Wil (2023)

Naar het gelijknamige boek van Jeroen Olyslaegers.

Paradiso Filmed Entertainment zal WIL distribueren in de Nederlandse bioscopen.

Vanaf 5 oktober 2023 in de bioscoop (Paradiso Entertainment)

EDIT: vanaf 29 september 2023 in de bioscoop

'Wil' is nu al de Vlaamse release van het najaar: vier redenen waarom de film je zal raken | VRT NWS: nieuws

Deze film gisteren in Première gezien... WOW!!!

Heel sterk acteer werk en een verhaal die echt binnen komt...

Zaal was ook stil toen de film gedaan was, kort daarna een luid applaus!!!

Had wel gedacht dat het een goede film ging zijn, maar zo goed had ik niet verwacht.

Zillion was de film van 2022, Wil is absoluut de film van dit jaar!!!

Vlaamse films zijn de laatste jaren zwak, maar door Wil hebben we nu al voor een 2de jaar een topper!!

Zeker gaan kijken zou ik zeggen

Vanaf 27 September overal te zien in België

Het Vlaamse zwijgen over WO II in film - NRC

Trailer ziet er in ieder geval heel goed uit. Komt deze tzt ook op de streaming sites, of is daar nog niks over bekend?

Niets over bekend. Volop in de zalen voorlopig vanaf vandaag in België en morgen in Nederland na enkele avant-première momenten de afgelopen week.

Eigenlijk nog nooit bij stilgestaan hoezeer de Tweede Wereldoorlog centraal staat in de Nederlandse film, terwijl je in Vlaanderen/België al goed in je geheugen moet graven om twee-drie films op te noemen.

Antwerpen, 1942. Wil(fried) [Stef Aerts] en Lode [Matteo Simoni] worden door hum commandant [Jan Bijvoet] klaargestoomd voor hun eerste werkdag als Gendarmes die niet het publieke belang dienen, maar dat van de bezetter. Ze werken onder het motto van de laatste regel ‘Ik Zag Twee Beren’. Op hun eerste dag eist een SS-er [Pit Bukowski] dat ze hem begeleiden naar het huis van een Joodse familie die hij zwaar mishandelt. Lode weigert zwijgend toe te kijken en schiet hen te hulp. In de schermutseling die volgt door Wil de SS-er. Wil en Lode verbergen het lijk, maar moeten al snel de gruwelijke gevolgen van hun daad onder ogen zien. Vanwege hun positie zijn ze zeer bruikbaar voor een verzetsgroep, die Joden tijdig waarschuwt voor aanstaande razzia’s. Verfilming van het gelijknamige boek van Jeroen Olijslagers waarin de scheidslijn tussen goed en fout net zo vaag is als in Paul Verhoevens Zwartboek. Geregisseerd met veel gevoel voor tijd en sfeer en Mielants bevat enkele indrukwekkende momenten, maar Wils motieven zijn vaag en Aerts laat diens emoties iets te duidelijk zien waar dat niet zou moeten (kunnen). Andere minpunten zijn de karikaturale Duitsers en een vrij absurd romantisch subplot.

Waarom zijn de Duitsers karikaturaal en subplot absurd?

Deze film is een dikke aanrader. Het geeft de 2de wereldoorlog heel goed weer en het verhaal neemt ons mee op een bewegende trein, er komen emoties zoals verlies,romantiek,schuld en moord bij kijken. De beste Belgische film die ooit heb gezien. Het blijft lang nazinderen en laat u nadenken over die tijd. Ik werd er zelfs emotioneel door. Het boek Wil Is zeker ook een aanrader omdat de film hierop is gebaseerd.

E.I.N.D.E.L.I.J.K.! Eindelijk een Belgische (Vlaamse) film over Wereldoorlog II die naam waardig. Danku Tim Mielants voor deze indrukwekkende film. Ik zag er al wat, ook vanuit Nederlandse hoek, maar deze heeft me meer dan gemiddeld echt aangegrepen. Komt het door de herkenbare cast en de Antwerpse setting (hoewel er ook gefilmd werd in Polen)? Goed mogelijk. Komt het door het door de sterke opbouw van de rode draad van het morele kompas of de keuze van de vrije wil? Zeer zeker. Maar het komt ook omdat het gewoon een steengoede film is waar alles tot de puntjes werd verzorgd. Een film die binnen komt, meer dan andere films over hetzelfde genre. Wat mij betreft één van de allerbeste Vlaamse films ooit gemaakt.

