Hele naturelle, onderkoelde, droogkomische slice of life, inclusief menige awkward stilte, lange autorit en verholen blikken vol jaloezie, pijn, verdriet en liefde. Centraal staan ongemakkelijke familiesituaties en de afstand tussen ouders en hun kinderen. Nergens velt Jarmush echter een verdict; het is allemaal louter observatie. Daardoor zit er nergens echt een grote synthese of eureka-moment in de film, maar het voortkabbelende karakter heeft zeker iets. Verhaal nummer 2 - Mother - vond ik er persoonlijk bovenuit springen. Wat waren de stiltes, blikken en steken tussen de drie vrouwen snijdend en pijnlijk, op een hele simpele, niet-dramatische manier. Fantastisch acteerwerk van Blanchett, Krieps en vooral Charlotte Rampling als de moeilijk te lezen moeder die toch een stilzwijgende autoriteit uitstraalt. Verhaal 1 is het meest droge en grappige, al gaf ik daar niet zozeer om de personages, en verhaaltje 3 duurde me iets te lang, al heeft die wel een mooie conclusie die de film net een tikkeltje minder cynisch afsluit.
Coole, frisse soundtrack ook, met als mooie uitschieter ''Spooky'' van Anika. Zelfde geldt voor de beelden en cinematografie. Ondanks de banaliteit van de situaties heeft het dankzij Jarmush' camerawerk vaak iets poëtisch, zeker in het laatste hoofdstuk.
Ergens voelt het misschien allemaal wat ''Netlix-ified'' aan - vooral de visuele filter en die CGI-achtergronden is echt een beetje de ''Netflix''-identiteit zoals je het ook recent in het laatste seizoen van Stranger Things zag - maar goed, langs de andere kant zou de film wellicht nooit van de grond zijn gekomen zonder het streamingplatform, dus ja, dan vind ik het uiteindelijk wel een win. Want ondanks sommige visuele oneffenheden draagt het onmiskenbaar ook de typische Del Toro-stijl in zich, en dat is waar ik voor kom, en elke keer opnieuw voor zal blijven komen. Blijft toch een leuke, speelse filmmaker. Frankenstein is qua bronmateriaal ook gewoon een ideale fit voor hem. De filosofische diepte van het boek wordt nooit echt ergens helemaal bereikt, maar verder weet Del Toro wel hoe om te gaan met de gotisch-Victoriaanse setting, thema's als misbegrepen 'monsters' en mensen als de echte monsters, obsessie, godscomplexen. Het zijn thema's waar hij zijn weg intussen wel in kent, en vooral de wereld waarin het zich allemaal afspeelt is classic Del Toro.
En die Del Toro-stijl komt dus ook met hele coole gotische plaatjes, beelden, sets en locaties, waarvan ik het merendeel er heel sfeervol vond uitzien (op de af en toe artificiële/plastische look na). Het opdelen in hoofdstukken en perspectieven, het kaderverhaal op de Noordpool.. het werkt verhaaltechnisch allemaal wel, en ondanks een geruime speelduur bleef ik geboeid. En last but not least bleef ik vooral ook heel geboeid door de acteerprestaties. Jacob Elordi zet een verrassend goede en gevoelige portrettering van het monster neer, maar vooral Oscar Isaac is ijzersterk als de megalomane, narcistische Victor Frankenstein. Het conflict tussen hen beide komt uiteindelijk niet helemaal uit de verf en blijft een beetje oppervlakkig, maar ze dragen de film wel.
De Avatar-films, het zijn toch altijd wel blockbuster-ervaringen om naar uit te kijken. Niet omdat het zo'n baanbrekende films zijn - verre van - maar omdat je toch een bepaald technisch (actie)niveau van James Cameron verwacht, en de visuele werelden toch waanzinnig veel sterker in beeld worden gebracht dan in je doorsnee spektakelfilm. Zo ook hier, je komt ogen tekort om het allemaal in je op te nemen, al kan je je nooit onttrekken aan het idee dat je naar een bloedmooie videogame aan het kijken bent. Qua echt 'filmgevoel' dat je er nog aan overhoudt, begin je hier wel echt op hybride grenzen te botsen. Maar goed, op dat aspect valt niets aan te merken, en er zitten enkele bijzonder sterke, spectaculaire en rot-entertainende actie-sequenties verspreid doorheen de (te lange) film. Meer en beter dan in de tweede film, naar mijn gevoel. De climax van de film lijkt verbazingwekkend hard op het eindgevecht in de tweede film - wat ik creatief gezien wel echt enorm suf vind - maar het is allemaal zodanig met een paar schepjes erbovenop, waardoor ik het ondanks de herhaling wel een spectaculairder, toffer einde vond deze keer. Uiteindelijk is dat ook iets dat Cameron al zijn hele carrière doet: Terminator 2 is ook bijna een herhaling van de eerste film, maar dan grootser, epischer en met meer actie. Hij zei zelf in een interview recent dat hij maar 5 goede ideeën heeft gehad in zijn carrière, en daar alleen maar op blijft variëren. Tja, kijk. Zolang het werkt zeker.
