Meningen

Over het algemeen is dit tweede Naked Gun deel toch wel weer gewoon best vermakelijk. Ik heb de eerste film enkele maanden geleden gezien, en dit vervolg ligt qua niveau in het verlengde daarvan. Het is tachtig minuten lang ongecompliceerde nonsens, en dat bedoel ik in de positieve zin van het woord in dit geval. Het feit is en blijft wel dat deze films gered worden door maar 1 persoon, en dat is de geweldige Leslie Nielsen. Als ze voor zijn rol de verkeerde acteur hadden gecast, zouden de Naked Gun films 10x niks zijn. Nielsen is goed op dreef hier, en zijn droge deadpan humor is hilarisch. Geregeld toch hardop moeten lachen. De slapstick situaties vind ik dan weer minder, en die domineren de film jammer genoeg geregeld. Het is af en toe toch iets te infantiel. Als de makers volledig hadden ingespeeld op die ongelooflijk droge humor van Nielsen had ik dit, en het vorige deel, een stuk beter gevonden. Maar bon, het heeft niettemin z'n charme, en het is geen straf om dit uit te zitten.

3*

Ook dit derde en laatste deel uit de Naked Gun reeks is vrij vermakelijk, en vliegt in ieder geval voorbij. Achteraf gezien vind ik alle drie de delen toch min of meer rond hetzelfde niveau zitten; de twee vervolgen hoeven niet per se onder te doen voor de 1ste film. Oké, in dit derde deel is alle subtiliteit wel uit het raam gegooid, maar het is nu niet zo dat de eerste twee films subtiele humor bevatten. Oh, er zitten wel wat leuke woordgrapjes in hoor, maar uiteindelijk is dit gewoon slapstick humor, dat hoeft niet ontkend te worden. Maar het werkt in ieder geval zeker en vast. En daar is eigenlijk maar 1 reden voor: de geweldige Leslie Nielsen. Ik blijf erbij dat deze films al lang vergeten waren als Nielsen niet gecast was als Debrin. Hij zet een enorm leuke en hilarische rol neer, en hij draagt de film volledig. Het is grappig in feite dat Nielsen in het begin van zijn carrière vooral bekend stond als drama-acteur, want hij zet toch maar even één van de grappigste komedie-rollen allertijden neer. Het is jammer dat hij niet gesteund wordt door een sterker of slimmer geschreven script.

Leuke trilogie om gezien te hebben. Wederom 3* voor deze afsluiter.

Zo'n echte jaren '80 komedie. Dit eerste deel van The Naked Gun reeks is lekker ongecompliceerd, maar hier en daar gevat genoeg om niet enorm infantiel over te komen. Vele grapjes zijn geslaagd, ondanks dat er ook genoeg domme slapstick in zit. Maar dat moet je kunnen plaatsen, want de film neemt zichzelf ook op geen enkel moment serieus. Leslie Nielsen is in ieder geval heel erg leuk en draagt de film met gemak. Hij is degene die er voor zorgt dat de humor meestal op de juiste plek valt. Voor de rest gewoonweg niet te serieus nemen; iedereen weet op voorhand goed genoeg wat voor film je te zien gaat krijgen als je The Naked Gun opzet. 3*

Napoleon is toch wel de teleurstelling van het jaar voor mij. Tegen dat ik de film ging kijken had ik er al geen al te hoge verwachtingen meer van, maar dan nog viel het me tegen. Toch is dit geen onvoldoende; er zit genoeg vakmanschap en klasse in om er desondanks toch van te genieten met momenten. Ridley Scott zit technisch en visueel nog steeds op een enorm hoog niveau. Weinig filmmakers doen het hem na op dit moment, om zo'n grootse en epische period piece cinema op het grote doek te toveren, en daar blijf ik hem voor waarderen. Tuurlijk, dit is een 'misser', maar zit ik volgend jaar in de zalen om dat vervolg op Gladiator te gaan aanschouwen? Zonder twijfel. Zelfs wanneer Scott mist, doet hij dat op z'n minst groots. Want visueel is Napoleon gewoon écht een hele indrukwekkende film. Niet enkel in de veldslagen, maar in de sets, de kostumering, de omgevingen, de rekwisieten.

