Meningen

Goede film met een sterk spelende Will Smith. En maar goed ook, want hij draagt de film toch wel. De eerste helft was heel sterk met die beelden van de verlaten stad, Smith samen met zijn hond als enige inwoner door de verlaten stad en de eerste confrontatie met de vampieren. De dood van de hond vond ik ook emotioneel in beeld gebracht. De flashbacks werkten goed en de film werkt al snel toe naar een einde, dat helaas een beetje te kampen heeft met mindere CGI en ook wat minder spanning als in het begin. Maar slecht werd het nergens en uiteindelijk is dit gewoon een heel vermakelijke film met een prima sfeer.

Vermakelijk en op geen enkel moment vervelend om uit te kijken, maar over het algemeen blijft het toch maar heel erg in de middenmoot steken. Net zoals zoveel slashers die eind jaren '90 uitkwamen, probeert deze film duidelijk mee te liften op het succes van Scream. En net zoals al de rest slaagt I Know what you did last summer daar bijlange na niet in. Het is heel erg standaard en het volgt elke horror trope. Wat al deze latere slashers vergeten is dat Scream eigenlijk een soort meta-fictionele parodie op het genre was. De film is heel erg traag (ik denk dat de eerste kill pas na zo'n 50 minuten valt ofzo), en qua inventieve kills of gore is het toch ook maar braafjes. Positieve puntjes zijn er gelukkig ook wel (in tegenstelling tot bijvoorbeeld het erbarmelijke Urban Legends); de eerste 20 minuten zijn bijvoorbeeld best fijn, Sarah Michelle Gellar is een leuke verschijning en levert veruit de beste prestatie, de killer ziet er best cool uit met zijn zwarte jas en vishaak en dan nog wat vermakelijke individuele scènes (bv. de hele sequentie waar Michelle Gellar's personage achternagezeten wordt). 2.5*, helaas te standaard.

Het eerste deel was al niet heel sterk, maar dit vervolg weet desondanks niettemin een bedroevend niveau te bereiken. Als je als regisseur elke vorm van logica uit het raam wil gooien, oké doe dat dan wat mij betreft, maar creëer dan alsjeblieft niet zo'n mega-serieuze toon en sfeer. Maak er dan iets campy van zodat er tenminste nog wat gelachen kan worden, niets mis mee. Maar neen. Laten we vooral een kwartier naar Freddie Prinze Jr. kijken die zich enorm pijnigt om een beetje geloofwaardig te acteren, en dan nog belachelijk hard faalt. Zijn scènes hadden in de eerste plaats al gewoon geschrapt kunnen worden. De rest van de cast is dan wel nog vrij sympathiek en leuk, dus dat redt de film wel een beetje. En ook de locatie van het eiland geteisterd door tropische stormen is prima. Het is daardoor geen erg vervelende zit, en het is uiteindelijk wel vermakelijk, maar het kleinste beetje logica wordt om de 2 minuten doorbroken op de meest onterecht serieuze manier, dus hoger dan een 2* kan ik hier niet aan geven.

Dit was m'n 3de Kurosawa. Een tweetal weekjes geleden gezien, en veel shots en scènes blijven toch wel weer op m'n netvlies gebrand. Het is een wat meer onderkoelde film en in principe een vrij langzame, trage karakterschets, maar ik was weer erg overtuigd. Dat absolute meesterschap in cameravoering en -positionering, belichting en die prachtige zwart-wit-fotografie maken dit weer enorm 'objectief' plezierig om naar te kijken. Elk beeld kan je inlijsten. Als filmliefhebber is het prachtig om zoiets op het grote scherm te kunnen zien. Maar waar Ikiru vooral beklijft, is het emotionele aspect, en dit komt niet in het minst door de enorm menselijke acteerprestatie van Takashi Shimura, die met zijn zielige kop, waterige ogen en voorzichtige, hese stem enorm veel sympathie en meelij weet op te wekken. Hij hoeft zelfs nog niets te zeggen, alleen zijn blikken spreken al boekdelen. Hij zuigt je zo mee de film in.

En voor 2/3 van de film was ik echt hélemaal mee, en op dat moment zat het misschien zelfs op een wat hogere score. Vooral de hele sequentie waarin hij met de dichter op stap gaat en het bruisende nachtleven induikt, vond ik fantastisch. Maar vanaf zijn dood komt de flow van de film tot een halt, en duurt het ook eventjes vooraleer je er terug lekker inzit. Misschien doelbewust - Kurosawa speelt wel vaker met wisselende vertelstructuren en perspectieven - maar het komt niet helemaal goed uit de verf, en het duurt te lang vooraleer er toegewerkt begint te worden naar de emotionele climax op de schommel. Wat dan wel weer een tergend mooie, pijnlijke afsluitende scène is.

Een 'nadeel' aan het feit dat Kurosawa zo bizar veel invloed heeft gehad en nog steeds heeft, is dat ik eigenlijk bij 3 van de 4 films die ik van hem zag de afgelopen maand, het verhaal al letterlijk kende. Een aantal jaren geleden zag ik de remake van deze film - het Britse 'Living' - en hoewel ik dat een goede film vond, moet ik nu constateren dat dat soms bijna een shot-voor-shot remake was. Enfin, dat mag, maar Ikiru had op die manier weinig verrassingen voor me. Wat natuurlijk geen fout van de film is, integendeel. Maar daardoor vond ik de laatste veertig minuten wel wat lang duren.

Maar toch dikke 4* wel weer.

Ik wist tijdens de aftiteling niet meteen wat te denken hierover. Zelfs niet of ik het goed dan wel slecht vond. Maar een aantal weken later blijft Sound of Falling wel door m'n hoofd spoken. Scènes, beelden, personages. Het plot ben ik al kwijt, voor zover daar zelfs sprake van was. Het is meer een sfeervolle, intuïtieve, associatieve ideeën-film, en het zijn dan ook de ideeën die het meeste blijven hangen.

