Wil (2023)

Deze film gisteren in Première gezien... WOW!!!

Heel sterk acteer werk en een verhaal die echt binnen komt...

Zaal was ook stil toen de film gedaan was, kort daarna een luid applaus!!!

Had wel gedacht dat het een goede film ging zijn, maar zo goed had ik niet verwacht.

Zillion was de film van 2022, Wil is absoluut de film van dit jaar!!!

Vlaamse films zijn de laatste jaren zwak, maar door Wil hebben we nu al voor een 2de jaar een topper!!

Zeker gaan kijken zou ik zeggen

Vanaf 27 September overal te zien in België

Antwerpen, 1942. Wil(fried) [Stef Aerts] en Lode [Matteo Simoni] worden door hum commandant [Jan Bijvoet] klaargestoomd voor hun eerste werkdag als Gendarmes die niet het publieke belang dienen, maar dat van de bezetter. Ze werken onder het motto van de laatste regel ‘Ik Zag Twee Beren’. Op hun eerste dag eist een SS-er [Pit Bukowski] dat ze hem begeleiden naar het huis van een Joodse familie die hij zwaar mishandelt. Lode weigert zwijgend toe te kijken en schiet hen te hulp. In de schermutseling die volgt door Wil de SS-er. Wil en Lode verbergen het lijk, maar moeten al snel de gruwelijke gevolgen van hun daad onder ogen zien. Vanwege hun positie zijn ze zeer bruikbaar voor een verzetsgroep, die Joden tijdig waarschuwt voor aanstaande razzia’s. Verfilming van het gelijknamige boek van Jeroen Olijslagers waarin de scheidslijn tussen goed en fout net zo vaag is als in Paul Verhoevens Zwartboek. Geregisseerd met veel gevoel voor tijd en sfeer en Mielants bevat enkele indrukwekkende momenten, maar Wils motieven zijn vaag en Aerts laat diens emoties iets te duidelijk zien waar dat niet zou moeten (kunnen). Andere minpunten zijn de karikaturale Duitsers en een vrij absurd romantisch subplot.

E.I.N.D.E.L.I.J.K.! Eindelijk een Belgische (Vlaamse) film over Wereldoorlog II die naam waardig. Danku Tim Mielants voor deze indrukwekkende film. Ik zag er al wat, ook vanuit Nederlandse hoek, maar deze heeft me meer dan gemiddeld echt aangegrepen. Komt het door de herkenbare cast en de Antwerpse setting (hoewel er ook gefilmd werd in Polen)? Goed mogelijk. Komt het door het door de sterke opbouw van de rode draad van het morele kompas of de keuze van de vrije wil? Zeer zeker. Maar het komt ook omdat het gewoon een steengoede film is waar alles tot de puntjes werd verzorgd. Een film die binnen komt, meer dan andere films over hetzelfde genre. Wat mij betreft één van de allerbeste Vlaamse films ooit gemaakt.

De film begint al sterk met het kinderliedje van "Ik zag twee beren". De keuze of de vrije wil die je maakt, is achteraf of als je langs de zijlijn staat erg makkelijk te (be)(ver)oordelen. Je ondervindt ook dat die vrije wil verandert naargelang de situatie. Je hebt eigenlijk drie opties: toekijken, meedoen of weglopen (je verzetten). Deze drie acties spoken de hele film door het hoofd van Wilfried. Het is aan hem om de juiste keuze te maken op het juiste moment. Niets is zwart wit.