Maar toch reken ik de grote herhalingsfactor wel negatief aan, en kan het bij mij daardoor ook écht niet boven een 3.5* uitkomen. Er gebeurt werkelijk niets substantieels in deze film van 200 minuten, en we zijn op het einde eigenlijk geen stap verder dan op het einde van deel 2. Het eindgevecht is opnieuw tussen dezelfde partijen, de film speelt zich voor 90% opnieuw af op dezelfde locaties in de waterwereld (terwijl ik eerlijk gezegd nieuwe biotopen zoals een vuurwereld had verwacht, en wat de titel eigenlijk ook wel lijkt te beloven), de personages strugglen nog steeds met dezelfde persoonlijke dingen.. En op het einde wordt er opnieuw niks definitiefs afgerond. Quaritch heeft voor de derde keer op rij een 'ambigue dood', maar heus niet. Enfin, ik bedoel maar: het is eigenlijk schandalig hoe weinig nieuwe ideeën, locaties en visuele werelden in deze film zitten.. het is gewoon één grote verlening van het tweede deel. Mijn favoriete stuk waren de actie-scènes in de stad van de mensen, omdat dat visueel gewoon even een breuk is met de rest van de film.
Het hoogtepunt qua nieuwe toevoegingen is veruit Oona Chaplin als Varang; zij is echt een sterke villain, die helaas vanaf de tweede helft volledig gesidelined wordt. Ook weer zo'n vreemde keuze, want zij vormde nu juist eens een opwindend nieuw element.
Maar all in all zijn mijn verwachtingen naar volgende delen wel definitief een beetje bijgesteld, ook al vond ik deze film in z'n geheel sterker dan deel 2. Ik verwacht gewoon niet meer dat Big Jim nog heel veel nieuws of creatiefs uit zijn hoge hoed te toveren heeft.
Weer ongelooflijk mooi gemaakt volgens de gekende Pixar-kwaliteit. Ik durf misschien zelfs te stellen: op Coco na de allermooiste film die ze al gemaakt hebben. In elke frame zitten zo veel details, kleuren en creatieve ideeën. Waar tegelijkertijd ook een beetje het schoentje wringt bij mij: het is té veel. Er zitten zoveel ver-van-mijn-bed concepten, verzinsels en ideeën in een hoog tempo verpakt, dat ik op den duur niet meer helemaal mee was. Ik vind persoonlijk ook dat niet alles even goed opgebouwd of geïntroduceerd werd, waardoor het soms allemaal too much wordt. En het allerbelangrijkste bij een Pixarfilm: de emotionele kern, de gevoelige snaar die geraakt moet worden. En dat deed Soul - tegen m'n verwachtingen in - niet.
Met andere woorden: heel mooi om naar te kijken, niet altijd even leuk of boeiend om te volgen, en al zeker geen film die emotioneel lang bij me zal blijven.
Toch 3* voor het ontzettend hoge technische niveau (die euforische scène in het begin alleen al, waarin Joe helemaal opgaat in de flow van het muziekspelen - wauw, pure kunst).
Alternatieve titel: Strange River, 28 december 2025, 15:22 uur
Prachtig geschoten, met een heerlijk nostalgische, warme, zomerse sfeer. Overgoten met een laagje melancholie en tienerangst. Met de Donau als continue, bijna mythische achtergrondtableau. Wat mij betreft dus een hele speciale (queer) coming-of-age-film, met een interessante bovennatuurlijke/mythologische invalshoek. De gezinsleden zijn niet per se de meest boeiende of diepgaande figuren - ook de hoofdpersoon niet, overigens - maar de beelden, de sfeer en de subtekst maakt dat meer dan goed. Sommige scènes gaan wel wat te lang door - het intieme moment op de boot bijvoorbeeld, of de huilende broer op het einde - waar dat niet altijd even verdiend aanvoelde. Op andere momenten was ik dan weer helemaal ondergedompeld in de sfeer.
(Gezien op Film Fest Gent, intussen drie maanden geleden. Maar ik moet zeggen: de film blijft wel echt nazinderen.)
Deel 1 vond ik tegen m'n verwachtingen in best een fijne blockbuster, dus ik had wel wat goodwill bij het ingaan van dit vervolg. Maar die opgebouwde verwachtingen gingen wel uit als een nachtkaars. De film vliegt echt van hot naar her en weet amper zelf welke richting het precies wil uitslaan, maar ook welke toon het wil hebben. Soms best duister, dan weer infantiel grappig. En ook de personages hebben weinig consistentie en draaien met de wind, naargelang wat het plot van hen nodig heeft. Plus: alle referenties naar The Wizard of Oz voelen te letterlijk en onsubtiel aan, waardoor dit tweede deel gewoon minder echt z'n eigen identiteit lijkt te hebben. Of in ieder geval moeilijker op zichzelf kan staan, terwijl deel 1 gewoon een film was die zich in de wereld van Oz afspeelde, maar wel echt haar eigen verhaal had.
