Meningen

Hét grootste pluspunt van Jackie Brown (en op zich geldt dat wel voor de meeste Tarantino films) is de fantastische cast, die stuk voor stuk memorabele personages vertolken. De Niro als een sullige loser (grappige rol!), Keaton als de wat opgefokte agent, de verleidelijke Bridget Fonda als surferbabe/stoner; zelfs de kleinere rollen worden geweldig ingevuld. En dan hoef ik het al bijna niet over de grote rollen te hebben, want zowel Jackson, Forster als Pam Grier spelen coole en charmante figuren. Grier steelt niet per se de show, daarvoor zijn er te veel andere leuke personages, maar ze werkt absoluut wel als de titulaire hoofdfiguur. Neen, dat was gewoon prima, en daardoor blijft de film constant leuk om te kijken.

Jackie Brown is wel een film die, uit zijn hele oeuvre genomen, het minst als een Tarantino-film aanvoelt. De dialogen zijn hier minder sterk geschreven, of missen een zekere scherpte. Bij Pulp Fiction, bijvoorbeeld, zijn er minstens twintig momenten of gesprekken die ik als m'n favoriet zou kunnen bestempelen; in deze film heb je minder van dat soort iconische momenten of quotes. Tweeënhalf uur een constant niveau, maar weinig echte hoogtepunten die lang zullen bijblijven. Stilistisch ook net dat tikkeltje minder interessant dan zijn andere films. De muziek/soundtrack is dan gelukkig wel op het typische hoge niveau, vooral het gebruik van het geweldige Across 110th street.

De laatste Tarantino die ik nog moest zien, en ik zou het toch samen met Death Proof en Kill Bill 2 tot zijn mindere werk rekenen. Maar uiteraard nog steeds erg vermakelijk om uit te kijken natuurlijk, en wie weet stijgt ie bij een herziening ook wel in mijn achting. 3.5*.

Pfoeh, pittige film. Jagten poogt geen fijne cinema te zijn, maar confronteert, is ongemakkelijk realistisch en laat je uiteindelijk met een vervelend uitgeput gevoel achter. Maar wat is het, juist daardoor, een fantastisch sterke film. Vooral dat ontzettend realistische sfeertje, dat herkenbare, speelt sterk in het voordeel van de film. In Hollywood speelt Mikkelsen steevast een larger than life figuur, zij het een held of een villain, maar in Jagten is hij gewoon een hele gemiddelde, normale, dagdagelijkse man en vader. Ook de vriendengroep, en de sfeer van het wonen in een klein stadje - iedereen kent iedereen - zijn herkenbare punten. De film heeft hierdoor een extra punch; constant zit je met het gevoel dat dit zomaar jezelf of iemand dicht bij jou van de ene op de andere dag kan overkomen. Hierin schuilt dat confronterende: realisme zal altijd enger zijn dan larger than life fictie. En wat speelt Mikkelsen sterk binnen dat realistische kader. Het komt allemaal hard binnen. Zo'n scène in de kerk met kerstmis tegen het einde wordt dan al een beetje té gedramatiseerd, maar het blijft tot de aftiteling allemaal binnen de lijntjes. Maar het is zeker ook geen Mikkelsen 'éénmans-show'; het hele ensemble speelt sterk en geloofwaardig. Thomas Bo Larsen zet wat mij betreft zelfs de beste rol neer.

Dat enge realistische sfeertje is natuurlijk in de eerste plaats te danken aan Vinterberg, die met zijn visuele stijl, camerawerk en naturelle kleurgebruik zo 'realiteitsgetrouw' mogelijk probeert over te komen. Heel leuk stijltje. Het is m'n eerste Vinterberg, maar dit maakt zeker benieuwd naar de rest van zijn oeuvre. Van de laatste tien minuten was ik iets minder fan, maar de laatste scène is dan wel weer perfect; eens een verstoteling in de maatschappij, altijd een verstoteling/paria. Een officieel gezuiverd imago verandert hier natuurlijk helemaal niets aan; voor de meeste mensen zal je nooit iets méér zijn dan de onterechte beschuldigingen of geruchten. Best relevant natuurlijk.

4*.

Een redelijk rauwe oorlogsfilm van Mendes, met een interessante invalshoek. Ik vond deze in ieder geval beter dan Mendes' meer idealistische en soms zoetsappige 1917.