Hier en daar was ik niet goed mee of vond ik het onzorgvuldig. Er wordt dan de hele film (met de camera) letterlijk op de huid gezeten van Wilfried (en Lode), ik vond Wilfried steeds erg nerveus, angstig zelfs, dat het me verwonderde dat hij niet door de mand viel. Trouwens, een compleet normale gedragshouding voor zo'n jonge kerel. Ik had in dat opzicht echter ook een grotere rol van Kevin Janssens als pitbull verwacht.
Die baby op het einde vond ik ook maar vreemd. Hoe voorkom je dat iemand je daar ziet mee rondlopen? En waarom die commandant een hand boven het hoofd hield van Wilfried vond ik ook maar bizar.
Jammer dat er ook te weinig aandacht was voor onder andere de algemene voedselschaarste of de paranoïa/angst/werkwijze bij het verzet of de Witte Brigade. Voor de rest viel het me op dat er ijzersterk werd geacteerd: Stef Aerts, Matteo Simoni, maar ook Dirk Roofthooft als zichzelf verrijkende collaborateur. Knap!

Ik combineerde Wil met een expo in het Antwerpse MAS rond Antwerpen in 40-45. Ik ben zelf van Antwerpen en heb al wel wat gelezen over die tijd. Maar geeft niet per se een goeie film natuurlijk. Het is pas recent dat we met een realistische blik terugkijken naar die tijd zonder het te romantiseren of eenzijdig te vertellen.

Wil vertelt het verhaal van de jonge agent Wil in Antwerpen 1942, waarin de Duitse bezetter het voor het zeggen heeft. Een tijd waarin haat tegen joden wordt aangemoedigd, je beloond wordt als je anderen verklikt, je nog moeilijk weet wie te vertrouwen en het dansen op een slappe koord is tussen overleven en reageren.

De film slaagt er zeer hard in om dingen uit te spreken. Het is allesbehalve een zwart/wit verhaal. De setting is vrij donker, passend bij het onderwerp. Uiteraard ga ik hier niet te veel vertellen. Het is een zeer emotionele en tegelijk harde film geworden. Over een tijd die al snel werd doodgezwegen. Door daders, door slachtoffers, door de media, ... Maar dit mag absoluut niet vergeten worden. Als de aftiteling volgde op het einde van de film zat de hele zaal verslagen in de bioscoopzetels en duurde het toch even voor we de zaal verlieten om het leven te hervatten.

Er wordt veel met lyrische kritieken rondgestrooid, en daar kan ik voor een deel zeker in mee gaan. Visueel is het een prachtige film geworden; de donkere belichting vond ik vanaf de eerste scène heel indrukwekkend en drukkend overkomen, en als algehele productie mag het wel echt bovengemiddeld sterk genoemd worden voor een Vlaamse film. Tim Mielants heeft wat buitenlandse ervaring (hij regisseerde enkele afleveringen van Peaky Blinders bijvoorbeeld) en dat zie je er wel aan af. Sterke regie, en dat is waar de film het grootste deel van z'n punten gemakkelijk verdient. Het hele uitgangspunt van het verhaal vind ik interessant (''ik stond erbij en ik keek ernaar''; en zouden wij in die tijd iets anders hebben gedaan?), maar verhaaltechnisch schuurt er toch wel het een en ander. Ik had kort voordien ook het boek gelezen, en hoewel ik persoonlijk de film heel wat sterker vind, worden er toch soms wat onlogische adaptatie-keuzes gemaakt. De rollen van de meeste personages worden veranderd of gereduceerd, en het begint in de latere helft van de film een beetje onlogisch te worden met hoeveel Wil zomaar blijft wegkomen. Het boek is meer ambigu (maar daardoor niet per se beter!), maar de film verliest zich dan weer soms in het willen vertellen van een rechtlijnig, spannend verhaal. De centrale vraagstelling van het verhaal blijft interessant, maar een heel complex antwoord weet de film hier niet op te bieden. Het acteerwerk van Stef Aerts is meer dan prima en vooral Annelore Crollet steelt in feite de show (hoewel haar rol niet heel substantieel is, en op een erg stomme manier eindigt). De rest van de cast doet het prima, maar leidt soms een beetje af. Zo'n klein rolletje als dat van Kevin Janssens had van mij perfect ingevuld mogen worden door een iets onbekendere kop, en hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld Koen De Bouw. Maar bon, dat is natuurlijk enkel voor mij als Vlaming een beetje opvallend waarschijnlijk.