De film begint al sterk met het kinderliedje van "Ik zag twee beren". De keuze of de vrije wil die je maakt, is achteraf of als je langs de zijlijn staat erg makkelijk te (be)(ver)oordelen. Je ondervindt ook dat die vrije wil verandert naargelang de situatie. Je hebt eigenlijk drie opties: toekijken, meedoen of weglopen (je verzetten). Deze drie acties spoken de hele film door het hoofd van Wilfried. Het is aan hem om de juiste keuze te maken op het juiste moment. Niets is zwart wit.

Hier en daar was ik niet goed mee of vond ik het onzorgvuldig. Er wordt dan de hele film (met de camera) letterlijk op de huid gezeten van Wilfried (en Lode), ik vond Wilfried steeds erg nerveus, angstig zelfs, dat het me verwonderde dat hij niet door de mand viel. Trouwens, een compleet normale gedragshouding voor zo'n jonge kerel. Ik had in dat opzicht echter ook een grotere rol van Kevin Janssens als pitbull verwacht.
Die baby op het einde vond ik ook maar vreemd. Hoe voorkom je dat iemand je daar ziet mee rondlopen? En waarom die commandant een hand boven het hoofd hield van Wilfried vond ik ook maar bizar.
Jammer dat er ook te weinig aandacht was voor onder andere de algemene voedselschaarste of de paranoïa/angst/werkwijze bij het verzet of de Witte Brigade. Voor de rest viel het me op dat er ijzersterk werd geacteerd: Stef Aerts, Matteo Simoni, maar ook Dirk Roofthooft als zichzelf verrijkende collaborateur. Knap!

Oja, twee opvallende namen die me opvielen bij de begingeneriek: de commerciële zender VTM, deze Wil zal dus eind 2024 of begin 2025 wel daar op TV worden uitgezonden, maar ik zag ook Netflix passeren. Misschien dus binnen een half jaar ook daar te streamen?

Het verhaal had stukken beter verteld kunnen worden. Das mijn mening

Ik snap wat je bedoelt, ik haal dat ook even aan, maar de film focust zich geheel op het personage Wilfried. Los van zijn eigen kleine wereldje weet hij net als wij ook niet wat er achter de schermen gebeurde.

Net gezien in de cinema: ik vond hem goed, mijn maat niet. 9/10 films delen we dezelfde mening meestal maar deze keer niet .

Teveel blabla zei hem, maar ik zeg tegen hem het is geen aktie oorlogsfilm zoals bepaalde andere.

Het is voor het verhaal over en rond Wil, geen avance, die vond de film niet goed, is zijn goed recht natuurlijk, ik deel die mening niet.

Mij boeide het , de acteurs deden het heel goed, het verhaal was goed.

Rekening houdend dat het een film van hier is, mag je wel stellen dat dit een meer dan degelijke film is, ik las hier de beste ooit? Dat nu ook weer niet.

Je moet er wel met de juiste mindset naartoe gaan, het is geen oorlogsfilm waar er veel gemoord word of bommen die langs hun vliegen etc.... dat is het dus helemaal niet.

Ik wil deze film graag zien. Maar erg jammer dat de film op weinig plekken te zien is en zowel dat die dan niet vaak bekeken kan worden. Hopelijk lukt het mij volgende week om de film te bekijken.

Kan al niet wachten op de gedachte dat het Masked Singer-publiek dit krijgt voorgeschoteld

Tragisch genoeg zullen ze wel een vergelijkbare reactie hebben als de jonge kerel de rij boven mij die, net toen die prachtig brekende soundtrack van de aftiteling begon, de woorden sprak: "Ik vind Spiderman toch beter."

Zeker een sterke film, maar wel een wat lastig te volgen verhaallijn. Enige voorkennis over de inhoud van de film vind ik wel aan te raden. Er is wel erg goed geacteerd en ook het filmwerk is echt goed. De ondertiteling is wel nodig want de acteurs spreken in een dialect en soms ook onduidelijk. Aanrader? Afhankelijk van hoeveel je al over het thema weet. Kortom, ik vond het een goede film maar achteraf gezien had ik me vooraf wat moeten inlezen over het verhaal. Misschien ga ik de film als die on demand uitkomt nog een keer bekijken.

