Meningen

Zoals zijn twee voorgangers is ook dit derde deel uit de Knives Out-reeks entertainend en vlot kijkbaar, en echt wel weer een leuke toevoeging aan het 'Murder Mystery'-universum dat Johnson hier stilletjes aan het opbouwen is. Wake Up Dead Man voegt zelfs wat diepere, zwaardere thema's toe - vooral over geloof en religie, en dat werkt wel op zich. Ik vond het daardoor allemaal wat meer om het lijf hebben dan het meer superficiële tweede deel. Ik kon vooral ook het personage van Josh O'Connor heel goed hebben - nog veel meer dan Daniel Craig vormt hij eigenlijk het hart van dit derde deel, en dat vond ik verfrissend. Benoit Blanc duikt eigenlijk pas na een dikke veertig minuten op, maar dat merkte ik op zich amper. Al doet Craig dat wederom wel weer erg amusant, hij beleeft duidelijk heel veel plezier aan dit typetje.

Maar qua plotwendingen en de uiteindelijke verklaring van de misdaad vliegt de reeks wel steeds meer uit de bocht, want die was wel héél vergezocht hier. Wanneer Blanc weer aan zijn ellenlange monoloog begint, is het toch even zuchten. Van mij mag Johnson hier gerust mee verder gaan, maar met momenten merk je wel dat de koek bij hem een beetje begint op te geraken, en dat het echt soms in bochten wringen is om nog met iets fris en onverwachts af te komen. Wat ook logisch is na drie delen. Ik vond het ook een vreemde en teleurstellende keuze om de secundaire cast zo weinig te gebruiken. Het zijn echt allemaal hele nietszeggende personages, omdat ze gewoon amper ruimte krijgen voor een eigen momentje. Zo iemand als Andrew Scott loopt hier echt helemaal verloren, wat wel spijtig is.

Kortom: ik heb me geamuseerd, maar er zitten wel echt gebreken in. Niettemin een stukje beter dan deel 2.

3*

Hartverwarmend, geestig en bovenal erg indrukwekkend gemaakt. Aardman-studios heeft dat hele Claymation-stijltje toch wel echt tot in de kleinste details geperfectioneerd. Vengeance Most Fowl is visueel een genot om te bekijken, je zou de film zo hier en daar op pauze willen zetten. Alleen daarvoor al verdient de film om een Oscar te krijgen volgende week, al is er wel wat geduchte competitie in de animatie-categorie dit jaar. Maar deze Wallace & Gromit heeft meer te bieden dan enkel het visuele aspect. Alle andere elementen zitten ook op een zeer hoog niveau. Die typische Britse humor komt echt fantastisch tot uiting, en levert heel wat grappige, gortdroge momenten op. Als niet-Brit zullen sommige grapjes ongetwijfeld ook nog wel over mijn hoofd zijn gevlogen. Maar ook het plot zelf is wel beklijvend. Het duurt ook allemaal kort genoeg (een speelduur van 79 minuten, heerlijk!), zodat er geen enkel dood moment in de film zit. De Norbot is een hele leuke toevoeging, en Feathers McGraw een super toffe bad guy. En Wallace en Gromit zelf blijven aandoenlijke figuren die je met plezier doorheen hun avonturen volgt. Misschien dat Wallace hier en daar wat naïef en vervelend is, maar dat is ook gewoon een beetje hoe zijn personage in elkaar steekt en de rol in het verhaal dat hij moet invullen.

4*, en zo mag er over een paar jaar nog eentje volgen graag!

Oppervlakkige maar vlotte actiefilm, die ergerlijk kan zijn maar wel vermakelijk is als je het verstand even op nul zet. Dankzij een paar sterke actie-scènes blijft het vlotjes boven een onvoldoende. Spielberg is een klassenbak en weet wel genoeg trucjes om de aandacht van de kijker erbij te houden, zelfs als de film niet zo geweldig is. Acteerprestaties zijn redelijk belabberd en ook dat Amerikaans patriottisme is cliché, plus het einde is in feite te stom voor woorden. Maar daar moet verder ook niet te veel over nagedacht en gezeverd worden; het is een simpele actiefilm met een aantal heel effectieve en spectaculair in beeld gebrachte actie-scènes, en het wordt nergens saai, en dat was exact het opzet van deze film neem ik aan.