De meeste liedjes zijn ook minder memorabel. Mijn vriendin was als grote musical-fan ook best kritisch, want er zouden twee nummers zijn toegevoegd die niet in de Broadway-musical zaten, gewoonweg om de speelduur wat op te rekken. Dat voel je, want die liedjes voegen echt absoluut niets toe. Enkel ''No Good Deed'' vond ik qua tekst en uitvoering op het niveau van de eerste film. Voor de rest is het ook allemaal m'n ding niet zo - maar het viel me toch op dat de film als musical zijnde toch danig teleurstelt op dat vlak.
Voor de rest ook geen totale draak van een film, voor alle duidelijkheid, want met momenten was het wel heel entertainend, en ondanks de overload aan CGI-achtergronden en -effecten, zag het er allemaal ook wel oké uit op het grote scherm. En de emotionele kern tussen Elphaba en Glinda/Fiyero komt uiteindelijk nog degelijk uit de verf. De acteurs doen het sowieso allemaal naar behoren, misschien met uitzondering van Michelle Yeoh, die amper lijkt door te hebben waar ze in staat te acteren.
Alternatieve titel: Treindromen, 27 december 2025, 12:33 uur
Mooie, poëtische slice of life. Heel opbouwend en meditatief, een film die de kijker eigenlijk weinig tegemoetkomt, maar toch héél veel weet te geven. Robert Granier is geen Grote Man, integendeel - de geschiedenis van de 20ste eeuw gaat langzaam maar zeker helemaal aan hem voorbij - maar juist die weinig spraakzame, gesloten, zoekende ''Everyman''-persona past Joel Edgerton als gegoten. Het is bijna anti-charisma, maar dat doet hij hier (en elders) zo, zo goed. Je hebt zoveel medelijden en empathie voor deze man die wreed getroffen wordt door het lot en quasi doelloos blijft zoeken naar de 'antwoorden van het leven', zonder die ooit te vinden. Of toch wel? De eindscène is op dat vlak echt een prachtige synthese van de existentiële en filosofische vragen die al de hele film worden opgeworpen. Maar het is toch vooral Edgerton die dit ongelooflijk goed weet te verkopen.
Prachtig gefilmd ook, heel mooie beelden van de wilde Amerikaanse bossen, vaak vanuit onverwachte hoeken gefilmd, waardoor elke scène wel weet op te vallen of de aandacht grijpt. Over alles lijkt een poëtische filter gegooid - elk straaltje zon, wit wolkje of kabbelend beekje lijkt zo weggelopen uit een schilderij uit de Romantiek. Bij uitstek een film waarbij ik de hele tijd dacht hoe jammer het was om deze niet in de bioscoop te kunnen zien. Die gedachte heb ik niet altijd bij een Netflix-film, maar hier echt wel.
Voor de rest dus echt gewoon een hele kleinschalige, mooie film die veel zegt door het onuitgesproken te laten, met een emotionele laag die verdiend aanvoelt. Enkel de voice-over had voor mij niet gehoeven, en (maar dat heb ik wel vaker) zag ik vooral het nut niet van in. Ik denk dat de beelden voor zichzelf spraken, of dat toch hadden kunnen doen.
Gaat op de valreep mijn top 10 van het jaar nog wel halen!
Alternatieve titel: Wake Up Dead Man: A Knives Out Mystery, 21 december 2025, 10:10 uur
Zoals zijn twee voorgangers is ook dit derde deel uit de Knives Out-reeks entertainend en vlot kijkbaar, en echt wel weer een leuke toevoeging aan het 'Murder Mystery'-universum dat Johnson hier stilletjes aan het opbouwen is. Wake Up Dead Man voegt zelfs wat diepere, zwaardere thema's toe - vooral over geloof en religie, en dat werkt wel op zich. Ik vond het daardoor allemaal wat meer om het lijf hebben dan het meer superficiële tweede deel. Ik kon vooral ook het personage van Josh O'Connor heel goed hebben - nog veel meer dan Daniel Craig vormt hij eigenlijk het hart van dit derde deel, en dat vond ik verfrissend. Benoit Blanc duikt eigenlijk pas na een dikke veertig minuten op, maar dat merkte ik op zich amper. Al doet Craig dat wederom wel weer erg amusant, hij beleeft duidelijk heel veel plezier aan dit typetje.
Maar qua plotwendingen en de uiteindelijke verklaring van de misdaad vliegt de reeks wel steeds meer uit de bocht, want die was wel héél vergezocht hier. Wanneer Blanc weer aan zijn ellenlange monoloog begint, is het toch even zuchten. Van mij mag Johnson hier gerust mee verder gaan, maar met momenten merk je wel dat de koek bij hem een beetje begint op te geraken, en dat het echt soms in bochten wringen is om nog met iets fris en onverwachts af te komen. Wat ook logisch is na drie delen. Ik vond het ook een vreemde en teleurstellende keuze om de secundaire cast zo weinig te gebruiken. Het zijn echt allemaal hele nietszeggende personages, omdat ze gewoon amper ruimte krijgen voor een eigen momentje. Zo iemand als Andrew Scott loopt hier echt helemaal verloren, wat wel spijtig is.
Kortom: ik heb me geamuseerd, maar er zitten wel echt gebreken in. Niettemin een stukje beter dan deel 2.
