Alternatieve titel: The Night the Screaming Stops, afgelopen zondag om 09:50 uur
Bovenstaande (en eender welke) synopsis die je van de film leest, suggereert eigenlijk dat het allemaal nog relatief 'normaal' begint en stelselmatig vreemder en irreëler wordt. Maar in mijn ervaring voelde Possession vanaf de openingsscène al totaal niet meer gegrond in enige realiteitszin die wij kennen. De (in de film) niet nader genoemde betonnen, grijze stad en de kille, koude appartementen zijn zo ongeveer de laatste plekken ter wereld waar je zou willen rondhangen - nog voordat er iets 'slechts' gebeurt - en Sam Neill's personage spreekt en gedraagt zich meteen zo theatraal en overdreven vreemd, dat je echt meteen het gevoel hebt in iemands onverklaarbare nachtmerrie terecht te zijn gekomen. Ja, het wordt daarna nog een (héél) stuk vreemder en hallucinanter, maar geen enkele seconde was het aangenaam vertoeven in deze film.
Dit alles overigens met geen greintje negativiteit bedoeld. Het is een ongemakkelijke horrorfilm, en die mogen je ongemakkelijke dingen doen voelen. En Possession staat op dit vlak wel echt op ongeveer eenzame hoogte - het gevoel van bevreemding, irrealiteit, wanhoop, doem, afschuw, pijn en angst is hier echt zeer hoog, en nog doen al die individuele adjectieven de daadwerkelijke sfeer die over de film hangt, geen eer aan. Je kan het eigenlijk letterlijk niet beschrijven, maar alleen ervaren (ondergaan?).
Enkele beelden krijg ik in ieder geval nooit meer uit m'n hoofd. Wie het gezien heeft, hoef ik denk ik niet verder duidelijk te maken over welke scènes ik het heb. Sam Neill en Isabelle Adjani zetten onvergetelijke acteerprestaties neer - beide noemen het nog steeds hun favoriete film waarin ze gespeeld hebben, maar ook de meest intense ervaring van heel hun acteercarrière (Adjani moest blijkbaar een paar jaar pauze nemen). De bovennatuurlijke laag - en ook al de rest van de symboliek - kan op enorm veel manieren geïnterpreteerd worden - van een letterlijk apocalyps-verhaal en de geboorte van een 'Anti-Christ'-figuur - de laatste scène met het geluid van de vallende bommen en het ogenschijnlijke einde van de wereld past perfect binnen deze interpretatie - tot een louter symbolische en metaforische interpretatie. En alles ertussenin. En alles ook tegelijk. Het einde van een huwelijk staat metaforisch gezien ook voor het einde van 'een' wereld - zeker vanuit het perspectief van het kind van gescheiden ouders. Tegelijk kan de psychose in Adjani's personage ook daadwerkelijk een soort kosmische kwaadheid in de wereld hebben gebracht. Welke interpretatie je ook aanhangt, het hangt allemaal wel een beetje samen. Waardoor het ook allemaal des te moeilijker te doorgronden valt. Het voelt een beetje als de fucked up baby van David Lynch en David Cronenberg.
In ieder geval: een bijna onbeschrijflijke horror-ervaring - méér onrustwekkend en luguber dan echt éng - waar heel wat uit te halen valt. Voorlopig net geen hogere score omdat ik tijdens het kijken ook geregeld een zekere (mentale, emotionele) afstand voelde ten opzichte van wat er gebeurde. Maar dat kan ooit nog wel eens veranderen.
