Meningen

Zonder enig idee wat te verwachten (enfin, losstaande van het Coen-achtige sfeertje dan) deze film ingegaan, en ik ben aangenaam verrast. Jammerlijk lage score hier, al begrijp ik het wel. Hail, Caesar! is vrij onconventioneel, volgt ook niet echt een plot (wat niet betekent dat er geen coherentie inzit, want Brolin's personage zorgt voor de rode lijn) en kan misschien vreemd overkomen bij gebrek aan een beter woord. Maar ik zat er niettemin vanaf het begin vrij lekker in, en dat heb ik niet vaak bij een Coen Brothers film. Het sfeertje van jaren '50 Hollywood is ontzettend leuk, en visueel is het een heel erg mooie film. Prachtig warm kleurgebruik. En wat voor een cast is hier verzameld zeg. Eén voor één leuke rollen (op het 20 seconden rolletje van Jonah Hill na misschien, waarom staat hij zelfs op de poster..). Vooral Brolin als de 'lijm' die alles bij elkaar houdt speelt een sterke rol, en ik was verder erg gecharmeerd door het bijrolletje van Scarlett Johansson, die een vrij grappige rol mag spelen. Buiten de sfeer en visuele praal is het vooral een heel fijne acteursfilm dus.

De humor landt niet altijd, maar gelukkig voor het grootste deel wél (het personage van Ehrenreich die zijn zin niet krijgt uitgesproken ter frustratie van de regisseur!). Het is in ieder geval typische Coen humor, je weet in feite op voorhand al of je dat gaat appreciëren of niet als je bekend bent met hun stijl. Als ik een minpuntje moet opnoemen, is het het 'hoofdverhaallijntje' rond de ontvoerde Clooney en de communisten, wat ik het minst interessante gedeelte van de film vond. Wat mij betreft had dat er zelfs uitgelaten mogen worden en in de plaats daarvan meer random scènes met de bijrollen, want die vond ik zonder twijfel het leukste. De liefde voor film spat van het scherm af in al deze scènes, en de film als geheel is echt een mooie ode aan cinema. Dikke 3.5*.

Het is de eerste keer dat ik deze horrorklassieker heb gekeken, en ik moet zeggen dat ik echt onder de indruk ben. De film is op een paar kleine details na echt bijna perfect voor mij. De spanningsopbouw, en de manier waarop Carpenter die spanning en dat creepy gevoel anderhalf uur zonder probleem kan vasthouden, is echt schitterend. De eerste scène heeft al een heel onheilspellend gevoel over zich hangen, en dat gevoel verdwijnt gewoonweg niet, zelfs niet in de zogenaamd rustige momenten. Myers kan op elk moment overal zijn of achter elke hoek opduiken. Het is ook niet zo dat Halloween 'eng' is in de traditionele zin van het woord, maar qua spanning is dit echt ongekend, en wordt het wat mij betreft door geen enkele andere film in het genre overtroffen. Die spanning zorgt dus voor een geweldige sfeer, maar ook de beelden èn vooral de muziek helpen daar aan bij. De soundtrack is iconisch en kende ik natuurlijk ook al, maar als je het in combinatie met de beelden ziet geeft het toch net dat tikkeltje extra. 1 van de beste stukjes muziek in een film ooit wat mij betreft! 100% effectief in z'n simpliciteit.

Als ik enkele minpuntjes moet aanhalen, is het dat Jamie Lee Curtis in het laatste kwartier wat hysterisch en vervelender gaat acteren, en ze gedraagt zich ook opeens iets idioter qua handelingen, plus het feit dat Michael Myers na 6 schoten en 10 messteken nog altijd geen zin heeft om te sterven vind ik ook altijd zo'n vervelende trope. Maar bon, dat zijn schoonheidsfoutjes in principe, en ook wel inherent aan het genre. Ik heb hier echt van genoten in ieder geval. Carpenter is een meester in suspense, en dat doet hij nergens beter dan hier (en dat is dan uiteraard gebaseerd op de films die ik tot nu toe van hem gezien heb, wat er te weinig zijn. Moet ik eens werk van maken.) Dikke 4.5*.

Deze meest recente Halloween veegt zowat de hele franchise van tafel (over de 'Myers is de broer van Laurie Strode' twist uit de vroegere sequels wordt zelfs een meta-fictioneel grapje gemaakt), en vormt als een vervolg op de originele film van Carpenter een return to basics. Ook deze film is bijlange na niet perfect (de rol van de psychiater is tergend slecht, de opbouw in het eerste halfuur duurt wat lang en is niet zo sfeervol), maar er zit ook veel goeds in, en van alle sequels op het briljante eerste deel is dit toch wel met gemak de beste. Regisseur David Gordon Green zet vrij zwaar, maar wel geslaagd, in op de nostalgiefactor; zo zitten er bijvoorbeeld ontzettend veel allusies op en parallellen met het origineel verwerkt in de film (bv. in de laatste sequentie zijn de rollen van Strode en Myers omgedraaid in vergelijking met het eerste deel), maar ook andere scènes zoals die met de gecrashte bus of op het openbare toilet zijn knipogen naar andere delen uit de reeks.

Vanaf dat Halloween nacht begint en Myers Haddonfield binnenwandelt onder de fantastische Halloween muziek schakelt de film absoluut een versnelling én een niveau hoger, volgen er veel brute kills, en blijft het tot de aftiteling een heerlijke slasherfilm. Spanning is er niet echt te vinden, maar het heeft wel geslaagd en bruut vermaak te bieden, en dat is meer dan gezegd kan worden over de meeste andere delen uit de franchise. Het beste aspect aan dit nieuwe deel vond ik zonder twijfel de terugkeer van Myers' willekeurigheid. Hij wandelt random huizen binnen en slacht random mensen af. Juist die onverklaarbare willekeurigheid is wat de originele Halloween zo verontrustend maakte, en het is fijn dat dat hier eindelijk terugkeert na films lang een geforceerde familietwist. Bon, van mij had het hier ook wel weer bij mogen blijven, maar ik ben niettemin benieuwd wat er van Halloween Kills later dit jaar gebakken gaat worden. 3.5*.

