Amai, wat heb ik genoten van Weapons. Ik was een paar jaar geleden niet hélemaal overtuigd door Zach Creggers debuut, Barbarian (ik gaf het 3*, en was vooral teleurgesteld door de tweede helft en iet wat slordige conclusie), maar met Weapons blaast hij mij omver. Een van de beste horrorfilms van de afgelopen jaren wat mij betreft, sowieso de beste van het jaar. Hier straalt het vakmanschap, vertrouwen en de filmische kunde vanaf. Magistrale cinematografie, een heerlijk onheilspellende en duistere sfeer dat het akelige en onwenselijke binnenbrengt in de American suburbs - zoals Halloween het 47 jaar geleden al deed, maar dan met een moderne toets -, een slim script dat de gebeurtenissen telkens vanuit een ander perspectief belicht en vanuit de ogen van een ander hoofdpersonage, waardoor de puzzelstukjes langzaamaan als een mozaïekstukje in elkaar vallen, prima gebruik van jumpscares (maar er nooit op leunend), veel suggestie én expliciete brute gore, de nodige luchtigheid en humor en een ijzersterke cast.. Ik kan doorgaan hoor.
Julia Garner (!), Josh Brolin en Alden Ehrenreich zijn echt supersterk, maar de hele cast zet authentieke acteerprestaties neer, je gelooft echt elk karakter, en bent helemaal mee in hun leven wanneer je hen volgt in hun hoofdstukken. Ster van de film is wellicht Amy Madigan als Aunt Gladys - wat een gruwelrol. Het enige ''jammere'' is misschien dat relatief vroeg in de film onthuld wordt dat zij de grote slechterik is, maar eigenlijk had ik daar geen groot probleem mee. Op deze manier is er tenminste geen geforceerde twist, of iets in die aard. Dat heeft de film ook helemaal niet nodig.
Momenten die me lang zullen bijblijven - wel, véél -, maar sowieso elke jumpscare rond Gladys in de eerste helft, of die scène in het bos, brrr. De moeder van Alex die als een stop-motion monster uit het duister van haar huis komt gewandeld, richting de auto van Justine.. en dan het geluid van de autodeur die opent. De droomsequenties, en het gigantische wapen dat verschijnt boven het huis. En de conclusie, ja die is prachtig. Super gruwelijk, erg grappig. Een unieke combinatie, maar Creggers heeft dat duidelijk in de vingers. In Barbarian kwam dat minder tot z'n recht vond ik, maar hier was het vol in de roos voor mij. En een volle zaal zat met me mee te lachen tijdens de vlucht van Gladys, dus duidelijk ook bij anderen.
Ja, ik heb hier van genoten. Zou zomaar eens mijn favoriete film van dit jaar kunnen zijn tot nu toe. Creggers heeft mijn aandacht; ik kijk uit naar zijn volgende project.
PTA flikt het weer! Ik zie er (na een eerste kijkbeurt) nog niet meteen het vijfsterren-meesterwerk in, maar wat een rot-entertainende bioscoopervaring was dit. De bijna drie uur vliegen in een sneltreinvaart voorbij, en geen enkel moment voel je het slepen. Dat komt door het talent op het scherm, maar zeker ook het vakmanschap achter de camera. Het staat voor mij een beetje buiten kijf dat Anderson - zeker op dit punt in z'n carrière - de meest begenadigde regisseur van zijn generatie is, en dat etaleert hij hier moeiteloos. De achtervolging op het einde wordt veel genoemd, en is inderdaad waanzinnig goed in beeld gebracht, maar dat geldt meteen voor de héle film. Wat een virtuositeit, wat een cameravoering, wat een controle over tempo, ritme en toon. Wat een heerlijk complementerende soundtrack. Wat een energie simpelweg. Zelden een film gezien die er voor tweeënhalf uur lang zo de vaart kan inhouden zonder uit de bocht te vliegen.
De rol van Sean Penn!? Geef die man maar meteen zijn derde Oscar. Hij steelt elke scène met zijn absurde loopje, zijn mimiek, zijn stem. Erg over the top rol, erg grappig, erg schrijnend ook. Een heerlijke villain simpelweg. Hoewel ze bijna geen scènes delen, vormt Leo zijn perfecte 'tegenspeler'. Bob is een first-class sympathieke loser, stoner, meeloper.. maar ook een bezorgde vader, een idealist,.. DiCaprio portretteert het allemaal feilloos. Vooral in het middenstuk, wanneer hij stoned out of his mind moet vluchten van Lockjaw's trawanten, en zich wanhopig de juiste wachtwoorden probeert te herinneren, is hij weergaloos. Comedy gold. In principe doet hij de hele film niets, behalve achter de feiten aan lopen, verfrissend. Van de rol van Benicio del Toro had ik iets meer verwacht. Hij had z'n momenten, maar de ''bromance'' tussen hun twee personages zag ik niet zo. En Chase Infinity in notabene haar eerste filmrol ooit? Wat een talent.
