Logboek

Een levendige vertelling uit het boek der zeldzame en bijzondere aandoeningen. In dit geval veroorzaakt door inteelt. Het lijdt onder meer tot psychopathische trekjes en bij de één althans een bijzondere voorliefde voor spinnen. Er passeren wel wat spinnen de revue, maar dat is zeker niet het engste. Wanneer er gasten arriveren beseffen ze niet dat ze als insecten gezien worden als middagmaal voor de spin.

De film voelt oubollig aan, maar blijft onderhoudend en sterk. Je kan er een creepy kid horror in zien, maar staat ook gecatalogeerd onder exploitation horror. Ik kan er me iets bij voorstellen in de sixties waarbij het huisje-tuintje-boompje principe het nieuwe streven was in de suburbs.

Een aantal scènes springen er toch uit. Zoals die aan de dineertafel eigenlijk. De meiden doen het erg goed, lekker creepy en koud. Ze kunnen elk moment hun controle verliezen, wachtend op hun prooi. Als een spelletje, maar ook de ironische ondertoon zit mooi in de film vervat.

Beetje ingehaald door de tand des tijds, maar al bij al heeft het vandaag zeker nog zijn plaats. Leuk!

Inhoudelijk een dikke flop en eerlijk gezegd interesseerde me dat ook niet zo. De film is low budget en het acteerwerk is dramatisch. Het camerawerk is ook van een pover niveau. Bij momenten nogal schokkend en dat irriteert snel.

Maar wat een aankleding. De zombies zagen er wel goed uit. Hier en daar iets te veel pop of eerder skeletten met wat vlees aan, maar binnen dit budget zeer goed gedaan. Een film binnen het gore & splatter genre. Wel, dat mag je gerust letterlijk nemen. Wat een feest aan bloedfonteinen! De één na de andere, het spuit, loopt en vloeit langs alle kanten. Geen less is more hier, soms zelfs wat overdaad, want het is veel van hetzelfde. Toch een dikke pluim voor de aanpak hiervan. De splatter staat centraal en je zal het geweten hebben...

Zeker qua plot een intrigerend en mysterieus geheel dat onmiddellijk mijn aandacht trok wanneer dubbelgangers van jezelf rondlopen die het op jou gemunt hebben. Het heeft wat weg van Invasion of the body snatchers met dat verschil dat we hier niet te maken hebben met een alien variant. De dubbelgangers lijken te ontstaan via je spiegelbeeld.

De film blijft wat vaag over het hoe en wat. Op zich niets mis met dat gegeven. Er is wel een gebrek aan spanning. De film is iets te lang gerekt, iets te saai om het helemaal boeiend te houden. Al bij al sfeervol en degelijk in beeld gebracht, maar de uitwerking zelf miste wat body.

Geen gore alvast hier, wel de traditionele twist op het einde die geslaagd was, maar mijn aandacht was toen al wat weggeëbd. Te plaatsen binnen het genre van mystery psychological thriller (horror zo je wil).

Een donkere alternatieve versie van Assepoester. Eentje met een duivels kantje. De beginscène was me niet geheel duidelijk, maar het vervolg van het traditionele sprookje dan weer wel. Het duurt even vooraleer het op gang komt, maar nadien gaan alle remmen los.

Eigenlijk verdienden ze allemaal de dood. Wat een abominabele acteerprestaties, één voor één. Lang geleden dat ik het nog zo slecht zag.

Een zuivere revengefilm, boeiend wordt het nimmer, het verhaal van de kleine eendjes, beetje gore hier en daar, maar ook dat was vrij ondermaats. Weinig positieve elementen eigenlijk teruggevonden.

Een schoonheid kan je deze huisbaas niet noemen. En erg praatziek is hij ook al niet. Doet wat denken aan de Hamburgse seriemoordenaar Fritz Honka uit Fatih Akin´s Der Goldene Handschuh. En zoals de titel doet vermoeden is het ook een voyeuristische pervert.

Behoudens de huisbaas nogal ergerlijk acteerwerk, dito koppel, maar voorts een vrij onderhoudende thriller home invasion. Geen zuivere horror, want echt eng wordt het nooit.

Beetje langdradig bij momenten en misschien te veel focus op het koppel en de affaire. Het einde maakt vervolgens niet alles goed, maar al bij al leuk om eens mee te pikken. Ik vond de onderhuidse spanning best te doen.

Een zoveelste variant van het gekende sprookje, zelfs in de horrorversie. Wat me opviel is dat er veel aandacht is besteed aan het wereldje waarin de gemeenschap leeft. Duister en donker met weinig hoop en toekomstperspectief. Armoede treft dan ook een groot deel van de bevolking.

De sfeer is knap weergegeven. Grauw en mysterieus zelfs. Verwachtingen alvast geen peperkoeken huisje. De heks is ook anders dan ik me had voorgesteld. Geen topper, ook niet geweldig eng. Het is een dankbaar sprookje om mee te spelen, in welk genre dan ook.

Dit was wel een geinige horror, met geluidjes van Benny erbovenop. Eerder een comedy horror en daar lagen mijn verwachtingen toch anders. Ik dacht een soort Chucky horror te zien waarbij het enge boven de humor kwam, maar dat ,as omgekeerd.

Maar dat betekent niet dat ik me niet heb vermaakt. Best wel een leuke knuffel die Benny, met die ogen en die flaporen. Het beestje staat in de revenge modus en dat levert af en toe wel spektakel op. De gore is wel aanwezig met die steekpartijen en afgehakte vingers enzo. Gewoon een erg geestige comedy horror.

Qua benadering van wie of wat een vampier is, toch eens een andere benadering dan de klassieke vampieren versie. Dit is er eentje met issues, met een depressie lijkt het haast wel. Onze vriend is verliefd op een stripper en wil haar tegen zonsopgang leegzuigen. Eerst wil hij echter met haar praten en wil hij meer te weten komen over de mensheid.

Veel oeverloos gepalaver dat als saai wordt ervaren. Beetje telepathie hier en daar, maar alle andere kenmerken die vampieren zo sieren, laat ze hier maar achterwege. De horror eigenlijk ook, tenzij je vampieren eng vindt natuurlijk ...
Het is zo'n typische nineties dertien in een dozijn film, B-film en cheap, zwak acteerwerk, vooral van de man dan. Beetje zwoel en erotisch al komt wat in de buurt komt louter in het begin en op het einde voor. Een aanrader? Niet echt, maar ook niet bitter slecht. Toch alvast géén voordeel van de twijfel ...

Alweer een vrij amateuristisch werkje met barslecht acteerwerk. Soms moet je het gewoon voor lief aannemen. Moeilijk in dit geval. Ik had deze ongesnord onder het genre van erotic horror, maar dat was het allerminst. Geen zuivere horror, maar al zeker geen erotic.

Nu, het moment dat die Sherri wordt bezeten door een duistere geest, ontbindt ze al haar duivels en slaat ze aan het moorden. Nogal lachwekkend hoe die geest van haar bezit neemt, maar kom, de film komt dan toch stilaan op gang.

Het is een low budget en het is eraan te zien. Boeiend wordt het nooit, het plot stelt dan ook bitter weinig voor.

Found footage horror. Nouja, veel found footage, weinig horror. Vooral veel irritatie. Omwille van de vervelende personages, het sullige plot en acteerwerk. Wat vrienden of studenten onder elkaar die wat fun maken. Enige wat nog enigszins boeiend was, is dat ze een poging ondernamen om fictie en realiteit - prank of echtheid - door elkaar trachten te halen om de kijker op het verkeerde been te plaatsen. Men slaagt daar gedeeltelijk in.