De vier verschillende tijdsperiodes en generaties worden niet chronologisch in beeld gebracht, maar de hele tijd door elkaar heen. Van voor naar achter en weer terug. Het filosofische idee lijkt te ontstaan dat alle tijdsperiodes tegelijkertijd bestaan. Er is geen ''verleden'', ''heden'' of ''toekomst''. Er is alleen maar het ''nu''. De camera is een soort objectieve toeschouwer die buiten de wereld van de film staat, die daardoor van 1918 naar de de jaren '80 kan zweven, en dan weer dertig jaar terug. Maar ook verschillende personages keren terug, in een andere vorm weliswaar. Familieleden uit verschillende generaties hebben hetzelfde karakter, dezelfde flaws en struggles, dezelfde dromen.. Synchroniciteit is het kernwoord hier. Alles blijft terugkeren, en bestaat tegelijkertijd over de generaties en decennia heen.

Ongelooflijk mooi gefilmd ook door Schilinski. Authentiek uitziende sets, locaties en landschappen; op dat vlak echt een erg sterk gefilmde period piece. De kleuren en filters geven het allemaal zo'n specifieke ''20ste-eeuws Duits platteland''-gevoel (I know dat dat geen ding is, maar puur qua vibe). En vooral: sounddesign! Op het grote scherm kwam elk geluid heel hard binnen en merk je echt hoe sterk dit de sfeer van de film ondersteunt en mee vorm geeft.

Dus uiteindelijk valt de schaal wel uit richting de positieve kant, en wil ik de film binnenkort misschien nog wel eens een tweede keer zien, wanneer hij regulier in de bioscoop verschijnt (ik heb de film gezien op het Filmfestival in Gent paar weken terug). Want wat ik er op dit moment nog niet in zie, is een meesterwerk. Daar blijft het inhoudelijk en emotioneel te afstandelijk en abstract voor, en raakt Schilinski wel een intellectuele snaar, maar ook (nog) niet meer dan dat.

3.5*.

In the Mouth of Madness heeft me heel erg onder de indruk achtergelaten. Wat een ongelooflijk sterke, atmosferische en oneindig interessante film. In de eerste helft van de film zat ik de hele tijd op het puntje van mijn stoel na te denken hoe het nu allemaal zat; na een gegeven moment wordt dat wel ongeveer duidelijk, maar dat doet niets af van het feit hoe ongelooflijk sterk en waterdicht dit plot in elkaar zit. En toch blijft er nog genoeg ruimte over om zelf te fantaseren; die oeroude of kosmische wezens die Cane beïnvloeden, of in ieder geval aan de touwtjes trekken; daar kan je letterlijk je eigen ding van maken, hoe dat zit. En dat maakt het natuurlijk des te fascinerender en interessanter. Die hele dualiteit tussen werkelijkheid en fictie loopt als een rode draad door de film, en Carpenter speelt daar heel erg leuk mee, maar wat In the Mouth of Madness dat tikkeltje extra geeft, is dat die thematiek hier gekoppeld wordt aan Lovecraft-achtige thema's en sfeer. Het is ook gewoon geweldig dat op het einde de wereld simpelweg naar de verdoemenis gaat. Dat maakt het hele verhaal des te creepier en impactvoller. Tja, ik kan echt wel blijven praten over het verhaal en de thematiek; het is gewoon briljant wat mij betreft.

Visueel valt er ook heel veel te genieten. Het is natuurlijk een vrij 'recente' Carpenter (naar zijn actieve carrière gekeken dan, bedoel ik), maar het is zelfs voor z'n tijd een enorm mooi uitziende film. Ik denk dat het ook Carpenter's meest experimentele film is qua stijl? Ik vond al die hallucinante overgangen en beelden in ieder geval super sfeervol en mooi. Het enige ding dat niet zo merkwaardig is in deze film is de cast, op een geweldige Sam Neill na natuurlijk, maar dat doet niet heel erg ter zake hier. Dat is niet waar de nadruk op ligt, en op zich doet iedereen wel wat ie moet doen. Goh, het is eigenlijk dat ik niet zo snel een 5* geef na slechts één kijkbeurt, maar eigenlijk is dit nagenoeg een foutloze film voor mij. Carpenter levert hier (nogmaals) een parel mee af. Ik denk dat ik Halloween nog net dat tikkeltje beter vind, maar daarbuitenom is dit de beste film die ik tot nu toe van hem zag. Er zit in ieder geval zeker een herkijkbeurt in, en wie weet ook wel een verhoging dan. Voor nu een dikke 4.5*.

Inception is na The Dark Knight wellicht Nolan's beste film. Laat het maar aan hem over om een relatief ingewikkeld verhaal (valt echt nog wel mee hoor) zo meeslepend te presenteren. Het durft wel eens danig down the rabbit hole te gaan soms, maar Nolan weet het geheel altijd op de rails te houden, en dat is iets wat een van zijn meest bewonderenswaardige kwaliteiten is als regisseur. Het verhaal zit sterk in elkaar zonder ogenschijnlijke plotholes. De interne logica wordt in ieder geval nergens verbroken, wat het enige belangrijke is in dit soort films. Wat Inception vooral zo mooi maakt, is dat het menselijke nooit uit het oog verloren wordt. Je hebt hier dan wel een zeer groots verhaal over allerlei ver-van-je-bed achtige sciencefiction taferelen, maar de rode draad van de film is absoluut het samenspel van de personages en de lessen die zij uiteindelijk leren. Dat is dus nog iets waar Nolan in uitblinkt, wat ik vooral ook in Interstellar bijvoorbeeld merkte. Aan een geweldig verhaal heb je behoorlijk weinig als je geen binding hebt met de personages. Leonardo DiCaprio zet hier een fenomenale rol neer, maar ook Cillian Murphy, Tom Hardy, en ach kom, in feite de hele cast, doet het absoluut top.

