Ik heb me geamuseerd met Mickey 17, ook al is het inderdaad geen absolute topper. Het grootste minpunt dat je de film denk ik kan verwijten, is dat het niet helemaal toonvast is. Het ene moment ben je naar een soort slapstick-komedie aan het kijken, dan weer naar een hele weirde 'arthouse', om vervolgens ook nog eens te schakelen naar een typische heroïsche 'blockbuster'-finale. De film vliegt alle kanten uit. Sommige stukken en elementen werken héél goed, anderen wat minder, maar het is daardoor vooral geen naadloos geheel. Ik vond het positieve veruit overwegen, maar ik snap dat het voor sommigen als een ''vlees noch vis'' geval kan aanvoelen.
Maar wat werkte? Veel eigenlijk, voor mij. De futuristische wereld die Bong Joon-Ho - wel, niet 'geschapen' heeft, want het is gebaseerd op een boek - maar dan toch vormgegeven heeft in ieder geval, steekt sterk in elkaar. Visueel valt er veel om van te genieten; qua vormgeving en effecten, maar ook zéker qua camerawerk. Joon-Ho is intussen toch al lange tijd meester in zijn vak, en dat zie je er aan af. Prachtig gefilmd, heel dynamisch. Het design van de aliens ziet er ook goed uit, bijvoorbeeld. Creature design kan je toch ook wel echt aan hem overlaten. De acteerprestaties vond ik over de gehele lijn ook héél sterk; iedereen wist perfect wat er van hem of haar verwacht werd. Pattinson is werkelijk fantastisch. Hij moet veel uit de kast halen en verschillende versies van zichzelf spelen, de één onhandig, onwennig maar lief, de ander roekeloos en kwaad, maar hij doet dat echt geweldig. Hij heeft in sommige scènes zelfs een soort van Buster Keaton-vibe of 'kwaliteit' over zich heen hangen, met de fysieke 'slapstick' soms. Hij draagt de film, gemakkelijk. Mark Ruffalo en Toni Collette weten ook éxact in wat voor film ze spelen. Ik vond het juist heel amusant hoe karikaturaal ze waren en hoe dik ze het er bovenop legden.
Wat werkte niet? Zoals ik al zei, heel toonvast is de film niet, en Joon-Ho wilt teveel. Het eindstuk werd me veel te zoetsappig en 'typisch', bij gebrek aan een beter woord. Dat had ik toch een stuk sterker verwacht, je zit bijna in een Disney-film nu. De boodschap is helder en duidelijk, én waardevol, maar had wel ook op een andere manier overgebracht kunnen worden, zonder te vervallen in zo'n typische blockbuster-climax. De zij-personages, neergezet door Steven Yeun en Naomi Ackie, komen ook niet zo goed uit de verf. Vooral het personage van die laatste schiet ook echt alle kanten uit, van geile drugsverslaafde tot heroïsche heldin. Maar: all in all heb ik wel echt genoten van Mickey 17, en vind ik de score hier (en elders) betrekkelijk laag.
Héél mooi gemaakte Claymation, werkelijk prachtig. Anderhalf uur lang genieten van alle kleine details, visuele verwijzingen en grapjes, en het meesterlijk opbouwen van een universum vol aandoenlijke, menselijke figuren met kleine en (zeer) grote gebreken en tekortkomingen. Adam Elliot is een Meester in zijn vak, genieten geblazen. Enkel en alleen voor het visuele aspect kijk ik de film binnenkort nog eens met heel veel plezier opnieuw, want ik heb het gevoel dat me nog veel over het hoofd gevlogen is. Het is heel Burtonesque, maar eigenlijk nog een stuk duisterder, tragischer en volwassener, én ook met een uniekere invalshoek.