Het einde is ook veel te abrupt. De scène die hier net aan voorafgaat, waarin de Antwerpse politie de Joodse bevolking uit hun huizen sleurt, is écht hallucinant sterk, duister en schrijnend in beeld gebracht, maar meteen daarna de zelfmoord van Yvette is een beetje teveel van het 'goede'. De film sluit zo wel heel erg nihilistisch af, en verliest op dat moment ook een beetje van haar complexiteit. Een korte blik vooruit op de toekomst, en wat de oorlog met de personages gedaan heeft, had ik iets interessanter gevonden, en wat minder simplistisch en abrupt. Het boek kiest ook voor deze weg, wat ik dus wel een goede keuze vond.

Maar bon, filmisch is het in ieder geval wel een sterke, duistere en soms zelfs hallucinante beleving. 3.5*.

Mijn man en ik komen net uit de bioscoopzaal en zijn beiden met stomheid geslagen. Dit had ik niet verwacht.

Op voorhand had ik niks van opzoekwerk gedaan en was elke pers over mijn hoofd gegaan. Daarom was ik best argwanend de zaal binnengegaan en keek ik er tegen op om de film te kijken. Zeker toen ik zag dat de film gesponsord was door de VTM én dat het allemaal in het plat Antwerps ging zijn begon ik bijna te zuchten. Gelukkig ben ik blijven zitten want dit was grandioos. Dat dit allemaal uit ons Belgenlandje kan komen verbaast me nog steeds.

Mijn grootste fascinatie gaat naar de cinematografie. Fantastische long takes, dolly shots en het excellente gebruik van het formaat hebben constant mijn aandacht gehouden. Daarnaast nog eens een geweldig verhaal die, eenmaal het begonnen is, je niet meer loslaat. Stef Aerts is fenomenaal in zijn rol en zelfs Matteo Simoni was overtuigend. De rest van de cast doet het enorm goed en er valt eigenlijk geen enkele zwakke schakel in het ensemble te vinden. Ik zal voor de rest maar zwijgen over de gruwel die op beeld kwam die bij ons heel hard binnen kwam.

Er zijn enkele minpunten. Namelijk het tempo ligt soms iets te hoog waardoor sommige punten die ik graag had uitgediept zien worden iets te oppervlakkig blijven. Ook is de film niet bang om enkele clichés aan te gaan. Gelukkig niet te veel dus ik kan er wel doorheen kijken.

Wil is een film die onverwachts een van mijn favorieten van dit jaar is geworden. Ik zeg: Ga dat zien!

4,5*

Sterke film van onze zuiderburen.

Nu spreekt het thema WO II me sowieso al erg snel aan, maar deze film komt verrassend goed uit de verf in bijna alle facetten. Sterk punt aan deze film is dat er bijna geen spetterende spektakelscènes nodig zijn, maar vooral de sfeer en het camerawerk zijn hier leidend. Dit zorgt voor een prachtig geschoten film die dé perfecte sfeer weet neer te zetten.

Het acteerwerk is erg goed, al worden de Duitsers wel te karikaturaal neergezet. Stef Aerts als hoofdpersoon komt sterk over, ook de bijrollen zijn verder uitstekend ingevuld met nogal wat bekende namen.

Het verhaal wordt misschien net iets te snel neergezet, misschien had een extra speelduur van een minuut of twintig het helemaal afgemaakt.

Maar dat dit een ontzettend goede film is staat buiten kijf.

Vier dikke sterren.

Een indringende productie waarbij veel details tot in de puntjes verzorgd waren. Kleurstelling, beeldverhouding, camerawerk, perspectiefgebruik, ik kan nog wel even doorgaan. Dat maakt dat het verhaal goed tot zijn recht kwam, erg overtuigend was en ook de acteerprestaties waren bovengemiddeld goed. Een aanrader en een dik verdiende 4 sterren. *4.0

‘Ik stónd erbij en ik kéék ernaar.’