Typisch formulewerk, waarin er blijkbaar geprobeerd werd om zoveel mogelijk horrorclichés te verwerken, en waar er absoluut geen millimeter van de gebaande paden afgeweken wordt. Na de backlash tegen deeltje III leek de opinie duidelijk; het publiek wilde Michael Myers, en het liefst in een conventioneel verhaaltje en in de alom gekende setting van Haddonfield. En dat is dan ook wat het publiek kreeg. Gelukkig is dit vierde deel uit de Halloween reeks buiten die ongelooflijk voorspelbare clichématigheid, erg vermakelijk. De film vliegt zo voorbij, en er zitten best een aantal toffe sequenties in. De laatste twintig minuten vliegen van het ene naar het andere actie/spanningsmoment, en de allerlaatste scène vond ik zeer leuk gedaan! Ook zowat het enige moment in de film dat niet ongeïnspireerd aanvoelde, maar juist verfrissend. De beelden zijn mooi en het sfeertje zit wel ok (al is dit in de verste verte niet meer vergelijkbaar met Carpenters briljante eerste deel natuurlijk), en vooral de muzieknoten van Carpenter blijven steengoed en sfeerverhogend. Myers zelf is en blijft ook een coole villain, leuker dan een Jason of Freddie vind ik, dus dat de kijkers hem terug wilden is niet geheel onbegrijpelijk.

In voorbereiding van de nieuwe Halloween film eind dit jaar ga ik de volgende deeltjes er ook maar eens achteraan gooien, al heb ik begrepen dat de recente remake(s) niet de continuïteit van deze vervolgfilms (deel 2-6) volgen? Ach ja, niet eens een slechte keuze, want dat hele familiegedoe is echt slecht. Maar als ze dit vermakelijke niveau kunnen blijven aantikken, prima. Kleine 3*.

Nja, dit was, ehmm. Bijzonder slecht. En dit komt van iemand die part IV nog wel kon waarderen voor wat het was. Er zit geen spanningsopbouw in, het script hangt met haken en ogen aan elkaar (de film voelt echt heel fragmentarisch aan, sommige personages en scènes worden opeens random vergeten), acteerprestaties zijn ondermaats (en dat is eigenlijk een understatement, want wat acteert zelfs iemand als Donald Pleasence hier zo slecht), en de kills zijn grotendeels tam en ongeïnspireerd. Echt heel opvallend hoe weinig bloed en gore hier inzit. Niet dat dat per se nodig is, maar het is op deze manier wel heel flauw en braafjes, en gewoon saai. Halloween is qua spanning (en elk ander facet) de absolute koning in het horrorgenre en dus in de reeks, en Halloween II was wat bloederiger en had wat inventievere kills. De verdere vervolgen hebben noch het een, noch het ander.

Dat telepathische gedoe en die man in black zijn ook niet goed, maar wél tof, omdat er tenminste iets anders geprobeerd wordt. Maar dit is toch wel echt een totale miskleun.

Zelden heb ik zo verbijsterd naar een film zitten kijken als tijdens Halloween Ends. Gewoonweg stomverbaasd door de ongelooflijk absurde keuzes die hier genomen worden. Michael Myers die amper een rol heeft, en zelfs wanneer hij voorkomt grotendeels zwak en passief is? Daar had toch al de eerste alarmbel moeten afgaan, zou je denken. Niet dat de film een meesterwerk zou zijn geworden met Myers op de voorgrond - sowieso is het onzinnig dat deze reboot per se een trilogie moest zijn - maar kom op, zo'n veredelde bijrol slaat toch gewoon alles. De hele film zit je die Corey dan te volgen, maar dat boeit toch echt geen enkele seconde. Dit was een Halloweenfilm, toch? Dat gevoel heb ik echt nergens gehad. En het verhaaltje lijkt uiteindelijk op een heel slechte manier aan elkaar geplakt. En wat doet het bovennatuurlijke element hier exact? Is Myers nu het pure kwaad zoals een Pennywise de Clown, of is hij toch gewoon een verzwakte menselijke man? De film lijkt zich hier meerdere keren in te contradicteren. Iets in mij wilt deze clusterfuck ontleden, begrijpen hoe iets dat gewoon een heel simpel horrorfilmpje had horen te zijn, zo fel uit de bocht kan vliegen. Maar dan steek ik er denk ik meer moeite in dan de makers, dus dat ga ik laten voor wat het is.

Jamie Lee Curtis wordt in ieder geval totaal verspild in haar, neem ik aan, laatste Halloweenfilm. Halloween 2018 was een vrij goede reboot, maar daar had het dan ook weer gewoon bij moeten blijven. Kills vorig jaar was vermakelijk, maar voegde niets toe, en deze afsluiter is gewoon een gedrocht. Knap hoe Gordon-Green er in geslaagd is een Halloween-sequel te maken die even slecht of zo mogelijk nog slechter is dan die jaren 90 sequels, dat is best een prestatie. Nee, laat Myers maar minstens een decennium rusten nu.

1*.

Na enkele enorm slechte sequels, die door dit deel uit de continuïteit worden geveegd, is dit weer eens een degelijke en leuke Halloween film. Het plot/verhaal is evengoed slecht in deze, maar dat wordt goedgemaakt door een toch wel vrij fijne en trage spanningsopbouw, redelijke personages (en natuurlijk de terugkeer van Jamie Lee Curtis; het feit dat haar personage een functionele alcoholiste is geworden na de gebeurtenissen uit de originele film is verrassend passend) en een goede setting in de vorm van de kostschool. Fijne korte speelduur van 80 minuutjes ook. Het is alleen jammer dat het domst geïntroduceerde element in de franchise, namelijk dat Laurie de halfzus is van Myers, wordt meegenomen in deze film, maar ach, ook dit deel wordt door latere films weer genegeerd, dus who cares eigenlijk. 3*.

Een hele degelijke film, tegen mijn verwachting in. Het haalt uiteraard de klasse en de spanning van het eerste deel niet, maar Halloween II overstijgt toch wel in grote mate het niveau van de gemiddelde jaren 80 horror sequel. Het is vooral fijn dat de film onmiddellijk start waar de eerste geëindigd is, en op een vrij logische manier hier op verdergaat. Op die manier voelt het bijna aan als een two-parter met deel 1. De sfeer zit goed, en de setting van het ziekenhuis is heel tof. Van deze setting wordt ook goed gebruikgemaakt; die donkere gangen, lege kamers, etc: het roept een creepy gevoel op. Dat nagelbijtende gevoel van spanning, wat het eerste deel wel had, ontbreekt hier wel grotendeels vind ik. Het begint al meer in standaard slasher-territorium te geraken; meer kills, minder spanningsopbouw. De vervolgen zullen deze trend ongetwijfeld wel verder volgen, dus ik weet niet hoe geïnteresseerd ik daar nog in ben. Oh ja, en de twist dat Laurie de halfzus is van Myers is toch ook echt heel dom. In het eerste deel was juist het feit dat Myers ogenschijnlijk toevallig koos om Laurie te volgen, angstaanjagend. Dat wordt hiermee tenietgedaan.