Amai, wat heb ik genoten van Weapons. Ik was een paar jaar geleden niet hélemaal overtuigd door Zach Creggers debuut, Barbarian (ik gaf het 3*, en was vooral teleurgesteld door de tweede helft en iet wat slordige conclusie), maar met Weapons blaast hij mij omver. Een van de beste horrorfilms van de afgelopen jaren wat mij betreft, sowieso de beste van het jaar. Hier straalt het vakmanschap, vertrouwen en de filmische kunde vanaf. Magistrale cinematografie, een heerlijk onheilspellende en duistere sfeer dat het akelige en onwenselijke binnenbrengt in de American suburbs - zoals Halloween het 47 jaar geleden al deed, maar dan met een moderne toets -, een slim script dat de gebeurtenissen telkens vanuit een ander perspectief belicht en vanuit de ogen van een ander hoofdpersonage, waardoor de puzzelstukjes langzaamaan als een mozaïekstukje in elkaar vallen, prima gebruik van jumpscares (maar er nooit op leunend), veel suggestie én expliciete brute gore, de nodige luchtigheid en humor en een ijzersterke cast.. Ik kan doorgaan hoor.

Julia Garner (!), Josh Brolin en Alden Ehrenreich zijn echt supersterk, maar de hele cast zet authentieke acteerprestaties neer, je gelooft echt elk karakter, en bent helemaal mee in hun leven wanneer je hen volgt in hun hoofdstukken. Ster van de film is wellicht Amy Madigan als Aunt Gladys - wat een gruwelrol. Het enige ''jammere'' is misschien dat relatief vroeg in de film onthuld wordt dat zij de grote slechterik is, maar eigenlijk had ik daar geen groot probleem mee. Op deze manier is er tenminste geen geforceerde twist, of iets in die aard. Dat heeft de film ook helemaal niet nodig.

Momenten die me lang zullen bijblijven - wel, véél -, maar sowieso elke jumpscare rond Gladys in de eerste helft, of die scène in het bos, brrr. De moeder van Alex die als een stop-motion monster uit het duister van haar huis komt gewandeld, richting de auto van Justine.. en dan het geluid van de autodeur die opent. De droomsequenties, en het gigantische wapen dat verschijnt boven het huis. En de conclusie, ja die is prachtig. Super gruwelijk, erg grappig. Een unieke combinatie, maar Creggers heeft dat duidelijk in de vingers. In Barbarian kwam dat minder tot z'n recht vond ik, maar hier was het vol in de roos voor mij. En een volle zaal zat met me mee te lachen tijdens de vlucht van Gladys, dus duidelijk ook bij anderen.

Ja, ik heb hier van genoten. Zou zomaar eens mijn favoriete film van dit jaar kunnen zijn tot nu toe. Creggers heeft mijn aandacht; ik kijk uit naar zijn volgende project.

4.5*.

Typische Emmerich film. Ik had verwacht dat deze film qua opzet van iets kleinere schaal zou zijn, maar natuurlijk moet er met de haren bijgesleept worden dat de halve wereld er dreigt aan te gaan en ontploft links en rechts letterlijk alles. Het heel vergelijkbare Olympus Has Fallen vind ik dan toch een stuk beter en leuker uitgewerkt. De meeste acteurs weten ook niet echt boven de middenmaat uit te steken. Channing Tatum vind ik sowieso maar erg charisma-loos, maar ook Jamie Foxx of een Maggie Gyllenhaal weten hier niets te presteren. Dan zijn de bad guy acteurs nog het leukste, zoals Clarke en vooral Jimmy Simpson. Het Amerikaans patriottisme is ook heel storend, maar wel te verwachten. Maar bon, voor de rest is het met verstand op nul een vermakelijke film die, op een iets te traag begin na, veel vaart en over the top actie bevat. Niets speciaals, en ook niet goed, maar dus wel vermakelijk, dus dat telt dan toch voor iets. 2.5*.

