Vooral heel zwaar. Goed, maar zwaar. Gedragen door een ijzersterke acteerprestatie van Buckley en een vakkundige regie van Zhao. Paul Mescal is ook goed als de wat zonderlinge en later gepijnigde Shakespeare, maar hij is duidelijk het minst integraal aan wat de film zo sterk maakt. Dat komt ook vooral omdat het verhaal vanuit het perspectief van Agnes wordt bekeken. Maar goh, Jessie Buckley, ja zet die Oscar al maar klaar. Heel indrukwekkende, pijnlijk invoelbare, menselijke prestatie, van een moeder in rouw, hoewel ze ook meer dan dat alleen is. De bevallingsscène en later de dood van Hamnet bekijk je met ingehouden adem en meer dan een beetje plaatsvervangende pijn. Naast haar performance schittert de film vooral wanneer Zhao de beelden voor zich laat spreken, in de wat meer poëtische, droom-achtige scènes, of de beelden van de natuur. Dan zie je echt ten volle haar talent als regisseur en beeldenkunstenaar.
De dialogen zijn oké, maar wel een tikje minder subtiel - zeker tegen het laatste stuk, wanneer de bekende quotes van Shakespeare's werk er in bepaalde scènes een beetje met de haren worden bijgesleept (vooral het ''to be or not to be''-moment vond ik een beetje gênant gebracht). En ook de muziek van Max Richter en zijn overbekende ''On the nature of daylight'' wordt tegen het einde overduidelijk ingezet om de tranen te laten lopen. Maar bon, ongeëmotioneerd liet het me niet achter, dus het werkt wel deels. Het is een beetje melodrama, maar wel van een heel hoog niveau.
Fijne film van Linklater, én Ethan Hawke en Julie Delpy, die je denk ik evengoed de rol van creatieve bedenkers kan toedichten. Zoals altijd werkte Linklater heel ad hoc en liet hij veel ruimte voor eigen inbreng en interpretatie langs de kant van zijn acteurs. En in alles merk je wel dat Hawke en Delpy héél veel van zichzelf in Jesse en Celine hebben gestopt, zodat ze bijna als mensen van vlees en bloed aanvoelen, meer dan als personages in een film. Want 'interessante' personages zijn het niet, maar dat is het punt. Dit zijn twintigers die denken dat ze alles weten, maar eigenlijk nog bar weinig van het echte leven hebben gezien. Voor mezelf als 27-jarige niet onherkenbaar, dat pseudo-filosofische geneuzel van Jesse. Zeker als je indruk probeert te maken op iemand die je net ontmoet hebt, goh ja, daar kon ik als jonge twintiger (en ik denk de meeste mensen) ook wel wat van. In die zin vond ik het hele fijne personages, met een goede dynamiek, al vond ik Celine het toffere personage van de twee.
Voor een praatfilm als deze is het tegelijk wel grappig en opvallend dat de scènes die mij het meeste deden, degenen waren waar de beelden en blikken even voor zichzelf mochten spreken. Wanneer Jesse en Celine die koptelefoon delen en naar muziek luisteren, en afwisselend naar elkaar kijken. Dat is pure romantische magie dat Linklater daar beet heeft. Zo zijn er nog wat momenten, later in het park bijvoorbeeld. Wenen is ook een schitterende locatie voor dit verhaal. Maar ja, het is vooral heel veel praten, praten, praten en tegen het einde was ik er wel een klein beetje klaar mee. Daarom net geen hogere score. Maar genoten heb ik wel, en de andere twee Before-delen zullen zeker snel volgen.
Unieke praatfilm van Linklater (uiteraard, hoe kan het ook anders), waarin Ethan Hawke het geheel eigenlijk 100 minuten lang moet dragen met één lange, lange monoloog. En hij doet dat met verve. Je ziet Hawke echt totaal niet, hij verdwijnt compleet in het personage. De Oscarnominatie is dus niet onterecht, wel een tikje verrassend. Want het is uiteindelijk toch wel een heel niche film voor een heel niche publiek. Wel heel mooi gemaakt en gefilmd, met een sfeervolle locatie, mooie, warme belichting en het voelt ook allemaal heel authentiek jaren '40 aan. Op vijftien dagen gefilmd blijkbaar, knap. De bijrollen zijn allemaal tof ingevuld - Bobby Cannavale, Andrew Scott, Margaret Qualley, ze zijn allemaal op hun plek.