De laatste vijf minuten vond ik een beetje teleurstellend mierzoet - dat deed Anderson al wel eens anders en beter in het verleden - en het plot en de (thematische) diepgang, of de character development, is inderdaad niet zo sterk als in het overgrote deel van de rest van zijn oeuvre. Maar je offert natuurlijk érgens iets op als je eens een iets bombastischere film wilt maken. Maar het is mierenneuken, want als totaalervaring was dit van een torenhoog niveau en heb ik me ongelooflijk hard vermaakt. Ik ga hem denk ik ook nog eens een tweede keer in de bioscoop kijken, wie weet valt het kwartje dan richting 4.5*.
Splitsville begon heel grappig en absurdistisch - die hele openingsscène in de auto zegt eigenlijk alles over de humor van regisseursduo Kyle Marvin en Michael Angelo Covino - en behoudt tijdens de eerste helft een leuke scherpte en spitsvondigheid. De situaties blijven schommelen tussen compleet absurd en over the top (het lange gevecht tussen Carey en Paul, waarbij ze het hele huis afbreken, of die scènes met alle scharrels van Ashley die 'bevriend' geraken met Carey en in het huis blijven rondhangen .) Het is tijdens deze scènes dat de film het meeste leeft en echt een eigen gezicht heeft. De tweede helft heeft veel minder van dit, en vervalt uiteindelijk in een meer standaard (anti)-rom-com, die eindigt zoals het begon - met beide koppels terug bij elkaar. Wat de film er mee wilt zeggen? Ik heb geen idee eerlijk gezegd, volgens mij niet zo heel veel. Het voelde niet zo ontzettend uitgedacht.
Alle vier de hoofdacteurs doen het gelukkig wel heel verdienstelijk, wat de verschillende situaties en verhoudingen telkens wel heel vermakelijk maakt om naar te kijken. Dakota Johnson zie ik voor de tweede keer op korte tijd (een paar maanden geleden in Celine Song's Materialists), en overtuigt andermaal, maar het is vooral Kyle Marvin als de goedhartige lummel Carey die ik met het meeste plezier zag spelen.
Dikke 3*, met een veel betere eerste dan tweede helft.
Geen hoogvlieger, maar als luchtige anti-rom-com met 2 héle vermakelijke, sterke acteerprestaties in het middelpunt, heb ik hier wel graag naar gekeken. The Roses moet het echt hebben van die aanstekelijke chemie tussen Cumberbatch en Colman - en zowel in duo als apart zijn ze gelukkig dus geslaagd grappig - want de bijpersonages zijn opvallend flauw en niet grappig (vooral Kate McKinnon vond ik weer een erg vervelend typetje spelen). De film lijkt nog vrij braaf te beginnen - inclusief die mooie, kleurrijke locaties waarmee je je soms in een (mindere variant van een) Wes Anderson film waant - maar zeker in de tweede helft worden de antics een heel stuk absurder en gemener, wat het geheel wel wat peper gaf. Het duurt namelijk wel een tijdje totdat het echt helemaal op gang komt, en in het middenstuk zakt het tempo zelfs nog een stukje in. Maar het laatste halfuur, met de ''oorlog'' tussen beide (het woord dat ze bewust uit de originele titel - The War of The Roses - hebben gelaten) maakt veel goed en is het tofste stuk van de film. Maar: ondanks een wat onevenwichtig tempo, zijn de acteerprestaties van Cumberbatch-Colman tof en grappig genoeg om geboeid te blijven.
Heel veel meer valt er ook niet te zeggen; schrijf- en regiewerk zijn niet noemenswaardig sterk (maar ook niet ondermaats), en de film duurt gelukkig een stukje onder de 2 uur. Het einde is wel erg tof gedaan, vond ik persoonlijk. Misschien een beetje flauw en absurd, maar dat paste bij de toon van de film, en het ontlokte wel een reactie in mijn zaal. Zoiets vind ik altijd wel tof.
Enorm middle-of-the-road. Terwijl je het kijkt, vermaakt het nog wel redelijk, maar nu een dikke week later ben ik bijna alles al vergeten. Het heeft niets dat het er echt bovenuit doet steken, ondanks een - in theorie - prima cast. Maar zo iemand als Ben Kingsley had evengoed niet hoeven op te dagen, want krijgt echt een rolletje van niets toebedeeld. De personages hebben zéér weinig karakter of diepgang, en hun rollen blijven dan ook totaal niet hangen. De klassieke, warme, sympathieke sfeer is typisch Chris Columbus - inclusief het bijna Hogwarts-achtige bejaardentehuis als indrukwekkende locatie - wat het uiteindelijk wel een fijne productie maakt om naar te kijken. Maar opnieuw, het blijft nauwelijks hangen. Idem dito voor het verhaal.
Zeker geen straf om naar te kijken, maar wel niet goed genoeg voor een voldoende, vind ik zelf. Al begrijp ik goed dat het z'n schare fans zal hebben. Ik keek het overigens samen met m'n vriendin - die de boeken graag leest - en zij vond het een teleurstellende adaptatie. Daar kan ik nu zelf niet over oordelen, maar als film op zich krijgt het een 2.5* langs mijn kant.