Toch wel een bijzondere filmgenre waarbij horror en western worden gecombineerd. Meer western dan horror hier en de horror is niet echt eng. Wel hebben we hier te maken met een vampier cowboy.

Nu, los van de vampier best een onderhoudende western. Ik zag een gerestaureerde versie en dat zag er best goed uit. Een beperkt, maar degelijk plot over een vete over een stuk land en de trammelant daarover. Acteerwerk was overigens degelijk.

Een beetje de Hostel stijl met ontvoeringen en torture gore, al viel dat laatste al bij al wel mee. De film valt wel meteen met de deur in huis. Niet dat het geweldig in beeld was gebracht - wat donker - het liet toch weinig tot de verbeelding over.

Gebaseerd op waargebeurde feiten blijkbaar waarbij de Mexicaanse politie maar geen vat krijgt op een gestoorde drugsmaffiabende die niet wilden onderdoen voor de Azteken destijds met hun menselijke offers. Hier en daar nog een leuke scène zoals in het hotel, maar de film valt toch wel een paar keer stil.

Geen volbloed horror, eerder een stevige thriller. Met die gore zijn er wel wat horrorelementen aanwezig, maar al bij al bleef het toch beperkt. Zeker geen verkeerde film, maar memorabel is dit allerminst. Eentje die snel in de vergeethoek zal geraken.

Dit moet inderdaad één van de grootste nietszeggende films zijn die ik al zag. Niet dat ik zo vertrouwd ben met troma, maar ik zag er toch al een paar. Dit slaat toch nog wat verder door. In al deze onzin kon ik zelfs geen deftig plot ontwarren. Het sloeg nergens op en sprong van de hak op de tak.

Dan maar naar de mooie meiden kijken. Hun schoonheid was omgekeerd evenredig met hun acteerkwaliteiten. Deze film kreeg ook het label erotiek mee. Nou ja, dat viel ook enigszins tegen. Hier en daar eens een borst en dat was het dan. Horror? Tja, in hetzelfde bedje ziek. Een paar erg korte gore momenten, maar dat viel dus ook erg tegen.

Pulp van de bovenste plank. Deze moet je écht skippen.

Een blockbuster horror. Nouja, horror, eerder een avonturenfilm met een op hol geslagen mummie vrouw die een mannetje zoekt. Met Cruise en Crowe op de paylist, dan weet je dat het in deze setting niet goed kan zijn. En dat is het ook niet. Al zitten er wel leuke actiescènes in zoals in het vliegtuig of de vlucht met de bestelwagen.
Het saaiste gedeelte is toch wel dat laboratorium. Oersaai en van de pot gerukt. Jekyll & Hide, serieus? Wat heeft dat in godsnaam met de rest van de film te maken? Crowe moest zich schamen voor zijn rol, want dit stelde bitter weinig voor.

Eng, tja, engheid heeft wellicht vele gradaties. Dit is gewoon wat actie op een hoop gegooid met een hoog Hollywood gehalte met wat vloeken en zombieachtige mummies. Weinig aan op horrorvlak en voor de rest eigenlijk ook niet.

Horror sprookjes zijn één ding, die zijn van zichzelf als je er bij stilstaat griezelig met de wolven, heksen en boze stiefmoeders. Maar een horrorfilm met Pooh bear in de hoofdrol, daar moet je toch echt al wat paddo's voor gegeten hebben. Winnie is boos, héél boos wanneer hij zich in de steek gelaten voelt. Vindt hij er niets beters op dat aan het moorden te slaan. Met Knorretje als compagnon. Iejoor weet niet wat hem overkomt.
Het slachtvee acteert verschrikkelijk. Maakt het alleen maar leuker eigenlijk. Het slaat nergens op. Niet goed en vervolgens onbedoeld grappig.

In het slasher genre wel al veel beter gezien dan dit. Kills zijn kills, gore is gore, maar echt overtuigend vond ik het niet. Weinig consequent ook, maar dat is typisch horror natuurlijk. Beetje jammer dat de figuren gewoon mannen in een pak lijken. Van gemuteerde wezens is eigenlijk weinig sprake.

Sterke klassieker die waarschijnlijk destijds meer ophef veroorzaakte dan vandaag de dag. Vrij scifi, zeker voor die tijd. Daarom wellicht dat er ook het label horror zal opgekleefd zijn. Ik vond het verhaal vooral boeiend en tragisch. De focus ligt ook geheel bij de vader/chirurg en zijn dochter en beduidend niet bij de recherche die belast is met het onderzoek van de verminkte en gedode vrouwen.

De opbouw van de film zit goed. Er is aandacht voor het leed en drama zonder in overdrive te gaan. Niet dat we de zaken moeten goedpraten, maar er was toch een bepaald gevoel van empathie. Het viel me wel op dat de dokter erg nors was. De relatie met zijn patiënten is erg afstandelijk en weinig sociaal. Vandaag staat de geneeskunde toch anders in de maatschappij. Het is sowieso een film met weinig dialoog, dat ook.

Visueel knappe film, cinematografisch sterk en er hangt een bepaalde onbehaaglijke sfeer over die man. Wat ik wel raar vond was dat optimistische deuntje dat af en toe opdook. Die combinatie vond ik weinig passend.

Bijgeloof en magie versus de wetenschappelijke uitleg. Het thema speelt in deze film waardoor het eerder naar een psychologische 'wat als' "horror" neigt. De sfeer is beklemmend en die wordt goed neergezet door de personages. Al bij al een vrij trage film die me niet helemaal greep.

Wel een sterke rol van legende Karloff. Mooie zwart wit fotografie ook. Een film die het meer moet hebben van sfeer dan van gruwel.

Erg beperkte low budget film en dat is eraan te zien. Visueel erg beperkt en amateuristisch. Het zal voor velen de reden zijn om dit laag te beoordelen. Het uitgangspunt is eenvoudig: een jongerenbende terroriseert de buurt waarbij er bij één bewoner de stoppen doorslaan.

Hier en daar een leuke kill, beetje gore, maar verre van overdreven. Beetje simpel en luchtig, op zich allemaal niet zo schokwekkend of memorabel. Horror? Nouja, het is te zien waar je grenzen liggen. Niet eng, beetje gore. Als je een andere soortgelijke film wil zien, kies daar maar voor zou ik zeggen.

Toch wel een vrij stevige vampierenfilm waarbij vampiers bij nacht een klein stadje in Alaska aanvallen. Best spannend en de vampieren zagen er geweldig uit. Gevaarlijk ook, want ze bezaten een aantal kwaliteiten in snelheid en daadkracht. Moeilijk om uit te schakelen dus.

Dat zwerven in het dorp van vampieren en overlevenden was sterk gedaan. Misschien wel ergens voorspelbaar, maar toch, ik vond hem ook best spannend. Redelijk wat actie ook, kan dus perfect gecatalogeerd worden onder het genre action horror.

De transformatie op het einde vond ik maar simpel, maar voor de rest had ik eigenlijk weinig op te merken. Het absolute einde met de zonsopgang maakte in dat opzicht wel wat goed. Met de dagen sprong men wel vrij onzorgvuldig om. Het ging op een bepaald moment wel heel snel. Hartnett doet het niet slecht, maar mist toch wat charisma of body.

Een horror die traditioneel begint met een groep jongeren die ondanks de verhalen toch besluit een vervloekte mijn in te dalen, want spoken bestaan immers niet. Beetje een standaard verhaal, maar wel met het nodige potentieel.