Die boodschap krijgen de nieuwe ‘hulpagenten’ mee. Ondersteun de Duitse bezetter maar blijf zoveel mogelijk aan zijkant staan. Zo kom je een oorlog door. Algauw ondervinden vrienden en collega's Wil en Lode dat dit een onmogelijke opdracht is.

In de film volg je Wil en Lode vanaf ergens in maart of april 1941 terwijl ze bij politie beginnen (het Antisemitisch geweld wat uitbreekt naar de vertoning van de propagandafilm "Der ewige Jude", wat in de film is te zien, was op Paasmaandag (14 april) en het eindigt op 28-29 augustus 1942. En vooral dat einde wat lijkt in één shot te zijn gefilmd maakt grote indruk en was een flink slik-moment.

Het verhaal is prima, maar niet direct het meest opvallende, Duitsers en opportunistische Vlaamse collaborateurs ‘zwartzakken’ zijn alleen fout en er is eveneens een liefdesverhaaltje om zo het verzet erbij te betrekken. Echter maakt regisseur Mielants de keuze om Wil voornamelijk met de camera te observeren. Je ziet hem vaak zwijgzaam, duidelijk een binnenvetter, met waarschijnlijk heel wat opgekropte woede.

Het productiedesign verdient ook een pluim, qua interieur maar ook qua buitenlocaties waan je echt in het Antwerpen tijdens de tweede wereldoorlog.(het was echter regelmatig Polen) Waarbij de belichting ook voor een nog meer heerlijke grimmige sfeer zorgt. Daarnaast zijn er regelmatig shots waar de camera op een cruciaal moment langzaam ernaartoe beweegt. Daardoor duurt het dus even voor je ziet wat er gebeurt en je zo als kijker in het ongewisse blijft, creëert het fijne unheimisch spanning Gelukkig bezat de film wel een lekker flink tempo.

Helaas is er wel gekozen voor het vierkante ratio, wat enigszins afbreuk doet aan de film. Die twee zwarte balken aan de zijkant zijn vooral hinderlijk en bederven ook gedeeltelijk de impact van de handheld shots Ze deden me een beetje denken aan Saul Fia (2015), echter liet die door het ontbreken van die banden net meer indruk achter. Al met al is wel een intense en goede film die (zoals het ook hoort!) alles zo rauw en hard mogelijk in beeld bracht.

“Weet je wat het is? Mensen hebben altijd een oordeel. En het is altijd achteraf. Maar als je er midden in staat. Als je niet weet wat de dag van morgen brengt. Zoals niet van ons dat weet. Jij niet en ik ook niet. Dan weet je van de hond zijn kloten. Welkom bij de Antwerpse politie.”

Toen deze werd aangekondigd door Netflix was ik eigenlijk al gelijk gepakt door de film. Een film over de tweede wereldoorlog heeft mij al gauw te pakken, en over de geschiedenis van zowel Nederlands als België in de tweede wereldoorlog interesseert me heel erg. Thuis werd de film al eerder gekeken (zonder mij) en daar werd mij verteld dat het een hele heftige film was, en om eerlijk te zijn; dat heeft me toch wel iets te opgepept. Toch had ik misschien een iets heftigere film bij vlagen verwacht, dat kwam helaas niet altijd zo uit de verf. Neemt overigens niet weg dat dit een hele indrukwekkende film is hoor, en er zitten inderdaad keiharde scenes tussen.

We volgen in de film de Belgische Wil die zich bij de Antwerpse politie heeft gevoegd tijdens de tweede wereldoorlog. Tijdens deze tijd wordt van hem gevraagd medewerking te tonen met de Duitsers, wat hem en zijn collega's ook werd geopperd door zijn chef op het begin, die ook even een toespraak hield. En eigenlijk vrij snel daarna gaan we over naar de rode draad in de film waarbij Wil met zijn compagnon Lode benaderd worden door een Feldgendarm van de Duitsers. Een Feldgendarm is de militaire politie destijds. Die verschillende onderdelen onder handen namen met voornamelijk het oppakken van “staatsvijanden” (neem hierbij dus ook Joodse mensen). Deze Feldgendarm was opweg naar een familie, en vroeg voor ondersteuning Wil en Lode mee te gaan naar het adres, waarna er van alles misging, de Feldgendarm in een schermutseling met Wil tegen wat staal aangeduwd werd en vervolgens hierdoor doodging. In paniek verstoppen ze hem in een put in de buurt.