3.5*

Season of the Witch, destijds totaal verguisd maar de laatste jaren ogenschijnlijk aan een geherwaardeerde opmars bezig, is zeker niet perfect. Maar het is wél leuk en origineel uitgewerkt, en de film steekt in ieder geval beter en vooral met meer zelfvertrouwen in elkaar dan het merendeel van de andere sequels uit de franchise. Hoewel je dit natuurlijk niet moet beschouwen als een sequel op het originele deel, maar als een anthologie-film, die zich niet eens in hetzelfde universum als de Halloween franchise afspeelt. Ik durf te wedden dat als Halloween III uit de titel was gehaald, deze film beter ontvangen geweest zou zijn. Maar goed, over de film zelf dus. Het begint allemaal erg sterk en sfeervol (pakweg het eerste halfuur), daarna zakt het in het middenstuk wel even wat in. Het hele onderzoek en de perikelen in de fabriek zijn niet altijd even beklijvend, en duren ook te lang. Er zitten desondanks best wel coole concepten en scènes in (de robots onder andere), en ook de kill-effecten zijn goed en vrij smerig. Tegen het einde wordt de versnelling terug wat hoger geschakeld, en de laatste scène is perfect gekozen. Tom Atkins heeft doorheen de film een fijne présence, en ook Stacey Nelkin is een aangename aanwezigheid.

Uiteindelijk had het wel allemaal nog wat weirder en inventiever mogen zijn (met de duivelse oorsprong van Halloween, en het heksen-offerritueel wordt niet genoeg gedaan vind ik), maar al met al is het een leuk werkje dat ook gewoon prima op zichzelf staat. Carpenter had natuurlijk het juiste idee om van de Halloween-reeks een anthologie-franchise te maken, maar Michael Myers bleek te hardnekkig. Dikke 3*.

Halloween Kills is een film met hoogtes en (zeer) lage laagtes. Het hele eerste uur is in feite verrassend fijn; de openingsminuten die terugblikken op Halloweenavond 1978 zijn misschien zelfs de leukste tien minuten van de film. Maar ook daarna volgen vermakelijke en brute scènes waarin Myers er genadeloos op los slacht. Het is veruit het bruutste en bloederigste deel uit de hele franchise (op de Zombie films na misschien, die heb ik geskipt), en enkele van de kills vormen toch wel hoogtepunten. Spanning is ver zoek, met als enige uitzondering misschien het moment op de brug, maar dat was in Halloween 2018 ook al niet echt aanwezig, dus dat verwachtte ik derhalve niet. De kleine zij-personages uit de originele Halloween worden er hier misschien wat onsubtiel met de haren bijgesleept, maar over het algemeen werkte dat wel. In de tweede helft van de film worden er echter keuzes gemaakt waar ik absoluut niet bij kan. Dat hele gedoe in het ziekenhuis is te slecht voor woorden bijvoorbeeld. Ik denk dat Gordon Green iets over mob mentality wilde aansnijden, maar mijn god, wat doet hij dat onsubtiel en slecht. Jamie Lee Curtis' kleine rol is ook vervelend; Laurie Strode's aandeel in deze nieuwe trilogie had eigenlijk met het vorige deel mogen eindigen. Met haar pseudo-filosofische dialogen de hele tijd, man man.

De slechtste scène wordt wel bewaard voor het einde. Tuurlijk, Myers gaat nooit dood, en al helemaal niet in het midden van een trilogie, daar heb ik geen probleem mee, maar creëer dan gewoon niet zo'n ultra-domme situatie waarin hij door vijftig mensen wordt aangevallen en neergestoken, en het niet alleen overleeft, maar ook nog eens iedereen weet te vermoorden. De film lijkt dit ook helemaal niet met zelfbewustzijn of een knipoog te brengen. Het komt er dus eigenlijk op neer dat de film rete-vermakelijke onzin is en een 3* krijgt van mijn kant, maar dat hele einde maakt er toch maar een hele nipte voldoende van.

Ach ja. Slecht natuurlijk, maar ik had nu wel ook niet iets anders verwacht. Het niveau van de gemiddelde Halloween sequel is sowieso bedroevend, en met die verwachting in het achterhoofd valt het in deze film eigenlijk allemaal best nog wel mee. Zeker niet de slechtste uit de reeks wat mij betreft. Je zou het bijna pluspunten willen geven omdat het iets anders probeert te doen dan de rest (ook al mislukt dat wel grotendeels). Het is ietsje bruter dan de meeste vorige delen, de kleine cast opgesloten in een huis is zo'n slecht concept nog niet en Myers zelf komt vrij veel voor. De films zelf doen hem meestal geen recht, maar het blijft toch de meest iconische horrorfiguur.

Het zoveelste matige deel, maar met het verstand op nul is het nog wel vrij vermakelijk. 2.5*.

Hier kan ik heel kort over zijn. Abominabel product, zo mogelijk nog slechter dan deel 5. Geen greintje spanning, afgrijselijk acteerwerk en, hoe onbegrijpelijk het ook is, nauwelijks kills en al zeker nauwelijks gore of bruutheid. Zo tam allemaal. Wat deze film echter nog slechter maakt dan de andere slechte sequels (want Halloween 5 was ook écht vreselijk), is dat enorm domme Thorn vloek gedoe. Op papier héél misschien interessant, maar qua daadwerkelijke uitwerking ronduit belachelijk. Dat hoort in ieder geval niet in een Halloween film thuis. Het enige leuke is in feite de aanwezigheid van Paul Rudd, die hier zijn debuut maakt. Net zoals Johnny Depp en Kevin Bacon dus een grote acteur die z'n start maakt in een jaren 80 horrorfranchise. Maar eigenlijk is het amper de 1* waard.