Het is héél spijtig dat de inhoud niet op dit niveau zit, want anders was het een topfilm geweest. Ridley Scott neemt véél te veel hooi op zijn vork, en wilt praktisch het hele volwassen leven van Napoleon vertellen. Dat is prima voor een televisieserie van meerdere seizoenen, maar dat kan je niet gieten in een film, zelfs niet in een heel lange film. Het is teveel, het is onoverzichtelijk, er zit geen rode draad in. In de ene scène zit Napoleon vriendjes te maken met de Russische tsaar en een minuut later zijn ze alweer in een oorlog verwikkeld. De film krijgt op deze manier nooit een manier om te ademen en komt dan ook niet echt tot leven. Selecteren wat je wilt vertellen is echt een hele simpele basisregel in de vertelkunst; na veertig jaar filmmaken moet iemand als Ridley Scott dat toch weten. Spijtig, want dit 'van hot naar her'-gevoel doet de film een beetje de das om. Tevens vond ik Joaquin Phoenix een ferme miscast. Ik zag nooit Napoleon, maar altijd een neurotisch, zielig typetje dat hij ook in andere films al heeft gespeeld. Zijn rol als Joker is niet ver weg. Dat vond ik gewoon een hele verkeerde manier om zo'n rol in te vullen. Vanessa Kirby is oké, maar krijgt ondanks geruime screentime eigenlijk weinig substantieels om mee te werken. Hun relatie als centrale kapstok gebruiken is in se zo'n slecht idee nog niet, maar het gebrek aan chemie tussen Phoenix en Kirby deed dit niet werken.

En tja, over het gebruik van de Engelse taal is al veel gezegd. Dat stoort me niet zozeer, dat is gewoon een beetje suspension of disbelief. Wat wel vreemd is, is dat er dan wel op bepaalde momenten Duits wordt gesproken. Houd het dan wel op z'n minst consistent zou je denken. Maar bon. Geen onvoldoende langs mijn kant, maar dus wel teleurstelling. Hier had zoveel meer in kunnen zitten. Zeker omdat Scott met The Last Duel enkele jaren geleden heeft bewezen nog steeds een meesterlijke epic te kunnen maken. Ik heb gehoord dat Scott een 4 uur-versie voor ogen had en dat die er ook zou kunnen komen binnenkort. Wie weet geef ik het dan opnieuw een kans. 3* voor nu.

Fijne, luchtige en toch ook wel hartverwarmende film, die absoluut geen hoge aspiraties heeft, maar daar geen moment minder door is. Taiki Waititi en ik was geen liefde op het eerste gezicht, maar na Jojo Rabbit een halfjaar geleden een tweede keer te kijken, klikte er wel iets bij mij. Wat mij betreft is die film een meesterwerkje, en dat niveau haalt deze Next Goal Wins zeker niet. Hef heeft wat minder diepe dingen te zeggen en de wisselwerking tussen humor en emotie werkt niet zo perfect als in Jojo. Maar een eerlijke vergelijking is dat niet, en ik vond het niettemin énorm genietbaar allemaal. En zoals ik al zei; het hoeft ook niet altijd over iets diepers te gaan of zwaarwichtig te zijn. Een luchtig en ontspannend filmpje als deze heb je ook gewoon af en toe nodig. (Niet dat Jojo een zwaarwichtige film is, maar daar heb je toch momenten die er diep inhakken).

De humor werkte in ieder geval. Het is geen héle grappige film, maar ik heb toch voldoende gegrinnikt. De Amerikaans-Samoaanse cultuur wordt in ieder geval op een liefdevolle manier op de korrel genomen op de typische Waititi-manier. De acteurs konden ook allemaal goed overweg met zijn stijl en humor. Fassbender leek heel erg in z'n element en draagt de film met gemak. Grappige, droge rol. Fijn dat hij terug een beetje aan een opmars bezig is - met deze film en The Killer - want ik heb hem altijd één van de betere acteurs van zijn generatie gevonden. Heel veelzijdig ook. Mooi gefilmd ook, leuk kleurgebruik. Lekkere zomerse sfeer, ook wel leuk in deze wintermaanden. Het rolletje van Elisabeth Moss vond ik een beetje misplaatst en onnodig; dat stukje voelde duidelijk als een aanhangsel dat in de uiteindelijke film niet heel goed tot z'n recht kwam. Maar het neemt gelukkig niet heel veel aandacht weg van de Amerikaans-Samoaanse voetbalploeg en hun queeste om een doelpunt te maken. De voetbalmatch op het einde is misschien wat klungelig in beeld gebracht, maar dat valt dan natuurlijk wel heel goed te verklaren door het niveau van de spelers. Dat haalde me in ieder geval niet uit de film, allesbehalve.

3.5*. Ik hoop dat Waititi in de toekomst ver weg blijft van de Marvelmachine, en zich meer bezighoudt met dit soort eigen passie-projectjes.

Leuk en bij tijd en wijle best grappig.