Deel 1 vond ik tegen m'n verwachtingen in best een fijne blockbuster, dus ik had wel wat goodwill bij het ingaan van dit vervolg. Maar die opgebouwde verwachtingen gingen wel uit als een nachtkaars. De film vliegt echt van hot naar her en weet amper zelf welke richting het precies wil uitslaan, maar ook welke toon het wil hebben. Soms best duister, dan weer infantiel grappig. En ook de personages hebben weinig consistentie en draaien met de wind, naargelang wat het plot van hen nodig heeft. Plus: alle referenties naar The Wizard of Oz voelen te letterlijk en onsubtiel aan, waardoor dit tweede deel gewoon minder echt z'n eigen identiteit lijkt te hebben. Of in ieder geval moeilijker op zichzelf kan staan, terwijl deel 1 gewoon een film was die zich in de wereld van Oz afspeelde, maar wel echt haar eigen verhaal had.

De meeste liedjes zijn ook minder memorabel. Mijn vriendin was als grote musical-fan ook best kritisch, want er zouden twee nummers zijn toegevoegd die niet in de Broadway-musical zaten, gewoonweg om de speelduur wat op te rekken. Dat voel je, want die liedjes voegen echt absoluut niets toe. Enkel ''No Good Deed'' vond ik qua tekst en uitvoering op het niveau van de eerste film. Voor de rest is het ook allemaal m'n ding niet zo - maar het viel me toch op dat de film als musical zijnde toch danig teleurstelt op dat vlak.

Voor de rest ook geen totale draak van een film, voor alle duidelijkheid, want met momenten was het wel heel entertainend, en ondanks de overload aan CGI-achtergronden en -effecten, zag het er allemaal ook wel oké uit op het grote scherm. En de emotionele kern tussen Elphaba en Glinda/Fiyero komt uiteindelijk nog degelijk uit de verf. De acteurs doen het sowieso allemaal naar behoren, misschien met uitzondering van Michelle Yeoh, die amper lijkt door te hebben waar ze in staat te acteren.

2.5*

Wicked: Part 1 is eigenlijk best een leuke verrassing geworden. Ik heb zelf helemaal niets met de musical, maar mijn vriendin wel, en dan ga je getrouw een keertje mee. Maar ik heb me er onvervalst best wel goed mee vermaakt. Het is allemaal één groot spektakel van begin tot einde, en dat zorgt er wel voor dat de (veel te lange) speelduur gek genoeg niet als een kleine drie uur aanvoelt. De meeste liedjes zijn leuk en blijven hangen, en zowel Ariana Grande als Cynthia Erivo doen het heel leuk. Vooral eerstgenoemde haar acteerprestatie stond ik eigenlijk voor klaar om de grond in te boren, maar dat kon ik eerlijkheidshalve helemaal niet doen. Ze doet dat goed, heeft charisma voor tien en ze vult haar personage best grappig in. Het stuk in de school vond ik wel het leukst. Vanaf dat Jeff Goldblum als The Wizard of Oz opduikt begon ik het wel een beetje gehad te hebben. Je weet perfect wat er dan gaat komen, en toch moet dat dan nog zo'n drie kwartier duren. Maar goed, het is gek genoeg geen heel grote smet op de film. Ook qua regie is het uitermate zwak te noemen, en wat zien de landschappen van de fantasiewereld er fake en technisch lelijk uit, maar opnieuw; het stoorde me nooit op zo'n manier dat het me uit de film haalde. Dat zegt ergens ook wel iets. De sets zelf zijn dan wel weer heel sfeervol te noemen.

Ik heb er in ieder geval wel voldoende op aan te merken, maar lager dan 3.5* eraan geven zou desondanks niet helemaal eerlijk zijn. Daar heb ik me wel echt te goed voor vermaakt.

