Wil (2023)

Een keiharde film die mij eerlijk gezegd vanaf minuut een al naar de keel greep. Erg beklemmend en goed gefilmd allemaal. Ik had zo nu en dan mijn bedenkingen over de zeer angstige gezichten die de hoofdrolspelers regelmatig toonden, maar aan de andere kant: hoe zou ik kijken in dergelijke situaties? Bij nader inzien bracht hun angst de situatie toch wel heel dichtbij mij als kijker, en daar gaat het gewoon om in een film als deze.

Het beeldformat versterkte het beklemmende gevoel en zorgde ervoor dat je het bij bepaalde scenes flink benauwd kon krijgen. Hierbij heb ik het vooral over de scene in de club die qua spanning, setting en camerawerk behoorlijk benauwend overkomt. De spanningsopbouw die leidt tot de uiteindelijke gewelduitbarsting is fenomenaal.

En dan de razzia aan het einde. Sinds Schindler's List heb ik niet meer een dergelijke scene gezien die zo goed was gefilmd. De emoties, de gruwelijkheden, de onmacht, alles kwam gewoon samen in die scene. En nogmaals: wat een fantastisch camerawerk weer. Ik heb er ademloos naar gekeken en ben er nog steeds van aan het bijkomen, van de hele film trouwens.

Als ik dan toch een puntje van kritiek heb is het Pierre Bokma... gewoon Pierre Bokma. En hij deed het niet eens slecht maar naar mijn mening past hij niet in een film als deze.

Concluderend is het een zeer aangrijpende film die je niet in de koude kleren gaat zitten. Er zit een aantal meesterlijke scenes in die worden ondersteund door mooi acteerwerk en geweldig camerawerk. Het verhaal is goed verteld en biedt stof tot nadenken.

Een wat tijdens WOII op waarheid gebaseerde film kan zijn, sterk weergegeven en door acteurs goed gespeelde boeiende film. Een detail: Elektrische treinen in WOII?

Krachtig oorlogsdrama waarin de gruwel van de oorlog niet vanuit de onderlinge gevechten wordt bekeken tussen de geallieerden en de Duitsers, maar tussen de mensen zelf die in een stad wonen en waar ieder zijn keuze maakt en dus een kamp kiest. Boeiend ( maar ook heel triest ) om te zien hoe haat naar een volk wordt opgezet, geleid en uitgevoerd met alle dramatische en vreselijke toestanden die je kan bedenken. Ook de angst wordt goed in de kijker gezet want je kunt de gevoelens van de personages echt ervaren. Goed acteerwerk en prima camerawerk. Een aangrijpende film over onmacht, emoties, gruwelijkheden en overlevingsdrang. 8/10

Wat een saaie trage kutfilm. Ben na 10 min minuten al in slaap gevallen. Nergens enige spanning te vinden

Heftige, spannende belgische oorlogsfilm over het maken van moeilijke keuzes in het Antwerpen van 1942. Wat dat betreft is de titel van de film mooi dubbelzinnig. Het passieve akteerwerk van hoofdrolspeler Stef Aerts irriteert soms een beetje en de film is niet overal even boeiend, maar door de haast claustrofobische cameravoering en de expliciet in beeld gebrachte narigheden ontstaat al snel een naargeestig maar tegelijkertijd fascinerend schouwspel. Vrolijk wordt je er niet van; dit is een behoorlijk grimmige en somber stemmende kijkervaring.

Wat weet jij daar nou van, je hebt maar tien minuten gezien.

Elke zichzelf respecterende Vlaamse schrijver dient tegenwoordig een collaboratieroman in. Tom Lanoye, Kristien Hemmerechts en natuurlijk ook Jeroen Olyslaegers, die ik verder enkel ken van zijn linksige Facebookposts en vreemde voorkomen met aan elke vinger een ring. Afijn, deze film is gebaseerd op zijn boek en Olyslaegers liet zijn fantasie de vrije loop. Zelfs een Kolonel Hans Landa-achtige figuur verschijnt ten tonele. Hoewel bepaalde scènes behoorlijk heftig waren, viel er moeilijk mee te leven met Wils, gespeeld door Stef Aerts. Zijn apathische karakter werkte ergens afstompend. Half Antwerpen draaft op als acteur en sommige acteerprestaties konden zeker wel bekoren. Verder gebeurt er niet zo gek veel, maar de moment suprême is ongetwijfeld de grote razzia. Zeer goed in beeld gebracht die onmenselijke praktijken.

Keiharde film

Sterke en aangrijpende scenes worden helaas hier en daar afgewisseld met wat zwak acteerwerk.

WO II-drama dat zich afspeelt in Antwerpen.

