menu

Orlacs Hände (1924)

Alternatieve titels: The Hands of Orlac | Die Unheimlichen Hände des Doktor Orlac

mijn stem
3,48 (26)
26 stemmen

Duitsland / Oostenrijk
Horror / Misdaad
92 minuten

geregisseerd door Robert Wiene
met Conrad Veidt, Alexandra Sorina en Fritz Kortner

Een wereldberoemde pianist verliest zijn handen bij een treinongeluk. Hij krijgt bij een transplantatie nieuwe handen die eerst van een veroordeelde crimineel zijn geweest. Deze handen lijken een eigen wil te hebben.

zoeken in:
avatar van VanRippestein
3,5
Zo, hehehhe ben ik mooi de eerste die hier een berichtje neerzet (en waarschijnlijk ook de enige die dit leest)

Nou, het verhaal staat er al. Dat is een goede omschrijving van het plot. Robert Wiene is natuurlijk bekend van Caligari, zijn expressionistisch meesterwerk. Orlacs Hande is de tweede film die ik van hem gezien heb. Deze is een stuk subtieler. Nog steeds gaat het hier om expressionisme maar dan wat minder hardcore!

Visueel gezien zijn de sets over het algemeen wat natuurlijker, geen geschilderde schaduwen en rare hoeken. Dat neemt niet weg dat de sets naarmate de spanning groter word lijken te vervormen. Er wordt veel gebruik gemaakt van gebrek aan ligt. Veel shot bestaan puur uit Conrad Veidt tegen een puur zwarte achtergrond. Hierdoor komen Conrad’s skills goed uit de verf. Het is een erg donkere film.

Hij zet Orlac goed neer als een zwaar getergde man die niet weet wat/wie hij nou moet geloven. Het 1 na belangrijkste personage wordt ook door Conrad gespeeld: zijn handen. Net als nosferatu hebben ze niet veel screentime, maar elke keer dat zijn handen geaccentueerd worden, zie je ze bijna als een apart karakter, errug netjes gedaan.

Het tempo ligt wat aan de trage kant: het duurt nogal voordat de film een beetje op gang komt. Daarnaast vond ik sommige scénes gewoon wat te lang duren tegen het einde van de film.

Net als Caligari kampt Orlac hände met nogal wat plotwendngen op het eind. Naar mijn idee iets te veel en iets te ongeloofwaardig. Jammer, want het nogal goedkope einde doet een beetje afbreuk aan hoe goed de rest van de film is….

avatar van wibro
Dan ben ik misschien de tweede die dit leest. Heel interessant Van Rippestein wat je hier schrijft. Maar, waar heb jij deze film gezien? Daar ben ik natuurlijk ontzettend benieuwd naar. Ik had nog nooit van deze film gehoord. Is deze op DVD verschenen of zo?
Ik heb zojuist een fragment bekeken op "You Tube". Film zag er in ieder geval zeer interessant uit.

avatar van VanRippestein
3,5
De DVD is uit van het label Kino, (wat een R0 label is, in tegenstelling tot sites die R1 zeggen!) ik heb m gekocht bij Boudisque nijmegen.

Op youtube staat de trailer van de KINO dvd (dus de soundtrack is van de kino versie)

avatar van wibro
VanRippestein schreef:
De DVD is uit van het label Kino, (wat een R0 label is, in tegenstelling tot sites die R1 zeggen!) ik heb m gekocht bij Boudisque nijmegen.

Op youtube staat de trailer van de KINO dvd (dus de soundtrack is van de kino versie)


Bij Boudisque in Nijmegen? Ik ben vaste klant daar. Moet ik toch gauw maar eens gaan kijken.
Bedankt voor de informatie in ieder geval.


avatar van Halcyon
En ik ben nummer drie... Lijkt wel een voorloper van "The Eye" uit "Body Bags".
Interessante review VanRippenstein, waarvoor dank. Moet deze maar eens checken.

avatar van VanRippestein
3,5
Dat moet je zeker doen: vanuit onze discussie van Nosferatu: Dit deze een stuk meer expressionistisch dus aanrader voor jou

avatar van Halcyon
Alvorens mijn mening over deze film te ventileren, twee zaken:

1) VanRippestein, bedankt voor je interessante review die me ertoe gebracht heeft om deze film aan te schaffen.

2) Ik heb de 112 minuten versie gezien, dus mijn commentaar is daarop gebaseerd.

Na afgelopen week mijn vingers verbrand te hebben aan Golem (1920), heb ik me vandaag meer dan aangenaam laten verrassen door Orlacs Hände. De grootste aantrekkingskracht van deze prent zit waarschijnlijk in het boeiende verhaal rond "cellular memory", het gegeven waarbij getransplanteerde lichaamsdelen het karakter van de donor in zich dragen. Als die donor dan een moordenaar is, durft dat wel eens voor nare gevolgen zorgen. Dit ideetje werd later overgedaan in Body Bags en The Eye, maar dan met een oog.