Inhoud haalt het voor mij helaas niet helemaal bij de vorm - hoewel het plot voor een groot deel van de film wel raakt. Al vond ik het met momenten wel een beetje een repetitieve vertelstructuur, en is de voice-over op zich een logische keuze, maar daarom niet de beste of meest originele. Ik ben zelden grote fan van die techniek - het geeft een film altijd een groot 'En toen gebeurde dit'-gevoel voor mij, zo ook hier. Echt een groot minpunt is dat absoluut niet voor alle duidelijkheid, maar het is wel zo'n kleinigheid dat ervoor zorgt dat ik het verhaaltechnisch niet meteen een meesterlijk vertelde film vind. Het einde was mooi, maar kon ik me ook niet helemaal in vinden. Het klinkt misschien raar - ik voel me bijna harteloos - maar het einde is te zoet. Dat de broer van Grace toch nog blijkt te leven, vond ik een foute keuze. Ik had het juist mooi gevonden als Grace daar aan 'voorbij' had kunnen groeien. Dat leek me ook de richting waar het in uitging; Grace die ondanks alle horror in haar leven en verleden, toch vrede kan vinden en een toekomst voor haarzelf kan beginnen uitstippelen. Om haar op het einde van de film met haar broer op de zetel te zien zitten, voelde een beetje als een setback.
Maar goed, ook dat is vooral een gevoelsmatig puntje. Ik wil zeker niet te negatief klinken, want in z'n geheel vond ik het een heerlijk originele, prachtig gemaakte animatiefilm, waar véél in zit, aan de oppervlakte maar ook meer verborgen, waar je wat voor moet zoeken. Wie weet valt het inhoudelijke aspect wat meer op zijn plek wanneer ik de film nog eens kijk. Zo niet, heb ik in ieder geval toch nog eens kunnen genieten van de heerlijk, héérlijk vormgegeven wereld!
Alternatieve titel: Frank Miller's Sin City, 15 maart 2025, 14:24 uur
Ik heb de film een aantal weken geleden gezien en had hem toen op 3.5* staan gevoelsmatig, maar nu terwijl ik wat aan het terugdenken ben, mag dat eigenlijk gerust naar een 3* zakken voor mij. Ik vond het geen onaangename filmervaring, maar merkte wel al vrij snel dat ik er niet helemaal inzat, en dat het wellicht geen topper voor mij ging worden. En nu zakt de film qua 'nasmaak' - of hoe zal ik het zeggen - ook niet fantastisch goed. Het is een enorm sfeervolle neo-noir met een visueel absoluut gelikte stijl; ik denk dat de grootste criticaster van de film dat ook nog wel zou beamen. Qua art-design is dit top. Maar het is hier wel echt een geval van 'stijl boven inhoud' voor mij, want het inhoudelijke deed me heel weinig. De personages zijn van bordkarton en weinig meer dan karikaturen en de drie verhaaltjes vond ik niet supersterk. Ik had ook gehoopt dat ze wat ingenieuzer met elkaar in verbinding zouden staan met elkaar, maar dat is eigenlijk totaal niet het geval. Hier en daar een verwijzing of een personage dat terugkeert, of eens één gebeurtenis die overlapt en vanuit een ander perspectief bekeken wordt, maar ik vond dat al bij al heel karig. Ik kon me vaak niet van de gedachte onttrekken dat als dit uit de pen van Tarantino was gevloeid, dit aspect véél sterker en organischer in elkaar gestoken zou hebben. Als ik er eentje moet kiezen, vond ik het laatste verhaaltje overigens het meest vermakelijke en sterkste; hetgeen met Clive Owen en het prostituee-leger.
De 'edgy' one-liners, het brute geweld, de hyper-geseksualiseerde vrouwen, de 'coole' loners met een brute buitenkant maar een gouden hart, de enorm afschuwelijke villains.. Ik snap dat het kan aanspreken, en Robert Rodriguez is qua stijl en toonzetting op z'n minst wel heel consistent, maar ik denk dat het me tien jaar geleden allemaal meer gedaan zou hebben. Niet dat ik een film als deze ontgroeid ben, of zo zou ik het toch helemaal niet willen verwoorden, maar het maakte niet helemaal de indruk die het denk ik een aantal jaren geleden misschien wel gedaan had. Al vind ik het inhoudelijk en verhaaltechnisch echt geen bijster sterke film, en staat of valt deze film wel echt of je voor 2 uurtjes lang de stijl en toon op zichzelf voldoende vindt.