Daarna gaat de film voornamelijk toch over de Duitsers die willen weten wie hem heeft vermoord en wat er is gebeurd, daarnaast gaat het ook delen over het verzet maar, ik vond het verhaal op den duur toch misschien iets te chaotisch, waardoor ik niet lekker in de film zat en in de film kwam. En dat is misschien ook wel iets wat me soms irriteerde aan de film, ik kwam er niet lekker in en ik weet niet of het kwam door de film of, omdat ik toch misschien iets meer had verwacht van de film.

Want de film kent naast enkele vreugdevolle momenten toch meestal het gevoel van hopeloosheid en angst. Dat weet Mielants echt goed in beeld te brengen, en dat is misschien wel de kracht van deze film, het camerawerk is prachtig. Daarnaast zijn er wel echt enkele martelscenes wat echt heftig is maar, door verschillende opmerkingen in omgeving had ik verwacht dat deze scenes nog een tikkeltje heftiger en meer waren, en dat is dus niet.

Toch is deze Vlaamse oorlogsfilm zeker van kwaliteit, eentje die we helaas niet vaak tegenkomen. Gelukkig kan het dat fiasco van de Nederlandse oorlogsfilm gewoon inhalen, en staat deze film echt als een huis. Toch had ik verwacht dat dit mijn favoriete film van dit jaar al ging worden, helaas gaat de film dat denk ik niet redden. Hoog komt hij zeker te staan.

Zeker geen slechte film deze Belgische prent over de collaboratie van de Antwerpse politie met de Duitse bezetter tijdens de Tweede Wereldoorlog.

De film laat zien dat collaboratie niet altijd zwart-wit was en dat ge er soms ongewild in kon verzeild geraken.

De hoofdrolspeler heeft gisteren trouwens ne Ensor (filmprijs) gewonnen voor beste hoofdrol denk ik.

Op een gegeven moment vond ik het even verwarrend maar dat kan aan mij gelegen hebben.

Wijs dat er eens iets recents op Netflix verschijnt.

Knappe film, zeer realistisch en overtuigend geacteerd. Moest niet onderdoen voor buitenlandse films. Toch één minpunt, ik miste de sfeer van de Antwerpse straten vroeger, af en toe een kleine flits, verder is daar niet veel moeite voor gedaan. Ik begrijp dat het niet makkelijk is om er voor te zorgen dat je midden in die oorlogsjaren zit, maar dat heb je dan weer wel in de buitenlandse films. Tja dat krijg je als je al de historische plaatsen van een stad om zeep helpt.

Een prima film. Vooral de acteerprestaties waren bijzonder goed.

Ook waren er prima camerashots.

Het verhaal van de (niet altijd) foute Antwerpse politie, waarin de hoofdrolspelers hun empathie voor de joden en het verzet een plaats moeten geven. De Duitse militairen waren angstwekkend realistisch.

Helaas vond ik ook een aantal momenten dat je niet precies wist waarom bepaalde situaties gebeurden. Het leek wel of er een gat in het verhaal zat. Een wat langere speelduur met een logische volgorde had mij beter geleken.

Toch een uitstekende en boeiende film van onze zuiderburen.

Grauw drama over een jonge politieagent, die tijdens de Jodenvervolging in Antwerpen psychologisch in het nauw komt door zijn collaboratie met de Duitse bezetter. Aangrijpend oorlogsdrama over gewetenswroeging. Prima rol van Stef Aerts.

Heerlijk camerawerk wat samen met de muziek de chaos versterkt. Uitstekend geacteerd en niet vies van lugubere handelingen.

