gebeurtenissen op een Schots eiland, zo leuk, dat ik snel de landkaarten gezocht heb om daar naar toe te gaan. Het kan vreemd verkeren.

De ontknoping zie je al van verre aankomen, wat dat betreft geen verrassingen. Maar de vermakelijke uitwerking, de mooie Schotse plaatjes en het zangerige Gaelic maken deze film toch 4* waard.

Zo te zien de favoriete film van koningin Beatrix.

Vermakelijke film, maar het is ook typisch zo'n film die ik beter wou vinden dan dat ik hem eigenlijk vond. Het is echt een erg sympathieke bedoeling, met aansprekende personages van wie je wel moet gaan houden. Toch maakte de film niet echt een emotionele impact op me. Wellicht was het plot toch wat te voorspelbaar (het is de Schotse versie van It Happened One Night). Wellicht waren er toch wat scènes die de vaart eruit halen (en de draaikolkscène is helaas flink veroudert). Ik weet het niet, maar ik vond het niet zo briljant als eigenlijk zou moeten. Misschien was ik gewoon niet in de stemming voor een feel good-film.

Wel mijn complimenten aan de acteurs die stuk voor stuk fantastisch zijn en de soms prachtige beelden die we van The Archers gewend zijn. Toch vind ik dit de minste film van de drie die ik tot nu van hen zag.
3*

Zwakke romance waarbij alleen de levenswijze en taal van de mensen uit die ruige Schotse eilanden mogelijks enige interesse kan opwekken en er is ook nog een sterke, onvermijdelijk voor zijn tijd gedeeltelijk getrukeerde, zee-scène.

Een van de leukste begingenerieken ooit. Verder een alleraardigste romantische film. Powel/Pressburger hebben betere films afgeleverd. Als je niet van oude films houdt, kun je deze sowieso beter links laten liggen, ietwat gedateerd. 3,5 sterren.

Een van de films die ik al een tijdje wilde herzien, want ik had haast het gevoel iets gemist te hebben. Vooral nadat deze film erg goed scoorde bij de Sight and Sound poll een half jaar geleden, terwijl juist veel van dit soort films hebben moeten inleveren. Toegegeven, het waren meer de Hollywoodfilms die klappen kregen en Powell and Pressburger gingen er juist op vooruit, maar het is toch vreemd dat deze film zo veel adoratie krijgt. Bij herzien blijkt het wel een fijnere film te zijn dan ik me herinnerde , om de redenen die ik al noemde in mijn eerste reden. Fijne sfeer, leuke personages en een aangename toon. Maar waarom dit echt bijzonder zou zijn weet ik niet. Vooral een leuk tussendoortje die net wat boven het gemiddelde ligt. Lichtjes gedateerd ook wel, zoals Mister Blonde al zegt.

Verhoging naar kleine 3,5*, want het is toch wel lekker om te ondergaan.

Leuke film van the Archers, die aan de ene kant wat gedateerd oogt, maar aan de andere kant toch ook een bepaalde frisheid uitstraalt. Een opvallende tegenstrijdigheid, die ik nog niet vaak ben tegengekomen.

Het is vooral het spel tussen Hiller en Livesey en de dialogen, die I Know Where I'm Going! Meer dan de moeite van het kijken waard maken. De twee hebben een bijzonder fijne chemie met elkaar en Livesey vind ik persoonlijk een acteur met een ontzettend fijn stemgeluid. Dat werkt hier ook wederom bijzonder goed. De tweede helft kent trouwens nog best een hoop spektakel. De spectaculaire scene op het water, waarbij het natuurlijk goed afloopt, ziet er nog steeds best goed uit en was erg vermakelijk om te volgen.

Als ik dan uiteindelijk toch nog een echt minpunt moet noemen, dan is het wel de soundtrack. Die klinkt bijzonder schel en ook niet helemaal zuiver en is mede daardoor ook verre van fraai te noemen. Gelukkig voert die soundtrack hier niet de boventoon. Al met al heb ik me hier prima mee vermaakt, al is het wel duidelijk een film voor de liefhebber. The Archers hebben echter nog wel betere films gemaakt dan deze.

3,5*

Aangename, luchtige film, die het vooral moet hebben van de sympathieke hoofdpersonages en de af en toe fraaie beelden van Schotland. The Archers (Powell & Pressburger) hebben wel betere films gemaakt, maar deze mag er zeker ook zijn in weerwil van het feit dat hij de tand des tijds niet helemaal ongeschonden doorstaan heeft.