De eerste Hangover is intussen een echte klassieker in het genre, en oprecht een erg leuke en grappige film. Het is dan ook geen verrassing dat er enerzijds vervolgen op dat succes gemaakt gingen worden, en dat anderzijds die sequels nog niet eens in de buurt gingen komen van het origineel. Het is een concept waar je geen trilogie rond kunt bouwen. Want wat doet Todd Philips hier? Hij verandert de locatie en kopieert exact hetzelfde verhaaltje eroverheen. En dan bedoel ik echt vrij exact. Oh, het is wel fun hoor, kort en luchtig. Hier en daar zitten er geslaagde grappen in (hoewel ook héél veel momenten waarbij ik niet eens moest glimlachen), en dat trio Bradley Cooper/Ed Helms/Galifianakis is goed op elkaar ingespeeld. Mr. Chow blijft overigens het tofste personage. Maar voor een komedie is het gewoonweg nergens erg grappig, het super overdreven happy end is irritant, en je kan nergens de gedachte onderdrukken dat dit een enorme herhaling van zetten is.

Sinds lang weer eens een keertje opgezet, en ik ga toch voor een 0.5* verhoging. De humor is plat, klopt, maar The Hangover heeft gewoonweg zoveel bizarre en grappige situaties, personages en twisten te bieden, verpakt in een dikke anderhalf uur dat in een razendsnel tempo voorbij vliegt. Bradley Cooper, Ed Helms en Galifianakis lijken er zichtbaar zin in te hebben en, wat heel belangrijk is, hebben geweldige onderlinge chemie. Zowel Galifianakis als Ken Jeong zijn hier als respectievelijk Alan en Chow ook nog oprecht grappig (in de vervolgen, die sowieso over het algemeen niks voorstellen, worden zij twee toch vooral als gimmicks gebruikt). De film ziet er tevens visueel heel mooi en flitsend uit, en de muziekkeuze is voor de verandering eens niet storend, maar juist heel passend. Het is jammer dat het einde teleurstellend is, maar dat kan de pret niet meer echt drukken.

De vervolgen zijn heel matig, maar deze eerste Hangover is voor mij gewoon een dikke 4* waard; een heel leuke cast en een verhaal vol bizarre situaties maakt van deze film een geweldige komedie, die op een over the top manier oprecht grappig is. Heel hoge herkijkwaarde ook; het blijft grappig, zelfs als je weet wat er gaat komen.

Fijne reünie/documentaire, leuker dan ik had verwacht in ieder geval. Rupert Grint verwoordt ergens in het begin; ''ik heb niet het gevoel dat we al een reünie verdiend hebben'', en ergens is dat ook wel zo. Dat gevoel had ik ook op voorhand. Maar toch was dit fijn opgezet, en heb ik vaak met een glimlach op mijn gezicht zitten kijken. De bespreking van de acht films is opgedeeld in kleinere hoofdstukken, wat tof werkte. Ik had de indruk dat het tegen het einde wat sneller moest gaan, maar zeker de achter-de-scène beelden van de eerste paar films, waar ze nog klein zijn, vond ik interessant om te zien. De regisseurs komen ook aan het woord, waarbij vooral Chris Columbus een heel aimabele indruk maakt. David Yates had wat minder interessante dingen te zeggen. De gesprekjes tussen het hoofdtrio vond ik wat minder; Rupert Grint leek er niet echt zin in te hebben, en Daniel Radcliffe kwam wat geforceerd over. Veel leuker waren de reünie-scènes tussen Radcliffe en oudere castleden, met name Gary Oldman en Helena Bonham-Carter. Dit kwam veel spontaner en oprechter over, maar dat is slechts mijn indruk. Ook Jason Isaacs, Tom Felton en Ralph Fiennes waren toffe castleden in deze docu, die ook daadwerkelijk iets waardevols te zeggen hadden. Het 'in memoriam' gedeelte had van mij iets uitgebreider mogen zijn, want vooral Alan Rickman wordt nu totaal niet belicht en weinig vermeld. Jammer, maar ik begrijp het wel. Uiteindelijk is het allemaal niet al te speciaal, maar het is over het algemeen een hartverwarmende 100 minuten (al zal het feit dat ik grote fan ben van Harry Potter daar ongetwijfeld in meespelen), met genoeg leuke gesprekken. Alleen de enkele keer dat Rowling aan het woord komt, via opgenomen interviews van een aantal jaren geleden, komt heel vreemd over. Als je haar niet uitnodigt, laat haar dan ook gewoon niet zien. Op deze manier was het gewoon raar. 3.5*.

The chamber of secrets heb ik altijd een van de mindere films uit de serie gevonden. Ook het boek vind ik het minste uit de reeks (hoewel nog altijd uitstekend). Toch moet ik na herziening mijn mening aanpassen: dit is zeker niet 1 van de mindere. Het boek wordt uitstekend verfilmd, met slechts enkele details die aangepast worden. Net zoals bij deel 1 is het fijn om te zien hoe trouw het boek gevolgd wordt. De sfeer is ook weer leuk: magisch en sprookjesachtig, maar toch al een stukje donkerder. Deze magische sfeer is echt wel een van de sterkere punten aan de eerste twee delen.

The chamber of secrets is een stuk spectaculairder dan deel 1. Er zitten enkele sterke actie-scènes in zoals de ontsnapping aan de spinnen en de scène in de geheime kamer met de basilisk.vooral de ontknoping is in dit deel een stuk beter als in deel 1. Verder heeft de film niet zoveel actie en bouwt het rustig op naar het einde, met ondertussen de gebruikelijke lessen, ontdekkingen, mysteries, enz. Leuk dat er in dit deel nog aandacht wordt besteed aan de kleine magische details, de lessen onder meer, wat richting laatste delen meer en meer naar de achtergrond verdwijnt.
De special effects zijn in orde. Zweinstein ziet er zowel van binnen als buiten op de terreinen weer ontzettend sfeervol uit en de sets in het algemeen zijn ook mooi vormgegeven. CGI is af en toe wat minder, maar zeker niet slecht. Alleen de spin Aragog was niet zo geslaagd, maar de Basilisk dan weer wel. Op dit gebied niet veel te klagen, dus. Ook de muziek van John Williams was weer dik in orde. Hij weet met zijn muziek altijd de juiste sfeer neer te zetten. De acteerprestaties van de 3 hoofdrolspelers zijn in goede zin geëvolueerd. Daniel Radcliffe blijft de minste van het drietal, maar doet het ook niet slecht. De volwassenen doen het op hetzelfde niveau als in deel 1, allemaal heel goed. Ook nieuwkomers Jason Isaacs en Kenneth Branagh acteren meer dan oké.