The Wicker Man is tof om eens gezien te hebben, en bevat vele goede elementjes, maar is soms toch ook wel in grote mate een product van zijn tijd. De countercultuur, het vrije hippiegedrag, seksuele vrijheid en revolutie, etc. zijn frissere thema's met de jaren 60 net achter de rug, en katholicisme vs heidendom is een vrij specifieke tegenstelling die me weinig boeit. Ik stoorde me op momenten minstens evenveel aan de stijf gelovige politie-inspecteur, wiens hersenen bijna ontploffen wanneer hij naakte mensen ziet, dan aan de heidense cult zelf. Weinig sympathieke figuren dus, al is een jonge, of eh middelbare, Christopher Lee charismatisch als altijd. Veruit het meest kleurrijke personage.

Deze minpunten ten spijt, is er gelukkig wel een heel toffe sfeer aanwezig. Visueel of technisch wellicht niet de mooist gefilmde prent allertijden, maar de beelden evoceren toch een bepaald mysterie en een onderhuids creepy sfeertje. Normaal ben ik niet zo voor overdadig aanwezige muziek en zang in film, maar dat werkte hier tot mijn verrassing wel geweldig. Allemaal geweldige folkloristische liedjes die bijdragen aan de sfeer. Dat Schotse taaltje ook, heerlijk. Ook wel duidelijk waar recente films als Midsommar hun boter hebben gehaald, dus het is toch wel een redelijk invloedrijk horrorfilmpje, dat de tijd bovendien vrij goed heeft doorstaan (op vlak van sfeer dan toch). 3.5*.

Er wordt veel met lyrische kritieken rondgestrooid, en daar kan ik voor een deel zeker in mee gaan. Visueel is het een prachtige film geworden; de donkere belichting vond ik vanaf de eerste scène heel indrukwekkend en drukkend overkomen, en als algehele productie mag het wel echt bovengemiddeld sterk genoemd worden voor een Vlaamse film. Tim Mielants heeft wat buitenlandse ervaring (hij regisseerde enkele afleveringen van Peaky Blinders bijvoorbeeld) en dat zie je er wel aan af. Sterke regie, en dat is waar de film het grootste deel van z'n punten gemakkelijk verdient. Het hele uitgangspunt van het verhaal vind ik interessant (''ik stond erbij en ik keek ernaar''; en zouden wij in die tijd iets anders hebben gedaan?), maar verhaaltechnisch schuurt er toch wel het een en ander. Ik had kort voordien ook het boek gelezen, en hoewel ik persoonlijk de film heel wat sterker vind, worden er toch soms wat onlogische adaptatie-keuzes gemaakt. De rollen van de meeste personages worden veranderd of gereduceerd, en het begint in de latere helft van de film een beetje onlogisch te worden met hoeveel Wil zomaar blijft wegkomen. Het boek is meer ambigu (maar daardoor niet per se beter!), maar de film verliest zich dan weer soms in het willen vertellen van een rechtlijnig, spannend verhaal. De centrale vraagstelling van het verhaal blijft interessant, maar een heel complex antwoord weet de film hier niet op te bieden. Het acteerwerk van Stef Aerts is meer dan prima en vooral Annelore Crollet steelt in feite de show (hoewel haar rol niet heel substantieel is, en op een erg stomme manier eindigt). De rest van de cast doet het prima, maar leidt soms een beetje af. Zo'n klein rolletje als dat van Kevin Janssens had van mij perfect ingevuld mogen worden door een iets onbekendere kop, en hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld Koen De Bouw. Maar bon, dat is natuurlijk enkel voor mij als Vlaming een beetje opvallend waarschijnlijk.

Het einde is ook veel te abrupt. De scène die hier net aan voorafgaat, waarin de Antwerpse politie de Joodse bevolking uit hun huizen sleurt, is écht hallucinant sterk, duister en schrijnend in beeld gebracht, maar meteen daarna de zelfmoord van Yvette is een beetje teveel van het 'goede'. De film sluit zo wel heel erg nihilistisch af, en verliest op dat moment ook een beetje van haar complexiteit. Een korte blik vooruit op de toekomst, en wat de oorlog met de personages gedaan heeft, had ik iets interessanter gevonden, en wat minder simplistisch en abrupt. Het boek kiest ook voor deze weg, wat ik dus wel een goede keuze vond.