Weer een hele fijne film van Kristoffer Borgli, nadat ik Dream Scenario een paar jaar geleden ook al erg goed (3.5*) kon hebben. Maar The Drama vind ik over de hele lijn nog een tikje sterker. Qua thematiek erg scherp, continu enorm entertainend, vlot tempo, geweldig gefilmd (met die kenmerkende ''Quick cuts'') en bovenal prima geacteerd door Zendaya en Robert Pattinson. De personages an sich zijn niet zozeer enorm sympathiek of interessant, maar de psychologische gevolgen van het geheim van Zendaya - vooral dan op Pattinson's personage Charlie - worden raak en tof in beeld gebracht. Ik vond het vooral ook heel sterk dat ''het geheim'' totaal niet als een gimmick werd gebruikt in de film. Je komt er eigenlijk vrij vroeg achter wat het precies is, en de fall-out ervan gaat vooral over de psychologie in de personages en hoe ze hier (slecht) mee omgaan. Het levert daarnaast ook nog voldoende morele en filosofische vraagstukken op; zoals Charlie die zich wanhopig probeert vast te klampen aan het idee dat ze er - als puntje bij paaltje kwam - niet echt zou mee zijn doorgegaan, terwijl Emma er eigenlijk zeer weinig twijfel over laat bestaan dat ze het sowieso wel gedaan zou hebben.. Maar in hoeverre kan je iemand aanrekenen op iets dat ze wilde doen, maar uiteindelijk niet gedaan heeft?
Het feit dat hier nét genoeg grey area bestaat voor verschillende denkpistes, maakt het allemaal wel erg interessant. Voeg daarbij nog een héleboel feilloos uitgevoerde awkward situaties en scènes aan toe, mét bovendien een einde dat bevredigend en zelfs op een bepaalde manier lief en mooi afsluit, en je hebt er op een dikke 100 minuten wel een enorme rollercoaster aan emoties opzitten.
Er komt nog een groot jaar aan voor zowel Zendaya als Pattinson, maar ik zie ze beide eerlijk gezegd niet over deze performances heen gaan.
Ik voel me in m'n omgeving zowat de enige vreemde eend in de bijt, want bijna iedereen smult van deze film, zowel casual filmgangers als cinefielen. Ik moet zeggen, ik ben echt niet mee. Visueel vond ik het zonder twijfel prachtig vormgegeven en kwamen zeker de scènes in de ruimte en boven die planeet indrukwekkend over. En ja, Ryan Gosling heeft z'n 'trucje' geperfectioneerd en is een echte filmster, geen twijfel. Oprecht grappig ook, bovendien, en dat is niet iedere acteur in Hollywood gegeven. Maar het verhaal vind ik uiteindelijk bitter weinig om het lijf hebben, en om dat dan ook nog eens te gieten in een film van 160 minuten? Hele onzinnige keuze. Door fans wordt er heel veel op het stukje ''science'' in het label 'science-fiction' gefocust - en hoe dit eigenlijk een hele toffe film voor wetenschappelijk geïnteresseerden is - maar in mijn ervaring was juist het ''fiction''-gedeelte hier erg groot? Het is uiteindelijk toch meer een fantasierijk Disney-esque verhaal in de ruimte? Waar overigens ab-so-luut niets mis mee is op zichzelf, maar ik zie gewoon heel veel lof voor de wetenschappelijke laag in de film, en opnieuw: het ging dan alleszins over mijn hoofd.
De film verliest zichzelf gewoon continu in 'details'. De relatie tussen Grace en Rocky is super schattig, maar neemt vooraleer je het goed en wel door hebt ongeveer een uur in beslag, en dan moet je eigenlijk nog aan het 'hoofdplot' beginnen opeens. Ook de terugreis wordt zo vreemd lang uitgesponnen.
Het is door bovengenoemde positieve punten dat ik hier zeker en vast nog een 2.5* voor over heb, maar de lofzang snap ik niet.
Wat een ongelooflijk bevreemdende bad trip. Perfect Blue duurt met z'n 80 minuten erg kort, maar er zit zo ongelooflijk veel in verpakt, en alles gebeurt ook in zo'n moordend tempo, dat je erna mentaal toch best overprikkeld en uitgeput bent. Niet op een negatieve manier bedoeld, per se. Satoshi Kon wist duidelijk gewoon perfect wat hij wilde, en verspilt geen seconde tijd aan dingen die er volgens hem niet toe doen. Duidelijk ook een grote invloed op latere cineasten: Black Swan van Aronofsky lijkt me het meest voor de hand liggende voorbeeld, maar er zijn zo nog wel meer 21ste-eeuwse films waar de fractured psyche van een zwaar onder druk gezet hoofdpersonage centraal staat. Niet dat Satoshi Kon dit soort verhaal voor het eerst in het leven heeft geroepen natuurlijk. Maar er straalt wel een duidelijke invloed van af.