Het probleem is dat je vervolgens op je honger blijft zitten, want er gebeurt inderdaad bitter weinig. Wat wel prima in beeld werd gebracht was het claustrofobische sfeertje, enerzijds via de head cams en anderzijds het reguliere beeld. De nauwelijks gangen en spleten, het donker... erg comfortabel is het niet. Ik heb verre van claustrofobie, maar zoiets zou ik maar eng vinden, zeker als je niet weet waar je belandt (of strandt) als je in een nauwe doorgang kruipt...

In plaats van een kat een kat te noemen, blijft het geheel bijzonder vaag. Mysterie in het begin OK, maar doe er uiteindelijk dan wel iets mee. Zo blijft de film hangen in de losse flodders en treedt er eerder ontgoocheling op dan spanning.

Minder absurd dan wat we van Dupieux soms gewoon zijn. Toch slaagt hij er wederom in fictie en realiteit door elkaar te halen. Als kijker weet je stilaan niet meer wat niet geacteerd of reëel is. Op die manier blijft het geheel boeien.

Voor sommigen misschien iets te veel gewauwel en dat is het soms ook wel. Het zijn acteurs die al eerder in een Dupieux zaten. Fijn op elkaar afgestemd acteerwerk. En laat ons eerlijk zijn, een Léa Seydoux is altijd hemels om naar te kijken.

Niet de beste film van Dupieux, maar voor de liefhebbers toch opnieuw heerlijk eigenzinnig en bijzonder.

Erg amateuristische studentikoze horror uit België. Een wraakfilm eigenlijk van een nietsnut die iedereen die hij haat vermoordt. Hij vindt er niet beter op dan zijn stofzuiger als een cyborg op zichzelf te bevestigen. Grappig eigenlijk, maar tegelijk ontzettend lame.

Wel wat gore te zien, maar die is van ongelooflijk zwakke makelij. De film duurt hoop en al 65 minuten, dat is meer dan genoeg. Acteerwerk is uiteraard even lamentabel. Fijn wel om dit soort films eens af en toe op te snuiven. Wel een prima begin van de film met de Russische roulette in spelvorm. Maar goed kan je het écht niet noemen voor de rest.

Meegepikt in de horror challenge om een subcategorie af te vinken. Mogelijks nu al één van het slechtste wat ik te zien zal krijgen in twee maanden. Abominabel slecht op alle vlak. Een tsunami treft een Chinese regio, al onmiddellijk in de eerste minuut van de film. Kwestie om direct met de deur in huis te vallen. Een megakrokodil kiest het ruime sop en slaat aan het moorden. Het beest is zo fake als maar kan zijn. En die Chinezen doen niets meer dan gillen en irritant te schreeuwen. Vervolgens veel clichés, gebeurtenissen en kills die je al gezien lijkt te hebben. Alsof het nog niet genoeg was als survivalfilm komt er ook nog een malafide megalomane projectontwikkelaar op de proppen. Totaal irrelevant. Het plot - tussen de kills door - springt van de hak op de tak. Behoudens het verhaal van de 10 kleine eendjes is er weinig fun aan. Wegblijven hier!

Wat te denken van dit? Een slowburner en surrealistische horror. Erg bevreemdend allemaal en nauwelijks een touw aan vast te knopen. Erg veel mysterie met nauwelijks verklaringen. Het blijft allemaal nogal op de vlakte en vaag. Er zitten inderdaad hier en daar wat prima scènes vervat in de film zoals de nachtelijke fietsrit. In zijn geheel toch te weinig om de film echt geslaagd te noemen.

Zowel sfeer als setting zijn vreemd. Maar dat alleen redt de film niet. Het plot is te veel hocus pocus. Geproduceerd door NEON waarbij afgestapt wordt van de jump scares en de gore. In de plaats veel aandacht dus voor een langzame opbouw en onheilspellende sfeer. De personages zijn of doen vreemd en het realisme is vaak ver zoek.

Visueel is de filmervaring niet saai te noemen. Het plot is echter te langdradig om te boeien tot het einde. Met al die subplots mist de film de nodige punch. Jammer.

Een film met hoogtes en laagtes. Het uitgangspunt is prima met een morbide geheime genootschap op de universiteitscampus. Je vraagt er ook om op een afdeling rond anatomie...

Alleen kon de uitwerking stukken beter. Het blijft allemaal nogal braafjes en op de vlakte. De setting is ideaal met al die tiener. Misschien wat cliché, maar je kan dat beter uitspelen met bloot, wat meer humor en wat gore. Het mysterie zat wel goed, maar kwam toch iets te weinig uit de verf.

Hier en daar een leuke 'snijscène', maar toch te weinig om je naar de keel te grijpen, toch als je horror voor ogen hield. Zeker niet superslecht, maar het potentieel werd onvoldoende benut. Vooral sterk het eerste half uur, nadien wat gerommel in de marge. Weinig memorabele personages ook.

Iets minder fan van vampierenfilms, maar deze Abigail vond ik erg verfrissend. Prima uitgangspunt om een klein ongevaarlijk meisje als een vampier te doen fungeren. Geen spoiler denk ik zo? De setting met de ontvoering en de schijnbaar easy job maakt het plot genietbaar en onderhoudend. Misschien kon de spanningsboog rond de identiteit van het meisje in de trailer en film nog wat langer behouden blijven.

Fijn acteerwerk, hier en daar met wat humor. Lekker wat gore ook, komt de film alleen maar ten goede. Aisha Weir doet het uitstekend als vampierenmeisje. Leuk en creepy ook met die balletachtergrond. De uitdrukking 'een kat en muisspel' krijgt hier wel een andere dimensie. Fijn!

Voor de horror challenge deze uit de oude doos meegepikt. Mystieke verlaten eilanden in de grote oceanen hebben steeds tot de verbeelding gesproken. Gecreëerde mythen leiden vervolgens vaak hun eigen leven. Qua sfeeropboiw zit het dus wel goed.

Krijg je daarbij een dolgedraaide wetenschapper die experimenteert met mutaties, dan slaat de verbeelding bij de mensen 100 jaar geleden misschien wel op hol. Vandaag de dag natuurlijk wat minder schrikwekkend mede doordat de wetenschap toegankelijker en transparanter is voor de samenleving.

Prima make-up van de diercreaties. Het leken dan vaak allemaal gewoon apen voor me, toch een pluim daarvoor. Ik kwam in het verhaal en dan is het fijn entertainment!

Indrukwekkend is vooral de casting. Leuk om zo die oude knarren van vandaag in hun jonge jaren te zien. Niet per se met grote rollen, maar steeds fijn om Walken of Goldblum op het scherm te zien. Voorts een vrij bizarre film. Vandaag de dag wellicht niet meer zo eng als 50 jaar geleden, maar toch. Die casting alleen al van vreemde misvormde personages is al opmerkelijk te noemen.

Een religieuze mystery horror die zijn momenten wel heeft. Ongelooflijk toch hoe effectief starende ogen - zeker als die van een oude stoïcijnse man komen - kunnen zijn. Niet altijd even boeiend, maar toch onderhoudend genoeg. Persoonlijk zeker niet één van de beste 70s horrors, maar zeker fijn om eens mee te pikken.

Erg matige Franse horror waarbij de kijker vooral suggestief wordt gevoed. Staat gecatalogeerd onder French Extremity, maar doorstaat deze proef eigenlijk niet. Geen gore, geen brutaliteiten, geen horror ook jammer genoeg. Of het moet zijn dat je gruwelt van grote insecten, daar zijn er genoeg van. De sprinkhanen komen geregeld van dichtbij in beeld.