Ik combineerde Wil met een expo in het Antwerpse MAS rond Antwerpen in 40-45. Ik ben zelf van Antwerpen en heb al wel wat gelezen over die tijd. Maar geeft niet per se een goeie film natuurlijk. Het is pas recent dat we met een realistische blik terugkijken naar die tijd zonder het te romantiseren of eenzijdig te vertellen.

Wil vertelt het verhaal van de jonge agent Wil in Antwerpen 1942, waarin de Duitse bezetter het voor het zeggen heeft. Een tijd waarin haat tegen joden wordt aangemoedigd, je beloond wordt als je anderen verklikt, je nog moeilijk weet wie te vertrouwen en het dansen op een slappe koord is tussen overleven en reageren.

De film slaagt er zeer hard in om dingen uit te spreken. Het is allesbehalve een zwart/wit verhaal. De setting is vrij donker, passend bij het onderwerp. Uiteraard ga ik hier niet te veel vertellen. Het is een zeer emotionele en tegelijk harde film geworden. Over een tijd die al snel werd doodgezwegen. Door daders, door slachtoffers, door de media, ... Maar dit mag absoluut niet vergeten worden. Als de aftiteling volgde op het einde van de film zat de hele zaal verslagen in de bioscoopzetels en duurde het toch even voor we de zaal verlieten om het leven te hervatten.

Alle goede kritieken ten spijt was dit voor mij een teleurstellende zit. Het klinkt blasé, maar ja, ik had het boek gelezen. Daar zag ik een Wil die als kleine garnaal overal tussendoor probeerde te zwemmen, maar uiteindelijk door de geschiedenis achterhaald werd.

Een film moet keuzes maken natuurlijk, maar die bevielen me niet helemaal. Een Duitser die mensen gaat opsporen is op zich al eng genoeg, maar natuurlijk moet onze mof natuurlijk alweer schreeuwen op een manier dat er zopveel mogelijk spuug uit zijn mond moet spatten: een karikatuur van een karikatuur. Als Wil dronken wordt is het het natuurlijk krimineel krellendicht en bij het gevecht MOET die kop natuurlijk door de overvolle pisbak gehaald worden… tja…Less is more zo worden in Au Revoir les Enfants de kinderen gewoon opgehaald, de Duitsers en collaborateurs komen zelfs amper in beeld, maar dat is gewoon doodeng, choquerend tot en met en heeft me tot tranen toe bewogen.

Wil wil wel, maar doet bitter weinig. De scène in het café met de 'Vinger… dat iedereen die nog de vinger blijft noemen, met zo'ne neus, allez… de gelooft ge toch niet' vond ik nog de waarchtigste. Toch maar eens dat boek herlezen…

Er wordt veel met lyrische kritieken rondgestrooid, en daar kan ik voor een deel zeker in mee gaan. Visueel is het een prachtige film geworden; de donkere belichting vond ik vanaf de eerste scène heel indrukwekkend en drukkend overkomen, en als algehele productie mag het wel echt bovengemiddeld sterk genoemd worden voor een Vlaamse film. Tim Mielants heeft wat buitenlandse ervaring (hij regisseerde enkele afleveringen van Peaky Blinders bijvoorbeeld) en dat zie je er wel aan af. Sterke regie, en dat is waar de film het grootste deel van z'n punten gemakkelijk verdient. Het hele uitgangspunt van het verhaal vind ik interessant (''ik stond erbij en ik keek ernaar''; en zouden wij in die tijd iets anders hebben gedaan?), maar verhaaltechnisch schuurt er toch wel het een en ander. Ik had kort voordien ook het boek gelezen, en hoewel ik persoonlijk de film heel wat sterker vind, worden er toch soms wat onlogische adaptatie-keuzes gemaakt. De rollen van de meeste personages worden veranderd of gereduceerd, en het begint in de latere helft van de film een beetje onlogisch te worden met hoeveel Wil zomaar blijft wegkomen. Het boek is meer ambigu (maar daardoor niet per se beter!), maar de film verliest zich dan weer soms in het willen vertellen van een rechtlijnig, spannend verhaal. De centrale vraagstelling van het verhaal blijft interessant, maar een heel complex antwoord weet de film hier niet op te bieden. Het acteerwerk van Stef Aerts is meer dan prima en vooral Annelore Crollet steelt in feite de show (hoewel haar rol niet heel substantieel is, en op een erg stomme manier eindigt). De rest van de cast doet het prima, maar leidt soms een beetje af. Zo'n klein rolletje als dat van Kevin Janssens had van mij perfect ingevuld mogen worden door een iets onbekendere kop, en hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld Koen De Bouw. Maar bon, dat is natuurlijk enkel voor mij als Vlaming een beetje opvallend waarschijnlijk.