Het verbaast me overigens dat een film als Nosferatu gelauwerd wordt omwille van z'n visuele schoonheid, terwijl Orlacs Hände bij mijn weten nooit die status heeft bereikt. En dat terwijl deze film eigenlijk vele malen mooier is dan dat duffe vampierfilmpje. De eye-candy zit voornamelijk in de sterke contrasten en de goed uitgedachte composities. De decors zijn erg minimalistisch en strak - heel wat anders dan de kunstzinnige decors in Das Cabinet des Dr. Caligari (zelfde regisseur nochtans) - en zorgen voor een naargeestig sfeertje, voornamelijk naar de ontknoping toe wanneer er op verschillende locaties gefilmd wordt.

Ik heb verder geen flauw benul van hoe het met de originele filmscore zit, maar ik heb de HD-transfer bekeken met muziek van Paul Mercer. En die was prachtig! Aanvankelijk heel ingetogen en minder "aanwezig" dan in andere films uit hetzelfde tijdperk, maar gaandeweg grimmiger en duisterder. Knap ook hoe van de eerste tot en met de laatste minuut elke klank naadloos aansluit bij wat er zich in beeld afspeelt.

Ik moet er trouwens aan toevoegen dat ik de slimme ontknoping helemaal niet had zien aankomen. Dat terwijl er in het laatste halfuur toch tips in die richting gegeven werden. Maar ik heb me dus laten verrassen en dat heeft vast en zeker bijgedragen aan mijn meer dan positieve kijkervaring. Enige minpuntje is misschien dat het lange middenstuk veel inspanningen van de kijker vraagt om bij de les te blijven. Saai kan je Orlacs Hände bezwaarlijk noemen, maar je merkt toch dat een compleet gebrek aan dialoog een fikse aanpassing vraagt van de kijker. Desalniettemin vind ik dit een echt juweeltje uit de spreekwoordelijke oude doos. Op naar m'n de derde film van Robert Wiene.

En eh, heb jij nog van die schitterende tips VanRippestein?

avatar van narva77
Halcyon schreef:
En ik ben nummer drie... Lijkt wel een voorloper van "The Eye" uit "Body Bags".
Interessante review VanRippenstein, waarvoor dank. Moet deze maar eens checken.

Is later in de USA een remake van gemaakt; "Body Parts" (1991)!

avatar van VanRippestein
3,5
Halcyon, beter laat dan nooit: Warning Shadows al gezien?

avatar van Halcyon
Nee, maar (alweer) bedankt voor de tip.

avatar van Airbakke
3,5
Geniaal einde vind ik zelf.
Had ik totaal niet verwacht.

avatar van Querelle
narva77 schreef:

Is later in de USA een remake van gemaakt; "Body Parts" (1991)!


Mad Love (1935) en the Hands of Orlac (1961) zijn ook herverfilmingen. En er zijn nog diverse variaties w.o. the Beast with Five Fingers

avatar van alexspyforever
4,0
Ik had al eerder Mad Love gezien vorige week wat ik een erg goede film vond. Toen ik vernam dat Mad Love een remake is van deze film, wilde ik deze ook een kans geven. OK de film gaat bijzonder traag bij momenten, dat je denkt hoe kan je in godsnaam zo traag door een kamer lopen. Ja het vraagt een inspanning van de kijker maar verdorie met dat einde maakt het de kijkervaring meer dan waard. Schitterend hoe ze mij hier bij de neus hebben genomen. Dezelfde regisseur als Cabinet des Caligari hetgeen ik ook al een goeie vond. Schitterend toch hoe je met een minimum aan setting toch zo een donkere sfeervolle film kan maken en met een geweldig verhaal wederom. Dan mag je Nosferatu terecht een flutverhaal noemen in vergelijking met deze.
Goede reviews Halcyon en VanRippestein

avatar van John Milton
4,0
"I knew it, I felt it... that these hands were driving me-- to crime..." - Paul Orlac

Vier jaar na het expressionistische meesterwerk Das Cabinet des Dr. Caligari (1920) komen regisseur Paul Wiene en acteur Conrad Veidt weer samen voor Orlacs Hände, over een pianist die zijn handen in een auto-ongeluk verliest en met een chirurgische ingreep de handen van een geëxecuteerde moordenaar 'getransplanteerd' krijgt. Steeds meer komt hij erachter dat hij weinig controle heeft over het kwaad dat in de handen lijkt te huizen...

Orlacs Hände is duidelijk minder expressionistisch dan Caligari, hoewel de invloeden nog steeds duidelijk te zien zijn in belichting, focus, decor en het bijzonder effectieve acteren van Veidt, wiens innerlijke stijd in zijn lichamelijke samentrekkingen en verwrongen mimiek wordt verbeeldt. De 108 minuten durende versie die ik zag, is vrij langzaam (de remake Mad Love (1935) met Peter Lorre van 11 jaar later duurt slechts 68 minuten volgens MM), maar wat mij betreft een onderbelicht pareltje van de stomme films uit de Weimar periode. Ik kan wel beargumenteren waarom Nosferatu zoveel bekender geworden is, maar of hij persé veel beter is durf ook ik wel te betwijfelen.