De interessante invalshoek waarmee deze eerste Golfoorlog benaderd wordt, is er eentje van militaire verveling en ontgoocheling. Het bijna een uur durende middenstuk beslaat weinig meer dan de dagdagelijkse saaie routine van de marines, die actie hadden verwacht maar eentonige verveling voorgeschoteld krijgen. En dit op zulk een manier, dat het voor mij als kijker zelf niet saai werd, maar interessant bleef. De training in het begin en het actievollere laatste halfuur is meer volgens het boekje en brengt nergens iets nieuws, maar is wel gewoon degelijk in beeld gebracht. Mendes komt op mij over als een regisseur die het stilistische aspect altijd op de eerste plaats stelt, waardoor het inhoudelijk wat leeg is, maar dat viel hier goed mee. Er komen toch een paar interessante thema's aan bod. Stijl blijft niettemin wel overwegend het sterkste aspect van Jarhead; vooral de scènes met de brandende olievelden zijn een streling voor het oog. Acteerprestaties waren degelijk, al heb ik zowel Gyllenhaal als Fox het al meerdere keren veel indrukwekkender zien doen.

Mooie cinematografie, een interessante invalshoek en een realistisch rauwe sfeer leveren 3.5* op.

Jason Lives is wat mij betreft het leukste en beste deel uit de hele reeks. En dan vooral met nadruk op leukste, want dit is het eerste deel uit de franchise waar de fun er gewoon van af straalt. De film neemt zichzelf vanaf het begin helemaal niet serieus, en bevat een verrassende zelfspot en reflexiviteit. Het lijkt een heel vroege voorloper van de jaren 90 horrortrend, en het verbaasde me dan ook niet te lezen dat Wes Craven deze film als lichte inspiratie noemde voor zijn latere New Nightmare en Scream. Maar het is niet zo dat dit aspect helemaal overboord gaat; de knipoog is wel aanwezig, maar het wordt nooit een parodie of dergelijke. Zombie Jason is eindelijk een versie van het personage dat ik kan waarderen, de kills zijn veelvuldig aanwezig en leuk, visueel lijkt er een hele upgrade gebeurd te zijn, én het kampsfeertje is eindelijk weer eens aanwezig. En de humor werkt dus ook; alleen al bijvoorbeeld die twee kampleiders die in het begin Jason zien staan en meteen willen wegrijden, of het James Bond-grapje.

Het heeft vijf films moeten duren totdat de Friday-makers eens konden lachen met hun eigen reeks, wat eigenlijk jammer is, want het is vanaf het begin al pulp geweest. Maar deeltje 6 omarmt dat dus, waardoor het een leuke en vermakelijke zit werd. Dat de visuele kwaliteit dan tegelijkertijd ook hoger lag, zorgt ervoor dat deze zeker m'n favoriet is uit de reeks tot nu toe. 3.5*.

Een film zoals ze tegenwoordig niet meer gemaakt worden. Een echte klassieker, zoals star wars en Jurassic Park. Nu worden er haaienfilms in een snel tempo geproduceerd (en ze zijn bijna allemaal bagger), maar deze film was destijds erg vernieuwend en ook nu nog met voorsprong de beste uit het genre. Spielberg heeft met deze film een klein stukje filmgeschiedenis geschreven.

Te beginnen met de spanningsopbouw. Die is hier echt geweldig. Een prima beslissing om de haai niet meteen in beeld te laten komen. De eerste scène is hier al meteen een goed voorbeeld van. Als de haai hier al meteen in beeld kwam, zou die hele scène enorm aan kracht ingeboet hebben. Nu wekt deze scène spanning op, de angst voor het onzichtbare. De muziek van John Williams is echt geweldig. Dat dreigende deuntje blijft fantastisch.

Visueel komt de film inderdaad een beetje gedateerd over. De haai is overduidelijk een mechanische pop. Maar toch ziet de haai er erg goed uit. Hij werkte de helft van de tijd niet, maar heeft uiteindelijk zeer goede resultaten opgeleverd. In sommige haaienfilms in deze tijd zien de haaien er veel nepper uit dan deze 'Bruce'.

Een erg goede film. Ik twijfel nog een beetje aan mijn score. Ik zou hem een 4,5 willen geven, maar toch is de film niet altijd even goed en sommige dingen duren iets te lang, waardoor ik op een dikke 4 strand.

Een redelijke film. Laat me zeggen dat deze film het enigste vervolgdeel is dat nog te doen is. Deel 3 en vooral deel 4 zijn echt te slecht voor woorden. Maar goed, het gaat hier nog steeds om deel 2.