By far een klassieker in spe...

Het acteerwerk van Stef kan je op het verkeerde been zetten en laat de emotionele spanning steeds nieuwe hoogtepunten bereiken door de acties van Stef, door deze acties is elk scenario mogelijk en wordt hij tot het uiterste gedreven. .

Tevens een weergaloze acteerprestatie van Dimitrij als SS-Obersturmführer Gregor, fingerlicking !!

Zeer heftige scenes die niet voor kinderogen bestemd zijn. Buitengewone goede details(kleding, auto's, meubilair en locaties. Kortom een parel als je eens goede spanning wilt zien.

Uitstekende film over een Antwerpse agent die tijdens de tweede wereldoorlog keuzes moet maken. Een film die toch wel een ander licht schijnt over goed of fout tijdens de oorlog. Rauw in beeld gebracht en behoorlijk gewelddadig. Een aantal aangrijpende scenes en het acteerwerk is ook goed.

Stef Aerts valt me te licht uit als acteur, terwijl het personage van Matteo Simoni (Lode) veel te onderbelicht blijft. Ik heb ook het gevoel dat er teveel gesnoeid is in ontwikkeling van de personage's, ten voordele van de meer spraakmakende scène's. Die zijn dan weer wel knap gebracht en de sfeer en setting zijn subliem.

'Den Duit' kent ook blijkbaar maar 1 soort persoonlijkheid in alle ww2 oorlogsfilms ooit gemaakt, hier is dat ook niet anders. De beweegredenen om bv. net Wil te sparen vind ik ook niet goed onderbouwd in de film.

Behoorlijk oorlogsdrama vanuit België over de moeilijke keuzes tussen doen wat juist is of collaboratie met de bezetter om te overleven. Het is geen topfilm geworden, maar zeker wel de twee uur speeltijd de moeite waard. Zeker het laatste uur kent wat meer tempo en spanning. Wat de film wel goed doet is het ongemakkelijk maken van diverse dialogen en ook de wreedheid van de Duitsers komt hier goed in beeld met executies, martelingen en de extremistische haat tegen de Joden tonen. De film is bij vlagen rauw en pijnlijk. Niet elke rol is even sterk gespeeld, maar over het algemeen is dit veel beter dan het opdreunen van ingestudeerde tekstjes zoals bij veel producties uit Nederland.

3,5*

Redelijk sterk en rauw oorlogsdrama van onze Zuider buren. Het verhaal is best sterk en het dilemma en keuzes die de hoofdpersoon moet maken worden prima weergegeven. De film kent naast drama ook spanning en kent ook een aantal pittige wrede scenes. Het acteerwerk is wat wisselend, maar hoofdrolspeler Aerts zet een degelijke rol neer. Visueel ook knap gemaakt. 3.5/4.0

Aardig WOII-drama van Vlaamse bodem. Groentje Wilfried zit als Antwerpse hulpagent in een lastige spagaat tussen verzet en collaboratie. Dat zorgt gedurende 110 minuten voor een aangename unheimliche spanning. De locaties zijn daarentegen wel een tikkeltje saai en sommige acteurs slaan een beetje door in overacting. Wil is niet een hele originele film, maar kijkt door zijn intensiteit best vlot weg.

3,0 * Stond erbij en keek ernaar

Krachtig oorlogsdrama waarin de gruwel van de oorlog niet vanuit de onderlinge gevechten wordt bekeken tussen de geallieerden en de Duitsers, maar tussen de mensen zelf die in een stad wonen en waar ieder zijn keuze maakt en dus een kamp kiest. Boeiend ( maar ook heel triest ) om te zien hoe haat naar een volk wordt opgezet, geleid en uitgevoerd met alle dramatische en vreselijke toestanden die je kan bedenken. Ook de angst wordt goed in de kijker gezet want je kunt de gevoelens van de personages echt ervaren. Goed acteerwerk en prima camerawerk. Een aangrijpende film over onmacht, emoties, gruwelijkheden en overlevingsdrang. 8/10