Hoe ongelooflijk leuk is Paddington 2! De reputatie van de film als absoluut meesterwerk is al een tijdje fel aan het doordringen in de popcultuur (in The Unbearable Weight of Massive Talent wordt er een hele grap rond gebouwd, bijvoorbeeld), maar ik kan alleen maar constateren dat dat niet onterecht is. Dit is echt dé perfecte hartverwarmende, mooie 'familiefilm', met voor de verandering eens zoete boodschappen die niet onverdiend of onoprecht aanvoelen, maar juist héél oprecht zijn en gevoelsmatig helemaal juist overkomen. De film is grappig, lief, ongelooflijk kleurrijk en groots en mooi gefilmd. Qua regie waan je je met momenten in een Wes Anderson-film, en dat kan echt wel als een compliment opgevat worden. Echt zovéél beter dan je zou mogen verwachten van een film als deze. Bijna té goed. In de zin dat de film met een beetje minder (technische) kwaliteit ook wel was weggekomen. Maar regisseur Paul King fires on all cilinders. Het hele stuk in de gevangenis is het allerleukste, maar Paddington 2 blijft van begin tot einde leuk en verloor me misschien alleen een héél klein beetje bij de finale op de trein. Maar te lang gaat het allemaal niet door gelukkig, met een perfecte speelduur van 100 minuutjes. Heerlijk is dat.
En wat een toffe cast. Hugh Grant in een grappige, toffe rol, maar ook Brendan Gleeson bijvoorbeeld, en uiteraard het gezin van Paddington. En Paddington zelf is heel aandoenlijk. Er is geen zwakke schakel eigenlijk, en dat is best knap voor een 'kinder'film. Voor nu een dikke 4*, maar ik zie dat bij herziening nog wel eens omhoog gaan eerlijk gezegd. Hartverwarmend gewoonweg, met een lieve oprechtheid waar veel (kinder)films nog wat van kunnen leren.
Een héle trage, minimalistische film die je als kijker eigenlijk heel weinig geeft om aan vast te grijpen, maar die me toch anderhalf uur lang best beklijfde. Er gebeurt werkelijk heel weinig, maar met centrale thema's als eenzaamheid, monotonie, verveling, vervreemding en afstandelijkheid is dat geen vreemde (regie-)keuze. Op deze manier voel je als het ware letterlijk wat het hoofdpersonage voelt en doorstaat. Je voelt het isolement waar ze in zit, halfslachtig probeert uit te geraken, maar uiteindelijk toch ook niet helemaal durft, kan of wilt. De ongelooflijke eenzaamheid die je te beurt valt als immigrant in een vreemd land wordt in de kijker gezet, maar het wordt ook veel breder getrokken dan dat. De onkunde om met elkaar te communiceren in een steeds apathischere en afstandelijkere wereld, waarin we tijdens onze middagpauze - zij het uit gewoonte, verveling of ongemakkelijkheid om in een sociale situatie te zitten - het liefst naar de veilige thuishaven van onze telefoon grijpen. Wel, dié onkunde zit overal en bij iedereen, en begint ons als menselijk ras te definiëren. Aurora is helemaal afgesloten, om honderd-en-éen redenen, en om haar te zien ontwikkelen doorheen de film vond ik enorm fascinerend en subtiel in beeld gebracht. 'Saai', zou je ook kunnen zeggen, en ik zou het er zelfs niet helemaal mee oneens zijn, maar wel echt een hele doelbewuste saaiheid. Essentieel eigenlijk zelfs, om volledig mee te kunnen gaan in de mindset en struggles van Aurora. Ongelooflijk sterk en naturel geacteerd trouwens door Joana Santos. Ik was helemaal mee met alles wat ze deed, en het is echt een heel kwetsbare rol die ze met verve invult. De andere acteurs hebben geen grote rollen of grootse monologen, maar komen juist daardoor ook heel realistisch en naturel over. Niets op aan te merken.