De 'Time' soundtrack van Hans Zimmer is misschien ook wel een van de meest ontroerende, melancholische, droevige doch hoopvolle stukjes muziek ooit gehoord in film.

4.5*

Een beetje het prototype van de 'Emmerich spektakel blockbuster'. Het is een film waar je heel veel op aan te merken zou kunnen hebben, maar als je je verstand even op nul zet is dit vrij vermakelijk. De special effects zien er, voor toch al 25 jaar oud te zijn, goed uit, en het is vooral tof dat er vanaf het begin al een goed tempo in zit. Geen lang getreuzel, neen, meteen een paar grote steden die plat gebombardeerd worden. Independence Day volgt misschien wel iets te veel personages, en in feite is enkel Jeff Goldblums karakter tof om te volgen. Die man weet het niveau van elk ding waar hij in zit wel omhoog te trekken, en doet dat ook hier door wat luchtigheid in het geheel te brengen. Buiten het niet slecht in beeld gebrachte spektakel en fijne tempo is het wel een film die wel heel erg verzandt in vals sentiment en belachelijk Amerikaans patriottisme. Zeker tegen het einde wordt dat om ziek van te worden. Maar bon, het is uiteraard inherent aan het genre dat België/Nederland op hun dooie gemakje wat zitten aan te modderen tijdens een apocalyptische crisis. Laat die Amerikanen het maar oplossen, kuch.
3*.

Deze vierde Indiana Jones is onnodig, maar ondanks dat, niet zo slecht als er vaak geroepen wordt. De aliens en het hele ruimteschip op het einde kan wel een beetje over the top overkomen, maar het is echt niet misplaatst binnen het hele wereldje van Indiana Jones, waar het bovennatuurlijke altijd aanwezig is geweest. Voor de rest vormen de jungles van Latijns-Amerika een ideale locatie en zitten er best wat toffe actie-scènes in. Aan vaart is er in ieder geval ook in dit deel geen gebrek. De cast is wel wat minder, op Harrison Ford na, die gewoon weer veel plezier lijkt te beleven. Kritiek dat hij hier te oud voor zou zijn geweest vind ik een beetje onzinnig, dat valt echt nog wel mee. De film omarmt dat ook gewoon. Het verhaal zelf hangt wel met haken en ogen aan elkaar en hier en daar zitten er iets te veel over the top momenten in, dus dat deze late nakomer een danig niveau onder de eerste drie staat, is een feit. Maar het blijft vermakelijk kijkvoer.

The Last Crusade was in mijn herinnering een heel stuk sterker dan ik hem nu na herziening vind. Het verhaal was wat minder interessant en de film doet er ook wel een beetje over om wat op gang te komen had ik de indruk, maar bon, dit blijft niettemin vermaak van de bovenste plank, met dat lekkere feelgood gevoel waar Spielberg in uitblinkt. Qua humor is deze de grappigste van de reeks, vooral door de interactie tussen vader en zoon Jones. Sean Connery speelt een heel toffe rol, en Harrison Ford doet dit voor de derde keer op rij met een zichtbaar enthousiasme, al werd hij hier wel al een klein stukje ouder. Gooi daar nog wat andere leuke bijpersonages bij, avontuurlijke actie-scènes en een erg goed laatste kwartier, en je hebt weer een geslaagde Indiana Jones film. Toch vind ik deze keer Raiders of the Lost Ark wel de superieure film van de trilogie, terwijl ik dat vroeger altijd afwisselend deze of deel 2 vond.

3.5*

Als klein kind heb ik specifiek deze Indiana Jones, en niet zozeer de andere twee delen, echt kapot gekeken. Vond het toen een fantastische film, en ik snap ook wel waarom ik dit tweede deel toen prefereerde. Het is en blijft een enorm avontuurlijke film met veel humor, die vanaf het begin op de gaspedaal drukt en nooit meer loslaat. Niettemin vind ik deze nu, na 'em jaren en jaren niet gezien te hebben, wel een stuk minder indrukwekkend dan Raiders of the Lost Ark. Ik dacht dat jeugdsentiment wel het een en ander ging verbloemen, maar dat was toch niet helemaal het geval. De bijpersonages zijn helaas irritant en de humor en actie-scènes zijn een stuk kinderachtiger dan in het eerste deel. Maar bon, daarbuiten om blijf ik hier weinig op aan te merken hebben. Het blijven stuk voor stuk leuke films, deze Indiana Jones reeks, en met een aantal erg leuke actie-scènes, veel vaart en non-stop avontuur blijft ook Temple of Doom boven het niveau van de gemiddelde avonturenfilm zitten.

Verlaging naar 3.5*.

Tarantino op z'n allerbest.

Ik kan weinig minpunten aan dit staaltje cinema opmerken. Tarantino's stijl moet je liggen natuurlijk; dit is niet zomaar een normale oorlogsfilm, en moet je uiteraard ook niet verwachten. Heerlijke creativiteit die van het scherm spat, enorm goed geschreven en lange dialogen, fantastische acteerprestaties, hilarische humor (Pitt en z'n consorten die Italiaans spreken!), vakkundig opgebouwde spanning, schitterende cinematografie en een typische Tarantino herschrijving van de geschiedenis (die uiteraard over the top is, maar kom, dat is juist het grote charme), dat is wat je wel kan verwachten.
De film is opgedeeld in vijf hoofdstukken, die elk hun eigen verhaal vertellen dat op het einde samenkomt. Zeer moeilijk om m'n favoriet hier uit te kiezen. Die zeer lange openingsscène is absoluut legendarisch en ook het einde, waarin alles samenloopt in de cinema, is perfect, maar ik ga dan toch voor het hoofdstuk gaan waarin Fassbender &co in de ondergrondse bar zitten. Héérlijke dialogen en voelbaar opgebouwde spanning, een pareltje van een scène.
Alle acteurs doen het heel goed; Pitt als Aldo Rain is over het algemeen hilarisch, maar dé prestatie van de film is die van Christopher Waltz als de afschuwelijke kolonel Hans Landa. Er is wellicht al genoeg gezegd over zijn rol en acteerwerk, maar er kan wat mij betreft niet genoeg benadrukt worden hoe goed hij was; een acteerprestatie voor the ages.