Maar uiteindelijk begon ik het wel een tikje beu te geraken, wat toch geen goed teken is voor een niet al te lange film. Hart blijft maar door ratelen - goed, dat is het punt, maar toch - wat op den duur gewoon een beetje op de zenuwen werkt. Bijna té goed geacteerd door Ethan Hawke.
Wel duidelijk een passieproject van hem en Linklater, en daardoor wel gewoon mooi om gezien te hebben.
Hele naturelle, onderkoelde, droogkomische slice of life, inclusief menige awkward stilte, lange autorit en verholen blikken vol jaloezie, pijn, verdriet en liefde. Centraal staan ongemakkelijke familiesituaties en de afstand tussen ouders en hun kinderen. Nergens velt Jarmush echter een verdict; het is allemaal louter observatie. Daardoor zit er nergens echt een grote synthese of eureka-moment in de film, maar het voortkabbelende karakter heeft zeker iets. Verhaal nummer 2 - Mother - vond ik er persoonlijk bovenuit springen. Wat waren de stiltes, blikken en steken tussen de drie vrouwen snijdend en pijnlijk, op een hele simpele, niet-dramatische manier. Fantastisch acteerwerk van Blanchett, Krieps en vooral Charlotte Rampling als de moeilijk te lezen moeder die toch een stilzwijgende autoriteit uitstraalt. Verhaal 1 is het meest droge en grappige, al gaf ik daar niet zozeer om de personages, en verhaaltje 3 duurde me iets te lang, al heeft die wel een mooie conclusie die de film net een tikkeltje minder cynisch afsluit.
Coole, frisse soundtrack ook, met als mooie uitschieter ''Spooky'' van Anika. Zelfde geldt voor de beelden en cinematografie. Ondanks de banaliteit van de situaties heeft het dankzij Jarmush' camerawerk vaak iets poëtisch, zeker in het laatste hoofdstuk.
Ergens voelt het misschien allemaal wat ''Netlix-ified'' aan - vooral de visuele filter en die CGI-achtergronden is echt een beetje de ''Netflix''-identiteit zoals je het ook recent in het laatste seizoen van Stranger Things zag - maar goed, langs de andere kant zou de film wellicht nooit van de grond zijn gekomen zonder het streamingplatform, dus ja, dan vind ik het uiteindelijk wel een win. Want ondanks sommige visuele oneffenheden draagt het onmiskenbaar ook de typische Del Toro-stijl in zich, en dat is waar ik voor kom, en elke keer opnieuw voor zal blijven komen. Blijft toch een leuke, speelse filmmaker. Frankenstein is qua bronmateriaal ook gewoon een ideale fit voor hem. De filosofische diepte van het boek wordt nooit echt ergens helemaal bereikt, maar verder weet Del Toro wel hoe om te gaan met de gotisch-Victoriaanse setting, thema's als misbegrepen 'monsters' en mensen als de echte monsters, obsessie, godscomplexen. Het zijn thema's waar hij zijn weg intussen wel in kent, en vooral de wereld waarin het zich allemaal afspeelt is classic Del Toro.
En die Del Toro-stijl komt dus ook met hele coole gotische plaatjes, beelden, sets en locaties, waarvan ik het merendeel er heel sfeervol vond uitzien (op de af en toe artificiële/plastische look na). Het opdelen in hoofdstukken en perspectieven, het kaderverhaal op de Noordpool.. het werkt verhaaltechnisch allemaal wel, en ondanks een geruime speelduur bleef ik geboeid. En last but not least bleef ik vooral ook heel geboeid door de acteerprestaties. Jacob Elordi zet een verrassend goede en gevoelige portrettering van het monster neer, maar vooral Oscar Isaac is ijzersterk als de megalomane, narcistische Victor Frankenstein. Het conflict tussen hen beide komt uiteindelijk niet helemaal uit de verf en blijft een beetje oppervlakkig, maar ze dragen de film wel.
