Khon Len Khong (2004)

Weet zeker dat je deel 2 een stuk beter zult vinden

Heb je gelijk in, net gekeken en beviel inderdaad een stuk beter

Vond het wel een vermakelijk Thais horrorfilmpje, waarin ik toch wel wat vergelijkingen zie met Final Destination. Maar dan op een Voodoo manier. Echt verhaal zit er niet in, maar de vervloekingen en de ranzigheden in de film zitten wel goed in elkaar en soms is het een pijnlijk gezicht trekken en sommige dingen zijn vrij ranzig: bv die met die palingen, dan denk je ook van WTF?? De engheid valt opzich wel mee. Het draait hier meer om de sadisme.

Prima tussendoortje.

3,5*

Vrij matig. Bij vlagen erg langdradig en uiterst voorspelbaar. Gelukkig zitten er ook wel een paar aardige scenes in, die de film nog enigszins redden. Deel 2 schijnt een stuk heftiger te zijn. Ben er toch wel benieuwd naar, want het verhaal heeft zeker potentieel.

Heel erg triest.

Het verhaal was wel matig maar slecht uitgewerkt.

De hoes zag er lekker goor uit maar dat was de film dus niet.

Het acteerwerk was ook tien keer niks.

1,5

Vond hier niet die typische Aziatische sfeerschepping van dit soort films.

Was me ook veelal te traag en nooit spannend.

Ook de gore vond ik eerder aan de matige kant.

2*

Traag en nergens echt spannend, op kleine momenten gore na een diep gat waarin je dondert tijdens deze prent.

Het ergste is wanneer de meiden emotioneel beginnen te worden. Dan beginnen de klanken uit de meiden verdacht veel te lijken op schapengeluiden. Geluiden die de arme dieren huilend maken wanneer ze genomen worden door anti-geitenneukers. Niet om aan te horen zeg!

Deel 2 schijnt een stuk beter te zijn, nou ik ga nog flink nadenken over het wel of niet zien van deel twee.

Wat een prul.

Acteurs kunnen niet acteren.

Verhaal is geen verhaal.

En waar dit type films het meestal van moeten hebben : zelfs geen gore of bloot

Wat blijft er dan nog over ?

Zwaar tegenvallende Thaise horror en een goed voorbeeld dat niet alle Aziatische horror van goede kwaliteit is. Dit is namelijk een bijzonder matige occulte horror waarin regisseur Tanit Jitnukul teveel achteloos achter mekaar geplakte onsamenhangende beelden en plaatjes heeft gemonteerd. Het heden (in zwart-wit) wordt meerdere malen onderbroken door flashbacks (die in kleur worden vertoond) uit het verleden en in die flashbacks zitten dan weer terugblikken. Dat was nog door de vingers te zien als opgevoerde personages enig houvast gaven. Echter deze zijn even dubieus; een journalist duikt af en toe vanuit het niets op, het vriendinnenclubje van de heldin is halverwege opeens zoek of een sjamaan die te pas en onpas op bestelling zwarte magie uitspreekt? Daarnaast lijken veel scenes regelrecht uit Thaise soap te komen waar dan af en toe wat horror doorheen gegooid wordt. De cast acteert daarbij op hetzelfde niveau als soap en is dus erg matig. Afgezien van het gegeven; Zwarte magie is dit niets minder dan een wanproduct.

Niet te doen.

Het niet onaardige gemiddelde dat 't nog krijgt (hoewel onvoldoendes) vind ik simpelweg onbegrijpelijk voor zo'n goedkoop prulletje dat deze film vormt. Wellicht dat de charme een specifiek publiek nog een beetje aanspreekt. Ik wist van tevoren niet waaraan ik begon. Moest eigenlijk de hele trilogie zien, dat heb ik na deze film gestaakt.

Wat opvalt aan de film is dat er simpelweg amper doorheen te komen is. Saaiheid ten top. Er is maar weinig aan deze film dat als een beetje imponerend of indrukwekkend ervaren kan worden. Alles ziet er nogal makkelijk, simpel en droevig uit. Scenes die sentimenteel uit de hoek komen zijn te ridicuul voor woorden. Gecombineerd met acteerwerk dat echt niet in de film past bezorgde de film me al vrij vroeg een nogal ongemakkelijk gevoel.

Met het scenario is opzicht nog wel te spelen. Een kwestie van de juiste toetsen indrukken om er een vermakelijk, spookachtig geheel van te maken. Regisseur Jitnukul kiest echter eerder voor een nogal chaotische aanpak dat de film, heel direct verwoord, nogal kut maakt. Van sfeer wordt gehakt gemaakt. Een spanningsboog is volledig afwezig. Personages zijn ontzettend saai (en te sterk aangezet) en de stilering is gewoon niet vooruit te branden.

Kortom, een film waar ik moeite voor moest doen om er doorheen te komen. Omdat het verhaal nog wat te bieden heeft zal ik er niet het laagste cijfer aan geven, maar ik had het zeker overwogen. De film deed me denken aan de wat goedkopere, sterk aangezette producties van Miike maar dan zonder humor en edgy beelden. De levenloze, volstrekt kleurloze visuele invulling is echter een kenmerk dat beide films delen.

Pfffff saaie thais zeik filmpje.maar zo snel mogelijk vergeten.

Die (actie) of horrorfilms uit pakweg Thailand, Maleisië of Indonesië kunnen soms verrassend sterk zijn, vaak doorspekt met veel bruut geweld of gore. Deze Art of the devil valt daar jammer genoeg niet onder. Deze film mist duidelijke spanning of sfeer. Een weinig interessant plot en even weinig boeiende personages doen de rest. Het komt ook allemaal zo traag op gang dat de zin al snel over is.

Het zit hem ook soms in de montage met heden en verleden, gescheiden met kleur- en zwartwitbeelden. Het voelt aan als een rommeltje. Ook de horror is ver te zoeken. Veel verder dan wat gillende (irritante) meiden komen we niet. Eentje ook gauw te vergeten. Met zwarte magie kan je veel kanten op, meestal de foute richting...