Tarantino doet waar hij goed in is, én meer. Alles klopt hierin, van de beelden tot de personages tot de acteurs tot de muziek tot de typische Quentin dialogen.

5* en top 10-notering.

Ik sta er nooit genoeg bij stil wat voor een ongelooflijk uitgebreid en bijna consistent sterk oeuvre de Coen-broers doorheen de decennia hebben neergezet. Er zijn genoeg films van hun hand waarmee ik niet vibe, maar het vakmanschap valt nooit te ontkennen. Inside Llewyn Davis stond al langer op m'n lijstje en een tijdje geleden kwam het er dan eindelijk van. En wat ik aanvankelijk voelde was een initiële teleurstelling. De film gaf me een heel duister, deprimerend, eigenlijk gewoon depressief gevoel, en ik wist niet goed hoe ik het moest plaatsen allemaal. De duidelijke mythische laag in het verhaal, iets wat de Coens wel vaker doen, met een niet onduidelijke allusie op de mythe van Sisyphus, en de cyclische aard van zijn bij voorbaat onhaalbare taak, klikte ook niet meteen bij me. Hoogstens op intellectueel vlak, maar niet op gevoelsmatig gebied. Maar na het een paar dagen te laten bezinken, begon mijn gevoel en mening langzaam te draaien. Tuurlijk liet de film me met een depressief gevoel achter, het is nu eenmaal een film die letterlijk draait om een zwaar gedeprimeerde man die hoop en roem zoekt in een kleurloze wereld die dat niet te bieden heeft. Wel aan enkele lucky few, maar daar hoort Llewyn niet bij, en daar zal hij bij voorbaat nooit bijhoren. Het is een gedoemde, hopeloze queeste, verpakt in één van de meest kleurloze, grijze films die ik ooit gezien heb, dus het gevoel waar je als kijker mee achterblijft is vrij doelbewust. Vind ik het briljant, zoals sommigen? Nee, nog steeds niet. Ik vermoed ook niet dat dat nog gaat komen. Maar het is wel een heel sterk staaltje filmwerk, en de film laat als geheel een goede nasmaak achter.

Vooral over het cyclische bleef ik nadenken, en ik denk dat dat ook het enige aspect van de film is waar je een beetje hoop aan kan ontlenen, als je het wil zien. Llewyn zit vast in een loop, hoe letterlijk of metaforisch je dat ook wil interpreteren. De film eindigt exact zoals het begon. Hoewel, niet helemaal exact. Er zijn subtiele verschillen. De grootste indicator is dat hij op het einde de kat niet laat wegrennen. Wordt er geïmpliceerd dat het in de volgende 'cyclus' Llewyn meer voor de wind zal gaan? Wie zal het zeggen; net zoals Llewyn, kan een mens hopen. Een kleine glimmer in de duisternis.

Heel sterke acteerprestatie van Oscar Isaac overigens, die hier zo'n beetje mee 'doorbrak' geloof ik. De bijrolletjes zijn zoals altijd vrij Coen-esque, ook al is het hier allemaal een paar gradaties serieuzer en zwaarder dan in een pakweg Fargo.

Al bij al is het kwartje dus wel gevallen, grotendeels. 3.5*.

Heel fijne, hoogst originele Pixar-film, die voor mij misschien niet meteen tot de hoogste sferen van hun output behoort, maar wel gewoon weer onvervalst vermaak biedt met een mooie boodschap. Het is allemaal prachtig geanimeerd, met kleurrijke werelden vol ongebreidelde fantasie en leuke personages/figuren. Maar het is echt vooral het concept dat hier een pluim verdient. Zo origineel uitgewerkt allemaal, met een paar hele leuke scènes, zoals wanneer je ook bij de ouders de emotie-figuren ziet. Uiteraard is het allemaal gericht op kinderen enerzijds, maar ik heb wel het gevoel dat je hier als volwassene best wel wat kan uithalen. Er zitten hier toch lagen in die denk ik wel over het hoofd vliegen van de kleinsten onder ons. Maar goed, dat is altijd het mooie aan Pixar geweest. Voor jong en oud. Het enige 'probleem' vind ik dat Riley niet zo'n pakkend hoofdpersonage is. Haar inwendige wereld is fantastisch, maar ik leefde persoonlijk niet ontzettend hard mee met haar lotgevallen in de 'echte' wereld. De vergelijking met Toy Story gaat een beetje op; daar geef je ook niet zozeer om Andy. Met het enige verschil dat Riley wel een stukje centraler staat, en dus iets pakkender had mogen zijn. Maar goed, ik besef me wonderwel dat ik dan natuurlijk ook praat vanuit het perspectief van een volwassen man, wiens stem hier misschien niet zo luid in hoeft te zijn.

3.5*. Ik kijk zeker uit naar het vervolg.