Ik heb de door de Murnau Stiftung gerestaureerde kopie gezien met de score van Paul Mercer. Heel atmosferisch, en zeer toepasselijk. Wie enigszins bekend is met de stille film en niet direct door een wat langzamer tempo wordt afgeschrokken, kan ik Orlacs Hände van harte aanbevelen. Dat aantal stemmen op MovieMeter en IMDb is beschamend. Costa heeft meer stemmen. En dit valt onder zowel Kunst- als filmgeschiedenis.

4*

P.s. en bedankt voor het duwtje alexspyforever

avatar van Dievegge
3,5
Goede tip, Alex en John. Deze verdient z'n plaats tussen het betere werk van de jaren '20. Het idee dat handen een eigen persoonlijkheid kunnen hebben spreekt tot de verbeelding. Het einde was iets te veel een deus ex machina (waarom heeft hij die handschoenen niet beter verborgen of weggegooid?), maar het is een erg spannend en origineel verhaal.

avatar van Woland
3,5
Orlacs Hände stond al een tijdje op de planning, maar bij dit soort trage stomme films duurt het vaak toch wat langer tot ik me er toe weet te zetten. Vanochtend was het zover, en hoewel het inderdaad een film bleek die het beste overdag met een goeie bak koffie gekeken kon worden, beviel het verder gewoon goed. Het eerste wat opvalt is hoe fraai alles in beeld is gebracht. Het is niet zo experimenteel en surrealistisch alle Caligari, maar fijne licht- en schaduwspelen maken het een plezierige kijkbeurt. Conrad Veidt zet een sterke Orlac neer, een gepijnigde man die de wanhoop nabij is een eigenlijk niets meer zeker weet, en dat ook uitgebreid in zijn uitdrukkingen, houding en uiteraard zijn handen laat zien. Het is ook een leuk verhaal met een leuke twist aan het einde al zal ik daar niet verder over uitweiden. Van enige traagheid kan je Orlacs Hände wel betichten, maar zo uitzonderlijk is dat niet voor films uit die tijd - misschien had ik toch beter voor de kortere versie moeten gaan. Fijn filmpje dat zich zeker kan meten met de klassiekers uit die periode (Caligari, Faust, Der Golem, Nosferatu, dat werk) en wat mij betreft een groter publiek verdient.

avatar van joolstein
4,0
Een zeer mooie en atmosferische laat- expressionisme van regisseur Robert Wiene. Met het verhaal naar een boek van Maurice Renard was ik al bekent aangezien ik de "remake" Mad Love (1935) had gezien. Echter blijft heet een sterk verhaal en in deze film is het ook weer sfeervol gebracht. Dat verhaal mixt transplantatie en psychologie vrolijk door elkaar. En transplantatie is ook sinds die tijd een dankbaar thema in horrorfilms gebleven. Verder valt op dat de decors niet uitgesproken expressionistisch zijn en een groot deel van de film in het donker gehuld is. Toch zijn de decors erg interessant en levert dat donkere een belangrijke bijdrage aan de sfeer van de film. Verder komen heel wat andere mooie en interessante beelden in de film voor. Traag is het misschien nu wel te noemen maar dat neemt niet weg dat dit een prachtige parel van de filmgeschiedenis is! En hier op MM eigenlijk veel te weinig stemmen heeft.

avatar van baspls
3,5
Een zeer getalenteerde pianist verminkt zijn handen in een ongeluk. De doctoreren weten zijn handen te herstellen met hulp van transplantaten van een geëxecuteerde moordenaar. De pianist voelt dat de handen hem willen aanzetten tot moord.

Orlacs Hände is qua camerawerk misschien een stuk minder expressionistisch als Wiene's eerdere Das Cabinet des Dr. Caligari, maar qua thematiek en acteerwerk sluit het allemaal naadloos bij de stroming aan. Conrad Veidt speelde op een leuke manier de kwelling die hij onderging door de moordadige handen. Compleet met dikke bloedvaten op zijn hoofd en in zijn handen.

Uiteindelijk is het vooral een film over suggestie. De pianist maakt zijn kwelling door omdat hij denkt dat zijn handen van een moordenaar zijn, maar uiteindelijk blijkt dat dat helemaal niet zo is. Al die tijd liep hij zichzelf dus wijs te maken dat de handen van de moordenaar invloed op hem hebben.

Al met al weer een interessante Duitse stomme film. Wat ik persoonlijk jammer vond was dat bij mijn versie geen pianomuziek onder de piano-scènes had. Dat was toch een stuk sterker geweest denk ik.

3,5
Dokter zegt "Hersenen bevelen de handen", maar dat valt enigszins anders uit, zodat we een verhaal te verwerken krijgen dat sterke gelijkenissen vindt in andere titels, hiervoren al geciteerd en vergeleken.
Niettemin boeiend gebracht, deze "stille", niet al te zwaar inzake sfeer, decors, belichting enz maar onvermijdelijk met de kenmerken van de tijd zoals zeer expressief acteren en daardoor een matige progressie. Blijft interessant om er af en toe zo ééntje mee te pikken. Werkt best verruimend.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:24 uur

geplaatst: vandaag om 15:24 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.