Het tweede Potter-deel is iets minder dan deel 1. Dit komt omdat het verhaal iets minder interessant is als in het vorige deel en de film zich misschien iets teveel verliest in de lange speelduur. Verder zit het op het niveau van het eerste deel. Sterke punten zijn vooral de magische sfeer, muziek en het feit dat het erg trouw is aan het boek.

4*

Part 1 van het afsluitende tweeluik is een erg goede film, veel beter dan het vorige deel en na deel 1, 3 en 7.2 de beste HP-film. De intro is meteen al erg sterk en eindelijk neemt de dreiging van Voldemort echt gestalte aan. De sfeer is dreigend en duister, erg leuk. Het verhaal is ook goed, trouw aan het boek met ook eigen inbreng van Yates. Het duistere middenstuk in de bossen is sterk. Een rustig tempo, nergens voelt het gehaast aan en toch gebeurt er ruim voldoende om de aandacht niet te verliezen. Ook het begin van de film is goed, met enkele sterke en visueel mooie actie-scenes. Het probleem ligt misschien een beetje bij het einde. Het gedeelte in Villa Malfidus had beter gekund en de allerlaatste scene is goed maar langs de andere kant ook een echte anti-climax.

De 3 hoofdpersonages zijn per deel goed geëvolueerd. In dit deel spelen ze dan eindelijk echt op hun best. De film leunt ook vooral op hen drie. Op een paar kleine bijrollen na komen de meeste vaste personages amper of niet voor. Af en toe lijkt er wel een leegte te zijn ten opzichte van de andere delen( geen Zweinstein, geen leerkrachten, lessen en andere leuke details) maar toch bewijst dit deel dat het tot de betere helft van de saga behoort. Muziek is overigens ook erg sterk en visueel is alles tot in de puntjes in orde. Het enige probleem is de afwezigheid van een echte climax en de vertrouwde omgeving + personages.

Blijft de beste van de serie. Part 1 was een goede inleiding op de actie en hoogtepunten van dit deel. Eindelijk wordt er echt actie ondernomen in de tovenaarswereld en krijgen we onderlinge, spannende confrontaties. Dat is het sterkste aan deze afsluiter, alles komt tot een einde en daardoor is de sfeer heel serieus en duister. Wel jammer dat er enkele leuke dingen uit het boek zijn weggelaten, maar verder is alles wel goed verfilmd. De actie in deze film is geweldig. Prachtige special effects. Minpunt is dat de oorlog redelijk afgeraffeld aanvoelt, had wel wat meer aandacht aan besteed mogen worden. Wat er getoond wordt is wel geweldig. De acteerprestaties zijn niet minder dan geweldig. Iedereen doet het in deze afsluiter heel goed en iedereen mag ook nog eens een laatste keertje opdraven.
Vooral sterk is de sfeer en de muziek. Combinatie van beiden is gewoon geweldig.
Verder valt er niet veel meer te vertellen. Niet alle verhaallijnen worden even goed afgesloten, maar de meeste toch wel. Misschien wel 1 van de sterkste scenes uit de hele serie zijn de herinneringen van Snape. Geeft enorm veel diepgang aan zijn personage. Het einde had waarschijnlijk iedereen wel zien aankomen, maar wordt goed uitgewerkt en het 'tweede' einde is leuk en origineel en vormt dan ook echt de afsluiting.

De serie heeft zijn betere en mindere delen, maar deze was zeker de beste, nauw gevolgd door the prisoner of Azkaban.

The goblet of fire vond ik altijd een van de sterkere delen uit de serie. Na herziening moet ik toch terugkomen op die mening. De film blijft goed, maar echt geweldig wordt het nergens en hij verbleekt toch wel bij het derde deel. Juist dat duistere en grimmige sfeertje uit deel 3 is hier niet meer te vinden. Het blijft nog altijd een duistere film, maar dan anders en minder leuk in beeld gebracht. Het voelt op de een of andere manier allemaal een beetje sfeerloos aan.

Het boek is erg dik en complex en dan kun je eigenlijk al een beetje verwachten hoe de film gaat zijn: op bepaalde plaatsen erg afgeraffeld en de leuke details en subplots vallen weg. Newell gaat in een razendsnel tempo door het begin heen. De duffelingen worden al helemaal opzijgezet en het WK Zwerkbal en de chaos daarna komt maar heel kort in beeld. Een beetje gemiste kansen, want van het begin hadden ze nog wel iets leuks van kunnen maken. Eenmaal op Zweinstein wordt het boek wel iets nauwer gevolgd, al blijven er wijzigingen en kleine irritaties. Zo lijkt het wel alsof de regisseur graag zoveel mogelijk actie wil en liefst zo snel mogelijk achter elkaar. De drie opdrachten volgen elkaar (iets te) snel op.

Visueel wordt er wel een groot deel goedgemaakt. Special effects zijn meestal van een hoog niveau. enkel de tweede opdracht vond ik er niet zo goed uitzien. Die onderwaterwezens zagen er niet goed uit. Ook jammer dat de obstakels in het doolhof zijn weggelaten. maar de meeste dingen zien er dus goed uit. Het absolute hoogtepunt van de film is de herrijzenis van Heer Voldemort. Zijn duel met Harry Potter zag er goed uit en de hele scène was best spannend.
Qua acteerprestaties zit het wel goed. De drie hoofdrolspelers doen het goed. Emma Watson en Rupert Grint zijn wel nog steeds beter als Radcliffe. De bijrollen worden ook goed gespeeld, zoals altijd.
De muziek was wat minder als anders, maar nog behoorlijk goed.

Een van de mindere films uit de serie, maar toch nog een goede film en daardoor blijft de 4* sterren staan.