Om alles goed te kunnen plaatsen, zou ik de film eigenlijk meteen nog een tweede (en derde, vierde) keer moeten (én willen) kijken, wat ik zeker ook nog eens ga doen in de toekomst. Veel kwartjes zijn nu nog niet op de juiste plek gevallen, maar dat lijkt me ook heel normaal bij deze film. Er zijn tientallen verklaringen mogelijk, en geen enkele verklaring past denk ik 100% correct in elkaar (doelbewust). Maar de kern van wat Kon probeert te vertellen, is kraakhelder. En dat is waar ik bij dit soort surreële verhalen altijd het eerst op probeer te letten.
Maar naast de duistere maar sterke thematiek en de surreële rollercoaster van een plot, is de animatie-stijl ook nog eens belachelijk mooi gemaakt, en is ook de muziek telkens sfeerverhogend.
In ieder geval een erg 'prettige' eerste kennismaking met Kon's oeuvre. Heel erg benieuwd om er verder in te gaan beginnen spitten.
Fijne film van Linklater, én Ethan Hawke en Julie Delpy, die je denk ik evengoed de rol van creatieve bedenkers kan toedichten. Zoals altijd werkte Linklater heel ad hoc en liet hij veel ruimte voor eigen inbreng en interpretatie langs de kant van zijn acteurs. En in alles merk je wel dat Hawke en Delpy héél veel van zichzelf in Jesse en Celine hebben gestopt, zodat ze bijna als mensen van vlees en bloed aanvoelen, meer dan als personages in een film. Want 'interessante' personages zijn het niet, maar dat is het punt. Dit zijn twintigers die denken dat ze alles weten, maar eigenlijk nog bar weinig van het echte leven hebben gezien. Voor mezelf als 27-jarige niet onherkenbaar, dat pseudo-filosofische geneuzel van Jesse. Zeker als je indruk probeert te maken op iemand die je net ontmoet hebt, goh ja, daar kon ik als jonge twintiger (en ik denk de meeste mensen) ook wel wat van. In die zin vond ik het hele fijne personages, met een goede dynamiek, al vond ik Celine het toffere personage van de twee.
Voor een praatfilm als deze is het tegelijk wel grappig en opvallend dat de scènes die mij het meeste deden, degenen waren waar de beelden en blikken even voor zichzelf mochten spreken. Wanneer Jesse en Celine die koptelefoon delen en naar muziek luisteren, en afwisselend naar elkaar kijken. Dat is pure romantische magie dat Linklater daar beet heeft. Zo zijn er nog wat momenten, later in het park bijvoorbeeld. Wenen is ook een schitterende locatie voor dit verhaal. Maar ja, het is vooral heel veel praten, praten, praten en tegen het einde was ik er wel een klein beetje klaar mee. Daarom net geen hogere score. Maar genoten heb ik wel, en de andere twee Before-delen zullen zeker snel volgen.
Alternatieve titel: Mario Puzo's The Godfather, 22 maart, 15:29 uur
Paar weken terug in de cinema meegepikt, en op het grote scherm kwam dit wel heel erg binnen zeg. Toen ik de film 12 jaar geleden voor het eerst zag - als jong tienergastje met een ontluikende filmpassie - vond ik hem al fantastisch (4.5*), maar een verhoging naar de volle pot kan nu absoluut niet meer uitblijven. Ik ga het kort houden - want als er nu over één film al alles gezegd is - maar hier valt kortom niets op aan te merken. Een familie- en misdaadepos dat je 3 uur lang ongelooflijk geboeid houdt, van de grote momenten en iconische quotes tot de kleine details. Die onovertroffen opening met de bruiloft, waar je de hele ensemble-cast op een heerlijk gezapig tempo ontmoet, Michael in het donkere, verlaten ziekenhuis bij zijn vader (begeleid door die fantastisch dreigende muzieknoten), de meeting in het restaurant, de weidse, nostalgische shots van het prachtige Sicilië, de Don met zijn kleinzoontje in de wijngaard, het laatste gesprek tussen de Don en Michael - ''I never wanted this for you'' -, en dan dat hele laatste stuk met Michael die de bazen van de andere families allemaal laat omleggen, ge-cross-cut met de doopscène, en de laatste scène waarin je als kijker - samen met Kay - beseft dat Michael helemaal gecorrumpeerd is geraakt door macht en wraak, en onbereikbaar is geworden voor zijn geliefden. Die kille, koude blik van Pacino gaat door merg en been. Later werd hij de king of overacting, maar wat een beheerste, subtiele en ingetogen rol is dit.