Het feit dat ze agressief en groter worden van bloed drinken, schiep wel wat verwachtingen bij me, zeker wanneer het onvermijdelijke gebeurt, wanneer ze ontsnappen. Maar het blijft een losse flodder op dat vlak.

Daarnaast veeleer een drama en coming of age van een struggelende alleenstaande moeder met twee tiener die als paria´s worden beschouwd door de lokale gemeenschap met hun bizarre activiteiten. Als je de film zo bekijkt, best onderhoudend, maar de horrorliefhebber zal van een kale reis terugkeren.

Een relatief minimalistische road movie horror met al bij al weinig poespas met de confrontaties tussen dader en slachtoffer. Het blijft me wel steeds verbazen dan de slachtoffers nooit weten te ontsnappen en telkens gevonden blijven worden in een groot bos of op de autowegen.

Komt behoudens dat vrij realistisch over. Dader lijkt ook een normale simpele man te zijn zoals er zoveel zijn op de planeet. Niet bepaald aantrekkelijk, maar ook niet bepaald een onverzorgde outcast. Heeft wel een wat Dahmer serial killer look.

Best spannend geheel. Geen zuivere horror alweer, ook geen gore voor de liefhebbers. In het best geval een goede thriller. Maar zeker geslaagd!

Het is toch maar een vreemd gegeven om een (gerenommeerd) historisch figuur te zien fungeren als een vampierenjager. Het toont aan dat de fantasie van Hollywood soms echt op hol slaat. Hoe verzin je het? Ik word er niet bepaald gelukkig van van deze meuk. Lincoln in de huid van Blade, het is toch even wennen...

Nu, los van dit gegeven wel prima op technisch vlak. De special effects en actiescènes waren best prima, dat met de paarden was er dan weer ver over. Tim Burton had ook een hand in de film, het is er wel aan te zien. De aankleding zit zeker goed.

Voorts een hersenloze actie horror in een historisch kader met randpersonages van historische namen. Niet echt eng als je wat horror gewoon bent, maar dat heb ik met de meeste vampierenfilms.

Oei. Dit was echt bijzonder slecht en dat zeg ik niet gauw. Gebaseerd blijkbaar op een videogame van Atari, vandaar de verwijzing naar het subgenre van Video game adaptation horror, kon evengoed Action horror zijn. Het plot was erg verwarrend en weinig zeggend. Misschien dat ik het gewoon ook niet begreep, maar het lag ook wel aan de film denk ik.

Erg vreemd plot wel met vermiste (intussen volwassen) kinderen, tresor hunting, een oude Amerikaanse beschaving om eens niet de Maya's, Inca's of Azteken te noemen, een geflipte, maar erg ongeloofwaardige Indiana Jones, het occulte, een geheime overheidsorganisatie, hersenloze actie, een spuuglelijk CGI monster, wat parasiterende wormen en tenslotte ook nog eens Christian Slater die het boeltje bijeen moet houden.

Brrr, niet iets wat ik meteen zou aanbevelen...

Die (actie) of horrorfilms uit pakweg Thailand, Maleisië of Indonesië kunnen soms verrassend sterk zijn, vaak doorspekt met veel bruut geweld of gore. Deze Art of the devil valt daar jammer genoeg niet onder. Deze film mist duidelijke spanning of sfeer. Een weinig interessant plot en even weinig boeiende personages doen de rest. Het komt ook allemaal zo traag op gang dat de zin al snel over is.

Het zit hem ook soms in de montage met heden en verleden, gescheiden met kleur- en zwartwitbeelden. Het voelt aan als een rommeltje. Ook de horror is ver te zoeken. Veel verder dan wat gillende (irritante) meiden komen we niet. Eentje ook gauw te vergeten. Met zwarte magie kan je veel kanten op, meestal de foute richting...

(Weer)wolven zijn schuwe beesten en mijden het om in de spotlights te staan. Deze hier ook. Jammer dat alle moorden buiten beeld gebeuren. Erg ontgoochelend om de weerwolf niet eens deftig in beeld te hebben. Dat doet besluiten dat de filmposter en de foto's die te vinden zijn, vrij misleidend zijn.

De film begint zo'n 500 jaar terug. Later blijkt ook waarom en alle gasten lijken meer met elkaar gemeen te hebben dan eerst gedacht. Eigenlijk is het meer een mystery detective. Wie is de weerwolf? Op dat vlak dus wel spannend, maar echte horror vond ik het niet. Omwille van de spanning en de sfeer in de catacomben kan ik er nog net 2,0* aan geven. Dubbel gevoel alvast. Climax op het einde is wel nog geslaagd.

Het moet gezegd. Ik vond die Ella Hunt een erg frisse verschijning. Ze kon dan ook niet veel verkeerd doen. Los van haar mooie snoetje bracht ze speelsheid en schwung aan deze comedy Christmas horror gegoten in een muzikaal sausje. Sowieso enkele catchy songs, vaak ook gefilmd in actie tijdens de strijd met de zombies. Zeker niet slecht, maar uiteraard geen oscarmateriaal.

Apart genre, maar bij momenten wel geestig. Niet altijd even logisch en consequent met die zombies. Ook één van de weinige films waar ik de term 'zombie' hoor. Vaak krijgen ze een andere naam of zelfs helemaal geen naam. Misschien dat deze film in december nog meer leuke vibes oproept. Het is eens wat anders dan Home alone.

Best wel wat zombiegeweld en dat is prima, beetje drama en humor erbij en je verveelt je zeker niet. Positief ook dat de liedjes zeker niet oervervelend zijn.

Nou ja, Steven Seagal meets zombies en vampieren. Dat ik dat nog mocht meemaken. Nu niet dat hij zoveel in beeld komt, geen idee om dat nu goed of slecht te vinden. Wat wel slecht was, was de film zelf. Een zootje. Alles nogal donker gefilmd. Een kul verhaal met kul acteurs. Een wonder dat ik het kon uitzingen tot het eind, maar voor een horror challenge kan veel.

Hier en daar wel een lichtpuntje en een beetje gore, maar te weinig. De rest haalt de film zo naar beneden. Beetje stoerdoenerij met wat oneliners, gaap... Beetje potsierlijk bij momenten.

Een regelrechte slasher in clownspak. De psychopaat begint nog rustig, met wat teasen en flirtgedrag, luchtig en speels. Zijn doordringende ogen is het enige wat je ziet, zijn mond met vieze tanden is bijgesminkt. Een lange smalle slungel lijkt het wel, maar uiterst meedogenloos.

Niet dat hij onoverwinnelijk lijkt. In dergelijke typische films krijgen de slachtoffers steeds kansen, krijgt hij een mep of iets dergelijks. In plaats van gewoon te blijven meppen of steken of wat dan ook. Neen dus, dan vraag je erom...

Best wel wat gore en spetters. Blijft uiterst vermakelijk. Geen slechte film binnen het genre. Opvallend dat er eigenlijk geen jump scares in de film zaten, op dat vlak werd het allemaal aangekondigd wie wat wanneer.

Ik had deze horror vooraf ingedeeld onder torture, maar het draait toch enigszins anders uit. Dit is geen Hostel of Saw. Al bevat het wel alle elementen en sfeer om dat idee te hebben. Ook op psychologisch vlak kan zeker die richting uitgegaan worden. Het is een situatie waarin je niet wil terechtkomen. Naast de vele vragen waar je bent en wie je dit aandoet, huiver je van de idee van wat je ogen je projecteren: een gure bunkerkamer met chirurgisch materiaal om je heen en veel bloed op de muren en op je lichaam. Je flipt voor minder ...

