Meningen

Na het meer dan prima Casino Royale, is dit volgende Bond deel met Daniel Craig een heel pak minder. Ik heb de film enkele uren geleden gekeken, en ik denk dat ik morgenvroeg het grootste deel alweer vergeten ga zijn. Het is namelijk zo dat Quantum of Solace niet per se slecht is, maar wel saai en oninteressant. Het verhaal is dertien in een dozijn, en die hele Quantum organisatie en al hun ingewikkelde plannetjes interesseren maar matig. De actie is niet erg memorabel in dit deel (vooral te chaotisch camerawerk dat om de seconde van standpunt lijkt te wisselen), maar er zitten wel enkele sequenties in die er de aandacht bijhouden op dat vlak. Vooral het eindstuk pakt nog vrij oké uit. Verder zitten er vele leuke bijfiguren in de film, met onder andere een leuke Bond girl, een prima Judi Dench als M (fijn dat deze nieuwe films haar zo'n grote rol geven) en ook een goede invulling van het personage Felix Leiter. Craig zelf is ook weer goed, maar wordt me hier af en toe wel iets té serieus. In Casino Royale was dat nog verfrissend, maar hier slaat de serieusheid en het totale gebrek aan humor en een knipoog wel heel fel door. Een beetje het totale tegenovergestelde van de Roger Moore era.

Wat Quantum of Solace net dat steuntje richting een voldoende geeft is de korte speelduur. Als dit verhaal 2.5 uur had geduurd, had ik dit veel moeilijker kunnen trekken. Maar het is wel een van de zwakkere delen uit de hele reeks. Kleine 3*.

Heel amusante film. Oh begrijp me niet verkeerd, The Quick and the Dead is bij tijd en wijle een vrij foute film, maar dat draagt alleen maar bij aan het kijkplezier wat mij betreft. Die ironisch dramatische close-ups passen binnen de stijl en het sfeertje van de film. Waar in de doorsnee westernfilm een duel meestal geldt als hét climactische moment, daar is hier het volledige voorhaal er rond gebouwd. En dat levert gewoon heerlijk vermakelijke momenten op, zonder dat er echt spanning of verrassing aan te pas komt. Tot het laatste kwartier weet je namelijk perfect wie welk duel gaat winnen, en ook de afloop kan je echt wel mijlen- en mijlenver zien aankomen. Maar daar draait het hier niet echt om, want de individuele scènes stralen genoeg plezier uit. De sets en aankleding van het stadje zien er mooi praktisch in elkaar gezet uit; verhoogt toch altijd de sfeerfactor vind ik (in vergelijking met zielloze CGI).

De personages zijn niet echt interessant, maar dat wordt grotendeels goedgemaakt door de heel sterke acteerprestaties. Russel Crowe speelt zelfs nog de saaiste rol eigenlijk, dus zoiets zegt al genoeg. Een piepjonge DiCaprio heeft een leuk bijrolletje hier. De sterkste acteur van zijn generatie, en zoiets zie je zelfs in zijn prilste rollen al doorschemeren. Stone moet vooral veel ernstige blikken trekken maar heeft présence, en vooral Gene Hackman mag zich uitleven als de enorm slechte baas van het stadje. Hij trekt eigenhandig de hele film omhoog. Subtiel of genuanceerd is het allemaal niet, inclusief de acteerprestaties, maar het past nogmaals allemaal binnen de sfeer en opzet. Raimi levert hiermee gewoon prima vermaak af, dat soms bijna grenst aan pulp, maar daar alleen maar charmanter door wordt. 4*.

A Quiet Place Part II is wat mij betreft nog een tikkeltje sterker dan het al erg degelijke eerste deel. De beslissingen die de personages nemen zijn in deze sequel iets irritanter, en sommige momenten voelen wat repetitief aan, maar voor de rest doet de film ook heel veel goeds. De tien minuten durende openingsscène waarin het begin van de apocalyps wordt getoond is al meteen heel erg sterk, en hoewel de film hierna even tijd nodig heeft om goed op gang te komen, wordt het allemaal heel vermakelijk en beklijvend wanneer de personages in verschillende groepjes worden opgesplitst. Het constante wisselen tussen de verschillende personages werkt heel erg goed. Iets wat je niet per se zou verwachten, maar er is sprake van een heel goede editing op dat vlak. Op voorhand vreesde ik ook dat dit vervolg vooral grootser en actievoller ging trachten te zijn, en in essentie is het dat ook, maar ik was aangenaam verrast dat er toch nog steeds heel veel lange stille momenten inzitten. Het concept blijft op zich sterk vind ik. Heel veel mooie shots ook; op technisch en visueel vlak is dit zeker een upgrade ten opzichte van het eerste deel. Krasinski heeft de kneepjes van het vak intussen erg goed onder de knie gekregen.

Cillian Murphy en Millicent Simmonds zijn overigens de sterren van de film, en hebben ook de leukste verhaallijn. Emily Blunt is zoals altijd ook hier heel goed, maar wordt helaas wel in het minder leuke gedeelte van de film gedeponeerd. En ja, het plot is niet altijd even sterk, en de personages doen geregeld domme dingen, en daar kan je je aan storen. Ik heb me echter anderhalf uur lang heel erg vermaakt, en dat telt ook voor iets. Kleine 4*.

Leuk! Veel beter gemaakt en leuker om te kijken dan het enigszins vergelijkbare Bird Box (daar mocht je niet kijken, hier mag je geen geluid maken). Het concept is tof hier, en wordt ook degelijk uitgewerkt. Er wordt in het eerste stuk van de film nauwelijks gesproken, maar Krasinski weet er goed de spanning in te houden. Er zitten natuurlijk evenzeer wat domme dingetjes in (in het begin bijvoorbeeld; wie laat er nu het jongste kind helemaal van achter in de rij lopen?) en ook het einde is een beetje over the top, maar dat heb je nu eenmaal altijd met dit soort verhalen/concepten. Als je het heel geloofwaardig wil maken allemaal, is elk personage binnen de drie minuten dood. Visueel ziet het er allemaal goed uit (variatie in locaties ontbreekt wel grotendeels, maar dat is zo erg niet) en de cast acteert fijn. Emily Blunt is een van de betere huidige actrices naar mijn mening, en speelt hier zoals te verwachten erg sterk. John Krasinski is ook héél goed; beste moment van de film is wanneer hij heel hard schreeuwt om zijn kinderen te redden en zichzelf opoffert. De kindacteurs vallen niet op in negatieve zin.

In ieder geval best leuk dus, met een fijne compacte speelduur van anderhalf uur. Ik vraag me wel af in hoeverre je hier op kan verdergaan, en hoe interessant een vervolg nog wel kan zijn, maar Krasinski heeft met dit 'quasi-regiedebuut' absoluut het voordeel van de twijfel verdiend. 3.5*.