Het einde is ook veel te abrupt. De scène die hier net aan voorafgaat, waarin de Antwerpse politie de Joodse bevolking uit hun huizen sleurt, is écht hallucinant sterk, duister en schrijnend in beeld gebracht, maar meteen daarna de zelfmoord van Yvette is een beetje teveel van het 'goede'. De film sluit zo wel heel erg nihilistisch af, en verliest op dat moment ook een beetje van haar complexiteit. Een korte blik vooruit op de toekomst, en wat de oorlog met de personages gedaan heeft, had ik iets interessanter gevonden, en wat minder simplistisch en abrupt. Het boek kiest ook voor deze weg, wat ik dus wel een goede keuze vond.

Maar bon, filmisch is het in ieder geval wel een sterke, duistere en soms zelfs hallucinante beleving. 3.5*.

Mijn man en ik komen net uit de bioscoopzaal en zijn beiden met stomheid geslagen. Dit had ik niet verwacht.

Op voorhand had ik niks van opzoekwerk gedaan en was elke pers over mijn hoofd gegaan. Daarom was ik best argwanend de zaal binnengegaan en keek ik er tegen op om de film te kijken. Zeker toen ik zag dat de film gesponsord was door de VTM én dat het allemaal in het plat Antwerps ging zijn begon ik bijna te zuchten. Gelukkig ben ik blijven zitten want dit was grandioos. Dat dit allemaal uit ons Belgenlandje kan komen verbaast me nog steeds.

Mijn grootste fascinatie gaat naar de cinematografie. Fantastische long takes, dolly shots en het excellente gebruik van het formaat hebben constant mijn aandacht gehouden. Daarnaast nog eens een geweldig verhaal die, eenmaal het begonnen is, je niet meer loslaat. Stef Aerts is fenomenaal in zijn rol en zelfs Matteo Simoni was overtuigend. De rest van de cast doet het enorm goed en er valt eigenlijk geen enkele zwakke schakel in het ensemble te vinden. Ik zal voor de rest maar zwijgen over de gruwel die op beeld kwam die bij ons heel hard binnen kwam.

Er zijn enkele minpunten. Namelijk het tempo ligt soms iets te hoog waardoor sommige punten die ik graag had uitgediept zien worden iets te oppervlakkig blijven. Ook is de film niet bang om enkele clichés aan te gaan. Gelukkig niet te veel dus ik kan er wel doorheen kijken.

Wil is een film die onverwachts een van mijn favorieten van dit jaar is geworden. Ik zeg: Ga dat zien!

4,5*

Stevige binnenkomer die je met een verslagen gevoel achterlaat. Geen greintje hoop in deze film terug en elke lichtvoetigheid is zorgvuldig weggemoffeld. Blijft over: een aangrijpend verhaal, enkele zeer sterke vertolkingen (vooral Roothooft was weer subliem) en verschillende pakkende scènes. Minpunten zijn hier ook al aangekaart: het makkelijk wegkomen van Wil, gecombineerd met zijn angstige, verdachte reacties. Anderzijds, zeer sterke - zeker naar Vlaamse normen - WO2-prent

Ik ben nog eens opnieuw in het boek gedoken en ik vraag me toch af welk boek Tim Mielants gelezen heeft. En dan stoor ik me nog vooral aan de casting. Ik had een wat zwijgzame, norsige, jonge Frank Aandenboom voor ogen en zeker niet de schriele Stef Aerts… enfin, dat is dan MIJN visie.

Vanaf 31 januari te zien op Netflix.

Hiphoi! En voor zover ik het kan afleiden zowel op Netflix Nederland áls Netflix België. Want ook dat loopt niet altijd synchroon (zie De acht bergen van Van Groeningen bvb).