Los van de vragen en het mysterie vervolgens een vrij ontgoochelend verloop. Het blijft iets te veel hangen in vraagtekens zonder vooruitgang te creëren in het plot. Visueel best sfeervol, qua plot te matig om je echt te overtuigen. Het einde loopt eveneens op een sisser af.

Mijn DVD-hoes heeft de creepy hand op de cover. Coole poster! Vervelen doet de film zeker niet en met zijn anderhalf uur vliegt de film wel voorbij. Maar er zat zoveel meer in.

El hoyo kende ik wel, maar deze Cube zag ik nu pas voor het eerst. Een soort van cultfilm toch wel, Achteraf gezien toch met een redelijk leeg gevoel achter gebleven. Uitstekend concept, dat zeker: een puzzelbox doolhof waarbij raadsels opgelost dienen te worden om te kunnen ontsnappen. Het doet in dat opzicht ook wat denken aan Squid game.

Het jammere van het geheel is dat het zeer repetitief is. Erg monotone film eigenlijk waarbij de ene kubus voortdurend lijkt op de andere kubus, behoudens het kleurtje dan. Er is te weinig variatie om het echt boeiend te houden. De personages helpen ook niet echt. Matig acteerwerk en weinig boeiende karakters.

De film levert geen antwoorden. Het hoe, waarom en wie blijft onbeantwoord. Het draagt ook wel deels bij aan de kracht van de film. En ongetwijfeld zullen er online tal van theorieën zijn over de symboliek en metafoor van de kubus, niet in het minst door de wiskundige cijfers. Ervan genoten? Zeker wel, maar de verwachtingen lagen misschien te hoog. Geen volbloed horror, veeleer een mystery thriller.

Uitstekende horror uit de oude doos waarbij een aantal mensen trachten te overleven in een spookhuis. Wie overleeft, krijgt 10,000 dollar van een excentriekeling. Het lijkt een sadistisch spelletje van een gestoorde gek of is er toch meer aan de hand?

Prima opbouw en de film grijpt je meteen naar de keel. Met zijn korte duur van 75 minuten is de film erg gebald en is er weinig poespas. Toch voelt de film niet vluchtig of afgeraffeld aan. Fijne introductie van de personages in de auto's via een voice-over. Elkeen hebben ze wel een reden om de 10,000 dollar te ontvangen. Welk motief heeft de wilde weldoener? En wat met de spoken en de vorige moorden in het bezeten huis?

De film drijft op mysterie en spanning. En sfeer natuurlijk, die is geweldig. De dialogen onderling zijn prima en iedereen kwijt zich van zijn rol. De één gilt misschien wat te veel en die Ruth komt misschien te weinig aan bod. Ook de twee bediendes liepen er wat voor spek en bonen bij. Al bij al is de clue niet zo verrassend, maar heb ik me zeker enorm vermaakt met deze filmprent.

Een anthology horror met al die aparte verhaaltjes. Op zich wel leuk gebracht via de radioshow. De radioshow was het lijmmiddel tussen alle aparte verhaaltjes door. Ook op die manier bijzonder sfeervol en geslaagd. De verhaaltjes zelf vond ik echter maar matig. Niet elk plotje was even interessant. Er zat ook iets te weinig lijn in. Het ging van de hak op de tak.

We zien een negental filmpjes de revue passeren, wisselend van niveau en genre. De zeemeermin vond ik wel het meest geslaagde. Ook de kapper en die schaduwfiguur waren leuk. Blijkbaar op zichzelf staande filmpjes waarbij de regisseurs het nodig vonden deze aan elkaar te plakken om tot dit te komen.

Nooit fan geweest van Ghostbusters en deze film past wel wat in hetzelfde straatje. Een heleboel spoken in dat typische witte schijnsel. Vervolgens met wat grappen en grollen. Eng voelt het nimmer aan, het is in zijn geheel zelfs flauw te noemen. Op de DVD-hoes staat een label van 12+, welja, ook een film geknipt voor Michael J. Fox.

Luchtig en geestig, dit laatste is zowel letterlijk en figuurlijk te nemen. Elfman smukt het geheel nog op met zijn muziek. Vermakelijk en onderhoudend, puur entertainment. Niet geweldig in mijn ogen, maar fijn voor een keertje.

De titel slaat nergens op en doet eerder denken aan Halloween. Het leunt echter meer aan bij folk en outback horror. Wraak is steeds een geweldig gegeven als je de horror weg inslaat. Het duurt wel even vooraleer de actie op gang komt, maar eens het monster uit de hel is losgelaten, is er geen houden meer aan.

Op foto vond ik hem meer geslaagd dan in de film zelf. Een vreemd creatuur, wat slungelachtig met die lange benen en die uitstekende schouders. Op één of andere manier moest ik wat denken aan Alien. Zijn kills vond ik weinig overtuigend. Lichamen verslepen en omhoog sjouwen, het mocht wel wat extravaganter.

Desalniettemin een leuke wegkijker. Ik vond het wel erg sfeervol in die donkere bossen met die mist. Prima ook dat het monster voldoende en goed in beeld komt. Een redelijke 80s horror, leuk, maar met hier en daar wat goedkoop.

Verrassend lage score...

Blijkbaar bestaat er een hele reeks rond Tomie. Ondanks de flauwe quoteringen was ik toch aangenaam verrast, zeker omdat het mijn 1e Tomie betreft. Een mysterieus meisje duikt op in drie verschillende korte filmpjes. Leuke Japanse anthology. Geweldig is veel gezegd, maar ik vond het best OK. Alle drie de delen zijn vrij gelijkwaardig.

Het eerste deel is meer tienerhorror waarbij Tomie telkens opnieuw opduikt, wat er ook met haar gebeurt. Ik vond het personage wel mysterieus en creepy. Zwijgzame blik, griezelige glimlach. Fijn! Die lijn wordt doorgetrokken naar de andere delen.

De fotograaf denkt een geweldige one night stand beleefd te hebben, maar er is heel wat meer aan de hand. En in het andere deel lijkt ze een losgeslagen feeks die haar vriend oplegt een zwerver te doden. Van genoten! Wil ik wel meer van zien.

Ik denk niet dat het grote publiek storm loopt voor deze film. Mooi zo, want ik vrees voor heel wat negatieve commentaren. Is het niet voor het transgender gegeven, dan wellicht voor de musical. Zeer gewaagd wel dit laatste, maar uitermate geslaagd wel. Af en toe met een dans, maar veeleer met krachtige songs met een boodschap. Het konden evengoed losse dialogen geweest zijn, maar de teksten zijn sterk en de song zorgt ervoor dat de inhoud extra hard blijft hangen.

Emilia Perez is zowat een misdaadfilm gehuld in een drama- en musicaljasje. Geen evidentie en Audiard slaagt erin deze moeilijke en ongewone balans te vinden. Het is meteen ook de troef van deze film. Wederom slaagt Audiard erin een sterke onafhankelijke film neer te zetten, The Sisters brothers misschien daargelaten.

In de prijzen gevallen in Cannes waar onder meer de Juryprijs werd gewonnen. Een film over identiteit, loslaten, vergevingsgezindheid en boetedoening. Karla Sofia Gascon en Zoe Saldana spelen de pannen van het dak. Sowieso een opmerkelijke film en één van blikvangers van 2024.