Sterk, met meerdere gruwelijke scènes en over mensen die onder gewelddadige dwang verschrikkelijke keuzes moeten maken. Collaboratie en verzet liggen als het ware naast elkaar. De jacht op joden blijft het hoofdthema.

Te bewonderen is alleszins het acteerwerk, in een film die onder de Vlaamse die dit onderwerp in die periode aangaan, toch wel opvalt.

Tim Mielants op goede weg.

Regisseur Tim Mielants maakt er een sfeervol werkje van, maar tegen de helft aan verliest Wil de meeste pluspunten. De regenachtige straten, het harde geweld en het onvoorspelbare verloop houden niettemin voor enige tijd stand, maar uiteindelijk willen de scenaristen er iets teveel een overduidelijk verzonnen verhaal van maken. De onderlinge ontwikkelingen, toevalligheden en karikaturale vormgevingen van de personages zorgen ervoor dat de film als geheel een ongeloofwaardige indruk maakt, bovendien is het romantische zijplotje oersaai te noemen door het slechte acteerwerk van de protagonist. De finale kent een aantal indrukwekkende momenten, maar tegen die tijd zat ik me al behoorlijk te vervelen. Een wat strakkere spanningsopbouw had wonderen kunnen verrichten, maar uiteindelijk is Wil onderhoudend genoeg voor een voldoende.

Film valt niet tegen. Is gewoon goed. Eigenlijk geen commentaar. Ga gewoon kijken en zeker niet uitdoen na 10 minuten.

Wil is zeker een aangrijpende oorlogsfilm met een heel behoorlijke impact. Toch toont de film niets opzienbarends, wat al niet eerder is gedaan. De film komt direct sterk uit de startblokken en de toon is gelijk gezet. De verhoudingen tussen de verschillende mensen komen steeds verder op scherp te staan, waarbij de emoties mooi in beeld komen. De finale komt dan hard binnen en liet me best leeg achter, wat dit in geval een sterk punt is. Zo maakt Wil op de sterke momenten zeker wat los, maar deed me net te vaak aan andere films denken.

Krachtige film over morele dilemma's. Op de dunne lijn van het leven tussen creëren en/of vernietigen. Sterk acteerwerk van Aerts, Crollet, Simoni en Schaad. De tegenstellingen die een politie agent in 1942 tegenkomt in zijn samenleving en binnen zijn privéleven. Realistisch gefilmd. Goede bijrollen van Bokma, Vercruyssen en de Cleir. Maar liefst winnaar van 7 Ensors!

Ja het valt niet mee om een film te volgen. Misschien als je wat ouder bent dat je dan films wel kunt waarderen, want je gaat me toch niet vertellen dat die 78 achter je naam je geboortedatum is?

Ondanks mijn grote fascinatie voor wo2 beetje uitgekeken op deze verhalen. Puur persoonlijk. Heb er heel veel versleten met grote interesse.

Prima film verder, rauw en deprinerend.

Kijk erg uit naar bezoekje aan de Duitse prent over Goebels. Momenteel draaiende in de bioscoop

Hoop niveau 'der Ubtergang"

Bruno Ganz, de rol vam zijn leven. Zo goed!

Beetje off topic, sorry

Maar Prima film.

Onze zuiderburen kunnen er wat van!

4*

Zeer aangrijpend verhaal wat geen minuut veveeld

Een groot talent, deze Tim Mielants. Eigen aan debutanten is dat ze misschien te graag en te gretig willen laten zien wat ze allemaal kunnen. De speciale cameravoering, de filters, de globale intensiteit: het wordt allemaal soms van het goede te veel. Maar toch: de regie maakt de verschrikkingen van de oorlog perfect invoelbaar, door nietsontziend gruwel in beeld te durven brengen, en toch vanuit een esthetische visie te blijven denken…hulde!

De ballast uit Jeroen Olyslaegers’ boek, met name de raamvertelling en het bijwijlen al te barokke literaire gesnoef, laat Mielants fijntjes weg. Wat overblijft, is een uppercut. Of nee, nauwkeuriger: een mokerslag ergens in de onderbuik. Of je het nu wil of niet, van ‘Wil’ moet je bekomen…

3,5*

Tergend traag en bomvol gemakzuchtig effectbejag.

Ik heb het boek destijds ook gelezen en misschien is de keuze gemaakt met het oog op het wat sympathieker maken van het hoofdpersonage. In de film is hij vooral een sukkel die slachtoffer is van de omstandigheden en te weinig moed heeft om moreel gezien altijd de juiste keuzes te maken; in het boek komt hij veel meer over als iemand die zoveel mogelijk van twee walletjes probeert te eten: als de tweezak waar hij ook in de film voor wordt uitgescholden.