Wat dit deel minder maakt dan zijn voorganger is omdat het 'nieuwe' eraf is. De angst voor het onbekende is hier weg en daar komt ook nog bij dat de haai veel vaker in beeld komt. Op zich niet erg, maar dit neemt een groot deel van de spanningsopbouw weg. Ook is dit deel een stuk langdradiger dan deel 1. Vanaf dat de zeilbootjes vertrekken wordt het pas echt leuk. Het stuk daarvoor viel mee, maar was zoals ik al zei te langdradig.

De muziek was ook hier weer erg goed. Het dreigende deuntje dat bekendstaat als het naderen van onheil blijft geweldig. Ook visueel is deze film in orde. De haai zag er wederom goed uit en voor deze mechanische haai heb ik meer respect dan al die lelijke CGI-haaien van tegenwoordig. De cast was in orde. Niet meer zo goed als in deel 1, maar toch nog redelijk.

Samen met deel 1 (die veel beter was als deze) de twee enigste Jaws-films die de moeite waard zijn. Deel 3 en 4 zijn waardeloos.

Waarom hebben ze deze film in godsnaam gemaakt? Was de eerste vraag die me te binnen schoot na het bekijken van de film. Het heeft niks nieuws te bieden t.o.v. de eerste twee delen. Dat hele sea world-gedoe was vooral vervelend. Enigszins vermakelijk vond ik deze derde film wel nog (i.t.t. de vierde) maar feit blijft dat dit gewoon een slechte film is. Het verhaal verzin je gewoon niet! Een moederhaai die wraak komt nemen omdat haar kind gevangen is genomen en helemaal daarvoor naar Florida komt? Die haai moet echt wel slim zijn geweest

De haai zag er niet bepaald slechter uit als in deel 1, maar beter ook niet (hoewel er toch wel 8 jaar verschil zit tussen de eerste en de derde).

Een film die niet veel te bieden heeft en eigenlijk gewoon slecht is, maar juist omdat het zo slecht is werd het weer een beetje vermakelijk.

Echt een belabberde film, meer heb ik hier niets over te zeggen. Echt 1 van de slechtste films die ik ooit gezien heb. Hier was gewoon niets interessants aan. Enkel de beginscene was goed. Daarna trekt het op niet veel meer. Waar ik jaws 3 ook al niet goed vond, vond ik die wel nog enigszins vermakelijk. Deze is gewoon zo slecht... De acteurs bakten er ook niets van. Enkel Michael Caine kon er mee door. Waarom hij zich voor deze film heeft laten strikken is mij een raadsel. De haai zag er ook niet zo goed uit als in de andere delen in mijn herinnering en sowieso valt de haai amper aan. Het einde is ook gewoon een (slechte) parodie op het einde van de eerste film. Deze is de naam Jaws niet waardig.

John Wick 3 kan samengevat worden als een bombastische overload aan non-stop actie, met af en toe eens een minuutje pauze. Het is té, absoluut, maar niettemin zorgt het er wel voor dat het een heel gemakkelijke en vermakelijke zit wordt. Dat korte tripje naar de woestijn werkt bijvoorbeeld helemaal niet; als regisseur een beetje kwestie van weten waar je goed in bent. De actie weet Stahelski in ieder geval feilloos in beeld te brengen. Choreografie zal wel té stijlvol zijn, maar het oogt prettig. Sommige scènes gaan véél te lang door (een halfuurtje had hier perfect vanaf gekund, een speelduur van 2 uur voor iets als dit is onzinnig), maar er zitten toch ook wel enkele coole setpieces tussen.

De worldbuilding valt wat door de mand in deze film, maar het is in ieder geval tof dat ze wat proberen.
Wie nog door de mand valt is Keanu. Enfin, als hij iets moet zeggen in ieder geval. Wat acteert die man plat zeg. Ze geven hem niet meer dan drie woorden per 10 minuten en dat lukt dan nog niet. Gelukkig is hij wel cool en geloofwaardig als actiefiguur, en daar draait het uiteindelijk om, maar toch. Gelukkig zit er wat acteerkaliber in de bijrollen (McShane, Fishburne). Ben niet heel benieuwd naar deel 4 (welke kant kan je hier überhaubt nog mee uit..), maar de reeks is consistent en vermakelijk genoeg tot nu toe om die het voordeel van de twijfel te geven. 3*.