Ijzersterke misdaadfilm van Belgische makelij! Ik vermoed niet in de Nederlandse zalen en dat is jammer. De filmtitel doet de film alle eer aan. "Se traîner", zich voortslepen, maar avec grande vitesse.

Probeer je als kleine zelfstandige je kost te verdienen, krijg je te maken met de plaatselijke maffia. Mady wordt na een routineklus erin geluisd en wat volgt is een heuse rollercoaster doorheen de straten van Brussel.

Op de achtergrond heb je manifestaties voor BLM en onrechtstreeks hebben die invloed gehad op de keuze van Mady. Sterk en overtuigend acteerwerk en bovenal knap verfilmd. Je vindt in dit genre niet veel beter op lokaal vlak. Aanrader!

Geen spijt dat ik voor Beetlejuice ben gegaan. Ik was het niet van plan, maar de film bracht wat ik van Burton verwachtte. Entertainment, creativiteit en chaos in één. De film vloog voorbij en bestond uit verschillende subplots.
Niet dat die allemaal even interessant waren. Button tracht die op het einde aan elkaar te kleven, maar dat lukte maar deels.

Wel fan van Jenna 'Wednesday´ Ortega met haar doordringende ogen en volle lippen. Keaton steelt uiteraard de show, maar Ryder en O´Hara moeten niet onderdoen. Dafoe vond ik maar een jammerlijke weinig zeggende rol neerzetten. Bob was trouwens ook geweldig.

Een aantal geweldige scènes worden afgelost met mindere dingen. Best komisch, niet eng. Pure fun. Oja, die baby, die was echt creepy (en best ook wel lollig). De film voelde wat vol aan, beetje overdaad (ook nog met Bellucci). Chaotisch en dolgedraaid, maar leuk!

Wel een leuke zombie-animatiefilm. De stad Seoul wordt overspoeld met zombies en enkelingen trachten te overleven. Beetje traditioneel met dat rondreizen en de toevallige ontmoetingen met de zombies. Weinig vernieuwend, behoudens dan dat het een animatiefilm betreft. Het geroep in het Zuid-Koreaans zal sommigen afschrikken, maar ik hou wel van Aziatisch getier. Wat veel ergerlijker was waren de veelvuldige overdreven tranen die sommige personages hadden. Kwam nogal kinderlijk over.

De moeite om te zien? Ik denk het wel. Best wel wat bloed zoals het hoort. Ook de zombies zien er goed uit. Het plot is erg standaard. Op het einde is er een verrassende twist. Niet slecht.

Zeer zwakke tiener slasher met Amber Heard in de hoofdrol. Zoals anderen reeds meldden is het nogal vreemd hoe de moorden tot stand komen. Een vuurwapen hoort weinig thuis in een slasher. En het is toch het soort horror genre dat de regisseur voor ogen had.

Maar er is meer. Het plot slaat nergens op en de personages zijn bijzonder vervelend. Het lijkt wel een veredelde high school movie, maar dan met een set moorden erbij. Ik had ook niet de indruk dat het camerawerk op niveau was. Als je sfeer wil scheppen met koplampen of elders het zonlicht op de achtergrond, dan moet je beseffen (als je het niet goed doet), dan het visueel dan bijzonder slapjes overkomt.

Slashers zijn inhoudelijk over het algemeen weinig hoogstaand, daar moet je niet over klagen, maar dit was over de hele lijn beneden het slasher niveau. Heard zuigt alles naar zich toe, door haar snoetje wel te verstaan. Op het eind nog een twist, maar een echte meerwaarde had dat niet.

Fritz Lang is toch één van de meesters van de vroege cinema, daar ergens in de jaren 20. Murnau is er ook zo eentje. Een film van ruim 100 jaar oud met de stempel horror. Nouja, de idee erachter kan best als eng bestempeld worden, zeker voor die tijd. De film bevat een aantal spookachtige beelden en special effects. Het plot heeft een spookachtige sfeer, versterkt met een prima achtergrondsound.

De Dood die centraal staat en letterlijk wordt persoonlijkt door Goetzke en die ​​Dood houdt van spelletjes of uitdagingen. De dood stuurt een weduwe door de tijd en diverse locaties. Mooi gedaan, mooi decor en setting van het Nabije Oosten, Venetië en China.

Een mooie ode aan het Duitse expressionisme, maar behoudens de fascinerende figuur van De Dood is er niet veel horror aan.

Shyamalan blijft een eigenaardige regisseur. Velen branden zijn films af, maar tegelijk bekijken minstens evenveel mensen zijn films. Het lijkt bij momenten wel een selffulfilling prophecy. De meeste van zijn films kijken lekker weg en toch zit je met manco's. Een beetje de vloek van Black mirror ook. Op zich een heel intrigerend plot, maar deels matig uitgewerkt waardoor de pudding voor velen in elkaar zakt.

Toch vond ik de film niet zo slecht. IMDB is wel heel ruim in zijn kijk op het horrorgenre. Horror is dit verre van, nouja. Over de spanning kan je discussiëren. Uiteraard weet je wat de rol van Hartnett is en hij doet het ook niet zo slecht, niet memorabel, maar beter wordt het niet voor hem. Hooguit een thriller (mystery). Er komt zelfs geen spatje bloed tevoorschijn.

Velen zien er ook een propagandafilm in voor Saleka Shyamalan, mja, dat concert boeide me ook voor geen meter, maar ik vond de sfeersetting niet slecht. Beetje clichématig opgevoerd en nogal erg makkelijk dat info werd ontfutseld, laat staan dat basic crew zoveel info te beschikking hadden. Het einde is gewaagd, anders dan wat ik in gedachten had. Alleen komt de vrouw er niet geweldig uit. Zij was dus op een bepaald moment op de hoogte? Dat bleek toch niet toen Lady Raven ineens voor de deur stond ...

Veeleer eerder een thriller dan een horrorprent. Je kan het eng noemen, maar dan is de waaier wel erg breed. De idee is niet slecht, de uitwerking des te meer. We spreken over een film van dik tien jaar oud. Geen kat die nog gelooft dat niemand een (werkende) smartphone bij zich heeft. Ik ga er ook vanuit wanneer je de terminals beschadigt dat er heus wel een extern alarmpje afgaat.

Maar kom, krijgen we hier te maken met een psychopaat die zich naar filmnormen bijzonder goed voorbereidt op welke locatie hij mensen kan terroriseren. Niet saai in zijn geheel, best met een beetje suspense en een vlot tempo, maar alle slordigheden moet je wel met de mantel der liefde bedekken.

Goed als tussendoortje, maar niet bepaald aanbevelingswaardig. Te zwak om met een goed gevoel achter te blijven. Jammer.

Vrij matige horrorprent die erg langzaam op gang komt. Vooral in de eerste 30-45 minuten gebeurt er niet zo heel veel. Het lijkt eerder een propagandafilm voor streng gelovige christenen. Heel veel gezwam over purity en kuisheid. Tot daar aan toe, met als toppunt toch wel het schoolboek over seksuele voorlichting waarbij een tekening van de vagina werd afgeplakt door de schoolraad, dat terwijl op de vorige pagina er geen probleem werd gemaakt van de penis. Tja ... Wel grappig hoe onwennig die leerkracht stond les te geven.

En dan komen we meteen bij de insteek van deze horrorprent. Eerder komisch dan eng en eigenlijk is het geen van beide. Flauw in zijn geheel. Jess Weixler is niet onknap, dat is ook al iets. Wel een leuk idee die vagina dentata, ideaal voor het horror subgenre. Ik vermoed dat het tijdens de challenge nog naar boven zal komen.