Ik volg Stefan daarin.

Veel meer van verwacht. Ben er echt niet ondersteboven van. Had de indruk dat ik het allemaal al eens had gezien o.a. flarden van The Pianist (de ontruiming van de ghetto), L'Armée des Ombres kwamen voor mijn ogen. Het hoofdpersonage, los van het feit dat hij door zijn lusteloze indruk geen sympathie opwekt, is ronduit zwak gespeeld; er wordt voortdurend tegen hem gepraat maar hij reageert soms amper. Waar bleef de dialoog? De 'romance' met Yvette is niet bepaald spetterend te noemen. Die komt plots en zonder enige aanleiding, alsof het er gewoon bij moest. En daarna wat stefan dias ook nog zegt. Dit verzetsdrama in Antwerpen heeft wel zo de nodige gebreken.

Anderzijds maakt Mielants het allemaal rauw en grimmig tot de laatste minuut, wat het een loodzware film maakt, waarin de druk om te collaboreren minstens even groot was als de druk om in het verzet te gaan.

Pooh dit was nog een zware film. Een oorlogsdrama die vooral rond 2 mannen draait. De cast deed het prima en de film zag er goed uit. De film duurde wel redelijk lang, maar storend was het niet. Was wel eens de moeite om gezien te hebben.

Totale miscast om Stef Aerts als hoofdpersonage te gebruiken, zag en sprak (amper) als een slappe dweil. Geen emotie, geen diepgang. Altijd dezelfde gelaatsuitdrukking. Dan is deze film al voor een groot deel mislukt als Stef Aerts deze film moet dragen.

Heb er mij eindelijk eens aan gewaagd. Meestal laat ik zo films tegenwoordig links liggen, omdat ik het beu ben dat het steevast vanuit het narratief van de Joden verteld wordt, waarin ze dan nog eens allemaal zwakke slachtoffers zijn, van de rest van de slachtoffers en het leed geen sprake is en de rol van Zionisme steevast over het hoofd wordt gezien. Ik weet teveel over de oorlogen en de effectieve geschiedenis om mee te stappen in een dergelijk perspectief. Platgereden paden en propaganda.

Verder was ik wel blij twee van mijn favoriete acteurs te zien, de ondergewaardeerde Jan Bijvoet en de altijd fantastische Dirk Roofthooft. Verder was Annelore Crollet mij al opgevallen in een bepaalde serie en die vond ik sterk acteren, dus ik vroeg mij altijd af wanneer ik haar eens ging zien in "groter" werk. Bijzonder knappe dame ook en ik vind dat ze bevestigd heeft wat ik al van haar wist. Koen De Bouw ook altijd goed, al is zijn rol heel beperkt hier. Stef Aerts en Limburger Matteo Simone vond ik iets minder voor deze rollen, hier had ik persoonlijk anders gecast, ondanks dat ik ze beiden sterke acteurs vind, maar hier bleef het vlak voor mij. Net als het verhaal op zich bij momenten donker en beklijvend gefimd is, maar net iets teveel op de vlakte blijft voor mij, bepaalde aspecten en personages hadden ze nog veel meer kunnen uitdiepen, al zou de film nog een uur langer duren dan, maakt niet uit.

Het is absoluut geen mislukking voor mij, maar ik blijf met het gevoel zitten dat er nog net iets meer mee te doen was. Ik wil nog meer weten over bepaalde personages. Maar verder heb ik hem wel vlotjes uitgekeken en was ik heel blij met enkele leden uit de cast. De openingsscène met 'ik zag twee beren' vond ik al een heel mooie start, niet in het minste omdat ik één van mijn favoriete acteurs Jan Bijvoet zag.

Het boek zelf had ik nog niet gelezen, nog een reden waarom ik de film zolang uitgesteld heb, ging nog zien of ik eerst het boek ging lezen of niet. Wat helaas nog niet gebeurd is.

Laatst vroeg ik een Vlaamse collega hoeveel Belgische films er over WOII zijn gemaakt. Niet veel, was zijn reactie, zeker niet zoveel als bij jullie. Dat kan kloppen, maar als ze het doen, die Belgen, dan doen ze het goed zo bewijst Wil van regisseur Tim Mielants. Wil speelt zich af in een donker en druilerig Antwerpen. De film zit vol met vaak keiharde actie en gaat, zoals veel oorlogsfilms, over de keuze die de mens maakt in hardvochtige omstandigheden. De razzia in een Antwerpse Joodse volkswijk is bijna te gruwelijk om naar te kijken. De spanning en de vaart zitten er goed in en er wordt groots geacteerd. We hebben de hele film op het puntje van onze stoel gezeten. Al is het einde wel wat abrupt.