Hele naturelle, onderkoelde, droogkomische slice of life, inclusief menige awkward stilte, lange autorit en verholen blikken vol jaloezie, pijn, verdriet en liefde. Centraal staan ongemakkelijke familiesituaties en de afstand tussen ouders en hun kinderen. Nergens velt Jarmush echter een verdict; het is allemaal louter observatie. Daardoor zit er nergens echt een grote synthese of eureka-moment in de film, maar het voortkabbelende karakter heeft zeker iets. Verhaal nummer 2 - Mother - vond ik er persoonlijk bovenuit springen. Wat waren de stiltes, blikken en steken tussen de drie vrouwen snijdend en pijnlijk, op een hele simpele, niet-dramatische manier. Fantastisch acteerwerk van Blanchett, Krieps en vooral Charlotte Rampling als de moeilijk te lezen moeder die toch een stilzwijgende autoriteit uitstraalt. Verhaal 1 is het meest droge en grappige, al gaf ik daar niet zozeer om de personages, en verhaaltje 3 duurde me iets te lang, al heeft die wel een mooie conclusie die de film net een tikkeltje minder cynisch afsluit.
Coole, frisse soundtrack ook, met als mooie uitschieter ''Spooky'' van Anika. Zelfde geldt voor de beelden en cinematografie. Ondanks de banaliteit van de situaties heeft het dankzij Jarmush' camerawerk vaak iets poëtisch, zeker in het laatste hoofdstuk.
Ergens voelt het misschien allemaal wat ''Netlix-ified'' aan - vooral de visuele filter en die CGI-achtergronden is echt een beetje de ''Netflix''-identiteit zoals je het ook recent in het laatste seizoen van Stranger Things zag - maar goed, langs de andere kant zou de film wellicht nooit van de grond zijn gekomen zonder het streamingplatform, dus ja, dan vind ik het uiteindelijk wel een win. Want ondanks sommige visuele oneffenheden draagt het onmiskenbaar ook de typische Del Toro-stijl in zich, en dat is waar ik voor kom, en elke keer opnieuw voor zal blijven komen. Blijft toch een leuke, speelse filmmaker. Frankenstein is qua bronmateriaal ook gewoon een ideale fit voor hem. De filosofische diepte van het boek wordt nooit echt ergens helemaal bereikt, maar verder weet Del Toro wel hoe om te gaan met de gotisch-Victoriaanse setting, thema's als misbegrepen 'monsters' en mensen als de echte monsters, obsessie, godscomplexen. Het zijn thema's waar hij zijn weg intussen wel in kent, en vooral de wereld waarin het zich allemaal afspeelt is classic Del Toro.
En die Del Toro-stijl komt dus ook met hele coole gotische plaatjes, beelden, sets en locaties, waarvan ik het merendeel er heel sfeervol vond uitzien (op de af en toe artificiële/plastische look na). Het opdelen in hoofdstukken en perspectieven, het kaderverhaal op de Noordpool.. het werkt verhaaltechnisch allemaal wel, en ondanks een geruime speelduur bleef ik geboeid. En last but not least bleef ik vooral ook heel geboeid door de acteerprestaties. Jacob Elordi zet een verrassend goede en gevoelige portrettering van het monster neer, maar vooral Oscar Isaac is ijzersterk als de megalomane, narcistische Victor Frankenstein. Het conflict tussen hen beide komt uiteindelijk niet helemaal uit de verf en blijft een beetje oppervlakkig, maar ze dragen de film wel.