Goede film

Ik vind het dan wel de minste uit de reeks, maar echt slecht vind ik hem niet, verre van zelfs. De film heeft een duistere sfeer, helemaal niet meer te vergelijken met de eerste twee delen. De film is af en toe wel een beetje saai, maar het geheel blijft onderhoudend genoeg. Het einde is het beste aan de film, de hele scène in de grot en daarna op Zweinstein was wel erg spannend. Ook leuk dat deze film weer wat meer het boek volgt als deel 5. Verder vond ik iedereen goed acteren. Michael Gambon zet zijn overtuigendste rol als Perkamenus neer en ook Tom Felton als Draco was opvallend goed, maar de grote ster van de film is toch wel Alan Rickman. Sneep kreeg hier ook een erg interessante rol natuurlijk. De muziek viel wel mee, maar verbleekt bij deel 1,2 en 3.

3.5*

The order of the Phoenix is het dikste boek uit de serie, maar heeft de op 1 na kortste speelduur van de 8 films. Dit is gewoon belachelijk, 20 minuutjes langer was zeker wel beter geweest. Toch is de film niet slecht. Ik vind deze zelfs iets beter dan de voorganger, the goblet of fire. Deze heeft meteen al een veel leukere sfeer en dat maakt de film vanaf het begin al boeiend. En hoewel de film een te korte speelduur heeft, vind ik dat het verhaal van het boek beter wordt bewerkt als in deel 4. Ja, veel subplots verdwijnen, maar dat was wel redelijk noodzakelijk. De kern van het verhaal blijft grotendeels intact en dat is het belangrijkste. Enigste waar ik niet te spreken over was, was het snelle afhandelen van de verhaallijn over de profetie op het einde.Voor de rest zit het wel goed daarmee.

Visueel zit deze film een niveau hoger dan deel 4. Zowat alles qua special effects ziet er goed uit. Het absolute hoogtepunt is het duel tussen Voldemort en DumbledoreHet beste duel uit de serie. Ook een erg sterke scene is het momentwaarop Lord Voldemort de geest van Harry binnendringt en overneemthet einde is sowieso wel het beste stuk van de film. Het eerste uur strompelt soms wat voort, maar zeker het tweede uur is erg goed.
Over de acteerprestaties valt er na de vorige 4 delen niets meer te zeggen. De oude bekenden doen het even goed als altijd en de hoofdkarakters doen het ook steeds beter(met name Radcliffe heeft sprongen vooruit gemaakt.) Verder is de muziek stukken beter als in deel 4, al wordt het niveau van John Williams niet gehaald.

Verhoging naar 4*

Zeer goede film. The Prisoner of Azkaban is 1 van mijn favoriete boeken uit de serie en ook ongeveer mijn favoriete film. De sfeer in deze film wordt in geen enkel ander deel geëvenaard (misschien alleen maar in deel 7.2) de sfeer is een heel stuk donkerder dan de eerste twee delen. Het kinderfilm-gevoel is grotendeels verdwenen en maakt plaats voor duisternis en grimmigheid. Goede en verfrissende aanpak van Cuaron. Toch is het magische gevoel helemaal niet verdwenen. Er wordt nog steeds veel aandacht besteed aan lessen en kleinere details. Toch wordt het boek minder nauw gevolgd (logisch natuurlijk). Veel van het achtergrondverhaal van Sirius is weggelaten en ook andere dingen zijn weggelaten om tijd te winnen. Maar hier heb ik geen problemen mee, want het wordt op een geweldige manier gedaan.

De personages zijn zoals altijd weer leuk en interessant. De oudgedienden zoals Alan Rickman en Robbie Coltrane zijn weer geweldig en ook nieuwkomers zoals David Thewlis en Gary Oldman doen het goed. De drie hoofdrolspelers worden met het deel beter. Ik ben iets minder te spreken over de nieuwe Perkamentus in de vorm van Michael Gambon. Slecht doet hij het niet, maar hij zet Perkamentus iets te koud en afstandelijk neer. Special effects hebben een enorme sprong vooruit gemaakt. Visueel is dit misschien wel de mooiste uit de reeks. Vooral de overgang van seizoenen, verandering van licht naar donker, enz maken dit deel speciaal. Ook CGI ziet er hier top uit. Op de muziek valt ook niets aan te merken, die blijft geweldig.

Door een interessant verhaal, prachtige special effects, een duister en geweldig sfeertje is the prisoner of Azkaban veruit 1 van de beste delen uit de serie.

Na lange tijd de serie nog maar eens herzien, om over elk deel nu een definitief oordeel te vellen. Dit eerste deel is in ieder geval al erg goed. Het mooiste aan dit deel is de kennismaking met de toverwereld en alles wat daarbij komt kijken. Het introduceren van alle personages, plaatsen, termen, enz. Het brengt erg veel bij aan de sfeer. De sfeer is misschien een beetje kinderlijk, maar vooral erg sprookjesachtig en magisch, toch wel 1 van de sterkere punten van de film. Wat ik ook erg kan waarderen aan dit deel is dat het erg trouw aan het boek is. Zelfs kleine details uit het boek worden meegenomen in de film en dat is natuurlijk alleen maar goed.

De casting is wat mij betreft ook uitstekend gedaan. De drie hoofdrolspelers acteren niet geweldig, maar wel leuk. Iets anders valt ook niet te verwachten van kind- acteurs. De volwassenen doen het dan wel heel goed. Iedereen lijkt zo het boek uitgestapt. Robbie Coltrane als Hagrid, Richard Harris als Perkamentus, Alan Rickman als Sneep, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. De special effects in de film zijn redelijk goed. Nog niet top, zoals later in de serie, maar nergens slecht. Qua sets en aankleding valt er sowieso niets aan te merken. Het probleem ligt soms bij de computeranimaties. De trol is daar een voorbeeld van. De zwerkbalwedstrijd zag er wel goed uit en draagt ook zijn steentje bij aan de sfeer van de film.

Dan rest nog de muziek van John Williams. Die is de hele film door fantastisch. Zowel het overbekende Hedwig Theme als al de andere thema's.

Chris Columbus heeft met deze eerste Potter-film meteen al een goede afgeleverd. Het is duidelijk dat hij respect heeft voor het boek en een zo trouw mogelijke verfilming heeft proberen te maken, en dat is meer dan gelukt.