In tegenstelling tot sommige anderen vind ik dat dit vervolg nauwelijks tot niet moet onderdoen voor de eerste Inside Out. Ik heb de film in een overvolle zaal gezien met grotendeels een hoop andere tieners/twintigers (ik val in die laatste groep, voor alle duidelijkheid), en dat was eerlijk gezegd wel echt een toffe ervaring. Er zaten duidelijk een heel aantal mensen tussen die 'opgegroeid' waren met de originele film, en dat enthousiasme voelde je wel in de zaal. Op die manier is het ook wel een interessante reeks voor Pixar. Het is heel makkelijk om bij elk nieuw deel mee te groeien met je publiek en de demografie. Je laat Riley gewoon telkens met nieuwe emoties en ervaringen dealen, en hopsake. Niet dat ik daar per se achter sta; met dit tweeluik is het wel mooi geweest voor mij denk ik. Maar het lijkt me onvermijdelijk dat ze hiermee zullen verdergaan, gezien het ongekende succes.

Maar Inside Out 2 dus; het borduurt natuurlijk verder op de originaliteit van het eerste deel, maar het doet dat wel niet op een luie manier vond ik. Er zitten meer dan genoeg nieuwe leuke vondsten in, en de nieuwe personages/emoties waren allemaal leuk op hun eigen manier. Zeker Anxiety is heel sterk als de nieuwe 'villain', oftewel emotie om mee om te leren gaan. Heel fijn stemmenwerk van Maya Hawke ook bij dit personage. De oude personages krijgen echter niet per se veel minder te doen, en hebben ook allemaal elk hun eigen momentje. Pixar-films zijn uiteraard nooit uitsluitend voor kinderen, maar zeker bij deze film had ik wel het gevoel dat het echt een stukje meer gericht was op het volwassen publiek. Zeker dat einde met Anxiety die helemaal overboord gaat en de visualisatie van een paniekaanval, vond ik erg sterk. Het is een film die me zeker in dat slotstuk wel weer opnieuw raakte gewoon. Dus voor mij blijft Pixar toch iets goed doen.

Het is natuurlijk te hopen dat de studio geen complete sequel-machine wordt en er plaats blijft voor originele verhalen, maar Inside Out 2 hoeft in ieder geval niet aan kracht en kwaliteit in te boeten ten opzichte van het eerste deel. Voor mij niet, althans. 3.5*.

Indidious Chapter 2 bewandelt geen nieuwe paden, maar James Wan is als horrorregisseur kundig genoeg om hier een redelijk sterk geheel van te maken. Visueel weet hij er toch altijd iets moois van te maken, sounddesign is luid (zoals de regeltjes het voorschrijven) en effectief en de sfeer is gewoon weer lekker duister en creepy. De jump scares zijn standaard en je weet dus ook wel ongeveer wanneer je ze moet verwachten, maar er zitten toch een aantal geslaagde schrikmomenten in. Vooral die scènes in het ziekenhuis waren angstaanjagend. Het einde werd wat zweverig, maar het sloot zich wel oké af. Die allerlaatste scène is natuurlijk wel weer typisch en totaal onnodig. Die vervolgen ga ik toch mooi aan me voorbij laten gaan, je kan bezig blijven hé.
Deze film leunt voor de rest wel heel fel op het eerste deel, die ik een aantal jaren terug zag en waar ik niet superveel meer over wist. Vooral die geestenwereld en hoe dat ook al weer zat, was even graven in het geheugen, maar uiteindelijk is de film goed genoeg te volgen als je gewoon de algemene lijnen nog weet. Er zijn ook wat overlappingen met deel I, maar ook daarvoor hoef je de precieze details niet meer te weten, het is allemaal duidelijk genoeg.

Wan doet waar hij goed in is; nergens exceptioneel (en haalt ook niet het niveau van The Conjuring films wat mij betreft), maar uiterst degelijk. 3.5*

Vrij slecht formulewerk. Oh, ik heb me een paar keer verschoten hoor, maar dat komt vooral omdat elk eng moment onderstreept wordt door een overdreven luid sounddesign. Alsof de regisseur in je gezicht schreeuwt: 'en dit is het moment waarop je moet schrikken'. Ik vind dat toch een zwakte; echte horror is spanning creëren waarbij je niet hoeft te leunen op luie jumpscares. Verder vond ik ook de dialogen er belachelijk dik bovenop liggen vaak; zo reageren of praten mensen gewoonweg niet. De acteerprestaties zijn ook vrij ondermaats, al doen die dochter en vader dat nog wel redelijk leuk. Dat comic relief duo kan er ook nog wel mee door. Enkele scènes zijn ook nog wel geslaagd, en het grootste voordeel van de film is dat het maar 90 minuten duurt, en vrij vlot voorbijgaat. Darth Maul mag ook nog een seconde opduiken, grappig.

De eerste twee Insidious films, en dan vooral de eerste, zijn gewoon echt goede horrorfilms, maar deze is het gewoon niet. En dat is jammer eigenlijk, want qua lore is de Insidious reeks veel origineler dan bijvoorbeeld The Conjuring universe. Het probleem is gewoon dat de makers maar zomaar wat doen, en de lore totaal, maar echt totaal, niet consistent is. Als de regels niet duidelijk zijn, en alles kan gebeuren, verdwijnt enige mogelijke interesse meteen bij mij. 2*.

Waardeloos 'slotdeel' (dat er nog eens ooit een vijfde deel gaat volgen valt, neem ik aan, niet uit te sluiten), dat helemaal niets nieuws meer toevoegt. De 'regels' van het universum en the Further zijn bovendien ontzettend inconsistent. Als zomaar alles kan gebeuren wanneer het moet gebeuren, dan heeft geen enkele gebeurtenis nog iets te zeggen. Interessant is het dan niet meer, laat staan spannend of eng. De film bevat om de zoveel tijd enorm luide momenten, om toch maar wanhopig te proberen de kijker te laten schrikken. Jumpscares kunnen wel leuk zijn als een film ook daarnaast nog iets te bieden heeft qua engheid, maar dat is hier gewoon helemaal niet het geval. In dat geval vind ik het simpelweg een zwaktebod, en niets meer. Jammer, want de eerste twee films uit de reeks zijn wél erg creepy, zowel in your face als onderhuids. Lin Shaye doet nog wel haar best, maar al de andere figuren om haar heen zijn irritant. Het vervelende sentiment op het einde voelt onverdiend aan, en dan moet er helemaal op het einde natuurlijk nog eens heel geforceerd een bruggetje gemaakt worden naar deel 1. Het enige wat die laatste scène deed, was duidelijk maken hoe ontzettend veel beter die eerste film was. 1.5*.