The Nice Guys heeft al 1 ding voor op de meeste andere buddy comedies en dat is een geweldig samenspel van de twee hoofdrolspelers. Crowe heeft betere dagen gezien maar doet het niettemin goed, en vooral Ryan Gosling is geweldig in een voor hem redelijk a-typische rol. Normaal krijgt hij altijd dezelfde ietwat serieuze rol, maar hier kan hij eens lekker grappig uit de hoek komen. Gecombineerd hebben beide mannen een aanstekelijke chemie, en de humor komt ook wel echt van hen. Het is geen hilarische film, maar heb af en toe toch wel eens hardop moeten lachen. Een paar slimme woordgrapjes en een hoop droge humor. Qua verhaal heb je het allemaal al wel eens gezien en ook de betrekking van de dochter vond ik misplaatst, maar een prima laatste kwartier met goede actie-scènes weet het geheel met een goed gevoel af te sluiten.

Gyllenhaal is fantastisch op dreef in deze Nightcrawler, dat allereerst. Meteen vanaf het begin zie je dat er iets niet juist zit in het hoofd van deze man, maar het blijft wel subtiel. Van zijn acteerprestatie heb ik dus echt genoten, en ook de beelden van de nachtelijke straten en steden zijn sfeervol en verzorgd. Toch merk ik dat ik er niet zo veel over te zeggen heb voor de rest, en is de film op de een of andere manier niet interessant genoeg om er een paar dagen later nog echt over na te denken of dergelijke. In orde, maar niet enorm memorabel. Het ligt er ook wel dik bovenop wat regisseur Gilroy met zijn film wil zeggen; de media en nieuwsmanipulatie, en de glorificatie van slecht nieuws; het is allemaal wel heel duidelijk. Goede thematiek, maar kan interessanter gebracht worden. Neen, Gyllenhaal draagt deze film eigenhandig naar mijn mening, voor de rest is dit middenmoot. 3*.

Een nieuwe film van Guillermo del Toro; altijd iets om naar uit te kijken. Nightmare Alley wordt gekenmerkt door de prototypische stijl van del Toro, maar wijkt tegelijkertijd een beetje af van de rest van zijn oeuvre, vooral op verhaaltechnisch en thematisch vlak dan. Hoewel het in meerdere of mindere mate een terugkerend thema in ongeveer al zijn films is, is het hier uitsluitend de mens als monster. Geen bovennatuurlijke gebeurtenissen of rariteiten in Nightmare Alley, iets wat mijn verwachtingen in ieder geval doorbrak (ik was noch met de oude film, noch met het bronmateriaal, bekend). Maakt verder helemaal niets uit, en de film is er zeker niet minder door. Ik kon vooral erg genieten van het eerste uur in het rondreizende circus. Wat zag dit stuk er visueel mooi en sfeervol uit (de héle film overigens), en ook de introductie van al de verschillende (bevreemdende) personages voelde perfect aan. De meeste grote namen verbonden aan deze productie zitten in dit gedeelte verpakt in een klein bijrolletje; vooral Toni Collette en Willem Dafoe waren prima. Voor ik het goed en wel wist is het eerste gedeelte voorbij, en het is hierna dat de film overschakelt naar een andere structuur en daardoor wat momentum verliest. De speelduur van 150 minuten laat zich voelen in het middenstuk, dat toch wel wat sleept. Del Toro rondt gelukkig af met een heerlijk laatste halfuur, waarin het zorgvuldig opgebouwde plot in een stroomversnelling geraakt. Het einde voelde in ieder geval heel passend aan, en de allerlaatste scène bevatte een perfecte callback naar het gesprek met Dafoe, en de gek in de kooi. Subtiel misschien niet echt, maar het is het dieptepunt waar de film onvermijdelijk zou gaan eindigen.

Cate Blanchett speelt een kille en verleidelijke femme fatale, zoals het in een (neo)noir-film betaamt. Bradley Cooper is een acteur die ik meer en meer ga waarderen, en gewoonweg een prima acteerprestatie neerzet. Nergens al te complex of gelaagd, maar daar vroeg het plot ook niet echt om. Carlisle is vanaf het begin al opportuun, met dubieuze motieven. Een morele downfall is er niet echt. Visueel haalde ik de prachtige beelden van het eerste uur al aan, maar visuele flair en sfeer is doorheen de hele film te vinden. Zelfs in een simpele locatie als Blanchetts kantoor. Die duister sprookjesachtige sfeer van del Toro is zeker aanwezig, en daardoor alleen al is het het absoluut waard om dit op het grote scherm te gaan bewonderen. Als hij de schaar had bovengehaald in het middenstuk was hier een iets hogere score uitgevloeid. Voor nu een dikke 3.5*.

The Nightmare Before Christmas ziet er visueel fantastisch uit, en heeft een heerlijk sfeertje over zich heen hangen. Al de heerlijke vondsten van Halloween Town, het korte uitstapje naar het kerstmisdorpje, etc; op visueel vlak wordt er gewoon heel rijk, gedetailleerd en creatief uitgepakt. Ik kwam er ook pas na het kijken achter dat de film niet geregisseerd is door Burton zelf, maar je merkt wel in alles zijn visie en invloed. De vergelijking met Burtons latere animatie/stop-motion-film Corpse Bride is niet ver weg, maar Nightmare before Christmas pakt qua gedetailleerde animatiebeelden toch nog net een stuk beter uit. Op inhoudelijk vlak is het allemaal niet zo heel sterk, en niet al de gezongen liedjes zijn even goed, maar over het algemeen heeft deze film een leuk charme, geweldige beelden en een hele hoop sfeer. 3.5*.