The Hateful Eight is een feite een erg lang toneelstuk, in de vorm van een film. Juist dat is wat het grootste charme van de film is; alles speelt zich grotendeels op een en dezelfde locatie af, namelijk Minnie's 'taverne' omgeven door een woest en ijzig mooi winters landschap. Prachtige sneeuwbeelden in het eerste uur, en perfecte sfeerschepping doorheen de hele film. De typische Tarantino elementen zijn hier weer volop te bemerken, en gelukkig maar. Lange dialogen en monologen en acteurs die alle ruimte krijgen om er maar lekker op los te schmieren, geweldige spanningsopbouw, hier versterkt door mysterie en paranoia, en uiteindelijk op het einde een plotselinge explosie van bloedig en over the top geweld.
Puur oppervlakkig bekeken is het zo speciaal niet allemaal, maar die sfeerschepping en spanningsopbouw tillen het simpele plot naar een hoger niveau.
Minpuntjes zijn er natuurlijk ook; over het algemeen duurt de film net iets te lang (hoewel dit grotendeels functioneel is voor de spanning en sfeer) en niet elk personage of elke acteur krijgt zijn momentje, wat opzich wel mogelijk was aangezien de cast niet verschrikkelijk groot was. De hele flashback naar het perspectief van de gebeurtenissen vanuit het viewpoint van de bad guy bende was ook wat minder nuttig.
Over het algemeen is dit echter gewoon een erg sterke film waarin Tarantino 2.5 uur even lekker z'n eigen zin doet; op en top sfeer, heerlijke dialogen en een zeer sterke Jackson en Russel (onder andere), allemaal begeleid onder passende muziek van Morricone.

A Haunting in Venice is geen perfecte film, dat ten allereerste, maar dit was wel echt pakken beter dan Branagh's eerste twee Poirot-uitstapjes. Zowel Orient Express als Death on the Nile vond ik vreselijk zielloze films, iets dat wat mij betreft gelukkig niet toepasbaar is op dit derde deel. Er is deze keer heel veel op locatie gefilmd, en dat voelt al meteen heel anders aan. Authentieker en sfeervoller. Venetië straalt een leuke sfeer uit in het begin, en ook de setting van het 'horrorhuis' is fijn en sfeervol. Visueel heeft Branagh er echt een mooie film van gemaakt, en op atmosferisch vlak ook. Een bioscoopbezoekje was het op deze manier wel waard. De cast heeft deze keer niet al te veel grote namen, wat op zich in het voordeel van de film had moeten werken. Echt sterk is niemand helaas, of niemand weet zich in ieder geval te onderscheiden. Het plot hangt op het einde ook weer met wat haken en ogen aan elkaar, maar ach, het zij de film vergeven. Ik verwachtte al twee films een leuke, atmosferische vibe, en die heb ik hier tegen m'n verwachtingen in eindelijk gekregen. Dus in mijn ogen was dit zeker geen negatieve filmervaring, al lag de lat natuurlijk wel belachelijk laag.

Dikke 3*.

Het was al een tijdje geleden, dus het werd weer eens tijd om een Ghibli-film uit de Netflix-catalogus te plukken. De keuze viel op Howl's Moving Castle, en het beviel weer meteen heel goed. Ik hou van de Ghibli-stijl, van Miyazaki's visie; je wordt altijd vanaf de eerste seconde meegesleurd in een uniek, fantasievol en creatief wereldje, vormgegeven door een prachtige tekenstijl, gekarakteriseerd door een magische en gezellige sfeer, en bewoond door sympathieke personages en figuurtjes. Dit geldt dus ook voor Howl's Moving Castle, zeker voor het heerlijk ongedwongen eerste uurtje. De film is op geen enkel moment zwaar plot-gedreven, en Miyazaki geeft veel ruimte aan sfeerschepping en het opbouwen van personages en situaties. Sophie is geen enorm boeiende hoofdfiguur, maar de ambigue Howl spreekt tot de verbeelding, en al de (gekke) bijfiguren rondom hem doen dat eveneens. Het tweede uur van de film zet iets meer in op plotontwikkelingen, en zeker in het laatste gedeelte probeert Miyazaki iets te geforceerd alle verhaallijnen en personages een netjes einde te geven. Hierdoor springt het geheel wat van de hak op de tak, en eindigt de film een beetje chaotisch en onbevredigend.

Mede hierdoor is het uiteindelijk dan ook nipt mijn minst favoriete Ghibli/Miyazaki tot nu toe (wat echter nauwelijks een representatieve uitspraak genoemd kan worden, aangezien dit slechts mijn derde was). Wél knap aan Howl's Moving Castle, in vergelijking met Kiki's Delivery Service en My Neighbor Totoro, is de duidelijke complexiteit die hier aanwezig is. In het verhaal, maar vooral ook in de moraliteit van de personages. Niemand is hier echt onzelfzuchtig goed (op Sophie na dan) of onherstelbaar slecht, en dat maakt de film op een bepaalde manier best wel grootschalig/episch. Ik vind de voorgenoemde twee films echter gewoon ietsje beter in hun kleinschaligheid/intimiteit. Niettemin kijk ik erg uit naar de wat grootsere/omvangrijkere Ghibli-films, en heb ik ook gewoon prima genoten van deze.

3.5*. Mijn volgende Miyazaki zal niet zo lang op zich laten wachten deze keer.

Enorm knap gemaakte film. Häxen is de oudste film die ik tot nu toe zag, geloof ik, maar wat zien de meeste scènes er haarscherp uit; de sets zijn enorm sfeervol en prachtig in beeld gebracht gewoonweg. Sommige shots sloegen me met verbazing. De duivelverering is een mooie scène, maar ook die andere scènes met allerlei duivelse creaturen vond ik gewoon heel mooi geënsceneerd. Het gele kleurgebruik geeft ook een hele unieke sfeer. Die scènes met de paters hadden hier en daar wat ingekort kunnen worden misschien, en zeker het laatste segment, in de destijds moderne tijd, sleept een beetje. Maar de pacing-'problemen' daargelaten, was dit een fijne zit en ervaring, zeker op het grote scherm in de bioscoop, waar ie in een filmklassieker-programma draaide.

De gehele speelduur boeiend dus, en zeker visueel heel indrukwekkend. Geen 'enge' film, maar wel fijn om gezien te hebben in de griezelmaand van het jaar. 3.5*.