Maar bon, filmisch is het in ieder geval wel een sterke, duistere en soms zelfs hallucinante beleving. 3.5*.

Heerlijk bevreemdende roadtrip van Lynch. Wild At Heart heeft vaak een bijna mythische sfeer over zich heen hangen; onder andere door de bijna archetypische personages (de moeder als de boze heks bijvoorbeeld, Dafoe's personage als een soort representatie van het chaotische kwaad), maar ook door het vele felle kleurgebruik. De kitscherige dansscènes, de seksscènes, de momenten waarop ze met hun auto op een verlaten autosnelweg rijden; de manier waarop het allemaal in beeld wordt gebracht (met vaak contrasterende kleuren) geeft het iets transcendents. Dat ene moment waarop Laura Derns personage het slechte nieuws op de radio niet meer kan aanhoren, en vervolgens samen met Sailor langs de weg uitbundig danst op muziek is overigens veruit m'n favoriete moment uit de film; wat een gevoel van absolute vrijheid en dissimilatie roept dit op. Gecombineerd met de prachtige beelden is die scène een surreëel sprookje op zichzelf.

Wat deze film nog zo geweldig maakt is de resem aan enorm bevreemdende figuren, de ene nog raarder dan de andere. Dafoe's personage spant hier de kroon (zijn dood ook!), maar ieders prestatie is wel echt genieten. Ook leuk om vele Twin Peaks-gezichten in kleine rolletjes terug te zien (de scène met Sherilyn Fenn is bijvoorbeeld echt zo'n random scène die enkel een regisseur als Lynch kan laten werken). Persoonlijk zag ik de meerwaarde van de Wizard of Oz-referenties niet echt, maar dat maakt verder weinig uit. Vooral de bevreemdende personages, de sfeer, en de hele visuele look maken van deze film weer een hele fijne Lynch (thematisch wel een beetje afwijkend van de rest van zijn oeuvre). 4*.

Leuke anime/animatiefilm, al is het denk ik bijna een zekerheid dat je reeds fan van het Witcher wereldje moet zijn om dit ten volle te appreciëren. Anders komen er wellicht een hoop nietszeggende namen, locaties en gebeurtenissen voorbij. Dit lijkt me in ieder geval niet bedoeld als mogelijke instap tot deze 'franchise'. In ieder geval; visueel ziet het er allemaal prima en verzorgd uit, de sfeer zit goed (het typische duistere fantasy-sfeertje waar The Witcher om bekend staat), goed stemmenwerk ook. Vesemir is als hoofdpersonage leuk, en met de lore wordt er (met enige vorm van artistieke vrijheid) respectvol omgegaan; aan de val van Kaer Morhen wordt zowel in de games als in de boeken gerefereerd , en die krijg je hier dan te zien op het einde. Verplichte cameo van Geralt op het einde, maar zoiets is leuke fanservice.

Neen, als fan van het Witcher universum was dit zeker niet verkeerd, en mogen er wat mij betreft meer animatiefilms hiervan komen. Het bronmateriaal leent zich daar gewoon heel goed voor; in animatie kan je veel meer epiek en grootse gebeurtenissen laten zien die in live action vlug een honderd miljoen dollar kosten. Kleine 4*.

The Wolf of Wall Street wordt voornamelijk gedomineerd door een overweldigende visuele pracht en praal, gecombineerd door non-stop feestjes, seks en drugs. Het is op inhoudelijk vlak wellicht een van Scorsese's leegste films, maar mijn god, hij weet je toch maar mee te slepen voor de volle 180 minuten, zonder dat er ook maar een moment van verveling opduikt. Het is gewoon een erg vermakelijke film, die echt niet per se diep duikt in karakteruitdieping of iets van die aard, maar gewoon met non-stop vaart doorheen het enerverende leven van Jordan Belfort raast. Leonardo DiCaprio zet in ieder geval wel één van zijn meest iconische acteerprestaties tot nu toe neer. Hij moet een ongelooflijk moreel corrupt personage neerzetten, en doet dat op zulk een manier, dat je ook nog met hem gaat meeleven tot op een bepaald niveau. Zonder dat je uit het oog verliest dat hij een vreselijk persoon is. Dus je hebt hier te maken met schitterend schrijf- en acteerwerk op dat vlak. Maar ook de andere acteurs, waaronder Jonah Hill en de beeldschone Margot Robbie, acteren zeer sterk. Vooral Hill, die ik om de een of andere reden vooral als standaard komedisch acteur beschouw, is echt top.