A nightmare on Elm Street is natuurlijk een klassieker in het horrorgenre, maar ik vind het toch maar een vrij gemiddelde film op zich. Het is nergens slecht en het duurt gelukkig kort genoeg, maar toch; hier had meer ingezeten. Geen idee waarom hier tig aantal sequels op zijn gemaakt eerlijk gezegd. Het grootste probleem is dat de film gewoonweg nergens spannend of eng is. Freddy krueger is veel te cartoonesk en kan je niet echt serieus nemen. Het dieptepunt was wel de Home Alone-achtige laatste akte. Jammer, want dit soort films moeten het natuurlijk voornamelijk van de présence van de killer hebben. Het einde is op papier nog wel redelijk cool, maar als je er langer dan tien seconden over nadenkt heb je wel door dat het zelfs de interne logica van de film zelf doorbreekt.

Niet alles is slecht natuurlijk; het is namelijk echt wel een vermakelijke film. Het concept is in ieder geval leuk, en vele malen origineler dan enige andere slasher-film uit dit tijdperk. Daar heb ik dan wel respect voor. De muziek is ook goed, en het is grappig om een piepjonge Johnny Depp hier zijn debuut te zien maken. Maar over het algemeen overtuigt het toch niet helemaal, en ga ik het toch ook wel bij dit ene deeltje houden. Al die sequels, die ongetwijfeld matiger zijn dan dit origineel, tja die ga ik toch aan me voorbij laten gaan. Wat mij betreft is de originele Scream het onbetwiste pronkstuk van Wes Craven, en ik vind niet dat deze film in de buurt komt. 3*

The Ninth Gate is een interessante, sfeervolle en op elk vlak goed in elkaar stekende film, die echter wel nooit ergens een hoger elan weet te bereiken. Het plot steekt goed ineen, en het mysterie is vrij boeiend, maar het wordt nergens écht spannend of beklijvend. Ik vond het ook jammer dat voor het grootste deel van de film de bovennatuurlijke of mythologische subtext een beetje genegeerd wordt, en het soms meer aanvoelt als een generieke thriller met wat speciale elementjes. Het einde, met die wilde seksscène bij het brandende huis, gaat er dan weer opeens té ver over, en is weinig subtiel. Dat personage van Seigner is sowieso maar vervelend en inhoudsloos ingevuld, en uiteindelijk laat het me ook koud of haar personage nu symbolisch de Duivel zelf, of een gevallen engel, of een hulpje van de duivel, etc, etc is. De film moet het dan toch veeleer van de prima sfeer en de mooie visuele aankleding hebben. De sets zijn lekker authentiek; al die oude landhuizen en bibliotheken geven de film toch een bepaalde leuke sfeer mee. Uiteindelijk kan dan nog vermeld worden dat Depp een prima rol speelt. Inhoudelijk geen al te uitdagend of moeilijk personage, maar dus wel gewoon goed geacteerd.

3.5* voor slechts de eerste film die ik van Polanski heb gezien; ik heb dus ook geen idee in hoeverre deze film typisch 'Polanski' is of zijn stijl reflecteert. Maakt verder ook weinig uit natuurlijk.

Allerminst slecht. M'n interesse werd gewekt omdat het gepromoot werd als zijnde een film van de makers van The Ritual, welke ik onlangs zag en best goed vond. No One Gets Out Alive haalt dat niveau niet, maar er zitten wel wat gelijkenissen in. Ook in deze film is het monster een of andere Eldritch Horror, die zich 'voedt' met de herinneringen en/of angsten van de personages. Toch wel fijn dat het die kant uitging, en het niet louter een standaard geestenfilmpje is. Hoewel dat voor een groot deel van de film wel zo lijkt te zijn. De film krijgt dus pas echt momentum in het laatste halfuur, maar dat halfuur is dan meteen ook wel best goed, en krikt het algehele niveau op. Het einde is ook tof gedaan. Daarbovenop weet Cristina Rodlo de film goed te dragen als de sympathieke Ambar. In de eerste helft van de film lijkt er een hele subtext van immigrantenproblematiek aanwezig te zijn, maar dat gaat uiteindelijk nooit echt ergens naartoe. Misschien had daar wat meer mee gedaan kunnen worden.