Best geslaagd, deze Jojo Rabbit, en in opzet/uitwerking zowel charmant als gewaagd. Het is in ieder geval een originele vertelling met een interessante insteek. Van Taika Waititi heb ik nog niet al te veel gezien, maar je herkent direct zijn distinctieve stijl en gebruik van humor. Een vorm van humor die hier, ondanks het onderwerp, wérkt. Je zit hier namelijk met een geïndoctrineerd jong hoofdpersonage die in feite van heel weinig dingen rondom zich op de hoogte is, dus dat satirische aspect (en de uiteindelijke boodschappen van de film) hangen daar goed mee samen. Het is eigenlijk zo dat het satirische gedeelte zelfs veruit het beste aspect van de film is (vooral de personages van Alfie Allen en Sam Rockwell vond ik hier een hoogtepunt in, alsook de imaginaire Adolf; je moet er maar op komen). Ik vind Waititi echter niet zo'n goede drama-regisseur; de harde of serieuze momenten in deze film durven soms wel eens onderuit gehaald te worden door Waititi die zich niet tien seconden kan inhouden om de harde sfeer te doorbreken met wat luchtigheid. Sommige dramatische momenten landden daardoor voor mij niet altijd op de juiste plek.

Maar bon, uiteindelijk worden de juiste boodschappen wel overgebracht, en bestaat Jojo Rabbit uit best veel hart en ziel. Hoofdpersonage Jojo vind ik nog het minst leuke (al acteert dat jongetje goed), maar de bijfiguren zijn allemaal goed gerealiseerd en tof. Eerdergenoemden Sam Rockwell en Alfie Allen, maar natuurlijk ook de personages van Scarlett en Rebel Wilson, en niet te vergeten Waititi zelf, of het mollige vriendje van Jojo etc. De cast is zeker (meer dan) half de reden waarom de humoristische/satirische laag zo goed werkt. 3.5*.

Gisteren voor de tweede keer gezien, en ik blijf het gewoon een enorm goede en interessante film vinden die, eerlijk is eerlijk, in de eerste plaats gedragen wordt door Joaquin Phoenix. Die momentjes waarin hij bijvoorbeeld compulsief lacht, maar je tegelijkertijd wel het enorme afgrijzen en de triestheid in zijn gezichtsuitdrukkingen ziet, is fenomenaal acteerwerk. En dat is maar één van de vele, vele voorbeeldjes. De vergelijking met Heath Ledger is een moeilijke, en uiteindelijk ook een futiele, want Ledger mocht de gehele speelduur Joker spelen, terwijl Phoenix dat slechts in de laatste tien minuten echt doet. Wanneer hij op het einde echter full-on Joker is levert dat heerlijke afsluitende momentjes op. De allerlaatste scène is fascinerend; ik vatte zijn lach, gecombineerd met de flits naar een jonge Bruce Wayne die langs zijn dode ouders staat, op als de realisatie dat hij indirect voor het ontstaan van Batman heeft gezorgd. Enfin, niet dat dat het punt is of zo, het draait gelukkig allemaal om de neerwaartse psychologische spiraal van Arthur, maar toch vond ik die selectief aanwezige hints naar het grotere Batman universum best geslaagd. In plaats van weer een nieuwe Joker-interpretatie over een paar jaar, zou ik graag Phoenix in bepaalde mate nog eens terugzien, al zal die kans wel klein zijn.

Qua subtiliteit of nuance is het overigens geen Taxi Driver, waar de boodschap en structuur van deze film erg hard op lijkt. Daar til ik echter niet zwaar aan; het is en blijft nog steeds een interpretatie van de Joker waar het om gaat, dus in zekere zin mag het er af en toe ook wel wat dikker op liggen. Phoenix' prestatie zorgt niettemin wel voor veel diepgang en gelaagdheid in het personage zelf. Visueel lijkt het ook veel op Scorsese's Taxi Driver stijl; dat is dan wel minder geslaagd en derivatief. De film oogt zéker niet lelijk, maar het is in zekere zin wat flets en saai. Oh ja, pluspunten dan nog voor de tragisch duistere soundtrack. Ondersteunt de broeiende duisternis in Fleck goed. Na twee kijkbeurten heb ik wel het gevoel dat ik het meeste kijkplezier er reeds heb uitgehaald, maar dat doet niets af van de 4.5* die ik er nog steeds voor over heb.

Een vermakelijke film, meer kan ik er ook niet van maken. Eigenlijk geen al te beste film, maar ik heb me genoeg vermaakt, zodat ik er geen onvoldoende aan kan geven.