De regiestijl van Scorsese is gewoon erg sterk, en draagt buiten de sterke acteerprestaties de film volledig. Al die kleurrijke en stijlvolle shots maken de cinematografie een lust voor het oog, camerawerk is pure klasse, maar ook geluid en muziek is zeer goed. Het is ook echt niet moeilijk te begrijpen waarom dit een van zijn meest populaire films is; het is, ondanks de lange speelduur, een enorm toegankelijke film die nergens echt uitdagend of moeilijk wordt wat betreft thema's of boodschap etc. Het is absoluut een erg leuke film, met een grote herkijkwaarde ook, maar het komt wat mij betreft wel bij lange na niet terecht in zijn lijstje van allerbeste films. Wat natuurlijk wel ook veel zegt over de man zijn catalogus.

4*

De minste x-men film tot nu toe, zag deze film na het geweldige 'first class' en vergeleken met die film viel deze toch wel redelijk tegen.

Het begin in Japan is nog aardig en ook het stuk in de Verenigde Staten vond ik redelijk goed. Wanneer het verhaal zich opnieuw verplaatst naar Japan wordt het mijn inziens wat minder interessant. Het verhaal vond ik niet zo goed en zelfs voorspelbaar. Toch bleef het allemaal vermakelijk met enkele zeer goede actie-scenes. De special effects zagen er heel goed uit. De personages vond ik, op Wolverine na, wat minder leuk.

Ik heb me niet verveeld, maar voor mij hoeft er echt niet nog een spin-off van Wolverine te komen, geef mij maar een film over de x-men in het geheel (zoals first class)

The Woman in Black is een horrorfilm die weinig mis doet, maar ook in weinig zaken echt boven de middenmoot uitsteekt. De sfeer zit echt wel goed; dat lekker Gothic Engelse plattelands/kasteel-sfeertje, tja, daar doe je in een horrorfilm gewoonweg nooit iets mis mee. Een veilige keuze, ja, maar wel geslaagd. Zeer mooie beelden, en de tragische muziek complementeert dit heel goed. Maar zoals ik zei, het blijft wel steeds erg binnen de lijntjes, en je zal in deze film dan ook niets zien dat je niet al tientallen keren ergens anders in het genre bent tegengekomen. De jump scares zijn voorspelbaar, en de spanning zit er vaak niet optimaal in. Daniel Radcliffe is grotendeels ook maar een slappe pannenkoek hier, al zie je hier en daar al wel de potentie die door hem in recente jaren steeds meer wordt waargemaakt. Geen slecht acteur, maar je moet hem meer materiaal geven dan wat doodserieus rondlopen in gangen, want dan weet hij zich geen raad en trekt hij steeds het zelfde monotone gezicht.

Het plot is zeer voorspelbaar, maar het einde wist me dan toch wel te verrassen. Ik weet niet eens of ik het wel een goed einde vind, maar het feit dat de laatste minuten me nog wisten te verrassen en shockeren is langs de ene kant een pluspunt op zich, zeker in een film die voor de rest alles zo braaf binnen de lijntjes leek te doen.

3*

Door de lage score hier op MM viel The Woman in the Window me uiteindelijk best mee, maar het ontstijgt de middelmaat niet. De film steekt niet onder stoelen of banken hoeveel 'inspiratie' het haalt bij Hitchcocks Rear Window (in de eerste scène is notabene James Stewart uit desbetreffende film op de televisie te zien), maar rond dat eenzelfde concept worden er hier wat zijweggetjes en opvullingen gecreëerd. Hierdoor heb je te maken met een film die niet de gehele speelduur interessant weet te blijven, en te lang duurt. Anderzijds wordt er zo wél een klein beetje geslaagde diepgang gegeven aan het personage van Amy Adams, die een prima acteerprestatie aflevert. Haar tragische achtergrondverhaal geeft haar in het midden van de film nog wat ruimte om extra emoties uit de kast te halen. De andere acteurs worden wel verspild, vooral iemand als Gary Oldman. De twist op het einde, welke dan een breuk moet vormen met het klassieke verhaal van Rear Window, voelt vooral lui en onuitgewerkt aan. Echt overtuigend weet de film dan ook niet te eindigen. 3*.