Insomnia is een oerdegelijke misdaadthriller, die in feite weinig mis doet, maar ook niets bovengemiddeld goed. Het is vrij standaard en conventioneel allemaal, zowel camerawerk als verhaal als de uiteindelijke ontknoping. Niettemin is het wel verfrissend dat Nolan zich hier eens een keer niet bezighoudt met het onnodig spelen met tijd(lijnen), iets wat zeker in zijn latere films (Dunkirk, Tenet) helemaal niet zo slim in elkaar steekt als hij zelf lijkt te denken, maar wel aandacht schenkt aan het vertellen van een boeiend verhaal. Het is tevens een leuke keuze dat de focus van de film niet op het moordmysterie ligt, maar wel op de psychologie en de innerlijke demonen van de personages. Al Pacino speelt overtuigend, al weet hij de insomnia toestand richting het einde wat minder goed neer te zetten, en Robin Williams werkt goed als de tegenhanger. Geen briljante prestaties, maar net zoals de kwaliteit van de film zelf; oerdegelijk. Het rolletje van Hilary Swank kan onmogelijk clichématiger zijn, maar haar aanwezigheid is nooit onprettig.

De beelden van de noordelijke landschappen van Alaska zijn mooi en sfeervol. Cinematografisch zitten er ook echt enkele heel mooie shots in, de scènes in de mist springen me bijvoorbeeld te binnen. Nolan is hier nog aan het groeien als regisseur, dat is duidelijk, maar hier kan je niet echt iets op aanmerken. Dat komt natuurlijk ook wel omdat er veel veilige keuzes worden gemaakt (met de insomnia zelf, en de hallucinaties die hier uit kunnen voortkomen, had je bijvoorbeeld zo veel meer mee kunnen doen..). Niettemin zou ik het wel tof vinden als Nolan na Tenet eens terugkeert naar een wat kleinschaliger project zoals dit, of het geweldige Memento. Ondanks het vrij rechtlijnige en simpele verloop van Insomnia, is dit zovele malen leuker om te kijken dan het bombastische en onterecht pretentieuze Tenet. 3.5*.

Fijne film. The Intern is niet het soort film dat ik snel zou opzetten, maar De Niro is natuurlijk één van de all-time greats en een podcast die ik regelmatig luister sprak laatst nog eens vrij positief over deze film. En m'n vriendin wilde de film graag nog eens zien, laten we zeggen dat dat ook meespeelde.

Allemaal redenen die me over de streep hebben getrokken, en waarom ook niet uiteindelijk? Fijne feelgood-film met een dramatisch randje, die eigenlijk heel vlotjes en verrassend onproblematisch van punt A naar punt B loopt. Geen geforceerde frictie of geconstrueerd drama, geen vervelende zijlijntjes, geen personages die van vijanden naar vrienden of geliefden moeten groeien. Niet echt, in ieder geval. Het zijn dan wel personages met tekortkomingen, maar dat is niet de focus van de film. De focus ligt veeleer op de positieve dingen. Ook al komt er bedrog in het spel tegen het einde, verliest de film die positieve, hoopvolle noot niet. Van dat hele laatste stuk en de boodschap van het einde was ik geen fan meer, maar de film had tegen dan wel voldoende goodwill bij me opgebouwd. Robert De Niro zet toch wel één van de leukere rollen van zijn schemerjaren neer, en Anne Hathaway vond ik fijner dan in eender welke film waar ik haar ooit in gezien heb. Zelfs zo iemand als Adam DeVine - geen grote fan van - is goed te pruimen hier. Nancy Myers creëert een leuke dynamiek in de cast en een goede vibe, en dat doet veel.

3.5* is misschien een beetje veel, zeker omdat het einde echt slecht is om het ongenuanceerd te zeggen, maar ik zal de balans net in het voordeel van de film laten overhellen. Tof voor een keertje.

Sinds The Dark Knight altijd fan geweest van Nolan, en sinds True Detective van McConaughey, dus dit leek een ideale combinatie te gaan worden. En dat was het ook. McConaughey acteert hier toch weer erg sterk en leidt de film met gemak. Het verhaal mag er dan waarschijnlijk hier en daar met de haren bijgesleept zijn, ben zelf verre van een expert op gebied van fysica en de ruimte, maar het is in ieder geval allemaal erg fascinerend. Relativiteit, vijfde dimensie, wormholes en black holes en al die andere ruimtekundige termen die je langs de oren wordt gesmeten zijn erg droog op papier, maar Nolan weet dit allemaal zeer interessant en vlot in beeld te brengen, in zulke mate dat ik er nog wat meer over heb opgezocht nadien.
Het laatste halfuur kan een zekere overdadige sentimentaliteit verweten worden, en ook het hele black hole/'verleden/heden en toekomst op 1 rechte lijn-gedeelte kwam wat zweverig an al te toevallig over, maar het werkt gewoon. Visueel en geluidtechnisch een prachtige film ook; die verschillend vormgegeven planeten, de ruimte, maar ook de desolaat ogende Aarde; top notch allemaal. Enige minpunt vond ik Damon z'n rol. Had geschrapt of ingekort kunnen worden en daarmee de speelduur van de film net iets behappelijker kunnen maken.