Een silent horror opgesmukt met een bombastische soms creepy sound, in de context van de tijd van toen weliswaar. Dat geldt evenzeer voor de horror, want die is erg braaf. Eng of griezelig wordt het vrijwel nooit met deze eeuwling. Of toch één keertje, daar tijdens de nachtmerrie van Orlac.

Leuk plotje wel, zeker van genoten, mooi in opbouw. Beetje theatraal, dat wel, maar dat is de charme van de tijd. Ik had uiteindelijk wel een ander plotverloop voor ogen. Een Orlac die ongecontroleerd aan het moorden slaat. Hij houdt het op eentje, en zelfs die ging niet door gezien de twist op het einde.

Interessant is wel de kwelling die hij doorstaat met zijn vervloekte handen met vervormd handschrift en twee linkse pianohanden. Knap, maar als horror erg light, al heeft de suggestie wel iets.

Dit is niet zomaar "een" tragisch ongeluk zoals de synopsis ongelukkig weergeeft. De mijnramp in Marcinelle is de grootste mijnramp uit de Belgische geschiedenis en een van de grootste uit de Europese mijnbouwgeschiedenis. Op 8 augustus 1956 kwamen bij een brand in Bois du Cazier 262 mensen van twaalf verschillende nationaliteiten om het leven, onder wie 136 Italianen en 95 Belgen. Gedaan met de Italianen als gastarbeiders. In de plaats kwamen Noord-afrikanen en Turken...

Filmisch stelt het bitter weinig voor. Wat plaatjes en foto's, meer niet. Voor de rest een voice-over die erg zakelijk de dag beschrijft van een mijnwerker die opstaat en naar zijn werk vertrekt. Het tweede deel vond ik minder relevant over sulfide en dergelijke meer.

Interessant stukje docu dat mijn inziens louter en geheel zijn plaats heeft in een museum als informatief digitaal medium.

Niet voor het eerst een dergelijk plot gezien, in short of in langspeelfilm. Bovenal zeer goed gedaan. Het acteerwerk is top, maar dat was te verwachten van topacteurs Broods en Van Rampelberg. Op één kleine uitzondering na zeer suggestief gefilmd. Je ziet niets, maar je kan als kijker perfect de situatie en de ernst inschatten. Het gaat dus om een kind, geen hert.

Kan het je ook overkomen? Jazeker, de vraag is hoe je ermee omgaat. Monsters zijn het niet, maar ik kan me wel inbeelden dat het geheim moordend is voor hun relatie. Volgens mij was het ook man en vrouw en ging het niet om een affaire ofzo. Het zou een (extra) argument kunnen geweest zijn om zus of zo te handelen ...

Opvoeden hoe het niet moet. Je kinderen aanzetten tot oplichting en frauduleus gedrag om zichzelf te verrijken. Misschien wat amateuristisch uitgevoerd de zogenaamde ongevallen, maar dat vergeef ik Ôshima wel, want voorts zag het er wel goed uit, zeker voor een prent uit 1969.

Interessant is wel hoe de jongen worstelt met hetgeen van hem verwacht wordt. Niet beter wetend speelt hij de komedie een tijdje mee om dan toch tot de conclusie te komen dat dit niet OK is. Ôshima probeert inderdaad los van het plot de kijker met de neus op de feiten te drukken, vooral ook met de wijze hoe hij het brengt: indringend en direct.

Ik kende de film vooraf niet en stootte er zeer toevallig op, maar zeker aan te bevelen voor wie van Japanse slow cinema houdt.

Ik vond het een vrij vage film en had nooit het gevoel betrokken te zijn geweest. Dan wordt het natuurlijk moeilijk om premissen aan te nemen. Zeker wanneer deze mysterieus en sciencefiction van aard zijn. De impact zoals ik die ervoer met het aangehaalde 'Invasion of the body snatchers' was hier bijlange zo groot niet.

Je kan de lijn ook doortrekken als een soort metafoor van een domme volgzame massa die kritiekloos doet wat van hen verwacht wordt. Geen idee of ik het zo filosofisch moet stellen. Ik ervoer wel een kentering voorbij halfweg de film wat nou precies bedoeld werd, maar het kwam wat te laat voor mij.

Mooi geschoten inderdaad, daar trok ik me toch aan op. Op dat vlak zeker stijlvol, ook meer dan degelijk acteerwerk.

Ik vind het vaak wel boeiend om een film te zien met een 'apart' hoofdpersonage. Anders dan anders, ondanks de structuur van werk en setteling weinig sociaal aangepast aan de maatschappij of de directe omgeving. Niet zozeer ten gevolge van een handicap of een trauma. Het lijkt me zo op afstand eerder aan te sluiten bij ASS. Fran is een jongedame op zoek naar regelmaat en veiligheid. Dat blijkt ook uit al aan acties, hoe vreemd die (eerst) ook mogen overkomen.

Daar tegenover staat de praatzieke Robert met zijn obsessie voor films. Ook hij vindt moeilijk verbondenheid met de rest van de maatschappij, maar kan dit meer camoufleren. Beiden trekken met elkaar op, maar ook dat loopt vrij stroef.

Het is een sombere film, maar toch met die komische touch. Niet om te lachen, maar wel met die speelse insteken. Het plot is beperkt, maar de film stelt de 2 hoofdpersonages centraal. Hun omgang onderling, het contact met de collega's ... Boeiend!

Geen mainstream film. Sommigen zouden deze film met het "W-woord" verwensen en er is misschien wel iets van aan. Een film die aantoont dat doorgedreven principes gebaseerd op pseudo-wetenschap in combinatie met een kennis- en machtsverhouding een gevaarlijke coctail kan zijn.

Heerlijk absurd bij momenten, maar voor anderen wellicht vervelend geneuzel. De link met Lanthimos is inderdaad snel gelegd en het is ook daarom dat ik deze film best apprecieer. Mia Wasikowska sprong er niet zozeer uit voor mij, de studenten dan weer wel. De school en de ouders gaan wel erg makkelijk mee in het traject ondanks hun lichte kritiek naar hun kinderen zelf, miss Novak blijft toch enigszins buiten schot als gezondheidsgoeroe.

De film heeft een satirische ondertoon waardoor het onderhoudend blijft. De setting en de aankleding is sober, beetje sixtie seventies ook met die kale muren en design meubilair. Voor mij zeker geslaagd, maar wellicht zeker niet voor alle anderen.

Schrijnend, maar sereen portret van een weduwe die als het in het Westen betrof rechten had als langstlevende echtgenoot, maar jammer genoeg leeft in Jordanië. Komt je man te overlijden en krijg je te maken met een inhalige schoonbroer die huis, auto én kind wil inpalmen omdat de wet dat nu eenmaal voorschrijft. Vreemd (en tegelijk niet vreemd) dat een zoon als erfgenaam de wetgeving een andere richting uitslaat.

Als Westerling blijft het een fascinerend en bijzonder negatief gegeven hoe de positie van de vrouw in bepaalde landen wordt onderdrukt ten voordele van het patriarchaat. Niet voor het eerst inderdaad dat dergelijke films ons bereiken. Ik hou er wel van en telkens opnieuw weer verbaas ik er me over. De onderwerpen vervelen me niet, integendeel zelfs.