Zo'n beetje off the top of my head mijn absolute favoriete momenten, maar ik kan er gemakkelijk nog 50 opnoemen. De film heeft genoeg aandacht voor kleine karaktermomenten en rustige ontwikkeling, maar boldert tegelijkertijd ook aan zo'n entertainend hoog tempo voorbij. Die balans is misschien nog wel het knapste aan The Godfather. Naast natuurlijk de magistrale cinematografie - de film is ontzettend donker gefilmd vaak, maar dit kwam op het grote scherm zo goed tot z'n recht - de iconische soundtrack (misschien wel de mooiste ooit in filmgeschiedenis) en de ijzersterke acteerprestaties. Uiteraard Brando en Pacino, maar ook in de kleinere rollen.
Gewoon een ongelooflijke productie, waarin elk detail klopt. Ik ging het kort houden - bij deze niet gelukt, maar goed - maar een dikke 5* langs mijn kant is long overdue. Binnenkort Part II er achteraan gooien, ook die is 12 jaar geleden voor me.
Een film waar ik al lang geïnteresseerd in was - en die ik naar mijn gevoel intussen ook al half had gezien, door alle online memes.. - maar die me eigenlijk niet hélemaal heeft kunnen overtuigen. Al denk ik dat ik somewhere down the line wel eens een tweede kijkbeurt ga doen, want op zich is er voldoende dat prikkelt en stof tot nadenken geeft. Enfin, er zijn in ieder geval meerdere lagen en interpretaties mogelijk - speelt het zich (gedeeltelijk) af in zijn hoofd? - of is het allemaal wel 'écht' en is de film één grote kritiek en aanklacht tegen het zelfingenomen kapitalisme waarin we allemaal inwisselbaar zijn -Bateman wordt niet voor niets continu voor iemand anders aangezien - of waarin we zo bezig zijn met ons zelf en onze prestaties dat we alles negeren dat niet in dat perfecte plaatje past, ook al gebeurt het recht voor ons gezicht. De film is heel postmodernistisch in die zin, en dat stuk kon ik zeker waarderen. Tegelijk is de film ook kil, klinisch en afstandelijk, en heb je gedurende 100 minuten eigenlijk geen enkele houvast, geen betrouwbare point-of-view, geen ''stakes''. Vooral dat laatste vond ik op den duur een beetje vermoeiend - alles kon maar blijven gebeuren terwijl niemand het doorhad, of wilde doorhebben. Tegelijkertijd is dat volledig het punt, dus ja, beetje dubbel. Vooral daarom zou ik hem eigenlijk nog eens opnieuw willen zien, volledig met die visie op de film in het achterhoofd. Misschien valt het kwartje dan wat duidelijker.
Christian Bale is hilarisch trouwens, hij lijkt in elke scène compleet onmenselijk en tegelijk is het personage zo'n zielige loser wiens wereld in elkaar stort als hij niet het meest indrukwekkend business kaartje heeft. Of hoe hij continu tegen al zijn slachtoffers pseudo-intellectueel doorratelt over muziekalbums.
De horrorscènes zijn uiteindelijk wat mild en weinig aanwezig - enkel de chainsaw kill springt er echt bovenuit vind ik - maar dat is uiteindelijk niet echt waar het om draait, ondanks wat de titel zou doen vermoeden.
