I Know Where I'm Going! (1945)

Vermakelijke film, maar het is ook typisch zo'n film die ik beter wou vinden dan dat ik hem eigenlijk vond. Het is echt een erg sympathieke bedoeling, met aansprekende personages van wie je wel moet gaan houden. Toch maakte de film niet echt een emotionele impact op me. Wellicht was het plot toch wat te voorspelbaar (het is de Schotse versie van It Happened One Night). Wellicht waren er toch wat scènes die de vaart eruit halen (en de draaikolkscène is helaas flink veroudert). Ik weet het niet, maar ik vond het niet zo briljant als eigenlijk zou moeten. Misschien was ik gewoon niet in de stemming voor een feel good-film.

Wel mijn complimenten aan de acteurs die stuk voor stuk fantastisch zijn en de soms prachtige beelden die we van The Archers gewend zijn. Toch vind ik dit de minste film van de drie die ik tot nu van hen zag.
3*

Zwakke romance waarbij alleen de levenswijze en taal van de mensen uit die ruige Schotse eilanden mogelijks enige interesse kan opwekken en er is ook nog een sterke, onvermijdelijk voor zijn tijd gedeeltelijk getrukeerde, zee-scène.

Een van de leukste begingenerieken ooit. Verder een alleraardigste romantische film. Powel/Pressburger hebben betere films afgeleverd. Als je niet van oude films houdt, kun je deze sowieso beter links laten liggen, ietwat gedateerd. 3,5 sterren.

Leuke film van the Archers, die aan de ene kant wat gedateerd oogt, maar aan de andere kant toch ook een bepaalde frisheid uitstraalt. Een opvallende tegenstrijdigheid, die ik nog niet vaak ben tegengekomen.

Het is vooral het spel tussen Hiller en Livesey en de dialogen, die I Know Where I'm Going! Meer dan de moeite van het kijken waard maken. De twee hebben een bijzonder fijne chemie met elkaar en Livesey vind ik persoonlijk een acteur met een ontzettend fijn stemgeluid. Dat werkt hier ook wederom bijzonder goed. De tweede helft kent trouwens nog best een hoop spektakel. De spectaculaire scene op het water, waarbij het natuurlijk goed afloopt, ziet er nog steeds best goed uit en was erg vermakelijk om te volgen.

Als ik dan uiteindelijk toch nog een echt minpunt moet noemen, dan is het wel de soundtrack. Die klinkt bijzonder schel en ook niet helemaal zuiver en is mede daardoor ook verre van fraai te noemen. Gelukkig voert die soundtrack hier niet de boventoon. Al met al heb ik me hier prima mee vermaakt, al is het wel duidelijk een film voor de liefhebber. The Archers hebben echter nog wel betere films gemaakt dan deze.

3,5*

Aangename, luchtige film, die het vooral moet hebben van de sympathieke hoofdpersonages en de af en toe fraaie beelden van Schotland. The Archers (Powell & Pressburger) hebben wel betere films gemaakt, maar deze mag er zeker ook zijn in weerwil van het feit dat hij de tand des tijds niet helemaal ongeschonden doorstaan heeft.

Drie van de vier laatste schrijvers hier hebben vermeld dat de Archers wel betere films hebben gemaakt. Vooruit, laten we daar "vier van de vijf" van maken, want ook ik vind dat de Archers wel betere films hebben gemaakt (uiteraard, want een andere Powell/Pressburgerfilm staat in mijn top-10 op 1), maar niet veel, en ook niet veel betere, want dit is een klein meesterwerk met een simpel maar effectief plot, prachtige opnames op idem lokaties en vooral twee geweldige, klein gehouden maar zeer goed gespeelde en bijzonder ontroerende hoofdrollen. En Roger Livesey moet toch wel de mooiste stem uit de filmgeschiedenis hebben.

Aangename Britse romantiek over een man en een vrouw die vastzitten op een eiland in de Hebriden en noodgedwongen moeten wachten tot een storm gaat liggen. Er heerst een dromerige sfeer die wordt versterkt door de aanwezigheid van de schotse hooglanden, de huilende wind en een trio doedelzakspelers. Een broeiende romance ga je evenwel niet te zien krijgen. Het is eerder het langzame ontstaan van een verliefdheid. De verblindende ambitie van go-getter (en golddigger) Joan komt in schril contrast te staan met de kalme MacNeil. Het is een geval van 'opposites attract' (en een oude vloek die rust op een kasteel). Net zoals in Colonel Blimp is het wederom Livesey die de show steelt. Tegen het einde zie je trouwens een goed voorbeeld van de typisch Britse "stiff upper lip", wanneer het kleine bootje bijna wordt verzwolgen door een legendarische draaikolk.