Het is jammer dat het eerste uur traag verloopt en te standaard aanvoelt (plus de visuele stijl is ook zo duf en somber), maar een prima laatste halfuur weet de film echt wel naar een goede voldoende te trekken. Er is ook een leuke blink and miss verwijzing naar The Ritual, grappig als je het opmerkt. Maar nogmaals, dat niveau haalt deze film helaas wel niet. Kleine 3*.

No Time To Die is een fijne Bondfilm geworden, die (logischerwijze) vooral dient als afsluiting van de Craig era. De film zet daardoor fel in op het dramatische en emotionele aspect, en niet zozeer op de actie en het spektakel. Allereerst wil ik vermelden dat die meer ingetogen aanpak wérkt; Craigs Bond was sowieso al menselijker dan de vorige iteraties, en dat wordt hier mooi doorgezet en geconcludeerd. Anderzijds vind ik het wel wat jammer dat voor deze grote afsluiter van de moderne Bondfilms, niet alle registers volledig worden opengetrokken. Er zitten wel enkele toffe actiescènes in (bijna allemaal in het eerste uur, de lange opening in Italië is wellicht zelfs m'n favoriete sequentie), maar dat aspect lijkt toch wat ondergesneeuwd te zijn geraakt ten opzichte van het dramatische en zelfs romantische. Skyfall had dan bijvoorbeeld een veel betere verhouding tussen actie en drama. Qua personages/acteurs is het natuurlijk bovenal Craig zijn film. Hij zet voor de laatste keer een prima prestatie neer; dat hij een goede Bond was moge zeker zijn. Daarbuitenom steekt het piepkleine rolletje van Ana de Armas er bovenuit; hopelijk keert zij terug in de toekomst. Malek weet zijn stempel als de villain niet te drukken (hij is op zich niet slecht, maar zijn personage wordt slecht in het verhaal geschreven en krijgt überhaubt niets te doen), en ook Waltz als Blofeld stelt in zijn korte rolletje weer teleur. Dus het gebrek aan een hele memorabele bad guy is ook jammer, maar het zij zo.

Met de hele lange speelduur had ik overigens geen groot probleem, al sleept het middenstuk daardoor wel een beetje. Over het algemeen was het gewoon een genietbare film, die voor mij exact in het midden van Craigs lijstje belandt. Zeker niet het niveau van Casino Royale of Skyfall (en dat komt dan vooral door het feit dat deze film af en toe teveel bezig is met 'het slotdeel' te zijn dan in te zetten op puur vermaak), maar ver boven Quantum en Spectre. Ben wel benieuwd naar de toekomst van de franchise, een andere richting mag het van mij nu ook wel weer uitgaan (zoals meerdere gebruikers al aangeven; graag terug was losse verhalen). Misschien Martin Campbell een derde keer optrommelen om de reeks een geslaagde nieuwe kant uit te sturen? 3.5*.

2014 leek wel het jaar van de bijbelverfilmingen, want naast deze was er dan ook nog eens de massaproductie Exodus, onder hoede van Ridley Scott. Het is duidelijk dat Hollywood weer een nieuwe melkkoe heeft gevonden. Dit vind ik niet perse echt erg, zolang het maar goed gedaan wordt, wat bij Exodus het geval was. Noah gaat af en toe gewoon volledig de mist in en mist ook dat epische karakter dat Exodus had. Al het mogelijke wordt uit de kast getrokken, maar dat mocht niet baten.

Visueel valt er niet bijzonder veel te genieten. De CGI is op momenten erg lelijk (hoe die dieren eruitzien kan anno 2015 echt niet meer), maar ook de rest zoals de veldslag bij de Ark of de zondvloed zelf vond ik maar matig in beeld gebracht. Sowieso vind ik het ergerlijk dat er zoveel met de haren bijgesleept wordt. Niet dat ik echt iets heb met het originele verhaal, maar je merkt wel dat het verhaal veel te dun is om een volledige film van 140 minuten mee te vullen. De acteerprestaties varieerden van matig tot goed. Hopkins in zijn kleine bijrol en Watson overtuigden het meest. Russel Crowe vind ik normaal een goed acteur, maar leek hier niet echt op zijn plaats.

Niet echt een goede film dus, maar hier en daar zitten er wel mooie scenes tussen en het blijft allemaal vermakelijk genoeg om niet saai te worden.