Ik had altijd in m'n hoofd dat dit Damien Chazelle's debuutfilm was, maar blijkbaar maakte hij zijn eerste langspeelfilm in 2009 al. Niet dat dit er enigszins toe doet, want voor een jonge filmmaker zo vroeg in z'n carrière, is dit een waanzinnig sterk staaltje cinema, met een rotsvaste visie en dito uitvoering. Whiplash duurt maar zo'n goede 100 minuten, en meteen vanaf de eerste scène wordt de gaspedaal ingeduwd en nauwelijks nog achterom gekeken. Want hoewel het een 'zware' zit is qua onderwerp en thema's, is de film in de uitvoering tegelijkertijd ook zo vlot en op een ziekelijke manier 'vermakelijk'? Het ligt in ieder geval geen seconde stil, en de psychologische oorlog tussen Fletcher en Andrew sleurt je van scène tot scène steeds meer de film in. Hoewel de filmische verdiensten natuurlijk op het conto van Chazelle staan, is het toch J.K. Simmons die met de film gaat lopen. Wat een acteerprestatie, waanzinnig gewoon. Elke scène met hem zit je met ingehouden adem te kijken. Een van de iconische villain rollen van de 21ste eeuw. Het sterkste is dat je op sommige momenten bijna gelooft dat hij een punt heeft, met zijn hele ''There are no two words more harmful in the English Language than good job''-mentaliteit, en zijn geloof in het feit dat échte grootsheid enkel voortkomt uit constante, onmenselijke druk en uitdaging. Bijna, want natuurlijk is hij - nog losstaande van die visie - simpelweg een slecht persoon. Maar het feit dat hij in zijn eigen 'theorie' gelooft, maakt het personage nog zoveel interessanter, én verontrustender. Op elke kunstschool loopt er denk ik wel een variant van zo'n figuur rond, zij het - hopelijk - in minder overdreven vorm.
Miles Teller is ook prima, hoewel zijn 'turn' wat snel gaat, en daardoor de scènes met de vriendin of de familie ook niet helemaal uit de verf komen. Daar had de film iets meer uitdieping kunnen gebruiken. Ook het auto-ongeluk en zijn bebloede entrée vond ik er over gaan. Die breakdown had wat subtieler gekund.
De film eindigt wel echt briljant, trouwens. Die hele laatste tien minuten zijn ongelooflijk goed. De blikken tussen Fletcher en Andrew. De muziek, de intensiteit. Die glimlach op Fletcher's gezicht waar de film mee afsluit. Erg indrukwekkend, en meteen ook de thematische synthese waar de hele film om draait.
Qua verhaal of thematiek niet PTA's sterkste of meest diepgaande film, maar qua absurde sfeer, muziek, geluid en beeld, een beetje een onconventionele, lieve romantische toets, en sterke acteerprestaties is het genieten geblazen. Vooral Sandler maakt indruk in wat mij betreft zijn sterkste rol die ik van hem zag - hij verdwijnt echt volledig in het personage, en er is héél weinig van zijn typische maniertjes te bespeuren. Emily Watson is lieflijk, maar haar personage is tegelijk ook wel nét raar genoeg om het geloofwaardig te maken waarom ze zo hard valt voor Barry. De bijpersonages zijn zoals in de meeste PTA-films erg leuk, met op kop - hoe kan het ook ander - Philip Seymour Hoffman.
Ik vond 90 minuten ook een hele verfrissende speelduur, en een goede keuze van Anderson ook om het niet te lang uit te spinnen, waar hij normaal wel een handje weg van heeft. Je zit namelijk continu in het hoofd van Barry, je ziet de wereld en de personen en alle gebeurtenissen vanuit zijn perspectief, en het is daar niet zo aangenaam vertoeven. Geluiden zijn heel luid en overprikkelend, natuurlijk daglicht of tl-lampen zijn indringend fel en bijna verblindend. Audiovisueel heel sterk gedaan om de film zo vanuit zijn ogen te tonen, en het maakt het ook heel tof en interessant om naar te kijken, maar je hebt als kijker ook wel een limiet voor dat bewust onaangename.
Wel blij dat ik hem eindelijk eens gezien heb, en nodigt zoals elke film van PTA wel uit tot herziening.