Een groots meesterwerk is On Falling overigens niet. Daarvoor is het allemaal toch nét iets te traag, maar misschien vooral onvoltooid. Ik had het gevoel dat er op het einde van de film nog een mooi verhaal verteld had kunnen worden, dat misschien wel even waardevol was geweest, zo niet meer. Visueel en technisch is het kundig, maar ook geen héél mooie film. Het is allemaal heel donker en grijs en deprimerend, de ruimtes zijn 'klein' en onaangenaam, de muren kruipen op je af in de scènes. De scène in het park tegen het einde aan is een uitschieter, daar is er wel opeens licht en lucht en ruimte. Mooie scène trouwens, al gaat het een stukje lang door misschien.
Een echte mixed bag. The Brutalist heeft overduidelijk heel wat zichtbare kwaliteiten. Audiovisueel is het een monumentale verwezenlijking en een absolute topervaring in de bioscoop. Je kan toch wel zeggen dat Brady Corbet dit met relatief 'weinig' middelen indrukwekkend in beeld heeft gebracht; knap. De korrelige cinematografie, de soms bijna expressionistische shots van de torenhoge, lelijke betonnen gebouwen, de bombastisch grootse soundtrack die met momenten aanzwelt en even alles overheerst, het zwierende, zwalkende camerawerk. Er is werkelijk veel om van te genieten op dit vlak, en de film voelt in alles als een teruggreep naar de grote Amerikaanse classics uit de 20ste eeuw.
Maar precies daar knelt ook ergens het schoentje, want in elke scène voel je ook wel dat Corbet heel fel.. probéért. Sommige keuzes vallen artistiek goed te verdedigen, maar anderen lijken ook gemaakt te worden simpelweg om 'artistiek' te zijn. Er zit zeker een pretentieus, hoogdravend kantje aan The Brutalist, en dat viel bij mij niet altijd op de juiste plek. Op voorhand, puur op basis van de omschrijving, de beelden, de trailer, etc. dacht ik dat de film wat overeenkomsten zou delen met There Will Be Blood, maar laten we achteraf wel wezen dat deze film de veters van Andersons meesterwerk nog niet mag strikken. The Brutalist heeft bij lange na niet zoveel (dieps) te zeggen als eerdergenoemde film, en is thematisch en inhoudelijk een heel stuk leger. Niet dat die vergelijking hoeft gemaakt te worden natuurlijk - de films hebben nauwelijks iets met elkaar te maken - maar ook op zichzelf genomen vind ik niet dat de inhoud van The Brutalist in de verste verte een speelduur van 214 minuten rechtvaardigt. Lange films hebben hun plek, maar er moet wel een reden zijn. Hier zou ik die reden niet meteen kunnen aanduiden. Waarschijnlijk om het geheel groots en episch te laten aanvoelen. En begrijp me niet verkeerd; dat werkt deels. Maar niet volledig, en op het einde bleef ik vooral met het gevoel achter dat er films zijn met minder dan de helft van deze speelduur die veel meer bij me los weten te wekken. Langer is niet per se beter. De allerlaatste scènes en daaropvolgend het lied tijdens de aftiteling vond ik ook niet per se werken. Over een brute stijlbreuk gesproken. Dat zal ongetwijfeld de bedoeling zijn geweest, maar ik zie het niet.
Inhoudelijk deed het me dus eigenlijk vrij weinig, en dan is het een hele lange zit. De personages zijn grotendeels allemaal onsympathiek en afstandelijk, en hoewel ik weet dat dat doelbewust is, maakte dat de zit er niet makkelijker op. Brody acteert goed, maar zijn personage is echt het grootste deel van de film afschuwelijk onaangenaam. Guy Pierce had veruit de 'leukste' rol om te acteren lijkt me. Een acteur die wel wat meer goede rollen zijn kant uit mag krijgen, wat mij betreft. Ik laat het audiovisuele aspect uiteindelijk dan toch maar wat zwaarder doortellen, want het blijft wel een indrukwekkende totaalervaring voor oog en oor, maar in z'n totaliteit had ik er véél meer van verwacht, een meesterwerk misschien zelfs. Dat was helaas (voor mij) helemaal niet het geval, en de zin om dit ooit nog eens opnieuw te kijken is er op dit moment helemaal niet. 3*.