2.5*

Geweldig vermakelijk actiefilmpje, die op geen enkel moment meer tracht te zijn dan het is. En dat is verfrissend, want om de een of andere reden doen heel veel films uit het genre dit mis. Nobody is anderhalf uur bruut knokken, slaan en schieten; en dit alles verpakt in een niet al te zwaarmoedig jasje. Sommige scènes gaan zwaar over the top, maar Naishuller omarmt dit ten volle en daardoor wordt het juist een positief punt. Veel mensen praten over de busscène (en terecht, want die is fantastisch), maar ook de scènes waarin Hutch' huis wordt binnengevallen door de Russen en hoe hij ontsnapt uit de kofferbak van de auto zijn geweldig, alsook de introductie van de main bad guy, Christopher Lloyd die met een shotgun Russen neerknalt vanuit zijn stoel, etc. Nobody zit boordevol met dit soort vermakelijke momenten. Ik heb me geen seconde verveeld. Niet alleen door de aanwezige actie op zichzelf, maar ook door de manier waarop het in beeld wordt gebracht. Actie is maar zo leuk of interessant in hoeverre het leuk of interessant in beeld wordt gebracht. Dat is hier dus zeker het geval, met een heel vloeiende, flitsende maar ook erg brute stijl.

Het grootste pluspunt mag echter niet vergeten worden; dat is wat mij betreft namelijk Bob Odenkirk. Wat een held. Sinds Breaking Bad en al zeker sinds het briljante Better Call Saul is hij sowieso al een van mijn favoriete huidige acteurs, maar dat hij zich ook zou kunnen ontpoppen tot een actiester had ik hem niet gegeven op voorhand. Hij is echter heel geloofwaardig in de rol, en zeker vanaf het moment dat er iets in Hutch knapt en hij volledig mag losbarsten, is het een feest. De luchtigheid in de film komt overigens ook grotendeels van hem. En dan komt nu de onvermijdelijke vergelijking met John Wick, en kan ik duidelijk zeggen dat Nobody een danig niveautje hoger staat, en wel voornamelijk door dat laatste punt. De John Wick films nemen zichzelf véél te serieus, en Odenkirk is (ook naast de actie-scènes) charismatischer dan Reeves. Maar dat terzijde. Naishuller schaart zich op het lijstje van de meest interessante beginnende regisseurs. 4*.

Jaren geleden vond ik dit blijkbaar een vrij toffe thriller, maar daar bleef bij deze herziening weinig van over. Het verhaal hangt eigenlijk niet zo heel sterk aan elkaar, en vooral de motivatie van de bad guy is belabberd slecht en houdt geen steek. De aandacht wordt ook iets te vaak overduidelijk gelegd op sommige personages, waardoor je makkelijk weet dat zij al niet de dader zijn. Maar bon, voor een avondje vermaak viel dit nog wel mee. Op zich zit de spanning er voldoende in met momenten, en is het een toffe keuze dat de film niet boordevol actie zit, maar tijd neemt voor opbouw. Het grootste pluspunt is Liam Neeson. Hij speelt het laatste decennium altijd hetzelfde soort rol, en daar wijkt hij hier ook niet echt van af, maar hij weet een film toch altijd maar te dragen en zelfs omhoog te trekken.

2.5*, volledige punt verlaging.

Nope, alweer het derde werkje van Jordan Peele, is me echt enorm goed bevallen. Misschien een vrij onpopulaire mening, maar ik vind het zijn sterkste film tot nu toe. Nope is vooral pure ervaringscinema. Audiovisueel is dit een ware tour de force; het geluid is overdonderend, het beeld haarscherp en schitterend. De hele film hangt er een dreiging boven het hoofd van de personages, en Peele laat dit écht voelen. Het verhaal an sich stelt niet ontzettend veel voor, maar dat hoeft in een film als deze niet als een minpunt beschouwd te worden; het dient als de kapstok waar allerlei spannende en visueel interessante scènes aan gehangen kunnen worden. Het lange eindstuk, bijvoorbeeld, maar ook de aanvallen van het buitenaardse wezen in de nacht of het stukje met de bloeddorstig doorgedraaide aap. Het maatschappijkritische schemert natuurlijk wel door, de exploitatie in het Hollywoodsysteem bijvoorbeeld, maar het voelt heel organisch geïntegreerd in de film. In Us, en in mindere mate in Get Out, had ik het gevoel dat Peele véél meer wilde vertellen, en vooral verklaren. Die nood tot verklaren of uitleggen zorgde ervoor dat beide films in hun eindaktes niet enorm vloeiend of organisch meer aanvoelden. In Nope wordt dit probleem omzeild; het buitenaardse aspect, het hoe en het waarom, wordt niet verklaard. Waarom niet? Omdat dat helemaal niet nodig en relevant is voor het hier vertelde verhaal. Sommige zaken hoeven niet verklaard te worden. Peele maakt hier de juiste keuze wat mij betreft.

De cast is ook heel fijn. Kaluuya en Palmer zijn een sterk duo (al kan laatstgenoemde meer uit haar rol halen dan Kaluuya), en het was ook zeer tof om Steven Yeun in een bijrolletje te zien verschijnen. Heel fijne karakteracteur, al moet ook hij zeker niet het onderste uit de kan halen. Het is uiteindelijk ook geen acteursfilm, maar wél een regisseursfilm. En op veel vlakken maakt Peele hier toch wel een onuitwisbare indruk. Wat mij betreft één van de sterkere films van het jaar. 4*.