Veel heeft ook te maken met de kwaliteit. Een sobere cinematografie waar het maximum uitgehaald is qua plot, regie en acteerwerk. Velen zijn pareltjes, ook deze weer. Nawal is een interessant personage die zich na de dood van haar man moet laveren tussen andere mannen, andere opvatting en het juridische kluwen van de maatschappij. Sterk!

Mijn nieuwsgierigheid werd voornamelijk gewekt door het intrigerende plot. Ik hou wel van dystopische theorieën waarbij de creativiteit over de toekomst de vrije loop wordt gelaten. We bevinden ons in een wereld waarbij vermoedelijk de klimaatveranderingen maximale impact hebben gekend. Mensen wonen in koepels. Het leven erbuiten is troosteloos en doods.

Het regime voorziet collectieve levensbeëindiging vanaf 50 jaar om ervoor te zorgen dat de rest overleeft. Wie eerder gepland uit het leven kan stappen, kan dat ook. "Gepland" dient zowel letterlijk als figuurlijk genomen te worden.

Ik vond de animatie best OK. Zeer mooie vormgeving van de stad en de wereld daarrond. Ik meen ook begrepen te hebben dat de personages levensecht waren en de animaties daarna zijn toegevoegd. Mooi gedaan allemaal. Het plot zelf vond ik zelf ondergeschikt, maar was onderhoudend genoeg om je blijven te boeien.

Het ideebeeld van een al vrij introverte cynische ingestelde man zal er niet op beteren wanneer die zijn partner na een auto-ongeval verliest. Dat blijkt ook met Falconer die op een heerlijke cynische wijze via een voice-over wordt voorgesteld aan de kijker. Hoewel ik het plot niet geweldig vond - nogal inhoudsloos - toch een onderhoudende frisse prent met eveneens die flashbacks.

Ook de setting doet veel. We bevinden ons ten tijde van de Cubacrisis in 1962. Achter elke deur school wel een communist. Homoseksualiteit werd ook niet aanvaard en Falconer gedraagt er zich ook naar. Fijne rol van Colin Firth. Hoewel het een Amerikaanse productie was ervoer ik toch wat dat Britse gevoel. Firth is dan ook volbloed British.

Sterke dialogen en sterk acteerwerk, daar hou ik wel van. Het tilt de film ook naar boven. Maar je moet er voor zijn. Voor de één saai, voor de ander stijlvol. Gelet het matige plot, toch een nipte 3,5*.

Ik zag een paar weken terug The wild brunch en daarvan was ik toch meer van onder de indruk dan deze Rio Bravo. Het moet gezegd dat ik ook niet zo wild ben van westernicoon John Wayne.

Ik vond het eerlijk gezegd een vrij eentonige zit en als er al wat meer actie kwam, dan heb je nog het clichématige westernidee van kermisschutters versus revolverhelden. Inhoudelijk ook niet je dat, dus echt weinig om me aan op te trekken. Onderhoudend in het beste geval.

Mooie setting, dat wel, maar de actie, het verhaal en de personages zijn nogal mak.

Gastronomische films zijn de laatste jaren wat in opmars geweest. Vaak weliswaar met wat meer schwung en verhaal dan deze Franse productie. En met een authentieke Aziatische film moet je dit ook niet vergelijken.

Moeilijk om een oordeel te vellen over dit. Technisch knap met de cinematografie en het camerawerk. Het zou jammer zijn mocht dat niet zo zijn met al die mooie gerechten die werden gepresenteerd. Als je het niet kan ruiken of proeven, dan moet het minstens goed in beeld worden gebracht.

Inhoudelijk dan weer mager. De romance is weinig interessant en vergalt het plezier van de keuken.

Ik vond dit wel een beklijvende film van Ozon. Een spanning die voornamelijk onderhuids is en je voelt meteen dat er met die nieuwkomer iets vreemds aan de hand is. Niet in het minst in haar eigenaardige gedrag en ik had verwacht dat er nog meer elementen gingen opduiken, maar dat bleef dan toch beperkt met de tandenborstel en de eigenaardige babbels.

Het einde is daarom niet noodzakelijk verrassend, maar wel schokkend. Een beetje erotiek ook, Ozon doet dat wel vaker (niet steeds) om een extra mysterieus pigment toe te voegen aan het geheel. Een film die vooral ongemakkelijk aanvoelt en mij althans van begin tot einde boeide.

Een vrij speelse luchtige film over twee halfzussen die elkaar nog nooit ontmoet hebben, maar sinds de dood van hun vader tot elkaar toevertrouwd worden. Bij momenten te speels (zoals met dat reclamepaneel en die vliegende brandende snipper), maar op zich wel een leuk tussendoortje. Niet iets wat je per se hoeft te zien en het zoveelste matige werkje op Netflix.

De zussen creëren voor zichzelf tegen wil en dank een paranoïde sfeer wanneer ze met hun valies of rugzak onderweg zijn. Zoals gebruikelijk een mierzoet einde, weinig vernieuwend, maar het is geen straf om beide meiden aan het werk te zien (ondanks hun onbeduidende rol), vooral Leticia Siciliani dan.

Hier was niet veel aan. Ergens wel een typische Ozon met zijn aandacht voor intermenselijke contacten en diversiteit. Een film over vrij zijn en jezelf zijn, zonder in een hokje gedrumd te willen worden. Een film in het douce France ergens op vakantie, ver weg van de sleur waar alles kan en mag, maar niets moet. Maar veel stelt het allemaal niet voor. Het duurt ook maar een kwartiertje.

Lang geleden dat ik deze nog terug zag. Blijft een prima thriller waarbij bad guy Gary Sinise zoals zo vaak de show steelt in zijn bijrolletjes. Ook Gibson doet het wederom goed en was destijds hot in navolging van zijn Leathal Weapon-franchise.

De sfeer en de spanning zit goed. Met Howard is er dan ook een vakman aanwezig. Ook het familiedrama komt naar voren waardoor je een ideale balans hebt. Ondanks het simpele plotverloop een film die weinig fout doet. Niet hoogstaand, maar wel meer dan degelijk.

Een interessante psychologische praatfilm waarbij een gezapig kantoortje met 4 makelaars voor blok worden gezet door het grote kantoor. Van gemoedelijkheid is nog nauwelijks sprake. Eten om niet gegeten te worden is het motto. Eigen vel eerst. Ineens worden strategieën en mooie praatjes bedacht om de vis de doen happen. Weten dat hij niet zal toehappen, maar toch blijven aandringen tegen alle morele principes in...

De film blinkt uit in zijn sterke dialogen en uitstekend acteerwerk. Jack Lemmon en Pacino op kop, maar ook het optreden van Baldwin was sterk, maar ook de rest van de cast was op dreef. Het is zo één van die uitwassen van het kapitalistisch systeem, de nieuwe gang van zaken in het kantoortje.

Dit was een tegenvaller. Nochtans lagen de verwachtingen hoog bij het lezen van de synopsis. Het plot was intrigerend, alleen kwam het nauwelijks uit de verf. Ik vond het zelfs bij momenten inspiratieloos en saai.

Brazilië is uiteraard een enorm religieus land en deze film probeert dat ook te vertalen via het streven naar perfecte koppels met kinderen. Het is zelfs een must en de regisseur plaatst zo een moraal vingertje wanneer zou blijken als conservatieve gelovigen het voor het zeggen zouden hebben. De film heeft een soort van dystopische sfeer, zeker wanneer bepaalde christelijke waarden worden afgedwongen (of gecontroleerd) door de staat.

Maar al bij al is het te weinig. Te langgerekt, te veel dode momenten. De boodschap greep me te weinig aan.