Drie van de vier laatste schrijvers hier hebben vermeld dat de Archers wel betere films hebben gemaakt. Vooruit, laten we daar "vier van de vijf" van maken, want ook ik vind dat de Archers wel betere films hebben gemaakt (uiteraard, want een andere Powell/Pressburgerfilm staat in mijn top-10 op 1), maar niet veel, en ook niet veel betere, want dit is een klein meesterwerk met een simpel maar effectief plot, prachtige opnames op idem lokaties en vooral twee geweldige, klein gehouden maar zeer goed gespeelde en bijzonder ontroerende hoofdrollen. En Roger Livesey moet toch wel de mooiste stem uit de filmgeschiedenis hebben.

Aangename Britse romantiek over een man en een vrouw die vastzitten op een eiland in de Hebriden en noodgedwongen moeten wachten tot een storm gaat liggen. Er heerst een dromerige sfeer die wordt versterkt door de aanwezigheid van de schotse hooglanden, de huilende wind en een trio doedelzakspelers. Een broeiende romance ga je evenwel niet te zien krijgen. Het is eerder het langzame ontstaan van een verliefdheid. De verblindende ambitie van go-getter (en golddigger) Joan komt in schril contrast te staan met de kalme MacNeil. Het is een geval van 'opposites attract' (en een oude vloek die rust op een kasteel). Net zoals in Colonel Blimp is het wederom Livesey die de show steelt. Tegen het einde zie je trouwens een goed voorbeeld van de typisch Britse "stiff upper lip", wanneer het kleine bootje bijna wordt verzwolgen door een legendarische draaikolk.

Behoorlijk belegen Archers-film. Ik heb toch al veel vermakelijker klassiekers gezien, en veel.

Is gezapig het juiste woord? Niet Powell & Pressburgers beste, dit.

Tja, het staat hieronder regns, die stem van Livesey: het is alsof die nu voor de rest van je leven door je hoofd galmt. Een dictie uit een andere tijd, maar daarom niet ouderwets. Bonus van de film, met voorspelbaar plot, maar wat zou het, zijn de geweldige zwart-wit beelden van een primitieve natuur. Mooie contrasten, prachtig licht. Maar grootste bonus, voor mij dan, is Wendy Hiller, die niet de klassieke schoonheid is, ook niet het klassieke juffertje speelt… maar wel een schoonheid is. Net door haar koppige présence. Ze staat met beide benen op de grond, weet wat ze wil (ook als dat uteindelijk iets anders blijkt te zijn dan wat ze in gedachten had) en Hiller belichaamt (ja, wat een lichaam in die prachtige kleren) dit personage perfect. Deze film is dan ook, ondanks de romantische insteek, nergens zoetsappig, maar wel een prachtige 'understated' klassieker.

Gezien op de BBC met als inleiding ‘here's one of the greatest and most sadly also one of the most forgotten romantic comedys of the forties ‘. Wel, als de BBC het al zegt ...

Juweeltje van visuele Pracht (werd gerestaureerd voor 4K door oa Martine Scorsese en Thelma Schoonmaker) waarin de Schotse hooglanden tot hun recht komen, waarin legendes en vloeken verborgen zitten in duistere spelonken van de ruïnes. Hoofdpersonage Hiller weet waar ze naar toe wil – zowel letterlijk als figuurlijk te nemen en deze parallel blijft gans de film overeind – maar haar weg naar haar verloofde via ter land en ter zee wordt onderbroken. haar zorgvuldige gedetailleerde route speelt ze kwijt en ook haar gevoelens (trouwen met een rijke) worden gesaboteerd door de komst van een jongeman die samen met haar wacht om naar het eiland gebracht te worden. Regisseurs duo Powell en Pressburger zijn hier in vorm. Inventieve generiek, prachtige montage met sexuele toespelingen van treinen en tunnels die Hitchkocks North by northwest zedig doet lijken.

De natuur met mist, wind en storm houdt haar tegen (metafoor natuurlijk) om haar bestemming en doel te bereiken. Ze is niet opgewassen tegen de natuurlijke elementen zoals de scene met de boor in de storm. Het blijft natuurlijk vederlicht, happy end staat al in de eerste 5 minuten vast, veel aandacht voor coleur locale met als hoogtepunt de dansen en doedelzak. Tenslotte zeer amusant met de vloek als een knipoog voor wat moest komen. Gewoonweg een schitterende film.