Is en blijft een van de vermakelijkste en funste films ooit gemaakt. Meteen vanaf de eerste scène zit er volle vaart in, wanneer Thornhill aanzien wordt voor de spion Kaplan en halsoverkop in een spel belandt dat groter dan hem is. De auto-achtervolging met een dronken Thornhill achter het stuur, de treinreis, het vliegtuigje in het maisveld, de spectaculaire ontknoping bij Mount Rushmore; North by Northwest staat bol van de enorm inventieve, spannende, doldwaze en vermakelijke sequenties. Heb iemand deze film horen beschrijven als de simpelweg meest entertainende ooit, misschien alleen naar de kroon gestoken door de originele Star Wars, en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn.
Het plot steekt waterdicht in elkaar, simpel en uitermate effectief. Camerawerk is Hitchcock op de toppen van z’n kunnen. En vooral de acteerprestaties moeten dan nog benoemd worden. Cary Grant zet een enorm charismatische en grappige rol neer, en draagt de film met alle gemak van de wereld. De bloedmooie Eva Marie Saint ondersteunt hem hier evenwel goed in, en beide hebben een uitstekende chemie die aanstekelijk werkt. Vooral de scènes op de trein zijn hier een hoogtepunt in.
Opmerkelijk is toch vooral hoe niet-verouderd deze film overkomt. Heeft de tijd misschien wel tien keer beter doorstaan dan 3/4 van de Bond-films.

Ik moet echt nog veel van Hitchcock zien, maar het zou me verbazen als er nog eentje komt die beter en vooral leuker is dan North by Northwest. Alles klopt hier; sommige knullige scènes verhogen zelfs alleen maar de sfeer in plaats van de boel naar onder te trekken. Echt een van de amusantste films ooit.

Heerlijk. Robert Eggers was al één van mijn favoriete nieuwe regisseurs, en met deze nieuwe film The Northman bevestigt hij dat des te meer. Zijn eerste twee films (bescheiden meesterwerkjes) waren beperkt qua opzet en speelden zich voornamelijk in een klein speelveld af; met The Northman echter gooit Eggers het over een veel grotere en ambitieuzere boeg. Altijd afwachten of zoiets werkt, maar dat was hier dubbel en dik het geval. Gelukkig is het ondanks de grote scope nog steeds 100% een Eggers film; veel toegevingen aan het 'mainstream'-publiek worden er niet gedaan (hoewel het een veel rechtlijniger en makkelijker te behappen narratief heeft dan bv. The Lighthouse). Het mythologische/religieuze/magische wereldbeeld van de middeleeuwen, uiteraard toegespitst op de Vikingcultuur, wordt in ongeveer elke scène benadrukt en doorgetrokken. De rituelen, gebruiken, vreemde denkwijzen over voorspellingen en lotstoestanden, en het feit dat Eggers dit allemaal zo authentiek en compromisloos in beeld brengt; fantastisch vind ik dat. En op dat vlak heeft het gewoon veel weg van zijn eerste film The VVitch, waarin ook zo'n authentiek tijds- en wereldbeeld werd gepresenteerd. Daarbuitenom zit er ook redelijk wat goed in beeld gebrachte actie en geweld in het geheel, meer zelfs dan ik op voorhand had gedacht (maar nergens te veel of een overkill). Goed gedoseerd doorheen de film, en nooit te lang aan een stuk. De one-take overval op het dorpje in het begin was indrukwekkend, en laat een andere kant van Eggers zien. Het geweld had misschien ietsje bruter moeten/kunnen zijn, maar zoiets maakt me verder weinig uit.

Fijne cast ook. Alexander Skarsgard moet vooral veel dreigend lopen, kijken en schreeuwen, maar begon ik tijdens de tweede helft van de film beter en beter te vinden, en Anya Taylor-Joy is altijd een hoogtepunt, zo ook hier. Sterke prestaties ook van Claes Bang en Nicole Kidman, die beide hun momentjes krijgen. En tja, dat het verhaal heel stereotiep is, dat klopt. Maar daar heb ik me echt geen seconde aan gestoord. En dat is het natuurlijk ook om een reden; het verhaal/de mythe waar de film op gebaseerd is, is de vroegste oorsprong van dit soort wraak-narratief. Uiteindelijk dient dit simpele 'A naar B naar C' plot ook enkel en alleen maar als een kapstok, om daaraan al die elementen van mythologie/magie, sfeer en middeleeuwse worldbuilding op te hangen. Dat je op voorhand weet hoe een verhaal als dit afloopt, is secundair.

Dikke 4*, balanceert op het randje van 4.5. Laat Eggers' Nosferatu maar komen aub.