Als het de bedoeling was van de makers om hier een epische fantasy/avonturen-film van te maken, zijn ze volledig de mist in gegaan. Was het hun bedoeling om hier gewoon een luchtig, vermakelijk filmpje van te maken, zijn ze in grote lijnen geslaagd in hun doel. Het verhaal van de film is dan ook allesbehalve hoogstaand en al lang bekend. Het wordt ook niet origineel uitgewerkt, daar wordt niet eens een poging tot gedaan. Maar ja, wat verwacht je ook...
De acteerprestaties zijn ook niet goed. Enkel Fraser deed het behoorlijk met soms leuke oneliners en feelgoodhumor. De anderen vond ik meestal matig. Die vrouw was vooral irritant en Josh Hutcherson probeerde, maar het lukte niet.

Waar deze film het dan van moet hebben, zijn de special effects. En toegegeven, die zijn hier over het algemeen erg goed. Soms zag het er erg nep uit, dan weer erg mooi, maar over het algemeen valt op dit gebied niets aan te merken. Wat wel heel erg duidelijk is, is dat alles voor een green screen geacteerd is. Het ziet er goed uit, maar onrechtstreeks heb je het toch door. En die T-Rex op het einde, wat misschien wel het hoogtepunt had moeten zijn, zag er niet goed uit. Daar had best wat meer aandacht aan gegeven mogen worden.

Over het algemeen wel redelijk, maar er zitten ook heel wat onwaarschijnlijkheden (oké, alles is onwaarschijnlijk, maar toch) in, zoals dat ze zogezegd even meer dan 3000 km afleggen in een tijdpanne van waarschijnlijk enkele dagen met ondertussen heel wat hindernissen.Hier hadden ze blijkbaar ook niet al te veel over nagedacht. Maar toch is deze best wel te doen en voor een ontspannend filmpje zit je hier wel goed.

Best wel een fijne Disney-klassieker. The Jungle Book heeft z'n gebreken (de afwezigheid van een leuke of interessante protagonist en antagonist is voelbaar, wat mij betreft, en het verhaaltje is vrij fragmentarisch), maar weet over het algemeen wel 80 minuutjes vermaak te bieden. Het is weer prachtig getekend, bevat een heleboel originele creaties, en heeft vooral heel toffe bijfiguren. Baloo is iconisch, net zoals zijn liedje The Bare Necessities. Heerlijk. Maar ook Bagheera de panter is een leuk personage, evenals de telkens terugkerende kudde olifanten. Het zijn deze secundaire en tertiaire figuurtjes die de film zo leuk en vermakelijk maken, want van Mowgli zelf moet je het echt niet hebben. De setting van de jungle is natuurlijk ook eens iets anders voor een Disney-film, wat het verfrissend doet afsteken ten opzichte van bijvoorbeeld de zoveelste prinsessenfilm.

Al bij al dus wel een dikke 3* waard.

Fijne ongecompliceerde avonturenfilm. Het heeft met momenten een leuke Pirates of the Caribbean-light vibe. Op visueel gebied is het allemaal overduidelijk uit de computer getoverd, en komt het daardoor soms wat sfeer- en zielloos over, maar over het algemeen ziet het er vrij goed uit. Vooral de scènes op de rivier, maar zeker ook wel het einde met de boom. Het grootste pluspunt aan de film is de uitstekende cast. Johnson zit enorm comfortabel in zijn rol (enfin, hij speelt gewoon The Rock zoals hij dat in elke film doet, maar dat doet hij goed en dat wérkt), en Emily Blunt is heerlijk zoals altijd. Goed samenspel tussen die twee. Ook de bijfiguren zijn leuk, vooral de rolletjes van Jack Whitehall en Jesse Plemons. Gecombineerd met veel avontuurlijke scènes en veel vaart, en gewoon een grote vermakelijkheidsfactor, is Jungle Cruise voor mij absoluut 3.5* waard. Misschien een iets te hoge score, maar het is een charmante film die doet wat ie beoogt te doen. Het zou ook fijn zijn als het avonturengenre een beetje een revival krijgt in de komende jaren; Dwayne Johnson lijkt daar in ieder geval wel een voortrekker in te zijn.

Een erg goede film!