Heftige, spannende belgische oorlogsfilm over het maken van moeilijke keuzes in het Antwerpen van 1942. Wat dat betreft is de titel van de film mooi dubbelzinnig. Het passieve akteerwerk van hoofdrolspeler Stef Aerts irriteert soms een beetje en de film is niet overal even boeiend, maar door de haast claustrofobische cameravoering en de expliciet in beeld gebrachte narigheden ontstaat al snel een naargeestig maar tegelijkertijd fascinerend schouwspel. Vrolijk wordt je er niet van; dit is een behoorlijk grimmige en somber stemmende kijkervaring.

Elke zichzelf respecterende Vlaamse schrijver dient tegenwoordig een collaboratieroman in. Tom Lanoye, Kristien Hemmerechts en natuurlijk ook Jeroen Olyslaegers, die ik verder enkel ken van zijn linksige Facebookposts en vreemde voorkomen met aan elke vinger een ring. Afijn, deze film is gebaseerd op zijn boek en Olyslaegers liet zijn fantasie de vrije loop. Zelfs een Kolonel Hans Landa-achtige figuur verschijnt ten tonele. Hoewel bepaalde scènes behoorlijk heftig waren, viel er moeilijk mee te leven met Wils, gespeeld door Stef Aerts. Zijn apathische karakter werkte ergens afstompend. Half Antwerpen draaft op als acteur en sommige acteerprestaties konden zeker wel bekoren. Verder gebeurt er niet zo gek veel, maar de moment suprême is ongetwijfeld de grote razzia. Zeer goed in beeld gebracht die onmenselijke praktijken.

WO II-drama dat zich afspeelt in Antwerpen.

Sterk, met meerdere gruwelijke scènes en over mensen die onder gewelddadige dwang verschrikkelijke keuzes moeten maken. Collaboratie en verzet liggen als het ware naast elkaar. De jacht op joden blijft het hoofdthema.

Te bewonderen is alleszins het acteerwerk, in een film die onder de Vlaamse die dit onderwerp in die periode aangaan, toch wel opvalt.

Tim Mielants op goede weg.

Regisseur Tim Mielants maakt er een sfeervol werkje van, maar tegen de helft aan verliest Wil de meeste pluspunten. De regenachtige straten, het harde geweld en het onvoorspelbare verloop houden niettemin voor enige tijd stand, maar uiteindelijk willen de scenaristen er iets teveel een overduidelijk verzonnen verhaal van maken. De onderlinge ontwikkelingen, toevalligheden en karikaturale vormgevingen van de personages zorgen ervoor dat de film als geheel een ongeloofwaardige indruk maakt, bovendien is het romantische zijplotje oersaai te noemen door het slechte acteerwerk van de protagonist. De finale kent een aantal indrukwekkende momenten, maar tegen die tijd zat ik me al behoorlijk te vervelen. Een wat strakkere spanningsopbouw had wonderen kunnen verrichten, maar uiteindelijk is Wil onderhoudend genoeg voor een voldoende.

Krachtige film over morele dilemma's. Op de dunne lijn van het leven tussen creëren en/of vernietigen. Sterk acteerwerk van Aerts, Crollet, Simoni en Schaad. De tegenstellingen die een politie agent in 1942 tegenkomt in zijn samenleving en binnen zijn privéleven. Realistisch gefilmd. Goede bijrollen van Bokma, Vercruyssen en de Cleir. Maar liefst winnaar van 7 Ensors!

Een groot talent, deze Tim Mielants. Eigen aan debutanten is dat ze misschien te graag en te gretig willen laten zien wat ze allemaal kunnen. De speciale cameravoering, de filters, de globale intensiteit: het wordt allemaal soms van het goede te veel. Maar toch: de regie maakt de verschrikkingen van de oorlog perfect invoelbaar, door nietsontziend gruwel in beeld te durven brengen, en toch vanuit een esthetische visie te blijven denken…hulde!