Vermakelijke wegkijker, maar meer dan een tussendoortje is het niet. Daarvoor is het allemaal te nietszeggend en vooral te clichématig. Een van de mindere Coens toch wel, hoewel hun karakteristieke filmische eigenschappen zeker aanwezig zijn. De humor is op typische Coens-wijze best geslaagd; de openingsscène met Geoffrey Rush start al lekker absurd, en op dat elan gaat het door. Dat is meteen ook het beste aspect van de film, en waarom het zeker een voldoende krijgt, want de meer dramatische elementjes werkten voor mij niet. Het hele liefdesplot, hoe de een de ander probeert te vermoorden op het einde, maar dan daarna toch het overdreven happy end, etc.; ik kon er weinig mee. Dat heeft niets te maken met Clooney en Catherine Zeta-Jones, die een aanstekelijke chemie hebben, maar het is zoals ik al zei clichématig tot in den treure en daardoor saai. Vooral Clooney is overigens wel écht leuk; ik kan hem altijd het beste appreciëren in Coen-films eerlijk gezegd. Zijn beste rol vind ik die in O Brother, Where Art Thou, maar deze prestatie mag er zeker ook zijn. 3*.

Zo midden september begint het altijd; de dagen worden korter en donkerder, het weer guurder. En daarmee start mijn zin om vaker dan gemiddeld een horrorfilm erin te gooien. Zo geschiedde ook deze week, en wat is Invasion of the Body Snatchers een heerlijke genre-klassieker. Hij stond al een tijdje vrij van boven in mijn lijstje, en de film stelt allesbehalve teleur. Ten eerste is er sfeer in overvloed, vanaf die unheimliche openingsscène in de koude, zwarte ruimte, tot de vormgeving van San Francisco in de jaren '70, de dreigende muzieknoten en het allesoverheersende gevoel dat het eigenlijk vanaf de eerste minuut al 'te laat' is. Bij elke scène die verstrijkt krijg je als kijker steeds meer dat noodlottige gevoel dat er niets meer aan de situatie gedaan kan worden. De figuranten in de achtergrond gedragen zich continu vreemd en onmenselijk. De sfeer die hierdoor wordt geëvoceerd is sterk en griezelig. Het duurt misschien een tijdje vooraleer de film écht op gang komt, maar de sfeerzetting is feilloos, en de film heeft die opbouw wel echt nodig om maximaal impact te maken in de tweede helft. Die is ook sterk, wanneer de hele situatie blijft ontaarden en ontsnapping niet meer mogelijk lijkt. Het einde is ongelooflijk iconisch; ergens verwacht je het onbewust wel, maar het kwam toch nog als een schok binnen bij mij. Het is in toon en sfeer een ideaal sluitstuk van de film. Het is vooral heel sterk dat de film zich in een drukke grootstad en deels in het daglicht afspeelt, en toch continu zo'n dreiging weet uit te stralen. Waar in films als The Thing of Alien de afgelegen locatie een rol in de spanning speelt, draait Invasion of the Body Snatchers dat gegeven eigenlijk helemaal om, en dat kom je minder vaak tegen. Beetje een anachronistische uitspraak natuurlijk, The Thing en Alien komen beide na deze film pas uit en vooral eerstgenoemde haalt hier duidelijk wel een beetje inspiratie, maar toch.

Horror was wat mij betreft nooit zo goed als in de jaren '70, en ook deze film wordt gekenmerkt door die typisch groezelige, bijna naturelle manier van filmmaken. Alsof het zomaar echt aan het gebeuren is, ook al is de premisse vrij ver van je bed. Vormgeving en sfeer zijn echt hele sterke pluspunten, en wat zet Donald Sutherland een fantastische rol neer. Met zijn karakteristieke kop, intense ogen en dikke snor is hij geen heel prototypische fysieke 'held', maar dat maakt de invulling van de rol enkel interessanter. Brooke Adams en Jeff Goldblum zijn ook sterk.

Dikke 4*, mooie aftrap van het 'griezelseizoen'.

Echt wel weer een meesterwerkje van Scorsese. Ja, het is een soort film dat hij al eerder heeft gedaan, maar deze 'The Irishman' is echt niet enkel een soort Goodfellas 2.0. Het heeft z'n eigen identiteit en charmes. Je zou het kunnen omschrijven als een meer 'volwassen', ingetogen versie van zijn eerdere rise and fall films.
Verhaal en dialogen zijn ijzersterk, maar deze film wordt uiteraard gedragen door de drie hoofdacteurs. Wat een tour de force zeg. Pacino was mn favoriet (hij speelde ook het interessantste personage, dus dat beïnvloedt de keuze wel), maar Pesci zet hier ook de performance of a lifetime neer en De Niro is gewoonweg even consistent sterk als hij altijd is. Dat moment op het einde met hem aan de telefoon is een van de hoogtepunten van de film. Deze heersers in hun vak zou ik nog wel langer dan 210 minuten kunnen bezig zien. Snap de kritiek op de lange speelduur ook helemaal niet. Ik vond het tempo van de film perfect; ik had nergens het gevoel dat het allemaal inzakte. Je trekt er gewoon even wat tijd voor uit of je kijkt het in twee avonden (wat ik heb gedaan); ik zie het probleem niet. Sterker nog, dit is zeker een film die ik graag nog eens zou herkijken.
Het 'been here done that' gehalte dat sommige kritieken aanhalen zie ik ook niet terug, toch niet echt in ieder geval. Dit is Scorsese z'n ding, wat wil je dat de beste man gaat doen, romcoms maken? The Irishman doet daarbovenop ook dingen die andere Scorsese films niet doen. Het is een erg sombere film, ingetogen en reflexief. Er is geen glamour, geen feestjes, drugs of seks. Frank Sheeran is een lege man, die geen gevoelens uit en uiteindelijk moederziel alleen achterblijft als een oude man in het rusthuis. Hoe hij Hoffa zonder ene aankondiging of emotioneel gesprek doodschiet in de mum van een seconde of de laatste scène waarin de camera langzaam de kamer uitgaat en Frank moederziel alleen achterlaat in de kamer zijn absoluut scènes die me nog zeer lang zullen bijblijven. Of die momenten met Pesci in de gevangenis, met moeite dat eten slurpend. Zo'n momenten gaan best diep wat mij betreft, ook al gaat het hier dan duidelijk over immorele monsters.