Heat is een ervaring, dat komt nog het dichtst in de buurt qua beschrijving. Dit is een misdaadepos zoals er maar zeer weinigen zijn. En ik zeg epos, want de scope, grootsheid en ambitie van deze film is niet minder dan bewonderenswaardig. Er worden vele personages aan beide kanten van de wet gevolgd, én uitgediept. Het plot is niet onbelangrijk, maar toch is het in de eerste plaats een karakterfilm; het draait niet enkel om het misdadige- en/of politieleventje, maar ook om de familielevens van de personages, de liefdes en mislukkingen, de tekortkomingen. Het duurt met z'n bijna drie uur erg lang, maar daar krijg je een grote diepgang voor terug. Giganten Robert De Niro en Al Pacino zetten voor de tigste keer in hun carrière memorabele rollen neer. Als je ze zo tegenover of bij elkaar zet merk ik wel dat ik iets meer neig richting De Niro als de betere acteur van de twee (Pacino durft wel eens wat meer over the top te schmieren), maar het verschil is minimaal. Het meest intrigerende personage vond ik dat van Val Kilmer, ook een fantastische acteur natuurlijk. Met mindere acteurs in deze rollen zouden de wat rustigere stukjes misschien irrelevant overkomen, maar nu word je gewoon volkomen meegesleept in elke scène. Het helpt ook wel dat er wat meer humanistische personages inzitten zoals Amy Brenneman's personage Eady.

En wanneer de bankroof erop zit en Kilmers personage de politie opmerkt en in de mum van een seconde begint te schieten, breekt een van de meest enerverende en adrenaline-verhogende shoot-outs uit die ik reeds heb gezien. Tien minuten lang snoeihard heen-en weergeschiet. Michael Mann brengt dit, net zoals de rest van de film, enorm stijlvol en gracieus en tegelijkertijd rauw in beeld. Het camerawerk en de soort van neon-verlichte visuele stijl is van een zeer hoog niveau. En zoals hierboven reeds ergens opgemerkt; na een laatste uur dat voor de meeste personages langzaam bergaf loopt, eindigt de film in een variatie op het classic western duel. De sheriff en de villain tegenover elkaar, met een opgebouwde spanning waar Leone nog wel waarderend voor zou knikken. Na de film voel je je bijna uitgeput. Als ik 1 minpunt moet aankaarten, is het overigens het personage Waingro. Voelde vrij misplaatst aan, en was ook niet echt genoeg uitgediept voor de belangrijke rol die aan hem wordt gegeven. Had eleganter opgelost kunnen worden.

4.5*, een gigant in het misdaadgenre, juist omdat Heat zoveel meer te bieden heeft dan enkel een bankheist. Ik zeg het nogmaals, een ervaring en een epos.

Hell or High Water (een Engels spreekwoord dat losjes betekent 'iemand die vastberaden is iets te doen, ongeacht de moeilijkheid') is een erg mooie moderne neo-western, die niet zozeer gedragen wordt door het plot (maar welke western wel?) maar veeleer door de prachtige sfeerschepping, visuele flair en een heel sterk acterende cast. De passende (droevige) soundtrack, en de muziek, in combinatie met de beelden van de desolate achterbuurten en weidse prairie landschappen, wekt zo'n onverklaarbaar mooi gevoel in me op waar alleen maar goede films toe in staat zijn. De film is rustig, contemplatief, poëtisch. Er worden geen duidelijke oordelen aan de kijker opgedrongen; niemand is hier de zogenaamde bad- of good guy. Iedereen heeft duidelijke redenen en motieven, en kritiek op een maatschappij die de armere klasse steeds verder in de steek laat blijft niet achterwege. Zoals in de verhalen van de westerns van weleer de wet van de sterkste gold, wel, zo is dat hier nog steeds. Het ontbeert de film misschien aan een echte climax, maar de laatste scène tussen Toby en Officer Hamilton werkt goed. Er wordt veel gezegd door de dingen die ongezegd blijven.

En wat een cast. Jeff Bridges in een 'standaardrol' als sheriff, maar hij speelt gewoon erg sterk. Ben Foster speelt ook héél goed als het 'probleembroertje'. Sterke acteur toch, merkte ik ook al op in 3:10 to Yuma. De ster van de film vind ik echter absoluut Chris Pine. Heb hem hiervoor nog nergens een heel erg sterke rol zien neerzetten, maar hij doet dat schitterend hier. Hij speelt ook het moeilijkste en interessantste personage; net zoals bij z'n broer zit er duisterheid in hem, maar het zit meer verdrongen en niet zozeer aan de oppervlakte. Fijne speelduur van 90 minuten ook; er is geen lange expositie aanwezig, alles wat je moet weten kom je doorheen de film wel achter. Heel fijne ervaring, gaat in de toekomst nog eens de herziening in. Dikke 4* vooralsnog.

Hier had ik op zich wel meer van verwacht. Niet dat Hellboy, of de comics waar het op gebaseerd is, me veel interesseren, maar Del Toro aan het roer maakt het natuurlijk een must om eens gezien te hebben. Maar ik vind het wel bij uitstek de minste film die ik tot nu toe van hem zag. Zijn fantasie en creativiteit schemert op vele vlakken door, en zijn liefde voor de pulpfilm valt aan elk beeld af te zien. Maar toch heb ik het gevoel dat er iets ontbreekt; de film voelt onvolledig aan. Het verhaaltje heeft ten eerste heel erg weinig om het lijf, misschien is het dat. Het heeft heel lang de tijd nodig om fatsoenlijk op gang te komen, en eindigt dan ook al weer vrij snel. Het maakt hierdoor allemaal weinig indruk. Hetzelfde geldt voor de villains; nietszeggende, bordkartonnen figuren. Maar ook heb ik vooral het gevoel dat de film méér wilt zijn, maar het er niet uitkomt. De film wilt grappiger zijn dat ie is (de humor is wel oké, maar Hellboy als personage is wat te braaf, en zijn one-liners komen niet echt uit de verf), maar ook fantasierijker en actievoller. Het komt er gewoon allemaal nét niet uit. Het helpt ook niet dat de CGI slecht verouderd is; dat maakt de actiescènes, die hevig leunen op effecten, sowieso wat minder pakkend.

Maar nu klink ik heel negatief, en dat ben ik over de gehele lijn niet. De film is namelijk net vermakelijk genoeg, en verdient wat mij betreft dus geen onvoldoende. Die openingsscène is ook gewoon best heerlijk, en zet gedurende een hele tijd de toon. Verder is Perlman de ideale keuze voor Hellboy; hij speelt het fijn nonchalant, droog en cool. En Del Toro's regie en vormgeving blijft gewoon goed natuurlijk. 3*.