Oké wel. Anderson steekt me een beetje tegen dit jaar, maar met Henry Sugar doet hij in principe vrij weinig mis. Het is gewoon veilig en het voelt een beetje aan alsof hij regisseert op de automatische piloot (geen enkele regiekeuze komt hier echt als een verrassing aan, als je bekend bent met zijn oeuvre). Je kent het intussen wel, en zelfs ik als fan geraak er stilaan wel een beetje op uitgekeken. Het spel van de acteurs is wel zeker het benoemen waard. Cumberbatch gedijt goed in een Anderson-film, maar vooral Dev Patel vond ik fantastisch. Hij is degene die naar mijn mening het hele fourth wall-trucje het beste onder de knie had, en daar het leukst en grappigst mee omging. Ik vond hem veel leuker dan Richard Ayoade, die op papier een gouden combinatie met Wes Anderson zou moeten zijn, maar dat kwam er in de praktijk totaal niet uit. Het duurt ook allemaal niet te lang, dus zeker behapbaar en te doen. 3*.

Dik in orde. De lange opening is echt fantastisch in dit deel; heerlijk spectaculair en over the top op de beste manier. Geweldige titelsong ook, dat blijft wel even hangen. Doorheen de rest van de film blijven er leuke en goed in beeld gebrachte actie-scènes de revue passeren op een lekker tempo. Geen enkele overtreft de openingsscène, maar sommigen komen toch in de buurt. Daarnaast doet The World is not Enough nog 1 ding erg goed wat vorige delen niet deden, en dat is Judi Dench als M een wat prominentere rol geven. Leuk, net zoals de andere personages/bijfiguren, met op kop Robbie Coltrane. Robert Carlyle als de bad guy was nu niet echt heel memorabel, maar is ook allesbehalve slecht. En Brosnan doet het voor de derde keer op rij erg tof als Bond. Leuke humor en gevatte grapjes, maar ook wat meer duisterheid richting het einde. Ik denk dat hij heel goed zou geweest zijn om een wat duisterdere Bond te spelen; jammer dat ze daarmee hebben gewacht tot Craig.

Enkel de laatste 10 minuten waren wat minder, m'n interesse was relatief weg nadat Elektra het loodje legde. Maar over het algemeen zeker geen slecht deel, toch wel een relatief lage score hier. 3.5*.

Een erg leuke film! De film heeft zeker zo zijn minpunten, maar het was wel ontzettend vermakelijk en leuk allemaal. Deze film is toch zeker beter dan andere uit het zombie-genre.

Ten eerste: het verhaal. Dat is niet bijster origineel maar gewoon erg leuk uitgewerkt. Het heeft toch wel meer te bieden dan de gemiddelde film uit het genre. Leuk was dat je niet telkens op dezelfde plaats blijft: de personages komen in meerdere landen terecht, waardoor er voldoende afwisseling was. Ook zijn de zombies hier leuker: in andere films lopen ze traag en met een nietszeggende blik staren ze voor zich uit. Hier zijn ze vliegensvlug, opgefokt en vreselijk agressief.

Het eerste gedeelte van de film was erg leuk. Het middengedeelte had zo zijn mindere momentjes, maar was over het algemeen ook nog erg goed. Het einde was wel het beste. De spanning was gedurende de hele film aanwezig en er was ook voldoende actie. Visueel zag de film er prachtig uit, zowel de actie, als zombies.

Ook de acteerprestaties waren erg goed. Brad Pitt was hier erg goed, de rest viel ook goed mee.

En het einde hint toch ook wel een beetje naar een vervolg. Als dat er komt, zal ik die zeker kijken. Voor deze geef ik 4*.