Zeer sterke film van Scorsese toch weer. Wat een klasse, en snap de relatief 'lagere' rating hier ook niet helemaal; inderdaad, als deze film in de jaren negentig was uitgekomen zou ie veel hoger scoren vermoed ik.

Het superheldengenre is tegenwoordig waarschijnlijk een van de populairste genres ter wereld. Het probleem aan dit genre echter is dat het steeds op hetzelfde neerkomt en op den duur bijna elke film lijdt aan voorspelbaarheid. Vermakelijke films, maar meer meestal ook niet. Toch zijn er af en toe van die uitzonderingen, zoals The dark knight en x-men: first class, maar ook het recente Quardians of the galaxy was vernieuwend en origineel. Helaas hoort iron man niet bij dat lijstje uitzonderingen, ondanks de hoge score hier op Moviemeter. Iron man kan zich totaal niet onderscheiden van andere films uit het genre en bevat cliché na cliché. Toch is het wel leuk vermaak met goede acteurs en prachtige special effects

Deze film was enkele jaren terug een fijne verrassing, en ook bij herziening blijft It fier overeind staan. Het is één van Stephen Kings meest iconische boeken en tevens dikste kleppers, dus de keuze om dit in twee delen te verfilmen vond ik een goede. De structuur van het verhaal leent zich daar ook voor. Deze eerste film heeft een prima tempo, goed acterende kind-acteurs (dat kereltje van Stranger Things speelt best grappig), visueel mooie beelden en een fijne sfeer. Dat gezellige zomerse sfeertje wordt heel goed overgebracht, en staat in boeiend contrast met de creepy situaties en gebeurtenissen. Want die zitten er voldoende in. Sommige scènes zijn pure horror (maar het wordt jammer genoeg wel nooit ergens bruut). Pennywise the Clown is meesterlijk in beeld gebracht hier. Hij ziet er af en toe wel iets te overduidelijk monsterachtig uit, maar Skarsgard zet een top rol neer, en mag ook lekker veel komen opdraven. Evenwel zonder dat de creepiness van zijn personage verdwijnt, behalve op het einde dan.

4* voor dit eerste deel. Jammer dat het vervolg dit niveau niet kon aanhouden.

It Chapter 2 is teleurstellend, zeker in vergelijking met het prima eerste deel, maar ook gewoon op zichzelf genomen. De speelduur van bijna drie uur is natuurlijk compleet onzinnig, en zuigt elke vorm van tempo uit de film. Alles duurt veel te lang voor een uiteindelijk toch maar vrij simpel verhaal, en toch wordt er nog niet in geslaagd om de personages wat interessante diepgang mee te geven. Enkel het personage van Bill Hader is erg leuk en grappig, en weet tenminste de film wat leven in te blazen met zijn humoristische scènes. De rest is saai en eentonig. De kind-acteurs in deel 1 waren een stuk leuker. Het eindgevecht gaat er ook vér over, is onbedoeld grappig, en haalt elke vorm van horror of spanning compleet uit de prent. In het boek werd het op het einde erg metafysisch; ze hebben ervoor geopteerd om dat hier te negeren, wat op zich geen foute beslissing is, maar daardoor slaat het einde niet echt ergens op.

Het is niet allemaal slecht natuurlijk. Visueel blijft het mooi, Pennywise blijft er qua design en effecten heel cool uitzien en heeft wat leuke momentjes, en Chapter 2 heeft ook wel wat individuele scènes te bieden die best goed zijn; de openingsscène bijvoorbeeld, of de momentjes in die spiegelruimte. Het haalt het allemaal niet bij deel 1, maar de film leeft af en toe toch wel een beetje op. Plus nogmaals Hader, geweldige komedische acteur. Kleine 3*.

Zowel de klassiek aandoende poster als de premisse van de film doen denken aan een film die richting horror-territorium zal gaan, maar dan kom je toch van een koude kermis terug. Niet dat dat een probleem hoeft te zijn, maar It's What's Inside heeft al moeite om het überhaupt een beetje spannend te houden. Er zitten op zich genoeg interessante en frisse ideeën in de film, maar de uitwerking is heel zoutloos, de personages zijn van bordkarton en op de koop toe ook nog vervelend, de acteurs weten nergens de aandacht te grijpen (op David W. Thompson na, die wel z'n momentjes heeft) en de regiestijl is vooral heel vermoeiend. Ondanks dat er ook op dat gebied wel enkele toffe dingen worden geprobeerd. Maar uiteindelijk komt het er wel op neer dat het een vrij intrigerend concept is waarbij totaal niet het onderste uit de kan wordt gehaald. Op geen enkele manier, zowel verhaaltechnisch als visueel niet. Het meest dramatische moment van de film is wanneer twee mensen die seks hebben in de lichamen van twee andere mensen, te pletter storten van een balkon. De nasleep daarvan doet de film wel even een stukje opleven, maar ook met dat gedeelte had zoveel méér gedaan kunnen worden. Hetzelfde geldt voor het einde. Het durft allemaal net niet ver genoeg te gaan om echt te boeien.

Toch nog 2.5* omdat er wel iets anders geprobeerd wordt dan je 'doorsnee' zou kunnen noemen, met hier en daar een coole scène, hier en daar een interessant idee of een mooi visueel beeld. Maar het is karig en weinig, en vooral heel erg braaf en flauw.