Dat eerste halfuur, wow. Ongelooflijk sterke sfeer, een feilloze spanningsopbouw, authentieke sets en héérlijke beelden en visuele shots. Dat stukje in het donkere bos met de zwarte koets die opdoemt; prachtig, bedrukkend, onheilspellend. Ook zit er van die typisch fijne Eggers-weirdness in, bijvoorbeeld die nachtmerrie-achtige sequentie met de dorpsbewoners die het lijk van de vampier opgraven en doorsteken. Dat doet hij toch altijd perfect, zo dat folkloristische elementje verwerken in zijn films. Genieten toch wel, en ik was helemaal klaar voor de rest van de film.

En hoewel het ook daarna sterk blijft, komt er naar mijn gevoel toch niet het volle potentieel uit. Het wordt eigenlijk een stuk rechtlijniger en conventioneler ook na dat eerste halfuur, waarin duidelijk het hele plot van Nosferatu, of 'Dracula', er door gejaagd moet worden, van puntje A naar B naar C. Nog steeds prachtig in beeld gebracht en ook nog wel duidelijk met voldoende visie erachter, maar het voelde met momenten wel een beetje ongeïnspireerd, en naar Eggers' doen wel heel 'makkelijk'. Hoe meer de film vordert, hoe minder ruimte er is voor van die trage, sfeervolle momenten, en dat vind ik eeuwig zonde. Om het verhaal stapje per stapje uit de doeken gedaan te zien worden, had ik ook vorige versies van het verhaal op kunnen zetten. Ik had gehoopt en verwacht dat Eggers iets meer van zichzelf erin zou steken, maar helaas. Tweede minpuntje; Nosferatu zelf. Op geen enkel moment intimiderend, laat staan angstaanjagend. Met momenten zelfs een beetje irritant, en dat is wel het laatste dat ik had verwacht. Vooral de stem, maar ook het uiterlijk; geen grote fan.

4* lijkt hoog voor zo'n overwegend negatieve review, dus dan toch maar even positief afsluiten. Bovenstaande is eerder wat de film ervan weerhoudt een fantastisch meesterwerk te zijn, wat ik er wel van had verwacht, maar dat wil niet zeggen dat ook dit vierde werkje van Eggers niet erg genietbaar is. Qua beelden en sfeer en set design is er geen betere regisseur in het horrorgenre momenteel wat mij betreft, of in ieder geval toch geen interessantere. Ook van Lily-Rose Depp was ik énorm onder de indruk. Geen makkelijke rol, want ze moet toch een hoop gruwelijke momenten acteren, maar ze gaat er echt helemaal voor. De hele erotische laag van seksuele onderdrukking beeldt ze ook sterk uit. De andere acteurs deden het ook verdienstelijk, vooral Hoult. Van Dafoe ben je dit soort maffe rolletjes intussen al wel heel lang gewoon, daar is het nieuwe wel van af.

Kleine 4*. Zeker in de bioscoop indrukwekkend, daar is het wel echt een goede film voor!

Op North by Northwest na, mijn favoriete Hitchcock tot nu toe (ik heb er, ter verduidelijking, wel nog maar 8 van hem gezien). Ongeveer alles steekt hier nagenoeg perfect in elkaar. De opbouw van het verhaal is lang, maar voelt nooit traag aan. Minder relevante tussenliggende gebeurtenissen worden niet altijd getoond; dat kan de kijker zelf invullen. Elke scène voelt in ieder geval functioneel aan. Het spionageplot is intelligent geschreven en gefilmd, en de driehoeksverhouding wordt hier gedurende de speelduur mooi mee vermengd. Enorm goede en spannende scènes zijn het grote feest en de bijbehorende tocht naar de wijnkelder, en het einde met de langzame trapafdaling; beide sequenties brengen de drie hoofdpersonages in een ongemakkelijke en wankele situatie die elk moment kan mislopen. Prachtige scènes die geweldig gefilmd zijn, met veel interessant perspectiefgewissel om de spanning nog wat op te voeren. Het zijn piekmomentjes, maar dat wilt niet zeggen dat de rest van de film daarvoor hoeft onder te doen. Het camerawerk is over de hele lijn heel sterk; die scheve perspectieven wanneer Bergmans personage een kater heeft is al een leuk voorbeeld uit het begin van de film. De zwart-witfotografie is sfeervol, en ziet er beter uit dan sommige van zijn latere films in kleur (Dial M for Murder bijvoorbeeld). Tot slot moet de ster van de film nog benoemd worden; Ingrid Bergman. Een vrij gelaagde, en actieve rol dat ze mag spelen. Met heel veel respect voor Grace Kelly, maar ik vind Bergman toch de ultieme Hitchcock-hoofdrolspeelster. Cary Grant, ook een persoonlijke favoriet, en Claude Rains maken er dan helemaal een topcast van.

4.5*.