De ballast uit Jeroen Olyslaegers’ boek, met name de raamvertelling en het bijwijlen al te barokke literaire gesnoef, laat Mielants fijntjes weg. Wat overblijft, is een uppercut. Of nee, nauwkeuriger: een mokerslag ergens in de onderbuik. Of je het nu wil of niet, van ‘Wil’ moet je bekomen…

3,5*

Ik volg Stefan daarin.

Veel meer van verwacht. Ben er echt niet ondersteboven van. Had de indruk dat ik het allemaal al eens had gezien o.a. flarden van The Pianist (de ontruiming van de ghetto), L'Armée des Ombres kwamen voor mijn ogen. Het hoofdpersonage, los van het feit dat hij door zijn lusteloze indruk geen sympathie opwekt, is ronduit zwak gespeeld; er wordt voortdurend tegen hem gepraat maar hij reageert soms amper. Waar bleef de dialoog? De 'romance' met Yvette is niet bepaald spetterend te noemen. Die komt plots en zonder enige aanleiding, alsof het er gewoon bij moest. En daarna wat stefan dias ook nog zegt. Dit verzetsdrama in Antwerpen heeft wel zo de nodige gebreken.

Anderzijds maakt Mielants het allemaal rauw en grimmig tot de laatste minuut, wat het een loodzware film maakt, waarin de druk om te collaboreren minstens even groot was als de druk om in het verzet te gaan.

Pooh dit was nog een zware film. Een oorlogsdrama die vooral rond 2 mannen draait. De cast deed het prima en de film zag er goed uit. De film duurde wel redelijk lang, maar storend was het niet. Was wel eens de moeite om gezien te hebben.

Laatst vroeg ik een Vlaamse collega hoeveel Belgische films er over WOII zijn gemaakt. Niet veel, was zijn reactie, zeker niet zoveel als bij jullie. Dat kan kloppen, maar als ze het doen, die Belgen, dan doen ze het goed zo bewijst Wil van regisseur Tim Mielants. Wil speelt zich af in een donker en druilerig Antwerpen. De film zit vol met vaak keiharde actie en gaat, zoals veel oorlogsfilms, over de keuze die de mens maakt in hardvochtige omstandigheden. De razzia in een Antwerpse Joodse volkswijk is bijna te gruwelijk om naar te kijken. De spanning en de vaart zitten er goed in en er wordt groots geacteerd. We hebben de hele film op het puntje van onze stoel gezeten. Al is het einde wel wat abrupt.

Ze maken in België veel minder films over WO2 dan in Nederland, maar als ze er dan een keertje een produceren is het wel meteen raak. Daar waar Nederlandse films zich veelal richten op de helden van het verzet (toegegeven, dat zijn wel vooral de wat oudere oorlogsfilms, de laatste jaren zijn ze wat kritischer), laat Wil geen helden zien, maar de strubbelingen van een eenvoudige jonge agent, die min of meer bij toeval in aanraking komt met het verzet. En hij kiest ervoor om te overleven, ook al moet hij daarvoor een aantal Joden op transport zetten.
Dat is heftig en confronterend, want hoe graag men zichzelf ook als een verzetsstrijder in vredestijd ziet, in de praktijk was het maar een heel klein percentage die actief deelnam aan het verzet, en het waren vaak de omstandigheden die iemand deed kiezen, of dwong, tussen verzet en niks doen (collaborateurs en profiteurs is dan weer een categorie apart). Wil laat dat zien, en ondanks dat de hoofdpersoon een aantal bedenkelijke keuzes maakt, oordeelt de film niet, is er zelfs enig begrip.

Anders dan anderen vond ik na aanvankelijk wat twijfel, de casting van Stef Aerts een voltreffer, maar ik heb het boek niet gelezen dus had ook geen beeld hoe hij eruit moest zien. Alleen vond ik zijn geweldsuitbarsting in stomdronken toestand niet helemaal geloofwaardig.