Jurassic Park was destijds baanbrekend op gebied van effecten, maar ook vandaag de dag zien de effecten er nog beter uit als in sommige hedendaagse blockbusters. De dino's zien er prachtig en levensecht uit en ik kan me goed voorstellen dat wie dit destijds in de bioscoop zag, het heel erg indrukwekkend was. Het verhaal is erg mooi en goed uitgewerkt. De spanning wordt eerst goed opgebouwd, waardoor de actie in de tweede helft van de film nog zoveel beter is. De muziek is inmiddels legendarisch en blijft geweldig. Ook de acteurs doen het erg goed. Deze eerste film is een echte klassieker en veruit de beste van de trilogie.

4.5*

Goede film, op het niveau van het tweede deel. De film heeft een leuk tempo, anderhalf uur waarin veel gebeurd. Visueel ziet deze film er geweldig uit, maar eigenlijk niet bijzonder veel beter dan het eerste deel. Verder kregen we hier ook andere soorten dino's te zien en worden sommige al bekende dino's voorzien van een iets andere look (de raptors). De muziek is weer erg goed. De acteerprestaties konden wel iets beter, maar ik heb er mij niet aan gestoord.

3.5* (Het gemiddelde hier is wel erg laag )

Ben ook wel benieuwd wat ze van het vierde deel gaan bakken

Jurassic Park was en is nog steeds een van de meest revolutionaire films uit de geschiedenis. Spielberg verlegde de technische mogelijkheden en opeens was alles mogelijk. De twee vervolgen konden niet aan het origineel tippen en het mag geen verrassing heten dat ook deze Jurassic World het eerste deel niet naar de kroon kan steken. Toch vind ik het een goede film, en dat alleen al is best wel knap, om als vierde deel, 22 jaar na het origineel, niet teleur te stellen.

Visueel is de film top. Om het park eindelijk in zijn volle glorie te mogen bewonderen is heerlijk, en het ziet er allemaal fantastisch uit, net zoals de CGI van de dino's. In eerste instantie vond ik het jammer dat er geen gebruik meer werd gemaakt van animatronics, maar als de CGI zo goed wordt gebruikt als hier hoor je mij niet klagen. Enkele grootste actie-scènes maken het plaatje dan helemaal af, met het eindgevecht tussen de Raptors/T-Rex en de Indominus Rex als hoogtepunt. Hoewel ik op voorhand erg sceptisch was over deze Indominus Rex wordt het eigenlijk best goed gebruikt in de film, hoewel het op mij nog steeds overkomt van 'shit, de T-Rex is niet cool genoeg meer, dus door welke dino gaan we hem vervangen? Weet je wat? We verzinnen er gewoon zelf 1. De acteerprestaties waren wisselend. Pratt is als leader van het geheel helemaal op zijn plaats en ook Howard was best aardig, maar daar houdt het grotendeels mee op. Enkele leuke bijrollen, maar vooral de twee broers waren best irritant. De soundtrack was niet echt speciaal, maar in het begin met het Jurassic Park-deuntje kreeg ik toch echt wel even kippenvel.

Jurassic World is een geslaagde film geworden en misschien wel het beste vervolg op de kaskraker uit 1993. Niet alles is geslaagd, cliché na cliché wordt opgestapeld en sommige acteurs doen het ondermaats, maar de film weet je desondanks gewoon twee uur mee te sleuren met veel pracht en praal, veel actie en vooral veel dino's. Al hoop ik eerlijk gezegd dat dit nu wel gewoon het laatste deel was. Dit is een mooie manier om de reeks af te sluiten, maar gezien het grote financiële succes zal een vijfde deel wel niet uitblijven.

Jammer dit. Jurassic World was tegen alle verwachtingen in best een leuk laat vervolg op de klassieke Jurassic Park films, dus het feit dat deze Fallen Kingdom zo tegenvalt vind ik verrassend. Iets hoogstaands zoals de eerste Jurassic Park had ik uiteraard in de verste verte niet verwacht, maar wel een leuke blockbuster zoals het vorige deel. Deze film was echter gewoon erg slecht. Het script is zwak, Chris Pratt en Bryce Dallas Howard lijken er niet echt meer zin in te hebben, spanning is in z'n geheel niet aanwezig en de actie is ongeïnspireerd en uitermate saai. Dat korte stuk op het eiland kan er dan nog mee door, maar het hele deel in dat landhuis is echt te slecht voor woorden.

Wat blijft er dan nog over? Tja, de dinosaurussen blijven leuk, zo simpel is het. Nog steeds leuker om naar dino's te kijken dan zo'n dertien in een dozijn fast and furious filmpje bijvoorbeeld. En het einde is zowaar nog veelbelovend voor het volgende deel.